(ยิ้มไว้ในวันที่ส้มไม่หวาน)
ขอซุปปลาหมึกเพิ่มหน่อยค่ะ
- ได้ค่ะ - ได้ค่ะ
สรุปจะอ่านอยู่รึเปล่าเนี่ย
(ออกอากาศ 22 เม.ย. ปี 2004)
เจ้าเด็กนี่นะ
- เชิญค่ะ - สวัสดีค่ะ
ต้องรอแป๊บนึงนะ
- เดี๋ยวเรียกจ้ะ - ค่ะ
รอสักครู่นะครับ
ฉันบอกแล้วไงว่าที่นี่รอคิวนานมาก
และในที่สุดเสียงกระดิ่งกลางป่าก็เริ่มเต้นระบำ
คลอเสียงรูดบัตร
ฉันอดเกษียณเพราะแอซุนเลยนะ
กระแสเรื่อง "เกี๊ยวขยะ" ส่งผลให้ร้านเกี๊ยวทำมือได้รับผลกระทบไปด้วย
ฝันร้ายของร้านไก่ทอดที่ต้องปิดตัวลง เนื่องจากไข้หวัดนกระบาด
กำลังเกิดขึ้นกับร้านเกี๊ยวอีกครั้ง
ชเวจีอูก็เคยมาด้วย
เอ้า เดี๋ยวตาห่อให้นะ
จะห่อให้หนึ่งชิ้นเบิ้มๆ เลยนะ
เอ้า กินนี่
อย่ามองแรงใส่ลูกค้าที่ขอซุปปลาหมึกเพิ่มสิคะ
ต้องแก้ไขเรื่องที่ควรสิ
ลูกสะใภ้แกนี่ดีกว่าลูกสะใภ้ฉันจริงๆ
หนูไม่อยากกิน ตากินสิ
ยองวอนจะป้อนใครจ๊ะ
จะให้คุณตาหรือคุณปู่ดี
อ้า! แบบนั้นแหละ อ้า!
ถามพร้อมกับอ้าปากรอแบบนี้ได้ยังไง
- ขอซุปปลาหมึกเพิ่มหน่อยครับ - ได้ครับผม
- ตรงนี้ขอซุปเพิ่มค่ะ - ซุปปลาหมึกเพิ่มอีกหนึ่งค่ะ
ครับๆ ได้ครับ
ทำไมใส่ปลาหมึกเยอะขนาดนั้น
แบบนี้ก็เลยกินกันทีละเกลี้ยงหม้อไง
ไม่ได้ๆ ต้องใส่ซุปปลาหมึกในเมนูแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้มีหวังเจ๊งกันพอดี
เราต้องจ้างคนเพิ่มนะ เธอจะเหนื่อยเกินไป
ใครบอกว่าฉันเหนื่อย
ไอ้เงินบ้านั่นทำให้แม่ฉันเต้นระบำ
ไหงเดินลงบันไดแบบนั้นเล่า
อารมณ์วัยทองผ่านไปแล้วเหรอ
ไม่รู้สิ รู้สึกแปลกพิลึก
ตื่นเต้นสุดๆ เลย
หรือนี่คือรสชาติของเงิน
เรางานยุ่งกันตั้งแต่เช้ามืดยันค่ำเลยนะ
แต่พอได้เงินเต็มกล่องมาแบบนั้น ก็หายเหนื่อยเฉยเลย
ดีใจเหรอ
ดีใจสิ ดีใจมากๆ เลยด้วย
ที่ผ่านมาท้องฟ้าขี้เหนียว เพราะตั้งใจจะให้เราปังๆ ทีเดียวสินะ
ไหนจะส่งอาหารช่วงบอลโลก เชจูกลายเป็นเมืองปลอดภาษีอีก
มาถ่ายละคร "เทหน้าตักรักหมดใจ" กันที่เชจู
จุงโกนาราก็ช่วยจับชอลยงมาให้
จองมีอินมาช่วยโปรโมทร้านอีกต่างหาก อะไรจะเหมาะเหม็งปานนี้
เหมือนชีวิตเพิ่งได้โบนัสก้อนโตเลย
ที่รัก เราสองคนน่ะ
เราไปเที่ยวด้วยกันเถอะ
ไปเที่ยวกวม แล้วก็จีนด้วยนะ
นังมีซุกยังได้ไปเลย ทำไมฉันไม่ได้ไปล่ะ
ทำไมต้องเรียกมีซุกว่านังมีซุกทุกทีเลย
ถ้าชีวิตดีแบบนี้ อยากอยู่อีกสักหมื่นปีไปเลย
พ่อและแม่ของฉันผู้ขยันขันแข็ง พรวนดินที่แห้งเป็นหินนั้น
จนสร้างแลนด์มาร์คขึ้นมาได้
(ร้านกึมอึนดง เชี่ยวชาญปลาหมึกสด)
(ร้านบ้านปลาหมึก ต้นตำรับแห่งเชจู)
นังมีซุกตัวดี
ใครเป็นต้นตำรับกันแน่
ทำไมคะ เหมาปลาหมึกทั้งเชจูเอาไว้รึไง จดลิขสิทธิ์ปลาหมึกไว้เหรอ
แล้วแกจดลิขสิทธิ์สันดานแย่งที่ทำกินคนอื่นไว้รึไง
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ลิขสิทธิ์สันดานยื่นเท้าให้ผัวชาวบ้านนวดมั้ง
ไอ้เรื่องนั้นน่ะ
บอกว่านิ้วเท้าฉันเป็นตะคริวไง
เปลี่ยนป้ายซะ
เปลี่ยนเมนูด้วย
ปล่อยไปเถอะ
อยากขอบคุณด้วยซ้ำไป
ขายปลาหมึกเหมือนกันนี่แหละดีแล้ว
ทำไม ดียังไง
เพราะปกติแฟนต้าจะยิ่งขายดี ถ้ามีมิรินด้าวางอยู่ข้างๆ
เถ้าแก่ครับ เติมซุปปลาหมึกให้หน่อยครับ
ได้ครับได้
แล้วเซ็นชื่อตรงนี้
(ซุปปลาหมึกหม้อหิน 4,000 วอน)
ถึงแม่จะแกร่งแค่ไหน
ก็มีคนที่แม่รบด้วยร้อยครั้ง แต่พ่ายแพ้ร้อยครั้งเช่นกัน
ว่าไง ลูกสาว
หนูบอกว่าจะกินไง
หนูจะกินเองๆ
หนูเอง หนูจะกินเอง!
ใช่แล้ว ฉันก็มีคนคนนั้นเช่นกัน
แม่
หนูจะกินเอง หนูจะกิน!
สำหรับวายร้าย 37 ขวบก็ยังต้องการแม่เช่นกัน
- โอ๋ๆ ไหนดูสิ - หนูจะกินเอง
ไม่สิ วายร้ายสี่ขวบทำไมถึงแสบขนาดนี้
โวยวายเพราะหนูป้อนข้าวให้เนี่ย
บอกว่าจะตักกินเอง แต่หนูดันตักให้ซะก่อน
แม่จ๋า บ๊ายบายสิ
บ๊ายบาย เดี๋ยวแม่กลับมานะ
ฉันมองแต่ลูก ส่วนแม่ก็มองแต่ฉันคนเดียว
ผอมลงกว่าเดิมอีกดูสิ
เดี๋ยวแม่กลับมานะ
เจ้าหนูน้อย เขินซะงั้น
ฉันจดจำสีหน้าลูกสาวได้นับพัน
แต่กลับนึกสีหน้าแม่ไม่ค่อยออกด้วยซ้ำ
ตอนนั้นฉันยังไม่รู้
ไม่รู้เลยว่าจะมีวันนั้น
วันที่ฉันจดจำได้เพียง สีหน้าเคอะเขินของแม่ที่อยู่ในภาพถ่าย
โธ่เอ๊ย เจ้าตัวแสบ
ทำไมไม่เชื่อฟังแม่แบบนั้น
ถึงจะเป็นหลานแท้ๆ ก็เถอะ
ถ้าทำลูกสาวยายหมดเรี่ยวหมดแรง ยายก็ไม่ยอมเหมือนกัน
คนที่แซบมทำตัวไม่น่ารักใส่มากที่สุดในโลก
สำหรับยายน่ะ
คนนั้นคือคนที่ยายหวงแหนที่สุดเลยนะ
ช่วยใจดีกับลูกสาวยายหน่อยนะ
ช่วยปกป้องดูแล
ลูกสาวยายไปนานๆ หน่อยนะลูกนะ
ได้ไหมจ๊ะ
หลับเถิดนะ หลับเถิด จงหลับให้สบาย
หลับให้สบายเถิดนะลูกเอ๋ย
เมื่อไหร่ที่หลุดพูดคำว่าขอบคุณออกไป
เดี๋ยวนะ
เมื่อนั้นจะรู้สึกกระดากปากขึ้นมาทันที
หนูไม่ได้ขอให้แม่ทำความสะอาดให้สักหน่อย
แม่จะล้างห้องน้ำทำไม
หลับต่อสิ วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ
หนูไม่อยากเรียกแม่มาเพราะแบบนี้นี่แหละ
นี่ ยัย 37 ขวบตัวแสบ
ถ้ารู้สึกขอบคุณก็แค่พูดมันออกมา
แม่เห็นแค่คิ้วแกก็รู้แล้วว่าแกคิดอะไรอยู่
งั้นก็วางหลานสิ
ไหนบอกว่าไปครอบแก้วมาไง
หนูบอกตามตรงเลยนะ
ว่าตั้งแต่เกิดมา พัคแซบมคือคนแรก
ที่ไม่มีอะไรเป็นไปตามแผนเลยสักอย่าง
ทำไมไม่เชื่อฟังกันได้ขนาดนี้
ไม่เคยพูดคำว่า "ค่ะ" ดีๆ เลยสักที
แม่คุณ สมน้ำหน้า
ได้ลูกสาวเหมือนตัวเองเปี๊ยบ
ถามจริงแม่ก็หงุดหงิดเหมือนกันใช่ไหม
เลี้ยงลูกตั้งสามคนให้โตได้ยังไง
แกอยากทำอะไรแกก็ทำไป แบ่งน่องไก่ให้ตัวเองกินด้วย
ชีวิตของแกก็ต้องให้เวลาตัวเองบ้าง จะได้ไม่ระเบิดทีหลัง
เอาแต่คิดในใจว่าทำแบบนี้ได้ไหม ทำแบบนั้นได้รึเปล่าอยู่อย่างนั้น
ลูกรับรู้ได้หมดนะ
เห็นแค่สีหน้าแม่ก็รู้สึกได้เลย
ตอนนี้แกคือจักรวาลสำหรับแซบมนะ
แต่ว่า
ยังไงก็เป็นแบบนี้ได้ไม่นานหรอก
ถ้าเวลาผ่านไป
แกก็จะกลายเป็นคนที่อยู่หลังสุดในชีวิตลูกอยู่ดี
เพราะฉะนั้นแกอยากทำอะไร ก็ทำไปเลย
ว่าแต่แม่เสียดายใช่ไหม
แม่ไม่ได้ทำอะไรที่อยากทำเลยนี่
แม่ทำทุกอย่างเพราะอยากทำนี่แหละ
ทั้งเด็กกำพร้าโอแอซุน
แม่บ้านโอแอซุน หรือโอแอซุนผู้ออกจากโรงเรียนกลางคัน
ในบรรดาคำนำหน้าชื่อทั้งหมด
การเป็นแม่ของกึมมยองกับอึนมยองเจ๋งที่สุดแล้ว
แม่เองก็ใช้ชีวิตเต็มที่แล้วเหมือนกัน
อย่าดูถูกชีวิตแม่แบบนั้น
ไม่ใช่อะไร
หนูไม่มีความเป็นแม่รึเปล่า
บางทีหนูก็รู้สึกโกรธมาก
ขึ้นเสียง ตะโกนใส่ลูกอีกต่างหาก
หนูคงเสียสติไปแล้ว
ไม่มีแม่คนไหนที่เก่งตั้งแต่แรกหรอก
เวลาลูกโตขึ้น แกเองก็โตขึ้นเหมือนกัน
แซบมจ๊ะ
พรุ่งนี้เช้าลูกก็จะเคี้ยวข้าวคำละร้อยครั้งอีกเหรอ
จะเปลี่ยนเสื้อผ้าสิบชุดอีกรึเปล่า
ทำไมถึงงอแงแต่เช้าทุกวันเลยล่ะ
ทำไมกันนะ
ก็ถ้าหนูกินข้าวเสร็จเร็ว แม่ก็จะออกบ้านเร็ว
ถ้าหนู
กินข้าวเสร็จแล้วก็แต่งตัวเสร็จทุกอย่าง
แม่ก็จะออกไปทำงานไง
หนูงอแงเพราะแบบนี้เหรอ เพราะไม่อยากให้แม่ไปเหรอลูก
วันก่อนที่แม่ตะโกนใส่หนู แม่ขอโทษนะลูกนะ
แม่ผิดไปแล้ว
มานี่มา
โถลูก
แม่รักแซบมนะลูกนะ
รักแซบมมากเท่าฟ้าเลยนะ
จุ๊บ
ลูกสาวของแม่กำลังจะกลายเป็นแม่อีกคน
แม่ขอให้ช่วงเวลาที่ลูกสาวมีลูกน้อยในอ้อมกอด จะไม่ยากลำบากจนเกินไป
(กึมมยอง: ชาขิง เช้าเย็น แซบม: ผักสับในฟรีซ)
(ลูกเขย: กระเทียมดำ)
ตลอดเวลาที่แม่มีชีวิต
แม่ต้องตัดเวลาของตัวเองมาต่อเติมให้ฉัน
- ที่รัก - จ๋า
เงินที่เราตั้งใจจะซื้อเปียโนให้แซบมน่ะ
ขอเอาไปใช้กับพ่อแม่ฉันหน่อยได้ไหม
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
คิดว่าถ้าไม่ทำอะไรตอนนี้ต้องเสียใจทีหลังแน่ๆ
ที่รัก
อื้อ
จะถามทำไม
ที่รักเป็นคนตัดสินใจทำได้หมดเลย
เอายังไงดี
ให้ถอดถุงเท้าไหม
(ลงชื่อตรวจ)
เชิญผู้รับบริการหมายเลข 109 ที่ช่องสองค่ะ
สรุปราคาเท่าไหร่
ตรวจสุขภาพในโซลต้องแพงกว่าแน่ๆ
หนูต้องจ่ายเงินไปให้จบๆ แบบนี้แหละ ถึงจะไม่ผัดวันประกันพรุ่ง
พ่อแม่ก็ต้องตอบแทนบุญคุณลูกเหมือนกัน
ร่างกายแข็งแรงเพื่อตอบแทนบุญคุณหนูนะ
พ่อจะตรวจเลือดอย่างเดียว
อาการเจ็บเข่าพ่อก็ถือว่าเรื้อรังแล้ว
ส่วนแม่คิดว่าแค่ครอบแก้ว แล้วจะหายเป็นปลิดทิ้งเหรอ
- แล้วรวมสองคนจ่ายเท่าไหร่ - พ่อตรวจแค่เลือดนะ
ว่าไง ยงกอน!
ฉันอยู่โซล
ไปไม่ได้หรอก
ช่วงนี้เริ่มมีกินมีใช้ขึ้นมาหน่อย
ใช่ๆ ตามนั้นเลย
พ่อแกไปเรียนกีตาร์โปร่งด้วยนะ
พ่อเนี่ยนะเรียนกีตาร์
ได้ๆ เรียนกันก่อนเลย ไม่ต้องรอ
ตอนคนอื่นได้เล่นกีตาร์ตามหาความโรแมนติก
พ่อแกไม่เคยได้ลองเล่นเลยสักที
บอกว่าคิมกวังซอกเจ๋งสุดๆ
ไม่หรอกน่า
เกิดมาเพิ่งเคยมีงานอดิเรกครั้งแรก
(ข้อควรระวังการตรวจส่องกล้อง)
อุตส่าห์ชวนไปกำจัดฝ้ากระกัน
แก่ขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่นะ ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
ผมไม่ไปไง
ทำไมอีก
มีใครชวนให้ไปที่ไหนอีก
ผมน่ะครับ
ผมไปสร้างกำแพงกั้นดินไม่ได้
ผมน่ะ
จะไปสร้างกำแพงกั้นดินไม่ได้
ดงมยองลูกผม
ไม่ได้เด็ดขาด
ดงมยองลูกผม
ดงมยอง
ดงมยองลูก
พ่อน่ะนะ
ดงมยอง
ดงมยองลูก
ชื่อนั้นที่ไม่เคยพูดออกจากปากได้
ดงมยอง!
แต่พ่อ
กลับเพรียกหาอยู่พักใหญ่
ดงมยอง ดงมยองลูก
ดงมยอง
วันนั้นแม่
ดงมยอง
ได้เห็นคุกในใจพ่อเป็นครั้งแรก
กำแพงกั้นดินเหรอ
(ศูนย์ตรวจอวัยวะภายใน)
"วันนั้นไม่น่าไปสร้างกำแพงกั้นดินเลย"
"ไม่ควรไปเลย"
พ่อแกว่าอย่างนั้น
พ่อพูดประโยคนั้น แล้วก็เรียก "ดงมยองลูก ดงมยอง"
แม่เพิ่งเข้าใจเลยว่า
ทำไมเราไม่สามารถคุยเรื่องดงมยองกันได้เลย
เมื่อกี้น่ะ
ฉันถามหมอว่าจะวางยาสลบฉันเมื่อไหร่
รู้ตัวอีกทีก็บอกให้ออกไปได้แล้ว เสร็จแล้ว
พ่ออยากกินอะไรรึเปล่า
หนูเลี้ยงได้ทุกอย่าง
- สามชั้นย่าง - สามชั้นย่างเหรอ
อื้อ
หัวใจของพวกเขา
มีสุสานขนาดเล็ก
และขนาดใหญ่มากอยู่ในนั้น
บรื๊นๆ
ปี๊นๆ
บ้าไปแล้ว
มานั่งแบบนี้คนเดียวตลอดเลยเหรอ
คิดว่าฉันจะมาพรุ่งนี้ เลยรีบมาก่อนใช่ไหมล่ะ
ก็พรุ่งนี้เป็นวันจริง
ฉันคิดว่าคุณคงมาวันนี้ ก็เลยตามมา
ดงมยองคงอยากเจอพ่อแม่พร้อมหน้า ในวันเกิดเหมือนกัน
ไม่เหมือนกันเลยจริงๆ
เวลาไปสุสานของพ่อแม่ ก็จับมือลูกหลานไปเยี่ยมได้ปกติ
แต่สุสานของลูกกลับ…
ฉันมองหน้าเธอ
แทบไม่ได้เลย
ลูกน้อยจะอยู่คนเดียวได้ยังไง
ทำยังไงดี
ถ้าลูกกลัวขึ้นมาอีกจะทำยังไง
ถ้าลูกกลัว ฉันจะทำยังไง
ทางเดินราบเรียบได้เกิดขึ้น
และที่ที่ลูกน้อยนอนอยู่นั้น
สะอาดที่สุดตลอดปี
ที่ที่ดงมยองนอนอยู่นั้น มีสิ่งที่น่ารักและชวนใจสลายวางอยู่มากมาย
(ยังดงมยอง ชั้นป.หนึ่ง)
ไปกันเถอะ
กลับบ้านกันเถอะลูก
กลับบ้านเรา
ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมเราถึงพูดถึงดงมยอง
ไม่ได้เลยสักที
หากความรู้สึกผิดมากกว่าความคิดถึงละก็
เราจะจำมันไม่ได้
(โดดงรี ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ)
ลูกคนเล็กนั้นน่ารักน่าเอ็นดูสุดหัวใจ
เป็นเทวดาตัวน้อยๆ
เรากอดเจ้าเทวดาตัวน้อยมาสี่ปี
ถ้าต้องเจอเรื่องราวทั้งหมดนั้นอีกครั้ง ฉันก็ยังอยากเจออยู่ดี
เดี๋ยวก็ได้ขึ้นไปเจอกันบนนั้นแล้ว
วันที่เราจะได้เจอลูกก็ใกล้เข้ามาทุกวัน
แต่ฉันไม่อยากนะ
ตอนฉันตายฉันไม่อยากให้ดงมยองมาหา
ฉันแค่ภาวนาทุกวัน
ขอให้ดงมยองลืมพวกเราทุกคนไปซะ
ถ้าลูกถามหาพ่อกับแม่อยู่คนเดียว
เหมือนที่เราคิดถึงลูกละก็
ลูกจะทนได้เหรอ
ลูกจะทนไหวได้ยังไง
เมื่อไหร่จะเอาให้ฉันดูสักที
บทกวีของวันนี้ชื่อว่าอะไร
"คุณอาที่เคารพรัก"
คุณอาดงมยอง
เราบอกเด็กๆ ว่า "นี่คุณอาดงมยองนะ"
น่าแปลกนะ
น่าแปลกก็จริง
แต่กลับรู้สึกดี
ดงมยองของเราคงจะเหงาน้อยลงหน่อย
แล้วฉันรู้สึกเหมือนกับว่า
ตัวเองเป็นแม่ที่ไม่ดีน้อยลงยังไงไม่รู้
คิดดูดีๆ นะ ตามหลักการแล้ว เธอเป็นคนไม่ดีไม่ได้หรอก
แม่หมาให้กำเนิดลูกหมา แม่วัวก็ให้กำเนิดลูกวัว
ฮัลโหลครับ
ละใครให้กำเนิดเทวดา
ว่าไง
ดงมยองคือเทวดาตัวน้อยๆ ไง
ทุกครั้งที่เธอนอนหลับนะ
ฉันต้องพยายามเฝ้าดูแผ่นหลังเธอตลอด
ถ้ามีปีกโผล่มาจากแผ่นหลังเธอเมื่อไหร่ จะได้ยัดกลับเข้าไปทัน
ไม่เคยได้นอนดีๆ เลย
พ่อ คุณยังดาราอยากคุยด้วย
จะคุยกับพ่อไม่ใช่แม่เหรอ ขอสายพ่อเหรอ
ปลุกลูกๆ ได้แล้ว จะได้กลับบ้านกัน
จะรินโยเกิร์ตใส่แก้วโซจูทำไมกัน
ว่าไง ยังดารา
ทำไม ได้ลงหนังสือพิมพ์ที่ไหนอีกแล้วเหรอ
แม่เหรอ อยู่ข้างๆ นี่แหละ
ไหนว่าจะคุยกับพ่อไง
อื้อ
จะคุยกับฉันใช่ไหม
อ๋อ ได้
- ลูกว่ายังไง - อื้อ
(แสดงความขอบคุณ ยังกวานชิก)
เมื่อชีวิตเริ่มเปล่งประกาย
เมื่อเริ่มขจัดความยากลำบากได้
งั้นเหรอ
มีเรื่องอะไรเนี่ย
ราวกับได้ค่าจ้างที่ค้างชำระมาทั้งก้อน
สรวงสวรรค์ก็ได้แต่ส่งเสียงดังซ้ำๆ
ว่า "ขอโทษนะ ฉันขอโทษ"
แค่ลองตรวจดูอีกครั้งเฉยๆ
ไม่ใช่อะไรร้ายแรงหรอก
ต่อให้ใช่ก็รักษาได้ เดี๋ยวนี้รักษาได้หมดแหละ
- คุณยังกวานชิกค่ะ คุณยังกวานชิก - ทางนี้ค่ะ
เชิญรอที่หน้าห้องเจาะเลือดเลยค่ะ
ไหงโดนแทงข้างหลังแบบนี้ได้
เหล็กหล่อกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง
พ่อ
ไม่ต้องกังวลนะ ไม่ต้องกลัวเลย
หนูจะรออยู่ตรงนี้นะ ไม่ไปไหนทั้งนั้น โอเคไหม
พ่อไม่ได้กังวลสักนิด
พ่อรู้จักร่างกายตัวเองดีที่สุด
เราไม่รู้เลยว่า
เหล็กหล่อนั้น
อ่อนแอมากขนาดไหน
- แม่ - ว่าไง
ไม่ว่าหมอจะพูดอะไร แม่อย่าร้องไห้นะ
ต้องไม่ใช่พ่อสิ พ่อเป็นแบบนี้ไม่ได้
ในโลกนี้ไม่มีใครจิตใจดีเท่าพ่อแกแล้ว
- แม่ แม่คะ - อื้อ
ไม่เชื่อใจหนูเหรอ
ต่อให้พ่อป่วยขึ้นมาจริงๆ
หนูจะรักษาให้จนได้
เชื่อสิ แม่เชื่อ
งั้นก็อย่าร้องไห้ต่อหน้าพ่อนะ
พ่อก็คงตกใจมากเหมือนกัน
คุณป่วยเป็นข้ออักเสบรูมาตอยด์มานานแล้วนะครับ
ทนความเจ็บปวดมามากจริงๆ
อาการของมะเร็งไขกระดูก
มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการข้ออักเสบรูมาตอยด์
จึงมีหลายครั้งที่กว่าจะรู้ก็ช้ามากแล้ว
มะเร็งไขกระดูกมัยอิโลมาเนี่ย
เป็นมะเร็งเม็ดเลือดชนิดหนึ่ง นับเป็นญาติห่างๆ ของลูคีเมียก็ว่าได้
พ่อแทบไม่รู้จักเพลงดังๆ เลยสักเพลง
พอเห็นเกิร์ลกรุ๊ปทีไร พ่อก็จะถามว่า "นี่ซองยูรีรึเปล่า" ทุกครั้ง
ทำฉันหงุดหงิดมาก
ทั้งที่พ่อก็แค่อยากชวนลูกสาวคุยด้วยเท่านั้น
ทั้งที่พ่อเป็นคนหนึ่งที่อยากเล่นกีตาร์มาก
แต่ฉันไม่รู้เลย
หรือไม่ก็ทำเป็นไม่รู้
คนที่อดทนเก่งๆ มักจะมาพร้อมกับอาการเจ็บป่วยอย่างสาหัส
ตอนนี้ลุกลามไปถึงขั้นไตวายแล้ว แต่ผู้ป่วยยังไม่รู้ตัวเลย
ทั้งที่น่าจะรู้สึกอ่อนเพลียมากนะครับ
ถ้าอย่างนั้น…
เราต้องทำยังไงคะ
ด้วยสถานการณ์ตอนนี้
ถ้าไม่ดำเนินการรักษาทันที
ก็เข้าขั้นอันตรายได้เลย
ประมาณนั้นครับ
วันนี้พ่ออุตส่าห์ได้ชื่นชอบคิมกวังซอกแล้ว
ท้องฟ้ากลับใจร้ายใจดำกับพ่อเสียเหลือเกิน
อื้อ จ้ะ
ไม่ต้องมารับหรอก
กึมมยองลูก
ใช่ว่าเราจะมาแค่วันสองวัน
ไม่ต้องหรอก ลูกเหนื่อยแย่
ไหนดูซิ
ไม่ต้องกังวลนะ
ฉันจะรักษาคุณเอง
ฉันรักษาได้ก็จบแล้ว
ไปกันเถอะ
เคมีบำบัดกว่า 24 ครั้ง
ทำเหล็กหล่อละลายลงช้าๆ
ส่วนแม่นั้นหลงลืมฤดูกาลไปแล้ว
ดูสิ เจ้าดอกไม้แอซุน ดูดอกไม้หน่อย
ชื่นชมอะไรแบบนี้บ้าง จะได้เขียนบทกวีได้
เธอเขียนบทกวีอยู่รึเปล่า
เมื่อไหร่จะเอาให้ฉันดูสักที
เธอชอบดอกไม้ขนาดนั้นแท้ๆ กลับมองเท้าฉันอย่างเดียวเลย
ถ้าคุณล้มละก็ เกิดเรื่องใหญ่แน่
เงยหน้าดูหน่อยสิ จะได้ชื่นชมด้วยกัน
ปีหน้าเราไปดูใบไม้ร่วงที่จางเจียเจี้ยด้วยกันนะ
นังมีซุกไปมาแล้วด้วย เอามาอวดใหญ่เลย
จับมือซะแน่นเลย กลัวใครแย่งไปเหรอ
ถ้าไม่มีคุณ ฉันก็ไม่มีใครแล้วนะ รู้ใช่ไหม
ทำไมจะไม่มีล่ะ มีลูกๆ ไง
ไม่มี
ลูกๆ ก็มีครอบครัวของตัวเอง
ยัยตัวยุ่ง
ยัยแอซุนตัวยุ่ง
สมัยเด็กตอนอยู่บ้านคุณอา
แค่เห็นเธอไม่ได้กินปลา
ฉันก็โกรธจนนอนไม่หลับแล้ว
ตั้งแต่ตอนนั้น
ฉันก็มียัยตัวยุ่งฝังลึกอยู่ในใจมาตลอด
งั้นต้องชนะมันให้ได้นะ
ไม่งั้นแม่ม่ายจะกลายเป็นตัวยุ่งของลูกอีก
อย่าให้ฉันต้องแก่ตัวคนเดียวเลยนะ
แน่นอนอยู่แล้ว
จะทิ้งไปได้ยังไง
ฉันทิ้งแอซุนไปไม่ได้หรอก
เวลาของพ่อผ่านไปราวกับดอกซากุระที่ร่วงโรย
(ห้องบำบัด)
เหนื่อยไหม คลื่นไส้รึเปล่า
ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่หรอก
เจ็บสิ จะไม่เจ็บได้ยังไง
ต้องเจ็บอยู่แล้วสิ ไม่เจ็บได้ยังไงกัน
คุณยังกวานชิก
ค่ะๆ
ดื่มอันนี้รอนะ
- คุณซอจีวอน - ค่ะ
ขึ้นไปตรวจเลือดมารึยังคะ
เดี๋ยวนะ…
ก็เมื่อกี้ข้างล่างบอกว่าให้มาตรงนี้ก่อน…
มีขั้นตอนเขียนไว้ตรงนี้หมดแล้วค่ะ
- เฮ้อ - ตายจริง
- ออกไปค่ะ - อะไรนะคะ
- ออกไปก่อนค่ะ - คืออันนี้…
ไม่ต้องเข้ามา เอาวางไว้ด้านหน้าตรงนี้ค่ะ
พอดีฉันมองไม่เห็น…
ก็เขียนติดไว้ตรงนี้แล้วไงคะ
(ยื่นเอกสารตามลำดับ)
เฮ้อ
คุณพัคกยองจา เข้ามาได้ค่ะ
ถ้างั้นกินเนื้อได้ใช่ไหมคะ
เห็นบางคนบอกว่า
กินเนื้อไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ถ้ากินได้ก็ดีครับ
เจอกันเดือนหน้านะครับ
อยากรู้หน่อยว่าจะจี้ไฟฟ้าได้รึเปล่า
เห็นเขาว่าจี้ไฟฟ้าแล้วดีนี่คะ
จะถามสิ่งที่หาจากอินเตอร์เน็ตทุกอย่างเลยเหรอ
อ๋อ
เชิญหมายเลข 832 ค่ะ
ตรงนี้ไม่ใช่เหรอคะ หมายเลข 832 ไง
เอาหมายเลขตอนลงทะเบียน มาใช้ที่แผนกจ่ายเงินไม่ได้ครับ
ถ้างั้นเลขอันนี้…
เขียนอยู่ตรงนั้นแล้วไงครับ
ไม่สิ อันนี้มัน…
ให้ตาย
กรุณาติดต่อที่ช่องเจ็ดค่ะ
หมายเลข 835 ไม่อยู่เหรอครับ
ทำให้สิครับ
ทำให้หน่อย
มีคนอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ
แค่ทำให้คนที่ไม่รู้สักหน่อยจะเป็นไรไป
ไม่เอาน่า
จะถอนหายใจทำไมครับ
ถอนหายใจดังๆ ใส่หน้าคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง
- ที่รัก - จะรู้ทุกอย่างตั้งแต่แรกได้ยังไง
ทำไมต้องดุด่าพูดจาไม่ดีใส่ทั้งวันด้วย
พวกคุณเป็นหัวหน้าอยู่คนเดียวเหรอ
เอาแต่เรื่องที่ตัวเองรู้มาวางไว้
คนอื่นตามไม่ทันหน่อยก็กลายเป็นคนโง่เหรอ
ผู้หญิงคนนี้ก็ฉลาดเหมือนกัน ฉลาดกว่าพวกคุณทุกคนด้วยซ้ำ
- แม่เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น - กึมมยอง
งานยุ่งอะไรนักหนา
ยุ่งอะไรขนาดนั้น
ถ้าต้องมาโรงพยาบาลให้มาด้วยกัน
จากนี้ไปนี่คือกฎ เข้าใจนะ
พ่อเขาไม่สบายน่ะ
ไม่สบายก็เลยหงุดหงิดง่าย
แค่ไมเกรนขึ้นนิดหน่อย คนเราก็หงุดหงิดแล้ว
พ่อไม่ได้โมโหแกหรอก รู้ใช่ไหม
แม่คิดว่าไม่ว่ายังไงพ่อก็เข้าข้างหนูใช่ไหม
แต่ไม่ใช่หรอก ถ้าแม่กับหนูสู้กัน
ยังไงพ่อก็อยู่ข้างแม่ร้อยเปอร์เซ็นต์
ถ้าหนูเป็นที่หนึ่ง แม่คงเป็นที่ศูนย์แล้วแหละ
สำหรับพ่อ แม่คงเป็นแหวนแห่งเอลฟ์ละมั้ง แตะต้องเมื่อไหร่ตายเมื่อนั้น
(ลำดับการรักษา ห้องทะเบียน เจาะเลือด…)
เชิญหมายเลข 848 ที่ช่องสี่ค่ะ
นั่นคือแม่ในสายตาของพ่อ
มองเห็นภาพแม่
ที่มานั่งคนเดียวอยู่ตรงนี้
ในอนาคตอันแสนไกล
ยกเลิกเถอะ
ตั้งแต่พรุ่งนี้จองห้องสำหรับสี่คน
หนูเอาห้องนี้เพราะกลัวแม่ลำบาก ไม่ใช่เพราะพ่อสักหน่อย
โอเคไหม
ถ้าแกป่วยพ่อคงจองห้องเดี่ยวให้แกไม่ได้
อย่างน้อยพ่อก็โชคดีที่มีลูกสาวคนนี้
งั้นรีบหายป่วยแล้วใช้คืนสิ
ช่วยดูแลแซบมบ้างอะไรบ้าง มาช่วยฝึกวินัยลูกเขยหน่อยก็ดี
เขายังทำตัวดีกับแกอยู่ใช่ไหม
ลูกไก่ในกำมือเลยแหละ
พรุ่งนี้หนูกับเขาจะมาแต่เช้า มาสระผมให้พ่อ
จะกลับละเหรอ
ทำไมล่ะ ไม่อยากให้ไปเหรอ
ปกติเอาแต่ไล่ให้กลับบ้านไวๆ เป็นอะไร
วันนี้นอนที่นี่สิ อุตส่าห์ได้ห้องเดี่ยวแล้ว
ห้องเดี่ยวมีหมอนสำหรับญาติด้วยนะ
ดีสุดๆ
ว่าแต่ราคาเท่าไหร่
เธอกลับไปอาบน้ำที่บ้านกึมมยองเถอะ
วันนี้กึมมยองจะเฝ้าพ่อเอง
บ้าไปแล้วแน่ๆ เพราะต้องมีพร้อมทุกอย่างเนี่ยนะ
แล้วเขาแย่งตำแหน่งหัวหน้าห้องแม่ไปจริงเหรอ
- ไอ้ครูประจำชั้นคงบ้าไปแล้วแน่ๆ - สารเลวเลยละ
ไอ้สารเลว
แม่ก็เลยเอาหัวโขกผู้หญิงคนนั้นเหรอ
- ให้ตาย… - แม่ตัวต่อตัวกับเจ้าของที่พัก
ทำเอาเขาจมูกแตกเลย
แล้วพ่อก็ไปเห็นเหรอ
ตอนแม่ไปนอนที่สุสานของดงมยองน่ะ
เห็นสิ
พ่อกลัวแม่จะกระโดดลงทะลไป
เลยแอบตามไปไม่ให้แม่รู้
อยู่กันมาได้ยังไง
ตอนนั้นแม่แก
อายุแค่ 28 เอง
ยี่สิบแปดปี
ตอนพ่อขอแม่แต่งงาน
พ่อบอกว่าจะทำให้แม่ได้อยู่แผ่นดินใหญ่
ได้เรียนมหาลัยหรือได้เป็นกวี อย่างน้อยหนึ่งอย่าง
พ่อกลัวจะจากไปทั้งที่ยังไม่ได้ทำให้เลยสักอย่าง
แต่เหมือนว่าช่วงนี้จะเขียนอะไรอยู่นะ
แค่เห็นแม่เขียน พ่อก็ดีใจจะตายอยู่แล้ว
เดิมทีแม่แก
เคยประกวดงานเขียนได้ที่หนึ่งด้วยนะ
เรียนได้ที่หนึ่งของม.ปลายด้วย
แม่แกเป็นคนยอดเยี่ยมขนาดนั้นจริงๆ
เป็นบุคคลที่น่าเสียดายเกินกว่าจะบรรยายได้
ทำดีกับแม่หน่อย
พ่อฝากแกหน่อยได้ไหม
พ่อน่ารำคาญ
พ่อให้หนูมานอนด้วยเพราะจะพูดคำนี้ใช่ไหม
พ่อรู้สึกผิดกับลูกจนวินาทีสุดท้ายเลยแฮะ
จะไปแล้วยังฝากเมียพ่อไว้กับลูกอีก
จะไปไหนเล่า
หนูไม่เอาด้วยหรอก
หนูยังโตไม่เต็มที่เลยนะ
เลี้ยงหนูต่ออีกหน่อยค่อยไป
จะรีบไปไหนขนาดนั้น
กึมมยอง แกน่ะนะ
ทำให้พ่อรู้สึกเหมือนลงเรือลำเล็ก
ไปจับปลาวาฬตัวใหญ่ได้
ลูกท่องสูตรคูณได้ก่อนใคร
สอบเข้ามหาลัยโซลได้อีกต่างหาก
ไม่อยากเชื่อ…
พ่อทั้งตื้นตัน ทั้งรู้สึกผิด
พ่ออยากขอโทษลูกทุกวัน
ถึงพ่อจะรู้สึกผิดกับลูกสาว
แต่ถ้านึกถึงแม่
พ่อยิ่งรู้สึกผิดแทบทนไม่ไหว
นอนไม่หลับเลย
นอนไม่หลับ
พ่อก็อยู่ข้างๆ แม่ต่อไปก็จบแล้วนี่
อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะนะ
กึมมยอง
พ่อก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน
อยากให้เป็นแบบนั้นมาก
สำหรับพ่อน่ะ
แม่คือคนสำคัญมากจริงๆ
อย่าโมโหใส่แม่
อย่าหงุดหงิดแม่เลยนะ
อย่ารำคาญแม่ด้วย
ใจดีกับแม่หน่อย
ใจดีกับแม่นะลูก
หนู…
จะให้หนูแยกจากพ่อได้ยังไง
พ่อ…
พ่อ หนูขอโทษ
ขอโทษ
ขอโทษที่รำคาญนะ
หนู…
ขอโทษที่อยากรีบวางสายเร็วๆ ทุกที
แต่ว่า
หนูไม่ได้รำคาญจริงๆ หรอกนะพ่อ
ไม่ใช่เลย
พ่อรู้
พ่อรู้ทุกอย่างแหละ
ลูกสาวพ่อสุดยอดที่สุดแล้ว
ฉันมีพ่อที่อ่อนโยนอยู่
แล้วสรุปพ่อจะมาหรือไม่มากันแน่
แต่พ่อกลับไม่มีลูกสาวที่อ่อนโยนเลย
ทำไมหนูไม่อยากได้ยินคำว่า
มังกรเกิดในลำธารอะไรนั่นเลย
มังกรที่เกิดในลำธารนี่ดีกับใครยังไงนะ
เสาหลัก พี่สาว ลูกคนโต น่าเบื่อหน่ายที่สุด
ยังกึมมยอง!
คำขอร้องอันอ่อนหวานที่ขอให้ฉันใจดีกับแม่นั้น
ได้ทิ้งร่องรอยอันเจ็บปวดไว้
พ่อจะให้ผมมีชีวิตเหมือนพ่อรึไง พ่อต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอ
เพราะผมไม่อยากมีชีวิตเหมือนพ่อไง
ผมไม่ชอบการ "ใช้เท่าที่มี พอมีพอใช้" ไง
พ่อใช้ชีวิตกับกลิ่นยาแก้ปวดทุกวัน แล้วให้อะไรผมได้บ้างไหม
พวกเราปฏิบัติกับพ่อ
ราวกับจะมีพ่ออยู่กับเราชั่วนิรันดร์
กลับลงมาอยู่บ้านได้แล้วเหรอคะ
พ่ออยากมาอยู่บ้านน่ะ
บอกว่าอยากอยู่บ้านให้นานที่สุด
อยากเห็นทะเลด้วย
ถ้ากลับมาอยู่บ้าน
อาจจะดีขึ้นก็ได้นะคะ
พ่อ!
เครื่องนี้พ่อนั่งไปด้วยปั่นไปด้วยได้
ไม่เจ็บหลังแน่นอน
ส่วนเก้าอี้ตัวนี้เอาไว้นั่งฟังเพลงของคิมกวังซอก
ผมพลิกอินเตอร์เน็ตหาซื้อแผ่นเสียงนี้แทบตาย…
พ่อจะได้เล่นกีตาร์…
พ่อ ทำไมล่ะ
ทำไมเป็นแบบนี้
ทำไมผอมขนาดนี้
พ่อครับ
ทำไมพ่อถึงเป็นแบบนี้
โธ่เอ๊ย ลูกพ่อ
ลูกทำพ่ออายนะ
ทำไมพ่อถึงเป็นแบบนี้
ผมขอให้พ่อรอดูไง
ผมจะซื้อรถเบนซ์ให้พ่อ
จะซื้อเรือให้พ่อ
พ่อเคยขับ
พ่อเคยขับมาแล้ว
แกทำหน้าที่ลูกครบหมดแล้ว
ผมรู้ทุกอย่างนะ
ที่จริงผมรู้ทุกอย่าง
แต่ว่าผม…
น้องชายแกตายหลังวันเกิดแกสามวัน
คิดซะว่าไม่มีวันเกิดนะลูก
ทำแบบนั้นได้ยังไง
ไม่เอาด้วยหรอก
ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ
อึนมยอง ออกมา
(หุ่นยนต์นักบินซีแมน)
อึนมยอง ลูกเลือกได้เลย
วันเกิดลูกอยากกินต็อกที่บ้าน
หรือจะกินทังซูยุกที่ร้านอาหารจีน
ให้ทั้งสองไม่ได้นะ เลือกอย่างเดียว
ขอหุ่นยนต์กับทังซูยุก
ถ้างั้นวันเกิดลูกพ่อจะแอบซื้อให้ทุกปีเลยดีไหม
ซื้อให้หน่อย
แต่ต้องเก็บเป็นความลับนะ
ถึงยังไงแกก็จะบอกพี่ใช่ไหม
โธ่เอ๊ย เด็กปากโป้ง
เท่าที่ผมดูนะ ผมคิดว่า
พ่อต้องชอบผมมากกว่าพี่แน่เลย
กินทังซูยุกด้วยสิ
พ่อซื้อให้แต่ผม
แอบซื้อให้ผมคนเดียว
ผมรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
ผมแค่เลือกจำสิ่งที่ตัวเองดูดี
เด็กปากโป้ง
สุดท้ายก็พูดหมดเปลือก
ผมมันไอ้ลูกหมาเลว
นี่แกด่าพ่ออยู่รึไงเนี่ย
พวกป้าๆ เก็บมาให้น่ะ
ไอ้ทะเลเฮงซวย
ทะเลคงเสียใจเหมือนกันมั้ง พอรู้ว่าคุณป่วยเลยให้เป๋าฮื้อมาเพียบเลย
ท้องทะเลที่ทั้งชีวิตมีแต่ให้อย่างไม่สิ้นสุด
แม่ ลูกชายมาแล้ว
รีบไปอาบน้ำ
อาบน้ำแล้วมากินข้าว
พ่อคือทะเลสำหรับพวกเรา
เราพึ่งพาอาศัยทะเลมาโดยตลอด
คนตัวเล็กๆ คนนี้
ซื้อโค้กรสเชอร์รี่มาให้
(ลานคนดัง ฮันซึงจิน ติวเตอร์)
แล้วชวนผมเซ็นสัญญาครับ
บอกว่าจะปั้นผมให้เป็นติวเตอร์ชื่อดังให้ได้
พูดตามตรงผมไม่ค่อยเชื่อด้วยซ้ำ
แต่จำได้ว่าพอเห็นชื่อบริษัทก็อยากลองทำขึ้นมา
และคนดังคนถัดไปที่ผมอยากแนะนำให้รู้จักก็คือ
บุคคลที่พลิกเกมในโลกของเรา
ประธานยังกึมมยองจากบริษัทเอเวอร์สตัดดี้ครับ
(คนดังวันนี้ ประธานยังกึมมยอง)
ตายแล้วๆ ดูนั่นสิ
กึมมยองลูกเรา
พวกเราต้องชดใช้คืน
เราจึงเป่าแตรปูทางกลับบ้านให้แก่ดวงดาว
(ลานคนดัง)
สวัสดีค่ะ ยังกึมมยองค่ะ
สมัยที่เรียนต่อประเทศญี่ปุ่น
ฉันบันทึกเสียงคาบเรียนด้วยสิ่งนี้
ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อย่างแรกคือฉันไม่รู้ภาษา
นี่คือที่พึ่งเดียวของฉันเลยค่ะ
"ถ้ามีครูผู้สอนที่ถือได้ด้วยมือเดียวแบบนี้ จะดีแค่ไหนกันนะ"
ฉันเกิดความคิดแบบนั้นขึ้น
ขณะที่กลับบ้านเกิดก็ได้เห็นชั้นหนังสือ
ฉันรู้สึกเหมือนโดนเขกหัวดังโป๊ก
บนชั้นหนังสือนั้นมีหนังสือข้อสอบ
สุดจะเก๋ากึ๊กของแม่อยู่ค่ะ
ลูกพูดถึงฉันอยู่เหรอ
แม่ของฉัน
เป็นคนที่เจ๋งและเก่งมากๆ ค่ะ
ฉลาดแหลมคม
ขยันขันแข็งและยิ่งไปกว่านั้น
แม่อยากเรียนหนังสือมากจริงๆ
หากตอนนั้นแม่ของฉัน
มีห้องเรียนมือถืออยู่ละก็
แม่คงเล่าเรียนอย่างไร้ที่สิ้นสุด
และบินขึ้นสูงกว่าใครแน่นอน
ต่อให้ไม่ได้อยู่ย่านโรงเรียนกวดวิชา และไม่มีเงินเรียนพิเศษราคาสูง
แม้แต่สาวน้อยวรรณกรรมที่อยู่บนเกาะ ก็ควรได้เรียนตามใจต้องการ
สำหรับฉัน
ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ไม่ว่าอยู่ที่ไหน และไม่ว่าเมื่อไหร่
หากคุณอยากเรียน ก็จะต้องได้เรียนค่ะ
เอเวอร์สตัดดี้
ได้เริ่มต้น
(เอเวอร์สตัดดี้)
จากความฝันของคุณแม่ฉันค่ะ
ฉันไม่รู้แล้ว
ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ
พี่ป้ายยาเก่งเหมือนกันนะเนี่ย
และพอดิบพอดีกับที่
ผู้สมัครใช้งานอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง พุ่งทะลุสิบล้านคน
เครื่องเล่นมีเดียพกพาก็เปิดตัวได้ถูกเวลา
ครอบครัวที่พลัดพรากในสงคราม ก็ยังเจอกันผ่านวิดีโอได้
ฉันจึงมั่นใจว่ายุคการเรียน ผ่านอินเตอร์เน็ตจะต้องมาถึง
ด้วยความขยันขันแข็งอย่างไม่ย่อท้อ ที่เป็นมรดกตกทอดจากคุณพ่อ
- ฉันจึงผลักดันจนได้ค่ะ - ลูกพูดถึงฉันด้วยนะ
มีบางสิ่งที่พวกเรา
ต้องแสดงให้พ่อเห็นให้ได้
พิพิธภัณฑ์แฮนยอบันทึกประวัติศาสตร์ และความภาคภูมิของแฮนยอแห่งเชจูเปิดตัวแล้ว
ในโอกาสเปิดพิพิธภัณฑ์ แห่งประวัติศาสตร์และความภาคภูมิของแฮนยอ
เราจะร่วมกันนำโลกของแฮนยอ
สู่การจดทะเบียน
เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของโลก
ในฐานะที่เป็นวัฒนธรรม
ที่ยังมีชีวิต…
และมีชีวิต
พวกเรายังมีชีวิตอยู่
พวกเรายังมีชีวิตอยู่ค่ะ
จิตวิญญาณการบุกเบิกอันแรงกล้า ของแฮนยอบนเกาะเชจู…
ทำถูกแล้วเหรอ
แบบนี้แกจะเป็นลูกที่ดีได้กี่โมง
ขโมยเงินในกระเป๋าตังค์พ่อ ซื้อที่คาดผมให้อารึมได้ยังไง
ไม่ใช่อารึม จองอารัมต่างหาก
แล้วคุณไฮไลท์สีผมให้ลูกแบบนี้เหรอ
ดูสารรูปสิ
แกย้อมผมไปเรียนพิเศษ เพราะจะจีบอารึมใช่ไหม
พ่อรู้ทันหมดนะ
พ่อรู้ทันอยู่แล้ว ชำนาญการสุดๆ
แล้วทำไมพ่อเอาแต่ยิ้มไม่หุบแบบนั้นล่ะ
ผมทะเลาะกับลูกทีไร รู้สึกเหมือนพ่อยิ้มเยาะทุกที
ชีวิตคือการสลับข้างเกมรุกเกมรับ ว่าไหม
ใครทำอะไรก็ได้แบบนั้นแหละ สมน้ำหน้า
ทำไมครับ
เหอะ ให้ตาย
ที่รัก
ทำไม
ทำไม มีอะไรอีก
โอ๊ย ฉันควรทำยังไงดี
ไอ้บ้านหลังนี้จะไม่เกิดเรื่องสักวันได้ไหม
ทำไม มีเรื่องอะไรอีก
คุณรักษาสัญญาแล้วนะ
หนึ่งในสามอย่าง
คุณทำให้ฉันแล้ว
(วารสาร "โชอึนแซงกัก")
"'แด่หัวใจที่ปล่อยมือไป'
โดย โอแอซุนแห่งโดดงดง"
"เมื่อยังเด็กคิดว่าต้องจับมือกันไว้จึงจะอบอุ่น
แต่จากนี้แม้ไม่มีคุณอยู่เคียงข้าง ฉันก็รู้ดีว่ายังมีคุณอยู่เสมอ
ตอนนี้ฉันมีพื้นห้องแสนอบอุ่น
แค่คิดถึงคุณก็อบอุ่นไปทั้งหัวใจ
ฉันจะใช้ชีวิตโดยรับรู้ว่า พระจันทร์ยังคงส่องแสงแม้ในเวลากลางวัน
หากคุณจะไป ก็ขอให้ปลิดปลิวพลิ้วไสว
ผ่านไปห้าสิบปีแสนยาวนาน ถึงเวลาทะยานว่อนปล่อยมือฉัน
แด่คุณผู้เป็นทุกสิ่งและทุกอย่าง ขอบคุณที่ร่วมทางมาด้วยกัน
แด่คุณผู้เป็นยอดชีวัน ขอบคุณที่ฝ่าฟันด้วยกันมา"
(แด่หัวใจที่ปล่อยมือไป)
ยังไงก็เถอะ มีแต่น้ำตาเพิ่มขึ้นทุกวัน
ดูสิ คุณรักษาสัญญาแล้วนะ
ได้ลงหนังสือแบบนี้ก็ถือว่าเป็นกวีแล้ว
ถ้าไม่แต่งงานกับฉันคงได้เขียนไปนานแล้ว
ถ้าไม่มีคุณฉันเขียนไม่ได้หรอก
เขียนอะไรแบบนั้นไม่ออกด้วยซ้ำ
ให้ตายเถอะ ยัยแอซุน
ยัยแอซุน
ดีใจเหรอ
ดีใจสิ
ฉันมีความสุขมากเลย
คุณย่าจุ๊บๆ ด้วย
เอางั้นเหรอ
ดีจัง
เด็กๆ ดูอยู่นะ ระวังหน่อยก็ดี
พ่อกับแม่เป็นแบบนี้ เด็กๆ ก็คิดว่าการมีแฟนดีที่สุดสิ
ซื้อหนังสือแม่ 100 เล่ม ไปแจกหมู่บ้านชาวประมงด้วย เข้าใจนะ
ได้แต่หวังว่าเวลาจะหยุดที่วันนั้น และโบนัสแทร็คจะยังไม่จบลง
แม่ภาวนาอยู่อย่างนั้นทั้งคืน
ที่รัก
เราใช้ชีวิตแบบนี้กันก็พอนะ
ขออยู่กันแบบนี้อีกสักห้าปีก็พอ
ไม่สิ
แค่อยู่ด้วยกันผ่านทุกฤดูกาล
อีกสักรอบได้ไหม
ฉันกลัวแทบบ้าว่าจะไม่ทันได้เห็นหนึ่งในสามอย่าง
อย่างน้อยได้เห็นเธอเขียนบทกวีก่อนไป
ฉันรู้สึกดีมากเลย
ดีมากจริงๆ
ถ้าชาติหน้าได้เจอกัน
จะทำให้ห้าอย่างหรือไม่ก็สิบอย่างเลย
ชาติหน้าจะยังอยู่กับฉันไหม
ชาติหน้า
เราจะได้เจอกันอยู่ใช่ไหม
ทำไมล่ะ
ไม่อยากเจอเหรอ
โชคดีแบบนั้นไม่ค่อยมาหาฉันหรอก
ฉันจะเป็นคนเดียวที่ได้อยู่สวนดอกไม้ได้ยังไง
อยู่กับฉันทำให้เธอลำบากมามาก
เพราะมีคุณ
ฉันไม่เคยเหงาเลยสักวัน
ไม่มีเลยสักวัน
จะหาชีวิตแบบนี้ได้จากไหนอีก
แอซุน
หือ
ฉันมีเรื่องอยากขอร้อง
อย่าร้องไห้หนักเกินไป
ในนาทีสุดท้ายของฉัน
ถ้าโอแอซุนร้องไห้
ฉันคงทรมานใจจะขาด
คงปลิดปลิวพลิ้วไสวไม่ได้
สิ่งที่ฉันอยากเห็นมากที่สุด
ในนาทีสุดท้ายของชีวิต
คือรอยยิ้มของเธอ
รู้ไหมว่าใบหน้ายิ้มแย้มของเธอ
ทำให้ทั้งชีวิตของฉันน่าตื่นเต้นมากแค่ไหน
โธ่เอ๊ย
ไม่ฟังกันเลย
ลูบหลังฉันหน่อย
หลับเถิดนะ หลับเถิด
จงหลับให้สบาย
หลับเถิดนะ หลับเถิด
จงหลับให้สบาย
หลับให้สบายเถิดนะ
คิดถึงแม่มากเลย
ลูกเอ๋ย
รีบหลับเถิดนะ
เจ้าหมาดำเดินไปตรงโน้น
เจ้าหมาดำเดินมาตรงนี้
มากล่อมลูกน้อยสุดที่รักให้หลับด้วยเถิด
แล้วข้าจะช่วยกล่อมลูกเจ้า
ต่อให้ชีวิตแม่จะมีวันที่ยากลำบาก
แต่ไม่มีวันไหนที่โดดเดี่ยวเลยสักวัน
เมื่อมองย้อนกลับไปนั่นคือสวรรค์
ให้ตายเถอะ
พ่อที่คอยลูบหลังพวกเรามาทั้งชีวิต
พยายามเต็มที่เพื่อพวกเราจนวินาทีสุดท้าย
ที่รัก เดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุหรอก
อย่าขับรถ หยุดรถก่อน เดี๋ยวฉันจะรีบไปหา
ไม่เอา
ไม่มีรถเลย
- ถนนโล่ง ไม่มีรถเลย - ไม่มีรถเลยเหรอ
พ่อรอเจอหนูก่อน
พ่อเจอหนูก่อนค่อยไป
(วันสอบเข้าปี 2007)
ท้องฟ้ามอบความเมตตาครั้งสุดท้ายให้
ให้ฉันได้เจอพ่อเป็นครั้งสุดท้าย
พ่อ หนูมาแล้วนะ หนูอยู่ตรงนี้แล้ว
พ่อ หนูจะรออยู่ตรงนี้นะ
พ่อไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว
พ่อ หนูขอโทษ
หนูรักพ่อนะคะ
ผมขอโทษนะพ่อ
พ่อ…
- พ่อ - ที่รัก
พ่อ ผมขอโทษ
ใบหน้าสุดท้ายของพวกเราที่พ่อได้เห็น
คือใบหน้าที่เศร้าที่สุด
ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
(หออภิบาลผู้ป่วยหนัก)
คุณน่าจะใช้ชีวิตดูแลร่างกายตัวเองกว่านี้ ทำไมแก่ลงเร็วขนาดนี้
ส่วนเธอเหมือนเดิมเลยนะ
ฉันก็แก่เหมือนกัน
ไม่เลย
เธอเหมือนเดิม
ในสายตาฉันมาตลอด 50 ปี
ไม่เคยเปลี่ยนเลย
ชีวิตหญิงสาวคนหนึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งเคียงข้าง
ชายหนุ่มคนนั้นปกป้องโลกของหญิงสาวมาทั้งชีวิต
ที่รัก ขอบคุณนะ
คุณใช้ชีวิตได้ดีที่สุดแล้ว
ใช้ชีวิตได้ดีที่สุด
พอไหวใช่ไหม
วันเวลาที่อยู่กับฉันพอใช้ได้รึเปล่า
ไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้ว
เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดจนไม่ขออะไรอีกแล้ว
ในขณะที่พ่อจ้องมอง คนที่ประทับตราตรึงในชีวิตพ่อเช่นนั้น
พ่อก็ได้
นอนตื่นสายเป็นครั้งแรกในชีวิต
และทิ้งของขวัญชิ้นสุดท้ายเอาไว้ให้
พ่อสั่งว่าเอาให้แก
(ธ.ฮันอิล ยังกวานชิก)
บอกว่าต้องให้แกเท่านั้น
พ่อนั้น
เก็บเงินก้อนกระจอกที่ฉันส่งให้
ไม่เคยถอนออกมาเลยสักครั้ง
ไม่เคยถอนออกมาใช้ด้วยซ้ำ
แต่คอยดูแลบัญชีอยู่ไม่ขาด ย่าก็ถามว่าทำไม
เขาบอกว่ารู้สึกดีใจที่เห็นลูกสาว ส่งเงินมาแสนวอนบ้าง แสนห้าหมื่นวอนบ้าง
แล้วทำไมถึงไม่ใช้เลย
เมื่อไหร่ที่แกส่งมาแสนวอน
พ่อแกมีความสุขยิ่งกว่าล้านวอนอีก
ทีของของตัวเองนะ
ตู้บานเดียวก็ใส่ได้หมดแล้ว
พ่อน่ารำคาญมากเลย
รักข้างเดียวของพ่อได้จบลง
ในขณะที่รักข้างเดียวของฉันได้เริ่มต้นขึ้น
รถเบนซ์เฮงซวย
พ่อแกให้ฉันซื้อมาให้
บอกให้แกได้ใช้ชีวิตเท่ๆ
ขับมากี่กิโลแล้วครับ
แกนี่มัน…
เหมือนลูกสาวฉันไม่มีผิดเลย
กิ๊บติดผมนี่ต่อให้ใช้ทุกวัน ก็ยังตามหาทุกวัน
ซื้อให้แล้วยังไง เดี๋ยวก็ทำหายอีก
บนเกาะมหาสมบัติของแม่นั้น
บรรจุความรักตลอด 50 ปีเอาไว้
เก็บหัวใจที่ไม่มีวันหยุดเต้นอยู่ข้างในนั้น
ที่รัก ฉันควรทำยังไงดี
ฉันจะใช้ชีวิตยังไงดี
(ใบสั่งยารักษาโรค คุณยังกวานชิก)
ไม่ต้องทำไข่ม้วนแล้ว
คนที่กินซุปซูเจบียังไม่ลง หลังดงมยองจากไปอย่างเธอ
พอฉันไม่อยู่ แค่เห็นไข่ม้วนก็คงร้องไห้แล้ว
ถ้าวันหลังลูกๆ ชวนไปอยู่ด้วย
ก็ยอมตามไปอยู่กับลูกซะนะ
ถ้าเธออยู่ที่นี่คนเดียว
ฉันร้องไห้แน่
จริงๆ เลย
เอาลงมาไว้ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
งานยุ่งสินะ
สามีฉันงานยุ่งมากสินะ
เหมือนที่แม่รู้ว่าพระจันทร์ส่องแสงแม้ยามกลางวัน
แม่จึงอยู่กับพ่อเช่นนั้นต่อไป
(ผู้เป็นที่รักออกจากบ้านทุกเช้า และกลับเข้าประตูบานเดิมทุกเย็น)
(คือเรื่องปาฏิหาริย์ของทุกวัน)
มาได้ไกลแล้วนะ
มาไกลเลยละ
แล้วไปกันต่อนะ
หิมะขาวโพลนช่วยปกคลุมโลกฉันใด
เวลาที่ผันผ่านก็ช่วยปกคลุมความเศร้าโศกฉันนั้น
ฤดูหนาวได้มาถึงอย่างสมบูรณ์แล้ว
เดี๋ยวฉันกลับมานะ
เดี๋ยวจะกลับมานะ
ไม่ใช่อะไรหรอก
สามีฉันอยู่ตรงนั้นน่ะ
ดูสิ
ฉันเขียนเสร็จทั้งเล่มแล้วนะ
เขียนเสร็จแล้ว
(โอแอซุน)
"เพราะนี่คือเรื่องราวที่ไม่ควรถูกลืม ขอส่ง 70 ปีของพ่อแม่ฉันไปให้ค่ะ
จากยังกึมมยอง ลูกสาวคนโตของยังกวานชิกและโอแอซุน"
(โคลอี้ เอช อี)
เขียนสิ่งที่อยากพูดที่สุดเลยค่ะ
ถึงจะเป็นบทกวีของชีวิตเราไงคะ
ระบายของฉันให้ด้วยสิครูแอซุน
อะไรกันคะ ขอให้ทำให้ทุกวันเลยนะ
ต้องฝึกนิสัยทำด้วยตัวเองนะคะ
ลองวาดรูปด้วยตัวเองบ้าง
พูดคุยกับตัวเองคนเดียวบ้าง หรือเล่นไพ่บ้าง
ทุกคนจะได้ไม่ป่วยไงคะ
คนเราป่วยเพราะเหงาได้เลยนะ
ตายจริง
ทำไมชอบเอามาให้ฉันอยู่เรื่อยเลย
เมื่อวานฉันไปร้านอาหารกับลูกสาวกับลูกเขยด้วย
ฉันสั่งข้าวของตัวเองด้วย
ต้องขอบคุณเธอเลยจริงๆ
ต้องขอบคุณคุณครูแอซุนจริงๆ
"'คนไม่รู้หนังสือ' โดย จองกงรเย"
"ดำน้ำหาปลา หาได้ไปโรงเรียนไม่
อับอายขายหน้า มาทั้งชีวิต
เปิดหน้าเมนู ถามกินอะไร
หัวใจฉันนั้น จมดิ่งลงไป
แต่เมื่อวาน ฉันกินอะไร ฉันนั้นสั่งเอง
ข้าวปั้นพิเศษ
อร่อยถูกใจ"
คุณครูคะ
กินสิคะ คุณครู
โธ่เอ๊ย ทำไมชอบเอาให้ฉันกินเรื่อยเลย
น่ารัก น่าเอ็นดู
คิดถึงลูกสาวอีกแล้วเหรอคะ
ถ้าลูกสาวฉันได้นั่งทำงานที่โต๊ะหนังสือ
เหมือนคุณครูก็คงดีมากเลย
แกจะได้นั่งโต๊ะเขียนหนังสือทำงานเหมือนครูเขา
ถ้าฉันมีแม่ที่คอยแกะเปลือกส้มให้กินบ้างก็คงดี
ฉันก็อยากให้แม่ได้กินข้าวปั้นเหมือนกันนะ
สิ่งที่อยากพูดที่สุดในชีวิตเหรอ
แม่
แม่!
คนอื่นเขาอยู่กันเป็น 90 ปี 100 ปีนู่น
ทำไมแม่ถึงรีบขนาดนั้น
ได้ไปเกิดใหม่ในที่ดีๆ รึยัง
หนูหวังว่าแม่คงได้นั่งโต๊ะทำงาน วางท่าเหมือนคนอื่นเขาแล้วนะ
(ลูกสาวแม่)
แม่เอง มีอะไร
แม่ก็อยู่ที่นี่เหมือนเดิมแหละ ไม่มีอะไรหรอก
อะไรนะ
อยู่ดีๆ เนี่ยนะ
(ซุปปลาหมึกแห่งชาติ ร้านกึมอึนดง)
ไหนบอกว่าเดือนนี้มาไม่ได้ไง
ไม่น่าเอากิมจิเปรี้ยวให้คุณอาแกเลย
แม่คะ ไม่ต้องเอามาแล้ว มานั่งตรงนี้
แกชอบกิมจิเปรี้ยวๆ ส่วนอึนมยองชอบแบบสดๆ
แม่ต้องทำแยกกันตลอดเลยเนี่ย
ฉันละท้อจริงๆ
แม่ผู้โดดเดี่ยวจนกระทั่งเมื่อวานนั้น
ได้กลับกลายเป็นสาวน้อยขึ้นมาทันตา
เรือของพวกเขาจับปลาได้เต็มอวน
คุณแม่คะ อิมยองอุงมาแล้ว
ตายแล้ว
เดี๋ยวนะ ทำไมถึงชอบอิมยองอุงกันขนาดนั้น
พ่อแกชอบคิมกวังซอก
พ่อเรียนกีตาร์เพราะอยากเล่นเพลงนั้น
แต่ก็ไม่เคยร้องเพลงให้ฟังเลยสักที
บอกว่าเดี๋ยวแม่ร้องไห้
แต่ยองอุงกำลังร้องเพลงนั้นอยู่ไง
แม่น้ำตาจะไหลแล้ว
ไหงแม่ถึงเป็นสาวน้อยได้ชั่วนิรันดร์ขนาดนี้
ยังคงเหมือนกลีบดอกไม้
(ไปด้วยกัน ไปได้ไกล)
(24 ก.พ. 2024 พิพิธภัณฑ์แฮนยอเชจู)
ยังคงมีความฝัน
ถ้าจะไปโรงพยาบาลให้ไปกับฉัน
อย่าพูดจาน้อยอกน้อยใจกับลูกๆ
ถ้าเธอป่วยฉันจะรับผิดชอบเอง
รับผิดชอบตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
ควรทำยังไงกับพุงพลุ้ยนั่นดี
ลูกเขย ลูกสะใภ้บ่นกันยับเลย
ย้อมสีผมบ้างอะไรบ้าง
- ย้อมให้หน่อยสิ - เหอะ
ทำให้หน่อย
ไอ้รักครั้งแรกน่ะ
- ไม่มีจำกัดอายุนี่นา - หยุดพล่ามได้แล้ว
ถ้าไม่จำกัดอายุ ตั้งแต่นี้ไป…
ฉันขอลงดีกว่า จอดเลย
รถกำลังขับไปข้างหน้า จะลงได้ยังไง
งั้นก็ช่วยขับรถดูข้างหน้าหน่อย
ฉันเป็นคนขับรถเธอรึไง
และในฤดูกาลที่ยังเยาว์วัย
ก็มีแม่ที่ยังคงมีชีวิตอยู่ท่ามกลางดอกไม้หลากสี
แม่ไม่เคยแก่เลยจริงๆ
แก่ไม่แก่สำคัญตรงไหน
แล้วแกคิดว่าตอนอายุ 30 กับอายุ 40 ต่างกันมากไหมล่ะ
อายุ 70 ก็ยังเหมือนเดิมเหรอ
น่าเบื่อชะมัด
เหมือนกันนั่นแหละ
ไม่มีอะไรต่างหรอก
ข้างในก็เหมือนเดิมนั่นแหละ
อยู่มาวันหนึ่งได้มองกระจก
ไหงมียายชรานั่งอยู่ในนั้นได้
นั่นแหละคือความแก่ตัว
แม่ มาแล้วๆ
ไม่ใช่มิจฉาชีพจริงด้วยแฮะ
(สำนักพิมพ์บุปผาสมุทร)
ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม
ว่าพี่ผมเจ๋งสุดๆ ส่วนผมเป็นเจ้าของร้านแฟรนไชส์
ผมนึกว่าไอ้พวกสำนักพิมพ์จะเรียกเงินเพิ่ม ตอนสุดท้ายก่อนจะตีพิมพ์ซะอีก
นึกว่าจะโดนหลอกแล้วเชียว
แต่ไม่ใช่มิจฉาชีพเลยแม่
ฉันคงบ้าไปแล้วแน่ๆ
นี่คือรวมบทกวีของโอแอซุน
แม่
ตอนนี้พ่อคงหัวเราะดังๆ ออกมาได้แล้วนะ
เอ๊ะ ย่าใช้ท่าไม้ตายอีกแล้ว
("ขอบคุณที่ฝ่าฟันด้วยกันมา" - โอแอซุน)
(น้ำตารินไหลแด่เรื่องราวสวยงามดั่งฝัน)
("ขอโทษ ขอบคุณ ฉันรักคุณ")
(บรรณาธิการ สนพ.บุปผาสมุทร)
(บรรณาธิการบริหาร โคลอี้ เอช อี)
("เพียบพร้อมทุกด้าน")
(ฉันดีไม่พร้อม โดนแย่ง หัวหน้าห้อง)
วันนี้ได้มาดูทิวทัศน์ดอกไม้ รู้สึกยังไงบ้างครับ
ดอกไม้ทำให้นึกถึงรักครั้งแรกเลยครับ
รักครั้งแรกสินะ ใช่เลยครับ
กลับไปหารักแรกสิ
นี่ ฮเยรัน มันสกปรกนะลูก
อุ๊ยตาย คุณแม่เด็กน้อยจ๊ะ ทำไมไปยืนตรงนั้นล่ะ
แม่สาวน้อย เดินตามใครมาจ๊ะ ใครเอ่ย
คุณแม่บอกว่าให้ตามคุณป้าคนสวยไป
ถ้างั้นจะใครกัน
จะใครกันนะ
("ไอ้เด็กกะเปี๊ยก")
("วันที่เราอายุเท่ากัน")
(แม่ทิ้งลูกสามคนไว้เมื่ออายุ 29)
(เมื่ออายุ 29 ฉันร่ำไห้ดั่งสิบขวบ)
(แด่คุณผู้เป็นยอดชีวัน ขอบคุณที่ฝ่าฟันด้วยกันมา)
อะไรน่ะ
ร้องไห้เหรอคะ
ไม่นะ ไหงเป็นงี้ได้
น้ำตาไหลเฉยเลย
ดีขนาดนั้นเลยเหรอคะ
ก็แค่
มัน…
แบบว่า…
จะพูดว่ายังไงดี
น่าภูมิใจ
น่าภูมิใจมาก
(โอแอซุน)
(ฤดูผลิบานผันผ่านชั่วพริบตา แสงแดดจ้าในหน้าร้อน)
(ฤดูเก็บเกี่ยวมาเยือน ฤดูหนาวอันเปล่งประกาย)
แม่เดบิวต์ทั้งที ฉลองยังไงดีนะ
อยากพูดอะไรก็พูดออกมาเลย
ลูกแม่มีกินมีใช้เหลือเฟือแล้วนะ
ซื้อบ้านให้อีกต่างหาก
มาหาบ่อยๆ หน่อยสิ
ก่อนตายแม่ขอแค่ได้เจอหน้า ลูกสาวงานยุ่งอีกสัก 100 ครั้ง
พูดอะไรไปเรื่อยอีกแล้ว
ก็แกงานเยอะได้เจอกันปีละไม่ถึงสิบครั้งเลย
ได้เจออีก 100 ครั้งก็ดีมากแล้ว
ไปอยู่กับหนูที่โซลก็ได้นี่
ขยันไปบ้านพักคนชราบ่อยไปรึเปล่า
ต่อให้แก่ตัวลง ก็ยังอยากมีที่ยืนอยู่ดี
ไม่ชอบให้ใครมองว่าเป็นคนแก่ไร้คุณภาพ
ถ้าเป็นหนูคงเที่ยวเล่นไปทั่วแล้ว
ทำงานหนักมาตลอดชีวิตขนาดนั้น
ที่จริงแล้วแม่น่ะ
ตื่นเต้นมากที่ได้ไปนะ
ทุกคนที่นั่นเรียกแม่ว่าคุณครูแอซุนด้วย
จะว่าไปแล้วตอนนี้ แม่ได้เลื่อนขั้นสูงสุดของชีวิตเลย
ลูกสาวแฮนยอร้องไห้ทุกวันที่แม่ออกทะเล
สาวน้อยวรรณกรรมขี้อายกับทุกอย่างบนโลก
เรามีทั้งบ้าน มีทั้งเรือเลยนะ
ภรรยากัปตันที่มีความสุขล้นเหลือ
หัวหน้าหมู่บ้านโอ
คุณป้าขายปลาในตลาด
มาได้ยินคนเรียกคุณครูตอนอายุ 70
จนตอนนี้ได้เป็นกวีโอแอซุนด้วย
ชีวิตคนเราถ้าไม่สู้ก็ไม่มีวันรู้หรอก
ถ้าแม่ยอมแพ้ไปกลางทางคงแย่แน่
เก่งมากจริงๆ
ที่ลองใช้ชีวิตไปก่อน
แล้วยังไงคะ
ตอนนี้แม่เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอีกแล้วเหรอ
อื้อ
ฤดูใบไม้ผลิอีกแล้ว
นึกว่าชีวิตคนเรา
จะไล่วนตามฤดูกาล ใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ใบไม้ร่วง และฤดูหนาวซะอีก
แต่ไม่ใช่เลย
บางครั้งก็หนาวเหน็บ
บางคราวใบไม้ก็ผลิ
มีวันที่ใบไม้ผลิมากมาย
เหล่าดวงดาวอายุ 70 ปีรวมตัวกัน และกลายเป็นทางช้างเผือก
ช่วงเวลาที่เปล่งประกายระยิบระยับ
มีเยอะแยะมากมายจริงๆ
สวนดอกไม้อายุ 70 ปีเข้ามาอยู่ข้างในนี้หมดแล้ว
เรื่องราวมากมายที่เคยฝังไว้ในหัวใจ
ก็ได้เติบโตบานสะพรั่งเต็มต้น
แล้วยังไงต่อ
ดีใจอีกแล้วเหรอ
อื้อ
ดีใจ
แม่ดีใจมากๆ
แม่ในตอนนี้เปล่งประกายสีสันงดงามที่สุด
"ขอมอบแด่คุณเท่านั้น
ตั้งแต่อายุเก้าขวบจวบจนวันนี้
เพราะคุณ
ชีวิตฉันจึงได้พบกับวันใบไม้ผลิ
หากไม่มีคุณ คงไม่มีหนังสือเล่มนี้
ฉันจะใช้ชีวิตดั่งฤดูใบไม้ผลิทุกทุกวัน
จนกว่าจะถึงใบไม้ผลิที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง"
มานี่เร็ว
ถ้าวันหนึ่งฉันได้เป็นกวี
ฉันจะซื้อชุดแบบออมแองรันมาใส่
แล้วถ้าเป็นเศรษฐี
จะเลี้ยงหมาน้อยในบ้านสองชั้นสไตล์ตะวันตกด้วย
อ้อ แล้วก็จะสอนเปียโนให้เด็กๆ
ไปกินข้าวนอกบ้านกันบ่อยๆ เลย
ส่วนฉันจะขับรถจี๊ป
จะใส่แว่นเรย์แบน
ชอบรถเหรอ
ใช่
มีอะไรที่ชอบเหมือนกันนี่นา
ฉันจะขับรถคันนั้นกับเธอ จะไปเที่ยวให้ครบทุกสารทิศเลย
จะไปอเมริกาด้วย
ดีสิ!
จูงมือกันไปทำทุกอย่างที่เราอยากทำเลย
ดีเลย ฉันก็ชอบเหมือนกัน
ทำทุกอย่างที่ทำได้ไปตลอดชีวิตเลย
ทำทุกอย่างตามใจอยากไปเลย
แด่ฤดูกาลของพวกเขา
ที่เคยเยาว์วัยและอ่อนไหว
ขอโทษและขอบคุณ
ด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง
ขอบคุณที่ฝ่าฟันด้วยกันมา
(ถ้าไม่ไหวก็แค่หันหลังกลับ พวกเรายังอยู่ตรงนี้เสมอ)
คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล