[เพลงเปิดเรื่องโดย Kim Jung-mi]
(โดดงรีเบ็ดเตล็ด)
(ปลาซัมโบ อาคารแทพยอง)
(ยิ้มไว้ในวันที่ส้มไม่หวาน)
[ลูกค้า] ขอซุปปลาหมึกเพิ่มด้วยครับ
[แอซุน ฮยอนซุก] ค่า
[ซังกิล] เราจะอ่านหรือไม่อ่านกันดี
(ค้นพบร้านอาหารทะเลสุดพิเศษในเชจู)
- หมู่บ้าน… - [เชอิลหัวเราะ]
[กเยอ๊ก แอซุน] เชิญเลยค่า
[กระดิ่งประตูร้าน]
ต้องรอหน่อยนะคะ เดี๋ยวถึงคิวแล้วเรียกนะ
- รอก่อนๆ - ค่ะๆ ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
[กวานชิก] รอตรงนี้สักครู่นะครับ
[คนคุยกันเซ็งแซ่]
[ชาย] นี่ฉันก็เคยบอกทุกคนแล้ว เป็นไงล่ะ เห็นมั้ย
[กึมมยอง] และแล้ว เสียงกระดิ่งกุ๊งกิ๊งก็เริ่มดังขึ้นกลางป่า…
[ทุกคน] เชิญเลยค่า
พร้อมกับเสียงเครื่องรูดบัตร
[ป้ายังอิม] เพราะแอซุนแท้ๆ เลยนะเนี่ย ฉันเกษียณไม่ได้เลย
(ปลาสดซื้อกลับบ้าน)
[นักข่าวชาย] ประเด็นเรื่องเกี๊ยวขยะ ส่งผลกระทบต่อร้านเกี๊ยวทำมือด้วยเช่นกันครับ
[ลูกค้าหญิง] อร่อยสุดๆ ไปเลยอะ
[ซังกิล] กินเยอะๆ เลยนะ เดี๋ยวตาห่อให้หนู
(ชเวจีอูยังมาเลยนะ)
- เดี๋ยวห่อสาหร่ายให้สวยๆ เลยนะ - [ลูกค้า] โทษนะคะ ขอซุปอีกชามได้มั้ยคะ
- เสร็จแล้ว อะอ้าม - [เชอิล] ค่า
[ฮยอนซุก] เลิกมองตาขวาง ใส่ลูกค้าที่ขอซุปปลาหมึกเพิ่มซะทีเถอะค่ะ
- กินอันนี้กันเถอะ - [ฮยอนซุก] จะทำแบบนี้ตลอดไม่ได้นะคะ
อ้าม
หนูไม่อยากกินค่ะ ช่วยหนูกินหน่อยได้มั้ยคะ
แล้วยองวอนอยากป้อนใครจ๊ะ หนูจะป้อนให้ปู่ หรือจะป้อนให้ตาดีล่ะ
อ้าม ใครดี อ้าม อ้า
[หัวเราะชอบใจ]
อ้าว จะอ้าปากแล้วถามแบบนั้นไม่ได้สิครับ
- ขอซุปปลาหมึกเพิ่มด้วยครับ - อ้อ ครับๆ
- [ลูกค้า 1] ทางนี้ก็ขอซุปปลาหมึกเพิ่มด้วยค่า - [ลูกค้า 2] ขอซุปปลาหมึกเพิ่มด้วยค่า
นี่ ทำไมถึงใส่ปลาหมึกไปเยอะนักเล่า
ลูกค้าถึงได้กินกันจนหมดหม้อ
ต้องเอาซุปปลาหมึกใส่ในเมนูได้แล้ว ไม่งั้นขาดทุนตายกันพอดี
เราต้องจ้างคนเพิ่มแล้วล่ะ เธอทำไม่ไหวหรอก
ใครบอกพี่ล่ะว่าฉันทำไม่ไหว
[กึมมยอง] ไอ้เงินก้อนนั้น ถึงกับทำให้แม่ฉันเต้นได้
[แอซุน] ♪ ซิงกิ้งอินเดอะเรน ♪
[ฮัมเพลงไปหัวเราะไป]
- ♪ ซิง… ♪ - ทำไมเดินลงบันไดแบบนั้นเล่า
อาการวัยทองหายแล้วเหรอ
มันแค่รู้สึกแปลกๆ น่ะ ฉันอารมณ์ดี๊ดี เพราะหาเงินได้ล่ะมั้ง
พวกเราทำงานไม่ได้หยุดตั้งแต่เช้ายันมืดเลย
แต่พอได้เห็นเงินในบัญชี วิ่งปรู๊ดๆแบบนั้นน่ะ ก็ไม่เหนื่อยเลยสักนิดเดียว
[แอซุนหัวเราะ]
ดีใจมั้ย
อ้อ ไม่ต้องสงสัยเลย ฉันละดีใจ๊ดีใจ
บางทีที่ฟ้าท่านใจร้ายกับเรามาตลอดเนี่ย
เพราะจะรอให้พรเราทีเดียวเลยมั้ง
เราส่งอาหารได้เยอะช่วงบอลโลก ตอนนี้เชจูมีร้านปลอดภาษีแล้ว
ออลอินก็มาถ่ายที่เชจูอีก
แถมจุงโกนาราก็ช่วยเราจับชอลยงได้ด้วย
จองมีอินมาโฆษณาให้เราถึงที่ นี่มันอะไรกันเนี่ย
อา ตอนนี้รู้สึกอย่างกับได้โบนัส เป็นเงินก้อนโตเลยจริงๆ นะ
เอางี้มั้ยที่รัก ฉันว่าเราไปเที่ยวกันดีกว่านะ
ไปเที่ยวที่กวม แล้วก็ไปจีนด้วย
ยัยมีซุกตัวดียังไปได้เลย ฉันก็ต้องไปได้
[กวานชิกขำ]
ทำไมชอบเรียกมีซุกแบบนั้นทุกทีเลย
เฮ้อ ถ้าชีวิตเป็นแบบนี้นะ ฉันอยากจะอยู่ไปอีกพันปีหมื่นปีเลย
[หัวเราะมีความสุข]
[เพลง "Singin' in the Rain" ดังคลอ]
[แอซุน] ♪ ซิงกิ้งอินเดอะเรน ♪
[กวานชิกร้องตามเบาๆ] ♪ ซิงกิ้งอินเดอะเรน ♪
[กึมมยอง] พ่อแม่ผู้เคยขุด แปลงหินรกร้างอย่างขยันขันแข็ง
บัดนี้ได้กลายเป็นผู้สร้าง แลนด์มาร์กแห่งใหม่ขึ้นมาเอง
(ปลาหมึกสด ร้านอาหารทะเล ครัวกึมอึนดง)
[เพลง "Singin' in the Rain" ดังต่อ]
(อาหารพิเศษแห่งเกาะเชจู ร้านปลาหมึกต้นตำรับ)
(บริการจัดส่งปลาสดหลากหลายชนิด)
(จุดยอดนิยมเกาะเชจู)
ยัยมีซุกตัวดีนี่หว่า กล้าเรียกร้านตัวเองว่า ต้นตำรับ ได้ไงวะ
คิดว่าปลาหมึกทั้งเกาะเป็นของตัวเองเหรอคะ จดสิทธิบัตรเอาไว้หรือไง
คิดจะมักง่ายเลียนแบบสูตรสำเร็จคนอื่นเขา หน้าด้านๆ แบบนี้เลยเหรอ หา เอ๊ะ
หรือว่าเธอ
- อยากจะมานวดเท้าที่นี่อีกแล้วเหรอ - [มีซุกทำเสียงขึ้นจมูก]
ก็บอกแล้ว
ว่าตอนนั้น ฉันแค่ปวดเท้าเฉยๆ ปวดเท้า
เปลี่ยนป้ายร้านของเธอซะ
- เปลี่ยนเมนูเธอด้วย! - [กระแอม]
ปล่อยไปเถอะค่ะ
ยังไงก็แต๊งกิ้วนะ
ให้เธอมาขายแข่งกับเราแบบนี้แหละดีกว่าค่ะ
[มีซุก] ทำไม ทำไม
ก็แหม ถ้ามีของปลอมอยู่ข้างๆ ของแท้ก็ยิ่งขายดีไง
[เพลงประกอบยียวน]
- [ป้าๆ หัวเราะ] - [มีซุกอึ้ง] เอ่อ เฮ้ย…
[ลูกค้า] โทษนะครับ ขอซุปปลาหมึกเพิ่มได้มั้ยครับ
[กวานชิก] อ้อ ครับๆ
[กเยอ๊ก] เซ็นตรงนี้เลยนะจ๊ะ
(ตุ๊กแบกี ซุปปลาหมึก 4,000 วอน)
[กึมมยอง] แต่มีอยู่หนึ่งคน ที่ไม่ว่ายังไงแม่ก็พ่ายแพ้ทุกครั้ง
จ้า ลูก
[แซบมโวยวาย] ก็บอกแล้วว่าหนูอยากกินอันนั้นอ่ะ จะกิน!
- จะกินๆๆๆ จะกินๆๆๆๆ - [เพลงโฆษณาทีวี]
จะกินๆๆๆๆ จะกิน!
[กึมมยอง] ฉันเอง ก็มีคนคนนั้นเช่นกัน
แม่จ๋า
[แชบอม] หนูจะทำ หนูจะทำ! จะทำ ฮือ จะทำ
[กึมมยอง] ต่อให้จะอายุสามสิบเจ็ด ฉันก็ยังต้องการแม่
[แซบม] หนูจะทำเอง ฮือ หนูจะทำแบบนั้น
- [แอซุน] โอ๊ย โอ๋ - [กึมมยอง] ฮือ
- หนูจะทำเอง - ไม่ร้องนะจ๊ะ ไม่ร้อง
[กึมมยอง] ก็เข้าใจว่าลูกดื้อตามวัย แต่หนูต้องทำไงล่ะเนี่ย
ลูกจะโกรธที่หนูป้อนข้าวลูกทำไม
- จะทำๆ จะทำเอง - ลูกอยากกินข้าวเองแล้วก็มาโกรธที่หนูจะป้อน
[แอซุน] บ๊ายบายแม่หน่อย
บ๊ายบาย บ๊ายบาย เดี๋ยวแม่กลับมานะจ๊ะ…
[กึมมยอง] ฉันมองแต่ลูกตัวเอง…
- ส่วนแม่ก็มองแต่ฉัน - ซูบลงเยอะเชียว ผอมแล้วเนี่ย
[กึมมยอง] เดี๋ยวมานะ
ชิ โอ๊ย เด็กน้อย ขี้อายจริงๆ เล้ย
ฉันจำสีหน้าลูกสาวได้เป็นร้อยเป็นพัน
แต่สีหน้าของแม่ กลับจำไม่ได้สักนิดเดียว
ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า
สีหน้าของแม่ที่ฉันจำได้
มีแค่ใบหน้าเก้ๆ กังๆ ในบรรดารูปถ่ายเพียงเท่านั้น
[ดนตรีประกอบแนวกล่อมเด็ก]
[แอซุน] โธ่เอ๊ย เจ้าหลานดื้อ
ทำไมไม่เชื่อฟังแม่เขาบ้าง
ถึงจะเป็นหลานยาย
แต่จะทำลูกสาวยายเสียใจไม่ได้นะ
ถึงแม้ว่าหลานอาจจะดื้อ แล้วก็ใจร้ายกับแม่ของหลานมาก
แต่สำหรับยาย
แม่ของหลานสำคัญที่สุดเลย
หลานต้องเป็นเด็กดีของแม่นะ
เป็นเด็กดีของแม่
ไปนานๆ เลยนะจ๊ะหลาน
หืม
[บิดกลอนประตูห้อง]
[แอซุน] ♪ จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ♪
♪ ขอแหวนทองแดง ผูกมือลูกข้า ♪
[กึมมยอง] ก็ไม่รู้ทำไม แค่คำว่าขอบคุณจากปาก…
- โอ๊ยแม่! - ก็ยังยากเกินจะเอ่ยออกไป
แม่จะทำความสะอาดห้องทำไม ไหนจะล้างห้องน้ำให้อีกเนี่ย
นอนเถอะน่า วันนี้หยุดไม่ใช่เหรอ
โอ๊ย ก็เพราะแบบนี้นี่แหละ หนูถึงไม่อยากโทรหาแม่เลยไง
นี่ ยัยเด็กไม่รู้จักโต
ถ้าขอบคุณก็แค่พูดขอบคุณ
แค่เห็นคิ้วแม่ก็รู้แล้วว่าลูกรู้สึกยังไง
ปล่อยหลานลงสิแม่
โอ๊ย แม่ครอบแก้วบำบัดหลังอยู่ไม่ใช่เหรอ
[เสียงรายการทีวีเด็ก]
บอกเลย ชีวิตนี้
เพิ่งเคยรู้สึกว่าควบคุมอะไรไม่ได้ ก็เพราะเจ้าพัคแซบมนี่แหละแม่
ทำไมลูกถึงได้ดื้อขนาดนี้
พูดคะขาสักคำยังไม่เคยเลย
แหม กรรมใดใครก่อ
ลูกน่ะ ได้ลูกสาวเหมือนตัวเองเป๊ะ ฮึ
เอาจริงๆ แม่ก็รำคาญหนูใช่ป่ะ
เลี้ยงลูกได้ไงตั้งสามคน
ลูกต้องเก็บน่องไก่ให้ตัวเองกิน ที่สำคัญ จงทำสิ่งที่ต้องทำ
ต้องใช้ชีวิตของตัวเองจะได้ไม่ฝังใจทีหลัง
ไม่งั้นเดี๋ยวลูกก็จะเอาแต่ถามว่า ทางที่เลือกมันถูกหรือเปล่า
เด็กน่ะ มันมองเราออกนะ
แค่มองหน้าเราก็รู้หมดทุกอย่างแล้ว
สำหรับแซบมตอนนี้
ลูกน่ะเป็นโลกทั้งใบของเขาเลยนะ
แต่ว่า
ความรู้สึกนั้นมันอยู่ไม่นาน
ถึงยังไง ในวันข้างหน้า
จากที่หนึ่งเดี๋ยวลูกก็จะกลาย เป็นที่โหล่ของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะงั้นถ้าตอนนี้อยากทำอะไร
ก็ทำเลย
แม่ก็เคยเสียดายล่ะสิ
ที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่แม่อยากทำ
ที่ทำเพราะแม่อยากทำทั้งนั้น
เป็นโอแอซุนเด็กกำพร้า
เป็นโอแอซุนคนใช้ในบ้าน เป็นโอแอซุนที่เรียนไม่จบม.ปลาย
งานที่ดีที่สุดในชีวิตแม่
ก็คือการเป็นแม่ของกึมมยอง กับอึนมยองนี่แหละ
แม่ก็ใช้ชีวิตเต็มที่ในแบบของตัวเองนะ
อย่ามาดูถูกชีวิตที่แม่ใช้มา
หรือว่า
หนูไม่มีความเป็นแม่หรือเปล่านะ บางทีมันก็กลั้นอารมณ์ไม่อยู่
[กระซิบ] หนูตะโกนใส่หน้าลูกไปด้วย
หนูคงเป็นบ้าแน่ๆ
คนเพิ่งเคยเป็นแม่ไม่มีทางรู้ทุกเรื่องหรอก
พอลูกเติบโต แม่ก็เติบโตไปพร้อมลูกนั่นแหละ
แซบมจ๊ะ
พรุ่งนี้ลูกจะเคี้ยวข้าว ให้ถึงร้อยครั้งอีกหรือเปล่า
จะเปลี่ยนเสื้อสิบรอบอีกมั้ย
ทำไมชอบแกล้งแม่ทุกเช้าเลยล่ะลูก หืม
ทำไมเหรอ
ถ้าหนูกินข้าวให้เสร็จเร็วๆ แม่ก็ออกจากบ้านเร็ว
ถ้าหนู
กินข้าวเสร็จแล้วเปลี่ยนเสื้อเร็วๆ
แม่ก็ไปทำงาน
[ปุ่มดนตรีของเล่น]
ลูกก็เลยทำแบบนั้นน่ะเหรอ
อยากให้แม่อยู่เหรอ
โอ๋ [สูดหายใจแรง]
แซบมจ๊ะ แม่ขอโทษนะ ที่ตะคอกใส่ลูกเมื่อวันก่อน หืม
- แม่ทำผิดไปแล้วนะ - [ดนตรีซึ้ง]
มานี่มา
โอ๋ๆ
แม่รักแซบมมากๆ เลยนะ
แม่รักแซบมมากเลยนะจ๊ะ หืม
จุ๊บๆ ลูกรักของแม่
[กึมมยองบรรยาย] ลูกสาวของแม่ ตอนนี้เป็นแม่คนแล้ว
รักจัง
[กึมมยอง] แม่หวังเพียงชีวิตลูกที่เป็นแม่คน จะไม่ยากลำบากเกินไป
(กึมมยอง ชาขิง เช้า-เย็น แซบม ผักสับ ช่องฟรีซ)
(ลูกเขยชุงซอบ กระเทียมดำ นอกชาน)
ตลอดชีวิตแม่เป็นคนที่…
แบ่งเวลาให้ฉันได้เสมอไม่เคยขาด
- [กึมมยอง] นี่ที่รัก - [ชุงซอบ] หืม
[กึมมยอง] เงินที่เราเก็บไว้ซื้อ เปียโนให้แซบมน่ะ
เราเอาไปใช้กับพ่อแม่ก่อนจะได้มั้ย
แค่รู้สึกว่า
ฉันจะเสียใจถ้าไม่ได้ทำให้พวกท่านน่ะ
ที่รัก
- หืม - ไม่ต้องถามพี่หรอก
เธอจะทำอะไร
พี่ให้สิทธิ์เธอตัดสินใจได้เลย
[ครางออดอ้อน]
- [ครางอ้อน] - ให้พี่…
- ถอดถุงเท้าอีกรอบมั้ย [หัวเราะ] - [หัวเราะ]
[กริ่งสัญญาณเรียก]
(ลงทะเบียน - นัดหมาย)
[แอซุน] มันเท่าไหร่กันเนี่ย
มาตรวจสุขภาพที่โซล มันแพงนี่
พ่อแม่คงจะเลื่อนแล้วเลื่อนอีกอยู่นั่นแหละ ถ้าหนูไม่ยอมพามา
คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องทำดีกับลูกด้วยนะ
แข็งแรงแล้วก็อย่าดื้อด้วย หา
พ่อตรวจเลือดอย่างเดียวพอ
เข่าพ่อเสื่อมหมดแล้ว
มันจะไม่ไหวเอารู้มั้ย ส่วนครอบแก้วของแม่ ก็ไม่ได้รักษาได้ครอบจักรวาลนะ
- แล้วสรุปเรารวมกันเป็นเท่าไหร่ - พ่อตรวจเลือดอย่างเดียวพอ
[เพลงสายเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ]
เอ๊
[เพลงสายเรียกเข้าดังขึ้น]
อ้าว ว่าไง ยงกอน
ฉันอยู่โซลน่ะ
โอ๊ย ไปไม่ได้หรอก
[กวานชิกหัวเราะ]
- ตอนนี้พวกเราพอจะมีเงินแล้ว - [กวานชิก] เออๆ
- [กวานชิก] ใช่น่ะสิ - พ่อเขากำลังเรียนกีตาร์อยู่
- กีตาร์โปร่ง - เออๆๆ
- พ่ออ่ะนะ เรียนกีตาร์เหรอ - เออ
เออๆๆ เรียนไปเลย ไม่ต้องรอหรอก
- ตอนคนอื่นเขาเล่นกีตาร์กันตั้งแต่เด็ก - [กวานชิก] ได้เลย
พ่อเขาไม่เคยเล่นอะไรแบบนี้เลย
พ่อบอกว่าคิมกวางซอกน่ะเท่มาก
[กวานชิก] แหม
ครั้งแรกในชีวิตเลย
ที่พ่อมีงานอดิเรก
(ข้อปฏิบัติสำหรับการส่องกล้อง)
[แอซุน] โธ่เอ๊ย บอกไม่เชื่อว่า ให้เอาไฝออกบ้าง
แก่ลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
[ละเมอ] ไม่ใช่ ผมหมายความว่า
ผมไม่อยากไปครับ
อะไร
ใครใช้ให้พี่ไปไหนกัน
ผมคิดว่า
ผมไปก่อกำแพงกั้นไม่ได้หรอกครับ
[หายใจติดขัดในลำคอ]
คือผม…
ผมไปก่อกำแพงกั้นด้วยไม่ได้หรอกครับ
ดงมยองของพ่อ
ไม่น่าเลย
เจ้าดงมยอง
ดงมยอง
พ่อมาหาแล้ว…
ดงมยอง
[กึมมยอง] พ่อเรียกชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ดงมยอง!
ชื่อที่พ่อ…
- ไม่อาจเอ่ยถึงมานานแสนนาน - [กวานชิกร้องไห้]
ดง… ดง… ดงมยอง
[เพ้อ]
ดงมยอง
[กึมมยองบรรยาย] วันนั้นแม่ได้เห็น…
[กวานชิกร้องไห้]
คุกที่อยู่ในตัวพ่อเป็นครั้งแรก
[กึมมยอง] กำแพงเหรอ
(ศูนย์ส่องกล้อง)
เขาเอาแต่พูดว่า "พี่ไม่น่าไปก่อกำแพงกั้นเลย"
"พี่ไม่น่าไปเลย"
อยู่อย่างนั้น
(โรงพยาบาลทั่วไปกอซาน)
[แอซุน] พ่อพูดอยู่แต่คำว่า "ดงมยอง ดงมยอง" อยู่อย่างนั้น
ตอนนี้แม่เข้าใจแล้วล่ะ
ว่าทำไมพวกเราพูดถึงดงมยอง ออกมาไม่ได้เต็มปากสักที
- [กึมมยอง] พ่อ - ดูสิ
พ่อถามพวกเขาว่าจะสลบเมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที ก็เสร็จแล้ว
[สองคนหัวเราะเบาๆ]
มีอะไรที่พ่ออยากกินบ้างมั้ย เดี๋ยวหนูเอามาให้
- หมูสามชั้น - หมูสามชั้น
อือ
[กึมมยองบรรยาย] ในหัวใจของพวกท่าน
มีสุสานเล็กๆ
แต่ก็ยิ่งใหญ่ฝังอยู่ข้างในนั้น
(วังกุมทึลอี คาราเมล รงแดรง คันโช)
ปรื๊น…
ปี๊นๆ
[ขำเบาๆ]
ตาบ๊องเอ๊ย
นี่ทำแบบนั้นคนเดียวมาตลอดเลยเหรอ
คิดว่าฉันจะมาพรุ่งนี้ พี่เลยมาวันนี้เหรอ
- พรุ่งนี้วันเกิดเขานี่นา - [สูดน้ำมูก]
ฉันรู้ว่าพี่จะมาวันนี้ฉันเลยตามพี่มา
ดงมยองเขาต้อง อยากเจอทั้งพ่อทั้งแม่ในวันเกิดเขาสิ
มันต่างกันเนอะ
พอเป็นสุสานพ่อแม่ ครอบครัวก็ยกมาทั้งโขยง มารวมตัวกัน
แต่พอเป็นสุสานของลูกบ้าง
แค่พี่จะมองหน้าเธอ
ยังมองไม่ได้เลย
จะทิ้งลูกไว้คนเดียวได้ยังไง
- [สายลมกรรโชก] - [เพลงครวญเศร้า]
[สะอื้น] ทำไงดี
แบบนี้ลูกคงกลัวแย่เลย
แบบนี้ลูกกลัวแย่เลย
[แอซุนสะอื้น]
[กึมมยองบรรยาย] รอยเท้าของพวกท่านสร้างเส้นทาง
และทั้งสี่ฤดูที่ผันผ่าน
สุสานของเด็กน้อยสะอาดสะอ้านยิ่งกว่าใคร
[บทเพลงบรรเลงมอบกำลังใจ]
[กึมมยอง] สุสานของดงมยอง ประดับด้วยของน่ารัก
ที่ทำให้พวกท่านเจ็บปวดที่สุด
(ขยัน ซื่อสัตย์ ร่วมมือ ผู้ฝึกหัด ยังดงมยอง)
[เพลงแนวส่งกำลังใจบรรเลงต่อ]
[สูดหายใจลึกๆ]
[พูดเบาๆ] ไปกันเถอะ
กลับบ้านกันนะ
กลับบ้าน
[แอซุน] ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเรา พูดถึงดงมยองไม่ได้สักที
ฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว
[เพลงหยุดบรรเลง]
ถ้าความรู้สึกผิดมันมีมากกว่าความโหยหา
ให้ตายก็ไม่อยากรื้อฟื้น
(โดดงรีเบ็ดเตล็ด)
[แอซุน] เรารักเขา เพราะเขาเป็นลูกคนสุดท้อง
เขาเป็นเทวดาตัวน้อย
อย่างน้อยเราก็ได้โอบกอดเขาตั้งสี่ปี
ถ้ามีโอกาสได้กลับไปอีกครั้งฉันก็จะกลับไป
จะได้โอบกอดเขาอีกสักครั้งนึง
ชาติหน้าเราก็จะเจอเขาอีก วันนั้นใกล้ถึงแล้วนะ
[เพลงเปียโนอ่อนโยน]
แต่พี่ไม่เอา
พี่ไม่อยากให้ดงมยองเจอพี่หลังจากพี่ตาย
พี่ภาวนา
ขอให้ดงมยอง ลืมๆ เรื่องของพวกเราไปให้หมดอยู่ทุกวัน
พี่คิดถึงลูกมากก็จริง
แต่พอคิดว่า
ลูกก็มองหาเราอยู่เหมือนกัน
พี่ก็ยิ่งใจสลาย
พอคิดว่าลูกจะคิดถึงเราแค่ไหน
[สะอื้น]
[กวานชิก] เมื่อไหร่จะเอามาให้ดูบ้างล่ะ
ชื่อกลอนที่แต่งวันนี้ชื่ออะไร
คุณน้าผู้น่ารักของพวกเรา
คุณน้าดงมยอง
พอลูกๆ เรา เอาเรื่องน้าดงมยองไปเล่าให้หลานฟัง
มันคงแปลกมาก
(ลูกน้อยของฉันที่อายุยืนถึง 3 ขวบ)
ถึงแปลกแต่ก็
น่ารัก
ดงมยองของพวกเราอาจจะเหงาน้อยลงบ้าง
มันทำให้ฉันรู้สึกว่า
ฉันก็ไม่ได้เป็นแม่ที่แย่อะไรขนาดนั้น
[ทั้งคู่หัวเราะ]
ฟังพี่นะ เธอจะเป็นแม่ที่แย่ได้ยังไง พี่ไม่เข้าใจเลย
- หมาออกลูกเป็นหมา วัวออกลูกเป็นวัว - [โทรศัพท์บ้านดังแว่วๆ]
- แล้วถ้าลูกเป็นเทวดา แม่ก็ต้องเป็นนางฟ้าสิ - [อึนมยองรับสาย] เดี๋ยวนะ รอแป๊บนะ
พี่นอนมองหลังเธอทุกคืนตอนเธอหลับ
พี่นี่หลับไม่ลงเลย รู้มั้ยว่าเพราะอะไร
พี่ยังนอนไม่ได้ เพราะต้องคอยเก็บปีกเธอที่โผล่มาจากหลัง
ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย
พ่อครับ ยังสตาร์โทรมาหาพ่อครับ
ไม่ได้โทรหาแม่เหรอ โทรหาพ่อเหรอ
[อึนมยอง] ลุกกันได้แล้ว กลับบ้านกัน
[เสียงรายการโทรทัศน์]
เอ้อ ยังสตาร์
อะไร ลูกได้ลงหนังสือพิมพ์อีกเหรอ
แม่เหรอ อยู่ตรงนี้แหละ
อยากคุยกับพ่อไม่ใช่เหรอ
- เออ - [แอซุน] ลูกจะคุยกับฉันเหรอ หา
อ๋อ
- [แอซุน] มีอะไรเหรอ - อ้อ
(โล่ขอบคุณ ยังกวานชิก โอซุนอึบ โดดงรี)
[กึมมยองบรรยาย] เมื่อชีวิตกำลังเปล่งประกาย
เมื่อปล่อยวางความรู้สึกผิดได้
จริงเหรอ
[แอซุน] เอ๊ อะไรล่ะ
[กึมมยอง] ราวกับสวรรค์ เอาคืนพวกท่านในคราวเดียว
เสียงจากเบื้องบนแว่วมาบอกพวกท่านว่า
ขอโทษด้วยนะ
ขอโทษจริงๆ
หมอก็แค่อยากตรวจอีกรอบเฉยๆ
ต่อให้มีอะไรจริงๆ
เดี๋ยวนี้หมอก็รักษาได้หมดแหละ ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า
- คุณยังกวานชิกคะ คุณยังกวานชิก - ค่ะๆ
รอที่ห้องตรวจเลือดได้เลยค่ะ
ทำไมต้องเกิดเรื่องอะไรแบบนี้
ทำไมต้องเกิดกับหัวใจเหล็กด้วย
นี่พ่อ
ไม่ต้องกังวลไปนะ ไม่ต้องกลัวด้วย
หนูอยู่ตรงนี้ มันไม่มีอะไรหรอก รู้มั้ย
ไม่เป็นไร พ่อไม่กังวลเลยสักนิด
ร่างกายพ่อพ่อรู้ดี
[กึมมยอง] ใครจะรู้ว่าหัวใจเหล็กที่ดูแกร่ง
แท้จริงแล้ว
อ่อนแอลงมากเพียงใด
[สูดน้ำมูก]
[กึมมยองถอนใจ]
- นี่แม่ - หือ
ไม่ว่าหมอจะว่ายังไงก็ห้ามร้องนะ
[แอซุน] อย่าให้เป็นพ่อเลย อย่าให้เป็นพ่อเลย
ไม่มีใครในโลกจะใจดีไปกว่าพ่ออีกแล้ว
- นี่แม่ แม่ ไม่เชื่อหนูเหรอ - หืม
ต่อให้พ่อจะป่วยหนักแค่ไหน
หนูจะหาทางรักษาพ่อให้ได้
อือ แม่เชื่อ
แม่เชื่อ
เพราะงั้นอย่าร้องไห้ต่อหน้าพ่อนะ
ตอนนี้พ่อคงตกใจน่าดู
[หมอ] คนไข้เป็นข้ออักเสบ รูมาตอยด์มานานแล้วนะครับ
หมอไม่รู้ว่าทนเจ็บมาได้ยังไง
บางครั้งก็เกิดการเข้าใจผิดได้ว่า อาการโรคมะเร็งไขกระดูกคือโรครูมาตอยด์
ทำให้การวินิจฉัยโรคล่าช้าได้
โรคมะเร็งไขกระดูกเนี่ย
คือมะเร็งเม็ดเลือดชนิดนึง พูดง่ายๆ ว่า เป็นตระกูลใกล้เคียงกับโรคลูคีเมียนั่นแหละครับ
[กึมมยอง] พ่อไม่เคยรู้จักเพลงที่ เป็นกระแสสักเพลง
พอมีเกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่
พ่อจะเอาแต่ถามว่า ใช่ซองยูริหรือเปล่าเป็นประจำ
ฉันหงุดหงิดมาก
[เสียงหมอพูดแว่ว]
พ่อเพียงแค่อยากหาเรื่องคุยกับลูกสาวตัวเอง
พ่อถึงกับอยากลองเล่นกีตาร์ดู แต่ฉันไม่เคยรู้
หรืออาจแค่…
- แกล้งทำเป็นไม่รู้ - [หมอ] ครับ ผู้ป่วยที่ทนอาการเจ็บ
จะยิ่งทำให้โรคลุกลามครับ
คนไข้อาจจะไม่รู้ตัวว่าตอนนี้โรคลุกลาม สู่ภาวะไตวายแล้วครับ
คนไข้น่าจะมีอาการเหนื่อยตลอดเวลา
[แอซุน] ถ้างั้น…
ต้องทำยังไงคะ
สถานการณ์ตอนนี้
ถ้าไม่เริ่มรักษาทันที
อาจเป็นอันตรายร้ายแรงครับ
เสียใจด้วยจริงๆ ครับ
[กึมมยองสูดน้ำมูก]
[กึมมยองบรรยาย] พ่อเพิ่งจะหันมาคลั่งไคล้ คิมกวางซอกได้ไม่ทันไร
ฟ้าเบื้องบนก็ไม่ปรานีพ่อเลยแม้แต่นิดเดียว
[แอซุนพูดโทรศัพท์] จ้าๆ จะมารับทำไม
จะมารับทำไม
กึมมยอง พวกเราต้องมาที่นี่ประจำอยู่แล้ว
อย่าเลยลูก ไม่เอา
มันมากไป
[ลมหนาวพัดหวีดหวิว]
[กวานชิกถอนใจเหนื่อย]
เฮ้อ มานี่ มา
มาสิมา
ไม่ต้องเครียดไปหรอกนะ
ฉันจะพาพี่ไปรักษาจนหาย
ฉันจะพาไปรักษาเอง
[แอซุน] ไปเถอะ
[ฮึบออกแรง ถอนใจ]
[เพลงเปียโนเหงาเศร้าบรรเลง]
[ลมฤดูใบไม้ผลิพัดอ่อนๆ]
[กึมมยองบรรยาย] การทำคีโม 24 รอบ
ทำให้หัวใจเหล็กหลอมละลาย
ส่วนแม่… ก็ลืมฤดูกาลไปแล้ว
นี่ แม่ดอกไม้ ดูดอกไม้สิ
ต้องมองธรรมชาติถึงจะเขียนกลอนออก
เธอได้เขียนกลอนบ้างหรือเปล่า
เอากลอนมาให้พี่อ่านบ้างสิ
คนอะไรชอบดอกไม้จะตาย แต่มองเท้าพี่ทั้งวัน
ถ้าฉันปล่อยให้พี่ล้ม ก็เป็นเรื่องสิ
ดูหน่อยน่า ดูดอกไม้ด้วยกันหน่อย
[เพลงบรรเลงหวานเศร้า]
ปีหน้าไปดูใบไม้เปลี่ยนสีที่จางเจียเจี้ยกันนะ
ยัยมีซุกตัวดีไปมาแล้ว
เห็นมาอวดใหญ่เลย
[พูดปนขำ] ทำไมเธอถึงจับมือพี่แน่นจังเลยล่ะ
กลัวใครจะมาแย่งพี่ไปเหรอ
ถ้าพี่ไม่อยู่สักคน ฉันก็ไม่มีใครแล้ว รู้ใช่มั้ย
ไม่มีได้ยังไง ลูกๆ เราก็อยู่
ไม่มีหรอก
ลูกๆ ก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว
ยัยตัวภาระ
ยัยตัวภาระของพี่
ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ที่อาของเธอ
ไม่ยอมให้ปลาจวดเธอกินที่บ้านนั่นน่ะ
นึกทีไรก็โกรธจนนอนไม่หลับเลย
ตั้งแต่ตอนนั้น
เธอก็เป็นยัยตัวภาระของพี่มาตลอดเลยนะ
เพราะงั้นพี่น่ะ
ต้องหายดีนะ
แม่ม่ายน่ะรังแต่จะเป็นภาระให้พวกลูกๆ
อย่าให้ฉันแก่ไปคนเดียวเลย
แน่นอน
พี่ไม่ทิ้งเธอหรอก
จะทิ้งแอซุนสุดที่รักไว้คนเดียวได้ไง
[กึมมยองบรรยาย] เวลาของพ่อผ่านไป ดั่งอายุขัยของดอกพ็อดกด
(ห้องบำบัด)
เป็นไงบ้างพี่ ทำแล้วคลื่นไส้มั้ย
ไม่เลย ไม่เจ็บอะไรเลย
พูดมาได้ มันจะไม่เจ็บได้ไง
เจ็บอยู่แล้ว จะไม่เจ็บได้ไง
- คุณยังกวานชิกค่ะ - อ๊า ค่ะๆ
ดื่มนี่ด้วยนะ ดื่มด้วย หา
- [พยาบาล] คุณซอจีวอนค่า - [ชาย] ครับ
คนไข้ตรวจเลือดเรียบร้อยแล้วเหรอคะ
ยังค่ะ
คนที่อยู่ข้างล่าง เขาบอกให้ฉันขึ้นมาที่นี่ก่อนน่ะค่ะ
คำแนะนำก็อยู่ในนี้แล้วไงคะ
[แอซุนถอนใจ] ตายแล้ว
- [พยาบาล ]เชิญออกเลยค่ะ - [แอซุน] คะ
- เชิญออกเลยค่ะ - [แอซุน] เอ่อ คือๆ คือว่า…
คุณจะเดินเข้ามาไม่ได้นะคะ ต้องเอาไปวางตรงนี้ค่ะ
เอ่อ คือพอดีฉันมองไม่เห็นน่ะค่ะ
[น้ำเสียงรำคาญ] เขียนอยู่นี่ไงคะ
(กรุณาวางเอกสารตามลำดับ)
เฮ้อ
คุณพัคคยองจา เชิญข้างในเลยค่ะ
[หัวเราะเจื่อน]
[ประตูปิด]
[แอซุน] เอ่อ…
แล้วให้เขากินเนื้อสัตว์ได้หรือเปล่าคะ
เคยได้ยินว่า
- ถ้ากินเนื้อจะไม่ค่อยดีต่อร่างกายเขา - ถ้าเขากินได้ก็ดีครับ
- อ๋า - [หมอ] เจอกันเดือนหน้านะครับ
[แอซุน] อ่า แล้วก็ๆ ถ้าเขา เอ่อ ไปรมยาได้มั้ยคะ
- คือ ถ้าให้เขารมยาจะดีมั้ย - [ถอนใจ]
จะถามทุกเรื่องที่ไปอ่าน จากในเน็ตมาเลยเหรอครับ
อ่า…
[ออดเรียกคิวโรงพยาบาล]
[แอซุน] อันนี้ไม่ใช่เหรอคะ คือว่า
หมายเลขฉันคือ 832 ก็ถูกแล้วนะคะ
คนละหมายเลขครับ เอาของช่องชำระเงิน มายื่นที่ช่องลงทะเบียนไม่ได้ครับ
อ๋อ ถ้างั้น
- หมายเลขอันนี้… - [พนง.] มันก็เขียนอยู่ตรงนั้นไงครับ
แต่ว่ามัน…
[พนักงานถอนใจแรง]
[พนง.หญิง] สักครู่นะคะ กรอกข้อมูลเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยคะ
[พนง.ชาย] หมายเลข 835 อยู่มั้ยครับ
[กวานชิก] ช่วยเราหน่อย
ทำให้เราหน่อยครับ มีคนนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งเยอะแยะ
ก็แค่ช่วยคนที่ทำไม่เป็นหน่อยไม่ได้เหรอครับ
[แอซุน] เป็นอะไรเนี่ย
ถอนหายใจทำไมครับ
คนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ มาถอนหายใจใส่ได้ยังไง
- ที่รัก - ครั้งแรกใครมันจะไปรู้
พวกคุณทำแย่ๆ กับเราแล้วก็ดุคนอื่นทั้งวัน เป็นเจ้านายพวกเราหรือยังไง
ทำอย่างกับเราเป็นพวกโง่ถ้าไม่ทำตามที่บอก
อย่างกับเราเป็นอาชญากร ที่ไปฆ่าใครตายงั้นแหละ
ผู้หญิงคนนี้เขาไม่ได้โง่ เขาฉลาดกว่าคุณทุกคน!
- อะไรๆๆ มีอะไรแม่ - โอ๊ะ กึมมยอง
ทำไมลูกไม่มา
มัวยุ่งอะไรนักหนา
ถ้าเรามาโรงพยาบาลในโซล ลูกต้องมาด้วย ยังไงก็ต้องมาให้ได้
เข้าใจมั้ย
เพราะพ่อเขาป่วยนั่นแหละ
เวลาเราป่วยก็จะยิ่งอารมณ์เสีย
ขนาดเป็นแค่ไมเกรน คนเราก็ยังหงุดหงิดได้ง่ายๆ
พ่อเขาไม่ได้โกรธลูกหรอกนะ เข้าใจมั้ย
[ขำพรืด]
แม่คิดว่าพ่อเขาจะเข้าข้างหนูตลอดล่ะสิใช่มั้ย
เปล่าเลย ถ้าหนูกับแม่ทะเลาะกัน
- พ่อเขาจะเข้าข้างแม่ 100% เลยแหละ - [แอซุนหัวเราะ]
ถ้าหนูเป็นที่หนึ่ง แม่ก็เป็นที่ศูนย์ของพ่อเลย
หนูว่าพ่อคงเห็นแม่ เป็นแหวนประมุขอะไรงั้นมั้ง
ใครมายุ่งตายลูกเดียว
(ชื่อ: จางซุนรเย)
[ออดเรียกคิวถัดไป]
[กึมมยอง] ในสายตาพ่อ พ่อมองเห็นแต่แม่
สิ่งที่เห็น
พ่อเห็นแม่นั่งอยู่ที่นี่
เพียงลำพังในวันข้างหน้า
[ปิดประตู]
ไม่ต้องหรอก
พรุ่งนี้ให้พ่ออยู่ห้องรวมเถอะ
เฮ้อ อยู่ห้องนี้แหละ แม่เขาก็จะได้สบายใจไง
ดีมั้ย
ถ้าลูกป่วยพ่อคงไม่มีปัญญา ให้ลูกอยู่ห้องเดี่ยว [แค่นหัวเราะ]
โชคดีจังที่มีลูกสาวแบบนี้
งั้นพ่อแค่หายป่วยเร็วๆ ก็พอ
แล้วก็มาดูแลแซบมให้หนู
หรือว่ามาขู่ลูกเขยก็ได้
- [ลากเก้าอี้] - เขาดีกับลูกมั้ย ลูกเขยน่ะ
โงหัวไม่ขึ้นเลย
[ปรับเตียง]
[กึมมยองถอนใจ]
เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูมากับพี่ชุงซอบนะ
- แล้วก็มาสระผมให้ - ไปแล้วเหรอ
ทำไม หรือว่าพ่อ อยากให้หนูอยู่เหรอ เห็นปกติไล่ตลอด
นอนนี่เถอะ ห้องนี้ก็มีแค่พ่อ
ห้องเดี่ยวเนี่ย ให้หมอนคนมาเฝ้าด้วยนะ โหย ดีจังเลย
[แอซุนหัวเราะเบาๆ] คืนนึงมันเท่าไหร่เหรอ
เธอกลับไปอาบน้ำบ้านกึมมยองเถอะ
คืนนี้ลูกจะอยู่นี่กับพี่
[กึมมยอง] บ้าป่ะเนี่ย แค่ยายไม่ยัดเงินครูเนี่ยนะ
แม่ก็เลยไม่ได้เป็นหัวหน้าห้อง เพราะพ่อเด็กนั่นเหรอ
- ครูคนนั้นมันเลวนี่นา - เลวสิ
- เล้วเลว - โห ให้ตาย
[พ่อลูกหัวเราะ]
แม่ก็เลยเอาหัวไปโขกยัยป้านั่นเลยเหรอ
- จริงดิ - ป้าคนนั้นจมูกหัก
เพราะโดนแม่โขกงี้เลย
[สูดน้ำมูก]
พ่อเห็นแม่อยู่ตรงนั้นเหรอ
เห็นแม่นอนข้างๆ หลุมศพดงมยองจริงเหรอ
- เห็นสิ - [กลั้นสะอื้น]
พ่อกลัวแม่จะคิดสั้นจนโดดทะเล
เลยแอบตามแม่ไปเงียบๆ
โอ๊ย
แม่ผ่านมาได้ยังไง
ตอนนั้นแม่เขา
เพิ่งอายุยี่สิบแปดเอง
เพิ่งยี่สิบแปด
ตอนพ่อขอแม่แต่งงาน
พ่อสัญญาว่าจะทำให้ได้สักอย่าง
จะช่วยเรื่องค่าเทอมมหาวิทยาลัย
ไม่ก็จะช่วยให้แม่ได้เป็นกวี
พ่อคิดว่าตัวเองคงทำไม่ได้
แต่พักนี้แม่เขาเขียนอยู่ ซึ่งพ่อชอบมาก
ครั้งนึงแม่เขาเคย
ชนะประกวดการเขียนท้องถิ่นด้วยนะ
ตอนม.ปลายแม่ก็ได้ที่หนึ่ง
นี่แหละความไม่เหมือนใครของแม่เขาล่ะ
แม่เขาเป็นได้มากกว่าที่เป็นอยู่
[สูดน้ำมูก]
สัญญาหน่อย
ว่าจะดีกับแม่ หืม
[กึมมยองสูดหายใจแรง]
พ่อน่ารำคาญชะมัด
ให้หนูอยู่เพราะจะบอกเรื่องนี้ใช่มั้ย
พ่อขอโทษนะที่เป็นภาระลูกจนวันสุดท้าย
ที่ต้องให้ดูแลเมียของพ่อแทน
นี่พ่อ พ่อจะไปไหนเล่า
หนูไม่ชอบเลยนะแบบเนี้ย
หนูยังเป็นแค่เด็กอยู่เลยนะพ่อ
ให้หนูโตกว่านี้ก่อน
จะรีบทิ้งเราไปไหนนักหนา
มีกึมมยองเป็นลูกสาว
เหมือนกับพ่อขับเรือยนต์ออกไป
แล้วจับได้วาฬตัวใหญ่เลย
ลูกจำสูตรคูณได้ก่อนคนอื่นๆ แล้วก็ได้ไปเรียนม.โซลด้วย
[หัวเราะ] เชอะ
พ่อทั้งดีใจทั้งรู้สึกผิด
พ่อรู้สึกผิดอยู่ทุกวัน
กับลูก พ่ออาจจะแค่รู้สึกผิดแบบนั้น
แต่พอเป็นแม่
ความรู้สึกผิดมันฆ่าพ่อ
นอนยังไงก็ไม่หลับ
พ่อหลับไม่ลง
งั้นพ่อก็แค่อยู่ข้างๆ แม่เขาต่อไปสิ
พ่อก็แค่อยู่กับเราให้นานกว่านี้
กึมมยอง
พ่อก็อยากจะทำอย่างนั้น
อยากทำอยากนั้นที่สุดเลย
แม่ของลูกน่ะ
ถือเป็นโลกทั้งใบของพ่อเลยนะ รู้มั้ย
อย่ารำคาญแม่นะ
อย่าทำเหมือนเป็นภาระ
อย่าไปหงุดหงิดใส่แม่
ทำดีกับแม่นะ
ทำดีกับแม่เขานะ
[ร้องไห้โฮ]
แบบนี้…
[สะอื้น]
แบบนี้หนูจะบอกลาพ่อได้ยังไงกัน
[ร้องไห้]
พ่อ…
หนูขอโทษนะพ่อ หนูขอโทษ
ขอโทษที่เคยหงุดหงิดใส่พ่อ
ขะ… ขอโทษ [สะอื้นในลำคอ]
ขอโทษจริงๆ ที่หนูรีบวางสายใส่พ่อตลอดเลย
แต่ว่า
ที่ทำไปหนูไม่เคย หงุดหงิดเพราะพ่อจริงๆ เลยสักครั้ง
หนูพูดจริงๆ นะ พ่อ
พ่อรู้
พ่อรู้อยู่แล้ว
ลูกสาวพ่อดีที่สุด
[สะอึกสะอื้น]
[กึมมยองบรรยาย] ฉันมีพ่อที่รักฉันมากยิ่งกว่าใครๆ
แล้วนี่สรุปว่าพ่อเขาจะมาหรือไม่มา หนูงงหมดแล้ว
[กึมมยองบรรยาย] แต่ว่าพ่อนั้น ไม่มีลูกสาวที่รักพ่อบ้างเลย
มังกรที่ผงาดจากลำธารน้อยๆ
หนูเกลียดคำกล่าวนี้มากเลย
พอมังกรที่ว่าผงาดออกมามันดีกับฝ่ายไหนบ้างล่ะ
เสาหลัก พี่คนโต ลูกคนโต
- หนูไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้น! - ยังกึมมยอง!
คำพูดเปี่ยมรักที่พ่อฝากฝังว่าให้ฉันทำดีกับแม่
- [อึนมยอง] โอ๊ย - ยังคงทิ่มแทงอยู่ในใจ
อยากให้ใช้ชีวิตเหมือนพ่อเหรอ เอางั้นใช่มั้ย
ผมทำไปเพราะไม่อยากมีชีวิตเหมือนพ่อไง
พูดอยู่ได้ ต้องใช้ชีวิตตามฐานะ ผมโคตรเกลียดเลย
พ่อมีแต่กลิ่นแผ่นแปะเย็นทุกวัน ถามหน่อยทำอะไรเพื่อผมบ้าง
[กึมมยองบรรยาย] เราปฏิบัติกับพ่อ
ราวกับว่าท่านจะอยู่กับเราตลอดไป
[ฮยอนซุก] มาอยู่บ้านได้แล้วใช่มั้ยคะ
พ่อเขาอยากมาเอง เขาบอกว่า อยากมาอยู่บ้านสักพักน่ะ
พ่อบอกว่าอยากมองทะเล
ถ้าได้กลับมาอยู่บ้าน
อาจจะดีขึ้นก็ได้ค่ะ เนอะ
นี่พ่อ [ตบเบาะ] ถ้าพ่อนั่ง… นั่งเบาะปั่นจักรยาน หลังพ่อก็จะดีขึ้น
ถ้าพ่อมานั่งฟังคิมกวางซอกตรงนี้…
ผมไปหาซื้อแผ่นเสียงที่เขาขาย จากในเน็ตมาด้วย ส่วนอันนี้กีตาร์…
[อึนมยองอึกอัก]
พ่อครับ… ทำไม
ทำไมถึง…
ทำไมถึงผอมแบบนี้ล่ะครับ
พ่อ…
พ่อครับ ทำไมล่ะครับ
ไม่เอาน่าไอ้นี่ก็ โตจนเป็นพ่อคนแล้วนะ
ทำไมเป็นแบบนี้
ผมบอกให้อยู่คอยดูผมไง
ผมบอกว่าจะซื้อเบนซ์ให้พ่อ
บอกว่าจะซื้อเรือให้พ่อ
เคยมีแล้ว
พ่อเคยมีแล้วไง
ลูกทำได้ดีแล้วนะ
ผมเองก็รู้
ผมรู้มาตลอด แต่ผม…
แต่ผม… [ร้องไห้โฮ]
[มักชอน] น้องหนูจากเราไป
หลังจากวันเกิดหนูแค่สามวัน ต้องยอมรับว่าหนูฉลองไม่ได้
มันไม่เห็นยุติธรรมเลย
ผมไม่อยากทำ
ผมไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น
อึนมยองออกมา
อึนมยอง พ่อให้เลือก
ลูกจะฉลองต๊อกอยู่ที่บ้าน
หรือจะมากินทังซูยุกที่ร้าน ห้ามเอาสองอย่างนะ เลือกแค่อย่างเดียว
เอาหุ่นยนต์กับทังซูยุก
[โซ้ย]
งั้นวันเกิดลูกพ่อต้องแอบซื้อให้ลูกทุกปี
- ถูกมั้ย - ถูกต้อง
ถ้างั้น ต้องเก็บเป็นความลับนะ จะเอาไปบอกพี่สาวลูกมั้ยเนี่ย
ปัดโธ่เอ๊ย ปากโป้ง
ผมว่าพ่อน่าจะชอบผม มากกว่าพี่กึมมยองแน่เลย
กินอีกเยอะๆ เลย
พ่อให้ผมคนเดียว
แอบซื้อให้ผมคนเดียว
ผมรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
[สะอึกสะอื้น]
ผมก็จำเรื่องดีๆ ได้เหมือนกันนะ
ปากโป้งจริงๆ
นี่แฉพ่ออยู่รู้มั้ยเนี่ย
ผมมันเป็นลูกชั่ว
ตอนนี้มาพูดหยาบใส่พ่อซะแล้ว
ป้าๆ เก็บพวกนี้มาให้
ไอ้ทะเลบ้านั่น
มันก็คงรู้สึกแย่เหมือนกัน เรื่องที่พี่ป่วย มันเลยให้เก็บเกี่ยวมาง่ายๆ
[กึมมยองบรรยาย] แม้จะเก็บเกี่ยวมาทั้งชีวิต ทะเลก็ยังให้ทุกอย่างไม่สิ้นสุด
แม่ครับ ผมมาแล้ว
[กเยอ๊ก] ไปอาบน้ำอาบท่า
แล้วมากินข้าวกัน
[กึมมยองบรรยาย] สำหรับพวกเรา พ่อนั้นเปรียบดั่งทะเล
พวกเราทุกคน ต้องพึ่งพาพ่อเพื่อมีชีวิตอยู่
[รายการทีวี ชาย] คนตัวเล็กๆ คนนี้
ตอนนั้นเขาซื้อโค้กเชอร์รี่ให้ผม แล้วเขาก็
(สัมมนาวิทยากรชื่อดัง จอนฮันกิล)
ขอให้เซ็นสัญญากับเขา บอกว่าจะทำให้ผมเป็นวิทยากรชื่อดัง
ตอนแรกน่ะผมมองว่าเป็นเรื่องตลก
แต่พอผมเห็นชื่อบริษัทเข้า
ผมเลยตัดสินใจว่าจะลองดูสักตั้งครับ
ผู้พูดคนต่อไปที่ผมจะพาขึ้นเวที
คือคนที่จะมาพลิกอุตสาหกรรมนี้
เชิญพบกับประธาน ยังกึมมยอง จากเอเวอร์สตัดดี้ครับ
[เสียงปรบมือทางทีวี]
(วิทยากรชื่อดังวันนี้ ประธานยังกึมมยอง เอเวอร์สตัดดี้)
ตายแล้ว
กึมมยองมาแล้ว กึมมยอง
[กึมมยองบรรยาย] เราต้องชดใช้หนี้ของเรา
เราส่องแสงสู่เส้นทางอำลาด้วยการเฉลิมฉลอง
สวัสดีค่ะ ฉันยังกึมมยองค่ะ
ตอนไปเรียนที่ญี่ปุ่น
ฉันใช้เครื่องพกพาเครื่องนี้ เปิดฟังบรรยายซ้ำๆ ค่ะ
เพราะฉันยังไม่ได้ภาษา
ก็เลยต้องพึ่งแต่เจ้าเครื่องนี้ค่ะ
ถ้าเราพกครูไว้ในมือของเราได้ มันจะดีแค่ไหนกันนะ ฉันคิดอยู่แบบนั้น
วันนึงฉันได้กลับบ้านเกิด ตอนมองชั้นหนังสือ
เหมือนโดนตบดังป้าบ เข้าที่หัวเลยล่ะค่ะ
ฉันเจอหนังสือเรียนเก่าๆ
ที่แม่ใช้เตรียมสอบมหาลัยค่ะ
โอ๊ย นี่ลูกพูดถึงฉันเหรอ
แม่ฉันเป็นคนที่พิเศษ แล้วก็ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ ค่ะ
ท่านเป็นคนฉลาดมาก
เป็นคนขยัน และที่สำคัญ
ท่านเป็นคนใฝ่เรียนมากค่ะ
ถ้าแม่ฉันมีโอกาส เข้าถึงการเรียนได้ง่ายเหมือนอยู่ในมือ
ท่านก็คงได้เรียนรู้อย่างเต็มที่
ท่านคงบินได้สูงกว่าใครๆ
- [อุทานปลื้มใจ] - ถึงไม่เคยอยู่แดชิดง ไม่ได้เรียนพิเศษแพงๆ
แต่หนอนหนังสือที่อยู่บนเกาะ
ก็ควรได้เรียนหนังสือเหมือนกันค่ะ
ดังนั้น
ไม่ว่าใคร เมื่อไหร่ หรือที่ไหน
ถ้ามีใจใฝ่รู้ ก็ควรเข้าถึงการเรียนรู้ได้อย่างเท่าเทียมค่ะ
ความฝันของแม่ฉัน
ทำให้เกิด…
เอเวอร์สตัดดี้ ขึ้นมาในวันนี้ค่ะ
[คนในห้องส่งปรบมือ]
[คราง]
ไม่อยากเชื่อเลย
ลูกทำได้ยังไง
พี่นี่ขายเก่งสุดยอดเลยเนอะ
[อึนมยองร้องไห้]
ณ ช่วงเวลานั้น
จำนวนผู้ใช้อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ทะลุไปถึงสิบล้านคน
เทคโนโลยีวิดีโอคอลก็ตามมา
ครอบครัวที่แยกกันอยู่เหนือใต้สามารถคุยกันได้
ฉันรู้เลยว่ายุคแห่งการเรียนออนไลน์จะมาถึง
ฉันเลยขุดนิสัยไม่ย่อท้อที่ได้มาจากพ่อของฉัน
- เดินหน้าไปกับมันค่ะ - ลูกพูดถึงพี่ด้วยนะ เห็นมั้ย
[แอซุนร้อง]
[กึมมยองบรรยาย] ฉันอยากแสดงบางอย่าง ให้พ่อของฉันได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง
[ข่าวทีวี] พิพิธภัณฑ์แฮนยอเปิดทำการวันนี้ เพื่อเป็นการบันทึกประวัติศาสตร์
และความภูมิใจของแฮนยอครับ
[ยังอิมทางทีวี] การเปิดพิพิธภัณฑ์แฮนยอแห่งนี้
จะแสดงให้เห็นถึง ความภูมิใจและประวัติศาสตร์ของแฮนยอ
ทุกคนจะได้มาสัมผัสโลกแฮนยอ
การที่เราจะอยู่ในรายชื่อแหล่งมรดกโลกได้นั้น
ต้องทำให้เห็นว่าเราเป็นวัฒนธรรม
ที่มีชีวิต
ยังมีชีวิตอยู่!
เออ เรายังไม่ตาย
ว่าพวกเรายังมีชีวิตอยู่
เราจะคอยรักษา สืบทอด และส่งต่อจิตวิญญาณ…
[อึนมยอง] ถามจริง
ลูกทำแบบนี้กับพ่อได้ยังไงเนี่ย
แอบเอาเงินพ่อไปซื้อไอ้นี่ให้อารึมเหรอ ตอบมา เฮ้ย
ไม่ใช่อารึมซะหน่อย จอง อา รัม
ผมเนี่ย เธอทำไฮไลต์ให้ลูกเองเหรอ
- อ้ามหน่อยจ้ะ - [อึนมยอง] ดูมันซิเนี่ย
เฮ้อ
[อึนมยอง] นี่ ทำผมหล่อแบบนี้ กะไปจีบสาวอ่ะดิ พ่อรู้ทันนะ
พ่อเขารู้ไปหมด คนนี้เขาเซียน
[เปิดประตูบ้าน]
ว่าแต่ พ่อจะขำทำไมครับเนี่ย
ผมเห็นพ่อขำทุกครั้งที่ผมดุเชอิลเลยนะ
นี่แหละที่เขาเรียกว่ากรรมตามสนอง
ใครทำกรรมอะไรเอาไว้ ก็ได้อย่างงั้น
อะไรครับ
เชอะ
โอ๊ย…
[ประตูบ้านปิด คนเดินเข้ามา]
ที่รัก
[กวานชิก] อะไร
อะไรอีกล่ะ
โอ๊ย ทำยังไงดี
โอย ทำไมบ้านเรา มันถึงไม่เคยได้อยู่สงบๆ บ้างเลย
อะไร มีอะไร
พี่รักษาสัญญาได้แล้ว
พี่ทำได้อย่างนึงแล้ว
พี่ทำได้
(คิดเชิงบวก)
[แอซุนหัวเราะเขินปนตื่นเต้น]
[แอซุนอ่าน] แด่ใครคนนั้นที่จะทิ้งฉันไป
เชจู โดดงดง โอแอซุน
ตอนยังเด็ก ฉันคิดว่าต้องกุมมือพี่ไว้เพื่อรู้สึกถึงอุ่นไอ
แต่ตอนนี้แม้พี่อยู่ไกล ฉันก็รู้ได้ว่าพี่ยังอยู่ใกล้กัน
ตอนนี้ ฉันมีพื้นห้องอุ่นสบาย
เพียงแค่ฉันได้นึกถึงพี่ ใจดวงนี้ก็ผ่อนคลาย
เพราะพระจันทร์ไม่เคยห่างหาย อยู่บนนั้นตลอดไป แม้ในยามกลางวัน
เมื่อถึงคราวต้องจากกัน จงสยายปีกโบยบินไป
ห้าสิบปีที่ผ่านผัน ถึงเวลาต้องปล่อยฉันไว้
แด่พี่ที่รัก ขอขอบคุณตลอดไป
แด่พี่สุดที่รัก ขอขอบคุณ… จากหัวใจ
นี่พี่ ช่วงนี้ร้องไห้บ่อยไปแล้วนะ
[ร้อง]
เห็นมั้ย พี่รักษาสัญญาได้ข้อนึงนะ
กลอนฉันได้ตีพิมพ์แล้ว ฉันเป็นกวีแล้ว
ถ้าเธอไม่อยู่กับพี่
คงได้เป็นไปนานแล้ว
ถ้าฉันไม่มีพี่ก็ทำไม่ได้หรอก
ฉันคงจะเขียนกลอนแบบนี้ไม่ออก
โธ่เอ๊ย ยัยแอซุนคนนี้
ยัยแอซุนคนนี้
ดีใจมั้ย
ดีใจสิ
พี่น่ะ… ดีใจ๊ดีใจ
[สองคนหัวเราะมีความสุข]
[จูบ]
คุณปู่คุณย่าจุ๊บกันล่ะ
[แอซุน] ขี่หลังเหรอ
[แอซุน] ฉันหนักนะพี่
เฮ้ย เด็กๆ กำลังมองอยู่นะ
ระวังหน่อยสิครับ!
เดี๋ยวเด็กๆ ก็คิดว่า เรื่องรักสำคัญที่สุดในโลกหรอก
ซื้อหนังสือแม่ไปแจกคนทั้งหมู่บ้านเลยนะ
ร้อยเล่มไปเลย เข้าใจมั้ย
[สองคนหัวเราะมีความสุข]
[กึมมยองบรรยาย] แม่อยากให้ เวลาหยุดลงตรงนั้น
อยากให้โบนัสแทร็กเล่นต่อไปเรื่อยๆ
แม่อยากให้ค่ำคืนนั้นคงอยู่ตลอดไป
[แอซุน] ที่รัก
เราอยู่แบบนี้ต่อไปได้มั้ย
ถ้าได้อยู่แบบนี้อีกสักห้าปี ก็คงจะดีเนอะ
อย่างน้อย
อยู่ด้วยกันอีกสักปีนึง
ก็ยังดี เนอะ
พี่นึกว่าจะทำตามที่สัญญาไว้
ไม่ได้เลยสักข้อ
แต่ตอนนี้เธอได้เขียนกลอนแล้ว
พี่รู้สึกดีขึ้นมากเลย
ดีมากๆ
ถ้าชาติหน้ามีจริง
จะทำให้ได้ ห้าข้อสิบข้อไปเลย
เธอจะอยากอยู่กับพี่มั้ย
ในชาติหน้า
เราจะได้เจอกันมั้ย
ทำไม
ไม่อยากอยู่กับพี่เหรอ
สิ่งดีๆ ไม่ได้มาง่ายๆ
ฉันคงไม่ได้อยู่ในทุ่งดอกไม้ทุกชาติ
เธอลำบากมาทั้งชีวิตก็เพราะพี่
เพราะมีพี่อยู่ด้วย ฉันถึงไม่โดดเดี่ยวเลยสักวัน
ไม่เคยเลย
ที่ผ่านมามันวิเศษมาก
แอซุน
หืม
พี่อยากขอเธออย่างนึง
ในวันสุดท้าย
เธออย่าร้องไห้เยอะนะ
ถ้าโอแอซุนร้องไห้
พี่ก็คงอยู่ไม่สุขเหมือนกัน
พี่คงโบยบินไปไหนไม่ได้
วันสุดท้ายของพี่
สิ่งที่พี่อยากจะเห็นมากที่สุด
คือรอยยิ้มของเธอ
เป็นเพราะรอยยิ้มของเธอ
ทำให้ที่ผ่านมาพี่มีความสุขมาก
[แอซุนสะอื้น]
โธ่เอ๊ย
แค่นี้ก็ทำไม่ได้
[พูดปนสะอื้น] ตบหลังด้วย
♪ จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า ♪
♪ ขอข้าวขอแกง ♪
♪ ขอแหวนทองแดง ♪
♪ ผูกมือลูกข้า ♪
- ♪ ขอช้างขอม้าให้ลูกข้าขี่ ♪ - [แอซุนเด็ก] หนูคิดถึงแม่ที่สุดเลย แม่จ๋า
♪ ขอเก้าอี้ให้ลูกข้านั่ง ♪
♪ ขอเตียงตั่งให้ลูกข้านอน ♪
♪ ขอละครให้ลูกข้าดู ♪
♪ ขอยายชูเลี้ยงลูกข้าเถิด ♪
♪ ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง ♪
แม่มักจะบอกอยู่เสมอ
ถึงชีวิตจะลำบากแต่แม่ไม่เคยโดดเดี่ยว…
- ยังกึมมยอง! - ชีวิตแม่เหมือนอยู่บนสวรรค์
ให้ตายสิลูก
[กึมมยองบรรยาย] พ่อคอยตบหลังให้พวกเราอย่างนั้นมาทั้งชีวิต
ท่านทำเพื่อพวกเราอย่างถึงที่สุด ด้วยกำลังทั้งหมดที่ท่านมี
[ชุงซอบ] ที่รัก มันอันตรายนะ เดี๋ยวพี่จะรีบไปหาเลย
(โทรเข้า พัคโตโต้)
หยุดจอดข้างทางก่อนเถอะ
(16 พฤศจิกายน 2006)
ไม่ต้อง ไม่มีรถเลย
- ตอนนี้ถนนโล่งมาก - [ชุงซอบ] ถนนโล่งเลยเหรอ
[กึมมยองร้องไห้] พ่ออย่าเพิ่งไปนะ ให้หนูไปหาก่อน
[กึมมยองบรรยาย] ฟ้าท่านเมตตาเราเป็นครั้งสุดท้าย
- เพื่อให้เราได้ไปส่งท่านก่อนจากกัน - นี่พ่อ พ่อ
หนูอยู่นี่นะพ่อ หนูอยู่ตรงนี้
พ่อ หนูอยู่นี่นะพ่อ
หา พ่อไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น
พ่อ หนูขอโทษจริงๆ นะพ่อ
พ่อ พ่อ หนูรักพ่อนะ
ผมขอโทษนะพ่อ พ่อครับ พ่อ
พ่อครับ
- ผมขอโทษนะพ่อ - [แอซุน] ที่รัก
[กึมมยองบรรยาย] ใบหน้าของเราที่พ่อได้เห็นครั้งสุดท้าย
คือใบหน้าแห่งความเศร้า ที่ชีวิตนี้ไม่เคยได้เห็น
(แผนกผู้ป่วยหนัก)
[เพลงขับร้องกับกีตาร์แนวเศร้า]
[เครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นระยะ]
(เฉพาะบุคลากรที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น)
[แอซุนสะอื้น]
[แอซุน] น่าจะดูแลตัวเองดีๆ ทำไมพี่ถึงแก่เร็วแบบนี้
[กวานชิก] แต่เธอยังเหมือนเดิมเลย
ฉันก็แก่ลงเหมือนกัน
ไม่เลย ตลอดห้าสิบปี ในสายตา
ตลอด 50 ปี
ในสายตาพี่เธอยังคงเหมือนเดิม
ไม่เคยเปลี่ยนเลย
[กึมมยองบรรยาย] ในชีวิตของเด็กหนุ่ม มีเด็กสาวอยู่คนหนึ่ง
ตลอดชีวิตของเด็กหนุ่ม เขาปกป้องโลกของเด็กสาวสุดหัวใจ
[แอซุนวัยเยาว์] ที่รัก ขอบคุณนะ
พี่ใช้ชีวิตมาอย่างดีแล้ว
เราทำดีแล้ว
[เครื่องวัดสัญญาณชีพดังแผ่ว]
[กวานชิกวัยเยาว์] มันดีแล้วใช่มั้ย
[กวานชิกวัยชรา] ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพี่ มันดีแล้วใช่มั้ย
[แอซุนวัยชรา] เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
[แอซุนร้องไห้]
เท่านี้ก็ไม่ต้องการ อะไรอีกแล้ว
[เพลงประกอบแนวรักซึ้งใจ]
[กึมมยอง] พ่อมองเข้าไปในดวงตาใครคนนั้น
ผู้ฝังลึกในจิตวิญญาณ
เป็นครั้งแรก
ที่พ่อได้หลับแล้วนอนตื่นสาย
[สัญญาณชีพค่อยๆ ช้าลง]
พร้อมกับทิ้งของขวัญสุดท้ายเอาไว้
[กเยอ๊ก] พ่อเขาอยากให้แก
(ยังกวานชิก ธนาคารฮันอิล)
เป็นคนเก็บไว้
[กึมมยอง] เงินที่ฉันเคยส่งมาให้ที่บ้าน ตลอดหลายปี
พ่อไม่เคยใช้มันเลยสักครั้ง
[กเยอ๊ก] พ่อแกไม่เคยถอนเงินเลย
แต่ก็คอยดูยอดเงินในบัญชีนั้นตลอด
เขาบอกว่าดูแล้วมันชื่นใจ ที่เห็นลูกสาวให้เงินทีละเป็นแสนๆ วอน
แล้วทำไมถึงไม่ใช้บ้าง
เขาว่าแค่แกส่งมาแสนวอน ใจเขาก็สุขอย่างกับได้เป็นล้านวอนแล้ว
ลำพังตัวเขา
ก็มีแค่ตู้เสื้อผ้าตู้เดียว
โอ๊ย พ่อนี่ไม่ได้ดั่งใจเลย
[กึมมยองบรรยาย] รักข้างเดียวของพ่อได้จบลง
แต่รักข้างเดียวของฉันเพิ่งจะเริ่ม
[ซังกิล] ไอ้เบนซ์เวรเนี่ย
พ่อแกอยากให้แกมีไว้
อยากให้แกมีชีวิตดีๆ รู้มั้ย
วิ่งมากี่กิโลแล้วครับ
คนอย่างแกนี่นะ แกนี่มัน
เหมือนลูกสาวฉันเปี๊ยบเลย
เธอติดกิ๊บทุกวันแล้วก็ต้องมานั่งหาทุกวัน
พี่จะซื้อทำไม ถ้าหายทุกวันแบบนี้
[กึมมยองบรรยาย] หีบสมบัติของแม่
มีความรักห้าสิบปีอยู่ในนั้น
และความรักที่คงอยู่ข้างในนั้น ไม่มีวันสิ้นสุด
[ดนตรีบรรเลงหม่นหมองหดหู่]
ทำยังไงดีที่รัก
ฉันจะอยู่ยังไง
(ยาตามใบสั่งแพทย์ คุณยังกวานชิก)
[กวานชิก] เลิกทำไข่ม้วนได้แล้ว
ตอนดงมยองเสียไป เธอกินซูเจบีไม่ได้อีกเลย
ถ้าพี่ไปเธอคงร้องไห้เพราะเห็นไข่ม้วน
ถ้าลูกๆ ชวนไปอยู่ด้วยก็ไปอยู่กับเขา
ทำเหมือนถูกบังคับให้ไปน่ะแหละ หืม
ถ้าเกิดเธอต้องอยู่คนเดียว พี่คงร้องไห้
[ถอนใจ]
เอาของพวกนี้ลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่
[เม็ดฝนกระทบหน้าต่าง]
[ฟ้าร้องครืนครั่น]
ไม่หยุดเลย
ผัวฉันไม่ได้หยุดเลย
[กึมมยองบรรยาย] เหมือนดวงจันทร์กลางวันที่เรารู้ว่ามีอยู่
แม่ก็รู้ว่าพ่อเองก็ไม่ได้หายไปไหน
[ดนตรีแนวมอบแรงบันดาลใจบรรเลง]
(การได้เห็นคนรักออกไปในตอนเช้า และกลับเข้าประตูเดิมมาในตอนกลางคืน)
(ถือเป็นปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นทุกวัน)
ผ่านมาเยอะนะ
ผ่านมาเยอะเลย
งั้นเรา… ไปกันต่อเถอะ
(โอแอซุน)
[ดนตรีมอบแรงบันดาลใจบรรเลงต่อ]
[กึมมยองบรรยาย] เหมือนหิมะที่ปกคลุมผืนดิน
กาลเวลาก็กลบเสียงระงมและความโศกเศร้า
ฤดูหนาวมาเยือนอีกครั้ง
[แอซุน] เดี๋ยวฉันกลับมานะ
เดี๋ยวฉันกลับมา
[หัวเราะเบาๆ]
คือว่า
พอดีสามียายเขาอยู่ตรงนั้นน่ะจ้ะ
[วัยรุ่นกระแอม]
[แอซุนแค่นหัวเราะ]
ดูสิ
ฉันเขียนหนังสือทั้งเล่มเลยนะ ทั้งเล่มเลย
(โอแอซุน)
[หัวเราะเบาๆ]
[เพลง "Yesterday" โดย The Beatles]
[กึมมยองบรรยาย] เรื่องราวของพวกท่านไม่ควรถูกลืมเลือน
ฉันจึงส่งเรื่องราวชีวิตเจ็ดสิบปีของพ่อแม่มาค่ะ
จากลูกสาวคนโตของยังกวานชิก และโอแอซุน ยังกึมมยองค่ะ
(โคลอี้ เอช อี)
[เพลง "Yesterday" ทางวิทยุ]
ให้ลองนึกถึงสิ่งที่อยากพูดมาโดยตลอดสิคะ
แบบนั้นมันถึงจะเป็น กลอนแห่งชีวิต
คุณครูแอซุนก็ระบายสีให้ฉันบ้างสิ
แหม ชอบขอให้ฉันทำให้อยู่เรื่อยเลยนะ
ต้องลองทำด้วยตัวเองก่อนสิคะ
ลองดู วาดรูปเองดูก่อน
ลองพูดคุยกับตัวเองดู เล่นไพ่บ้างก็ได้
แบบนี้จะได้ไม่เจ็บป่วย
ถ้ายิ่งเหงาก็ยิ่งเจ็บป่วยนะคะ
[แอซุนหัวเราะ]
อุ๊ยตาย ทำไมชอบเอามาให้ฉันล่ะคะ
เมื่อวันก่อน
ฉันไปร้านอาหารของครูมา
ไปกับลูกสาวแล้วก็ลูกเขย
ฉันสั่งอาหารเองเป็นแล้ว ต้องขอบคุณครูนั่นแหละ
คนไม่รู้หนังสือ จองกงรเย
ไม่เคยได้เรียนหนังสือหนังหา มันขายขี้หน้า
เพราะว่าเป็นแฮนยอ
เวลาใครขอ อย่ามัวรีรอ ลองสั่งอาหาร
ใจฉันลนลาน ไม่เคยคิดกล้า
แต่เมื่อวาน ฉันสั่งทุกอย่างที่อยากกินมา พูดจาสั่งเองได้
ฉันสั่งโชบับจานใหญ่ ไม่เคยกินอะไร อร่อยเท่านี้เลย
คุณครูแอซุนคะ กินหน่อยนะ
- นี่จ้ะครู - โห ทำไมชอบเอาให้ฉันกันจังเลยคะ
ครูสวยไง ครูสวย
เห็นฉันแล้วนึกถึงลูกสาวอีกล่ะสิ
ถ้าลูกสาวฉันได้ทำงานเหมือนครู ได้นั่งโต๊ะหนังสือบ้าง ฉันคงดีใจมากเลย
ได้ทำงานเหมือนครูเขา นั่งโต๊ะเขียนหนังสือแบบนั้นแหละดีออกจะตายไป
อื้ม
อยากให้แม่อยู่ปอกส้มเขียวหวานให้กินบ้างจัง
ฉันเองก็อยากเลี้ยงโชบับจานใหญ่ๆ แม่บ้าง
คำที่ฉันอยากพูดที่สุดอีกสักครั้งในชีวิต
แม่
แม่คะ
แม่คะ!
คนอื่นเขาอายุยืนกันถึง 90 ปี 100 ปีเชียว ทำไมแม่ถึงรีบไปขนาดนั้น
แม่ได้ไปเกิดไปมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมมั้ย
หนูขอให้แม่ได้ไปนั่งโต๊ะทำงาน
ได้คอยสั่งคนอื่นอย่างที่แม่ชอบนะ
[เพลงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ]
(ลูกสาวแม่)
อือ แม่น่ะเหรอ
แม่ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ จะอะไรซะอีกล่ะ
หา
ปุบปับเลยเหรอ
(ซุปปลาหมึกที่อร่อยที่สุดในประเทศ ครัวกึมอึนดง)
ไหนบอกว่าเดือนนี้มาไม่ได้ไง เฮ้อ
รู้งี้แม่ไม่น่าให้กิมจิเปรี้ยวอาลูกไปเลย
นี่แม่
แม่ไม่ต้องทำแล้ว รีบมานั่งตรงนี้เลยเร็ว
ก็ลูกชอบกินแบบเปรี้ยวๆ นี่นา ส่วนเจ้าอึนมยองชอบกินแบบสดๆ น่ะ
โอ๊ย แม่เลยต้องทำแยกไว้ให้ตลอด
เฮ้อ พวกลูกเนี่ยนะ [หัวเราะ]
[กึมมยองบรรยาย] แม่ที่เหงามาตลอดจนถึงวันก่อน
ตอนนี้ หวนคืนเป็นเด็กสาว
เรือของพวกท่าน มีปลาเต็มอวนอีกครั้ง
[คนร้องเพลงออกทีวี]
(มายลิตเติ้ลฮีโร่ คอนเสิร์ต ถ่ายทอดสดจากแอลเอ)
คุณแม่คะ อิมยองอุงมาแล้วค่ะ อิมยองอุง
[เร่งเสียงทีวีดังขึ้น]
อะไรล่ะนั่นน่ะ
เดี๋ยวนะ แม่ชอบอิมยองอุงขนาดนั้นเลย
พ่อเขาเคยชอบคิมกวางซอกมาก
พ่อเรียนกีตาร์เพื่อเล่นเพลงนี้เลยนะ
แต่ว่า พ่อก็ไม่เคยร้องให้แม่ฟังเลย
กลัวแม่ร้องไห้
แต่ว่า ตอนนี้ยองอุงเขาเอาเพลงนั้นมาร้องแล้ว
อ๊า
เหมือนน้ำตาจะไหลเลย
[กึมมยอง] แม่นะแม่ เป็นเด็กสาวตลอดกาลแบบนี้ได้ไงกัน
[กึมมยองบรรยาย] แม่เหมือนกลีบดอกไม้บอบบาง
(ไปด้วยกันนะ ไปด้วยกัน)
(24 ก.พ. 2024 เวลา 18.00 น. พิพิธภัณฑ์แฮนยอ เชจู)
ที่ยังคงมีความฝัน
เธอไปโรงบาลด้วยกันกับฉันเถอะน่า
ไม่ต้องไปกวนลูกๆ มันหรอก
ถ้าป่วยขึ้นมา เดี๋ยวฉันดูแลเอง
ดูแลตัวเองไปเถอะพ่อคุณ ไม่ต้องพูดเยอะ
ดูพุงตัวเองซะก่อนสิน่ะ
ไม่อายลูกเขยลูกสะใภ้เหรอ
นี่ ผมเผ้าก็ย้อมบ้างเหอะ ฮึ่ย
- ย้อมให้หน่อย - เชอะ
ย้อมให้หน่อยสิ
[ซังกิล] แล้วรักแรกเนี่ย
- จำกัดวัยหรือเปล่า - โอ๊ยไม่ต้องพูดได้มั้ย
- ถ้าไม่จำกัด ฉันว่าพวกเรา… - นี่ ปล่อยฉันลง ปล่อยฉัน
รถวิ่งอยู่ฉันจะปล่อยเธอลงได้ยังไงเล่า
ตาก็มองถนนไปซี่
[ซังกิล] ฉันเป็นโชเฟอร์หรือไง
[กึมมยองบรรยาย] ฤดูกาลที่ความเยาว์วัยไม่เปลี่ยนแปลง
แม่ยังคงย้อมสีเล็บ
ด้วยการใช้ดอกเทียน
เฮ้อ
แม่หนูนี่ไม่แก่ลงเลยเนอะ
แก่ไม่แก่สำคัญตรงไหน
ตอนลูกอายุสามสิบ สี่สิบ มันต่างกันมากมั้ย
เจ็ดสิบก็ยังเหมือนเดิมเหรอ
โห เหนื่อยแย่เลย
เหมือนเดิมแหละ
เหมือนเดิมทู้กอย่างเลย
ข้างในยังรู้สึกเหมือนเดิม
แต่พอได้มองในกระจก
ก็จะเห็นหญิงแก่คนนึงในนั้น
ความแก่มันก็แค่นั้นแหละ
แม่ มาแล้ว!
มาแล้ว อันนี้ไม่โดนหลอกด้วย
(ส่งด่วน สำนักพิมพ์ดอกไม้บาดัง)
ผมย้ำเขาไปชัดเลย
ว่าพี่สาวผมประสบความสำเร็จ ส่วนผมเป็นเจ้าของร้านแฟรนไชส์
ตอนแรกผมก็คิดว่าสำนักพิมพ์เจ้านี้
เขาจะขอให้จ่ายเพิ่มตอนนาทีสุดท้าย
ถ้าผมไปขอให้ตีพิมพ์กลอนรวมเล่ม
แต่สรุปว่า ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงเลย
ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
[เสียงพูดสั่นเครือ] หนังสือรวมกลอน ของโอแอซุน
แม่
- หนูว่าพ่อ… - [กดถ่ายรูป]
คงหัวเราะดังๆ อยู่แน่ๆ ว่ามั้ย
[คราง]
โอ๊ะ อย่าบอกนะว่าย่าร้องไห้อีกแล้ว
(คำอุทิศ)
(ฉันร้องไห้ขณะอ่าน เพราะมันช่างงดงามราวกับฝัน)
("ขอโทษ ขอบคุณ และฉันรักคุณ")
(บรรณาธิการบริหาร)
(หัวหน้าบรรณาธิการ โคลอี้ เอช อี)
(ทรัพย์และศีลธรรม โอแอซุน 37 โหวต อีมันกิ 28 โหวต)
(ยังไม่อาจลืมตัวเลขนั้นได้ ได้ยินชื่อแชมป์มวยปล้ำทีไรช่างเจ็บปวด)
(เสียตำแหน่งหัวหน้าให้ลูกนายพล เพราะแม่เราเป็นคนไม่มีทรัพย์)
(หัวใจเยาว์วัยกลืนถ่านร้อน)
[นักข่าวชาย] เนื่องจากวันนี้ มีโอกาสมาชมดอกไม้กัน คุณรู้สึกยังไงบ้างครับ
เอ่อ ดอกไม้ทำให้นึกถึงรักแรกครับ
[นักข่าว] อ๋อ รักแรกงั้นสินะครับ
[หญิง] ก็ไปเลยสิ
[ชาย] นี่ ฮเยรันจ๊ะไม่เอา มันเปื้อนนะ
[แอซุน] นี่คุณจ๋า ทำไมไปยืนตรงนั้นล่ะ
มาทางนี้จ้า ทางนี้
คุณกำลังหาร้านไหนอยู่หรือเปล่าคะ
คือว่า แม่สามีบอกให้ซื้อกับแม่ค้าสวยๆ น่ะค่ะ
แหม คิดว่าใครล่ะคะ ใครกันน้า
(เจ้าตัวเปี๊ยก)
(ตัวก็เตี้ยกว่า แต่เขาบอกว่าเป็นพี่)
(เจ้าตัวเปี๊ยกคนนั้น เดินตามฉันไปทุกที่)
(วันที่เราอายุเท่ากัน)
(วันที่เสียแม่ไป ฉันอายุครบสิบขวบ ฉันกำพร้าตอนสิบขวบ)
(น่าเศร้าใจ ต้องไถแปลงเล็กๆ นั้น ตั้งแต่ยังเด็กกว่าหลานชาย)
(ฉันนึกถึงแม่และตัดสินใจ ว่าไม่ควรเทียบตัวเองกับใคร)
(แม่ผู้ทิ้งลูกสามคนไว้ แล้วจากไป อายุขัยเพียงยี่สิบเก้า)
(เมื่อฉันอายุยี่สิบเก้า ฉันร้องไห้เหมือนสิบขวบอีกครั้ง)
[สะอื้นเบาๆ]
เดี๋ยวนะ ร้องไห้เหรอคะ
ฉันเป็นอะไรเนี่ย
ร้องไห้ทำไมก็ไม่รู้
คุณชอบใช่มั้ยคะ
คือมัน…
แบบว่า
แบบว่ามัน…
ไม่รู้จะพูดยังไงดี
ภูมิใจ
ฉันภูมิใจมาก
[บก.หัวเราะ]
(สารบัญ)
(บทที่ 1 ฤดูผลิบานผันผ่านชั่วพริบตา)
(แสงแดดจ้าในหน้าร้อน)
[กึมมยอง] เราต้องฉลอง งานเปิดตัวแม่หรือเปล่านะ
แกล้งๆ บอกว่าอยากได้อะไรบ้างสิ ลูกสาวแม่มีกินแล้วนะ
ขนาดบ้านหนูยังซื้อให้แม่เลย
มาหาแม่บ่อยๆ ก็พอ
ก่อนไป แม่แค่อยากเจอหน้าลูกสาวที่งานยุ่ง
สักร้อยครั้งพันครั้ง
เอาอีกแล้ว พูดอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
ก็ลูกยุ่งนี่
แม่เจอลูกแค่ปีละสิบหนเอง
ถ้าได้เจอลูกสักร้อยหนก็คงดี
[ครางโอดโอยเบาๆ]
งั้นก็ย้ายไปอยู่โซลกับหนูซะเลยสิ
ทำไมแม่ชอบไปบ้านพักคนชรานั่นจัง
ต่อให้เราแก่เฒ่าแค่ไหนก็ยังอยากมีที่ยืนอยู่ดี
ยิ่งโดนทำเหมือนเป็นคนไร้ค่า แม่ยิ่งไม่ชอบ
ถ้าเป็นหนู หนูคงแค่เดินเล่นเรื่อยเปื่อย
ชีวิตแม่น่ะยุ่งๆๆ ตลอด ไม่ได้พักเลย
อันที่จริงแม่ก็ไปที่นั่นเพราะมันตื่นเต้นดี
ตอนแม่อยู่ที่นั่นนะ
แม่ได้เป็นคุณครูแอซุนด้วยล่ะ
เอาจริงๆ ก็ถือว่า ชีวิตของแม่เนี่ย ก้าวหน้ามากเหมือนกันนะ
จากลูกสาวแฮนยอที่ร้องไห้อยู่ริมทะเลทุกๆ วัน
ต่อมาก็เป็นแม่หนอนหนังสือ ที่ขี้อายไปหมดทุกอย่างในโลกนี้
พวกเรามีบ้านเป็นของตัวเอง แถมมีเรือด้วย
ต่อมาก็ได้เป็นเมียไต๋เรือที่ทั้งตื่นเต้นทั้งปลื้มใจ
เป็นหัวหน้าโอ
เป็นป้าแม่ค้าแล่ปลาอยู่ในตลาด
พอเข้าเจ็ดสิบ ก็มีคนมาเรียกว่าเป็นครู
แล้วตอนนี้ก็เป็นกวี โอแอซุน
ชีวิตคนเราเนี่ย ต้องผ่านมันไปถึงจะเข้าใจ
ถ้าเกิดยอมแพ้ไปกลางทาง มันคงน่าละอาย
แม่ดีใจนะ ที่ใช้ชีวิตมาเต็มที่
แล้วตอนนี้ เป็นฤดูใบไม้ผลิอีกครั้งเหรอ
อือ ฤดูใบไม้ผลิ อีกครั้ง
แม่เคยคิดว่าชีวิตของคนเราเป็นเส้นตรง
เรียงไปตามฤดูต่างๆ
แต่ไม่ใช่
บางครั้งมันก็เป็นฤดูหนาว
และบางครั้งก็เป็นฤดูใบไม้ผลิ
วันผลิบานของแม่ มีหลายวันเชียวล่ะ
[กึมมยองบรรยาย] ดวงดาวมากมายตลอดเจ็ดสิบปี
ก่อเกิดเป็นทางช้างเผือก
ช่วงเวลาที่สว่างไสวของแม่ มีมากมายเหลือเกิน
มีมากมาย
ชีวิตเจ็ดสิบปีในทุ่งดอกไม้ของแม่ เขียนอยู่ในนี้หมดแล้ว
[กึมมยองบรรยาย] หลากความทรงจำที่แม่เก็บไว้ใกล้ใจ
ตอนนี้ได้เบ่งบานแล้ว
มีความสุขมั้ย
ดีใจรึเปล่า
อือ
ดีใจ
แม่ดีใจ๊… ดีใจมาก
[กึมมยองบรรยาย] หัวใจของแม่ เปล่งประกายเป็นสีสันที่งดงามที่สุด
[แอซุนอ่าน] แด่พี่ ที่รักของฉัน
ตั้งแต่เก้าขวบจนถึงปัจจุบัน
เพราะพี่อยู่ด้วยกัน
ชีวิตในทุกๆ วันจึงเป็นวันดอกไม้บาน
ถ้าหากไม่มีพี่ ก็ไม่มีหนังสือเล่มนี้เช่นกัน
จนกว่าเราจะพบกันใหม่
ฉันจะใช้ชีวิตให้ทุกวันเป็นเหมือนวันดอกไม้บาน
มานี่ซิ
โตขึ้น ถ้าฉันได้เป็นกวี
ฉันจะใส่ชุดเหมือนนักแสดงออมแองรันให้ดู
แล้วถ้าฉันรวยนะ ฉันจะไปอยู่ในบ้านสองชั้น
แล้วก็เลี้ยงหมาน่ารักๆ ไว้สักตัว
อ๊ะ แล้วก็จะให้ลูกเรียนเปียโนด้วย
จะกินข้าวนอกบ้าน ให้บ่อยสุดๆ ไปเลย
ส่วนพี่จะขับรถจี๊ป
จะใส่แว่นเรย์แบนด้วย
พี่ชอบรถเหรอ
[ตอบรับเขินๆ]
มีของที่ชอบด้วยเหรอเนี่ย
พี่จะพาเธอไปด้วย
จะขับพาไปให้หมดทุกที่เลย ไปอเมริกาด้วยนะ
เอาสิ
เดินทางไปแล้วก็คุยกันไป อยากทำอะไรก็ทำ
ดีเลย
แบบนั้นพี่ชอบ
พวกเรามาทำทุกอย่างด้วยกันให้หมดเลยนะพี่นะ
อยากทำอะไรก็ทำให้หมดเลย
[แอซุน] มีความสุขจัง
[สองคนหัวเราะเริงร่า]
[กึมมยอง] แด่พ่อแม่ผู้อ่อนเยาว์
และอ่อนโยนเสมอ ตราบฤดูผันผ่าน
ด้วยความสำนึกผิด สำนึกบุญคุณ และความเคารพอย่างที่สุด
ขอขอบคุณจากหัวใจ
(ถ้าไม่ไหวก็แค่หันหลังกลับ พวกเรายังอยู่ตรงนี้เสมอ)