Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ผู้หญิง 1] เร็วๆ
- [ผู้หญิง 1] เร็วหน่อยสิวะ - [ผู้หญิง 2] มา
[ผู้หญิง 1] เร็วๆ หน่อยสิโว้ย ไม่ทันแล้ว
มันไปแล้ว มันเอาพระไปแล้ว
มึงส่งกูขึ้นไป
เฮ้ย มึงเอาจริงเหรอ
จริงดิ
จุดเลย
[เสียงระเบิด]
[วงดนตรีบรรเลงเพลงคึกคัก]
กราบ… สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง
วันนี้ใครที่กำลังตามหาแฟน
ไม่ว่าจะเป็นแฟนจ๋า แฟนฉัน แฟนเดย์
แฟนกันวันเดียว หรือแฟนแบบไหนก็ตาม
เราหาแฟนให้ไม่ได้
แต่เราหาคู่ให้ได้
เร่เข้ามา
น้องๆ ของเราจะเป็นคู่เต้นที่ขี้เล่นก๋ากั่น
ฝีมือเนี่ยระดับอาจารย์ แต่บริการฟีลนักศึกษา
ขอเตือนไว้ก่อนว่างานนี้ไม่ต้องรัก แต่ระวังหลง
เพราะว่างานนี้ ยินดีที่ไม่รู้จัก
ไม่เน้นความสัมพันธ์ เน้นมันอย่างเดียว
ช้าอยู่ทำไม
รีบเข้าไปโยกให้โลกตะลึงไปเลย
เป็นอะไร อีบัว
กูนี่ไม่น่าหลวมตัวให้มึงหลอกมาเลยนะเนี่ย
มึงดูเสื้อผ้าหน้าผมกูดิ กูดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
มันใช่ไหมเนี่ย
ไม่ใช่อะไร
นี่กูอุตส่าห์แต่งหน้าสไตล์ใหม่ จากกรุงเทพฯ ให้พวกมึงเลยนะ
เหรอ แต่ทำไมกูรู้สึกหน้ากับคอกู มันตัดกันคมอย่างนี้วะ
บ้า มึงคิดไปเอง
เออๆ เอาน่ามึง มาก็ดีแล้ว
เขาให้ส่วนแบ่งตั้งคนละสลึงหนึ่งแน่ะ
- เหรอ - เออ
ฟังดูเหมือนวัวควายรอให้เขามาซื้อยังไงไม่รู้
มึงดูนู่นดิ
นั่นยายปริก เขานั่งรอมาลัย หรือเขาตายคาเก้าอี้วะ
มึง
โอ้โฮ คนจัดก็ใจร้ายใจร้าย ทำไมไม่ให้นางนอนตายที่บ้านวะ
[เสียงนกหวีด]
รอบโชว์ตัวน้องๆ ของเราจบไปแล้วครับ
สำหรับวันนี้ต้องกราบขอบพระคุณ ไปยังคณะท่านเจ้าภาพด้วย
- ครับ - ที่ให้รำวงคณะกระเดื่องเพลิงของเราเนี่ย
ได้มาเป็นเกียรติในงาน วันฉลองงมเจอปืนใหญ่โบราณ
- ถูกต้องๆ - เป็นเกียรติมากเลยครับผม
แล้วยังขาดใครที่ยังไม่ได้เต้นอีกวะ
ขาดสามคนนั้นไง
[พิธีกร 2] สามที่ไหน นั่นสี่
[พิธีกร 1] คนหัวขาวไม่นับ
[พิธีกร 1] อ้าว เขามาทำไร
มานั่งเป็นขวัญใจสัปเหร่อ
เขามีแต่ขวัญใจช่างภาพ
เห็นอย่างงี้ สัปเหร่อจ้องนะ
จ้องจะคล้องมาลัย
จ้องว่าเมื่อไรจะน็อก
[พิธีกร 1] รอห่ออยู่ [พิธีกร 2] อำเขาอยู่ได้
- ติดงานยังนั่งแข็งแรงอยู่เลย - อ้าวเหรอ
- จะทิ้งก็ทิ้งไม่ลง - ทำไมวะ
- เมียปู่กูเอง - [ร้องเหวอ]
- [พิธีกร 2] นี่ย่ามึงเหรอ - [พิธีกร 1] ย่าน่ะสิ
กูละเหนื่อยใจแทน มึงเรียกเขาออกมาเต้นได้แล้ว ใครน่ะ
น้องเสื้อฟ้าจ๊ะ
เรียนเชิญทางนี้นิดนึง
[พิธีกร 2] นี่ดู เห็นไหม กิริยาเรียบร้อย มึงเห็นไหม เรียบร้อยน่ารัก
- น่ารักไหม - น่ารักๆ สัมภาษณ์เลย สัมภาษณ์ซิ
[พิธีกร 1 กระแอม]
สวัสดีจ้ะ
เขาชื่ออะไรวะ สวัสดีครับ
สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อจันอับจ้ะ
น้องจันอับ เกิดปีจอ เดือนเจ็ด วันจันทร์
- จ. จาน - หน้าตาจิ้มลิ้ม ขาวจั๊วะ น่าเจี๊ยะ
เป็นคนไม่จุกจิก จอแจ ไม่จู้จี้
ผู้ชายเห็นเป็นจับ
จับอะไรวะ
จับใจจ้า
กูคิดไม่ดีเลย
เห็นอย่างงี้ เป็นแชมป์ที่หนึ่งลีลาศสามปีซ้อน
ดนตรีมา
[วงดนตรีบรรเลงเพลงสนุกสนาน]
- หยุด - [พิธีกร 2] หยุดทำไมอะ
เดี๋ยวกูไล่ให้ไปแบกเวทีเลย หน่วยก้านดีด้วย
ดนตรีไปแปดโน้ตแล้ว ยังท่าเดิมอยู่เลย
ไปนั่งที่เลย ไปนั่ง
[พิธีกร 1] ไปหลับข้างย่ากูเลย
มึงให้เขานั่งดู เอาใครต่อไปอะ
น้องเสื้อเหลืองจ๊ะ
[พิธีกร 1] นี่ก็เด็ดไม่แพ้กัน
- เรียนเชิญทางนี้นิดนึง - เรียกออกมาดู
- [พิธีกร 2] ดูท่าเดินซิ - [พิธีกร 1] นี่
[พิธีกร 2] น่ารักว่ะ อย่างนี้ใช่เลย
- [พิธีกร 1] น่ารักไหม - [พิธีกร 2] สวัสดีค่ะ
น่ารัก มารยาทงาม
มารยาทงามจริงๆ ว่ะ
[พิธีกร 2] นี่ชื่ออะไร
ชื่อเต่านาจ้า
น้องเต่านา
- น่ารักว่ะ - คนสวยประจำคณะ
จริงด้วย
มองทางซ้ายเป็นไง เหมือนนางฟ้า
แล้วมองทางขวา
เหมือนเทพธิดา
- แล้วมองข้างหน้าล่ะ - นางพญา
- พยาบาล - พญาวานร
[ชาวบ้านหัวเราะ]
ใครมาคล้องมาลัยเขา เต้นได้แต่ข้างบนนะ
- ทำไม - ถ้าลงไปข้างล่างต้องเคลียร์พื้นที่
- เต้นกินเนื้อที่ - กินขนาดนั้นเลยเหรอ
เมื่อวานเต้นทีสิบไร่
โอ้โฮ สิบไร่ที่ดินอะ
สิบคนไล่กระทืบ
แล้วไปเต้นยังไงวะเนี่ย
เต้นกวนส้นตีน ลอยหน้าลอยตา
ระวังสิ เต้นต้องระวัง
ดนตรีมา
[วงดนตรีบรรเลงเพลงสนุกสนาน]
[พิธีกร 1] สเต็ปแรกมา
[พิธีกร 2] อันนี้เขาทำอะไร
ไหว้ภารโรง
ไหว้ครู
ครูไม่ได้สอนเขา ภารโรงสอนเต้น
[พิธีกร 2] โอเค
[พิธีกร 2] ไหนๆ
[พิธีกร 2] อันนี้เรียกท่าอะไรวะ
โยกหลอกศัตรู
[พิธีกร 2] วัยรุ่นว่ะ
[พิธีกร 2] ท่าต่อไป
[พิธีกร 2] อันนี้อะไร
โยกได้ถ้าใช่เธอ
[พิธีกร 1] หยุด!
[พิธีกร 2] อ้าว หยุดทำไมกำลังสนุกเลย
คนดูข้างหน้าเริ่มถอดรองเท้าจะเขวี้ยงแล้ว
ไปนั่งทีจ้ะ
พอแล้วเหรอจ๊ะ
กลับได้เลยจ้ะ ไปนั่งที่
[พิธีกรร้องทำจังหวะให้]
[พิธีกร 2] ขยี้
อีเหี้ย
[พิธีกร 2] คนต่อไป
[พิธีกร 1] คนต่อไปครับ
เวลาที่ทุกท่านรอคอยก็มาถึง
[พิธีกร 1] นี่แหละ
น้องเสื้อชมพูของเราพร้อมแล้ว
[พิธีกร 1] คนนี้บอกเลย คนหมายตามอง
หัวหน้าคณะยังอยากดูเลย
[พิธีกร 2] กูก็อยากดู
น้องเสื้อชมพูจ๊ะ เรียนเชิญทางนี้นิดนึง
[ทุกคนปรบมือ]
แม่ คนนี้นี่แหละ ที่ฉันอยากจะมาเรียนวิชาด้วย
อาจารย์บัวผัน
แม่หน้าลอยนี่เหรอ
ใช่จ้ะ
[พิธีกร 2] คนเขินอะ
เขาถนัดท่าเต้นอะไร
ท่าเต้นที่ถนัด แอโรบิก
แอโรบิกยังไงวะ
แอโรบิก บริหารร่างกายไง
เพิ่มความแข็งแรงน่ะ
คุณยายท่านหนึ่ง อายุ 90 กว่าปี ป่วยออดๆ แอดๆ
จะตายไม่ตายแหล่ บ่นทุกวัน "โอ๊ย อยากตายๆ"
- เป็นยังไงวะ - เต้นกับเขาได้สามวัน
โอ้โฮ แข็งแรง
ตายสมใจอยาก
[พิธีกร 2] ไปเต้นยังไงหนู ไปทำยังไงให้เขาตาย สอนยังไง
อ้าว ไปไหนล่ะ
ขี้น้อยใจด้วย กลับมาก่อน น้อยใจอะไรเนี่ย
หลายท่านอาจจะไม่รู้จักแอโรบิก
- คือการเต้นแล้วมีซิกแพ็ก - ยังไงวะ
มันต้องมีการงอตัวและดีดตัว
บริหารกล้ามท้อง
คนนี้เดี๋ยวจะสาธิตให้ดู
ขอดูหน่อยได้ไหม
ดนตรีมา
[วงดนตรีบรรเลงเพลงสนุกสนาน]
สเต็ปแรก อันนี้อะไร
[พิธีกร 1] งอตัว ดีดตัว งอตัว ดีดตัว
เร็วขึ้นอีกหน่อยได้ไหม เบอร์สอง
แรงอีกๆ แรงอีกๆ
[พิธีกรให้จังหวะตามท่าเต้น]
[พิธีกร 2] เอาอีกๆ แรงอีกๆ เอาอีกๆ
- เอาอีก แรงอีก - แรงเลย เบอร์เจ็ดเลย
[รำคาญ] เฮ้ย
พอได้แล้วโว้ย กูเหนื่อย
มึงเหนื่อยแล้วไงวะ
อ้าว เวอะวะอะไรวะ
ฉิบหาย อีบัวมันขึ้นแล้ว
อย่าๆ อย่า มึงอย่า
[พิธีกร 1] มึงจำคำพูดกูไว้นะ
ถ้ามึงเต้นไม่ครบ 100 รอบ
กูไม่จ่ายตังค์ด้วย
นี่ มึงจะเบี้ยวเหรอ
[จันอับและเต่านา] อย่า
ทำไม กูเบี้ยวแล้วมีปัญหาอะไร
มึงอย่าไปมีเรื่องกับอีบัวมัน
มึงกลัวอะไรวะ
[พิธีกร 2] กูเตือนมึงแล้วนะ
กูจะเบี้ยว
[จันอับและเต่านาโวยวาย] อย่า
[พิธีกร 1] ตัวแค่นี้ทำห้าว
ผู้หญิงตัวแค่นี้มีปัญญาทำอะไรกูได้วะ
แม่งดูถูกผู้หญิงโว้ย
เออ กูดูถูกมึง
[ร้องโอย]
[แม่ของผู้ชาย] น้องหน้าลอย รอเดียวซิจ๊ะ
น้องหน้าลอย
รอหน่อยๆ น้องหน้าลอย
แม่
หน้าเขาไม่ได้ลอยแล้ว
[ผู้ชาย] เขาชื่อว่าอาจารย์บัวผัน
อ๋อเหรอ
สวัสดีจ้ะ
คือฉันชื่อขามนะจ๊ะ
ฉันกับแม่นี่มาจากอุดรฯ จ้ะ
แม่ฉันเป็นน้องมหาแจ่ม
แต่งงานกับพ่อฉันที่เป็นทหาร
เลยย้ายไปอยู่ค่ายทหารด้วยกันเสียหลายปี
แต่หลังจากที่พ่อฉันเสีย
ก็เลยย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเก่าพ่อที่นี่แหละจ้ะ
พูดอะไรซะตั้งยาว
คือฉันเนี่ย อยากเก่งอยากเป็นทหารเหมือนพ่อจ้ะ
แล้วพ่อฉันบอกว่าที่หลืบหล่มเหล็กแห่งนี้
ฝีมือการต่อสู้ของพี่บัวผันเก่งฉกาจยิ่งนัก
ฉันก็เลยอยากจะมาขอฝากตัว เป็นศิษย์หน่อยจะได้ไหมจ๊ะ
[เสียงปิ๊ง]
อื้อหือ
ยิ้มที ชะนีใจวูบวาบ
ตกลงได้ไหมจ๊ะ
- ไม่ - [แม่ขามส่งเสียงอึ้ง]
ทำไมล่ะจ๊ะ
ไม่มีเหตุผล
[แม่ขาม] อ้าว
เหตุผลน่ะ เขามี
เขาไม่สอนใครง่ายๆ หรอก
โดยเฉพาะผู้ชาย เขาเกลียด
ไป อีดอก
เอาไงดีอะลูก
[เสียงผู้หญิงกรีดร้อง]
[ผู้หญิง] ใครก็ได้ช่วยด้วยจ้ะ ช่วยด้วยจ้ะ
ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย มีใครอยู่ไหมจ๊ะ ช่วยด้วยจ้ะ
[ผู้หญิงกรีดร้อง]
อย่าทำอะไรฉันเลยนะจ๊ะ
[นักเลง] มาให้กูปล้ำซะดีๆ มา
เฮ้ย
หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
แล้วมึงเป็นใครวะ
กูเป็นใคร มันไม่ใช่เรื่องของพวกมึง
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย
เฮ้ย ไม่ต้อง
- ทำไมอะ - ไม่ต้อง
ลูกข้าเอาอยู่โว้ย
ไอ้หนุ่มนี่มันเป็นมวยนะเนี่ย
เก่งนักนะมึง
ไอ้ขาม
บาทาลูบพักตร์เลยลูก
อ๋อ
เนี่ย ลูกมึงวืด
แบบนี้ไม่วืด
ฤๅษีบดยา
ได้
มันขโมยไอเดียมึงไปเต็มๆ
ไอ้หน้าด้าน
หนุมานจองถนน
พระรามเดินดงเลย
หนุมานถวายแหวนเลยลูก
อาชาผยอง
โยธาเคลื่อนทัพ
จระเข้ฟาดหาง
หักงวงไอยรา มณโฑนั่งแท่น
โอ๊ย พอแล้ว ลูกมึงไปเฝ้าพระอินทร์แล้ว
[นักเลง] เสียเวลาเพราะมึงฉิบหายเลย
- [เสียงฉึก] - [ร้องเจ็บ]
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
แล้วมึงเป็นใครอีกวะเนี่ย
พวกเราคือ…
[ทั้งสามตะโกน] พังพอนผงาด
พวกมึงนี่นักเลงพลัดถิ่นใช่ไหม
มึงนี่มันรนหาที่จริงๆ เลยนะ
ไม่ต้อง
[ดนตรีหยุด]
[เสียงต่อสู้ฮึดฮัด]
[นักเลง] เดี๋ยวๆ
เฮ้ย
แม่ง ฟันยับเลยว่ะ
[ทั้งคู่ร้องดีใจ]
[เสียงประกาศ] ประกาศ! ประกาศ!
ผู้ใหญ่เหน่งขอให้ลูกบ้านหลืบหล่มเหล็กทุกคน
ไปรวมตัวโดยพร้อมเพียงกัน ที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน
วันพรุ่งนี้เวลาเก้าโมงเช้า
จบข่าว เจริญพร
อ้าว เฮ้ย
เป็นไงๆ พวกกูไม่เกะกะมึงดีใช่ปะ
ถ้าพวกกูอยู่นะ ไม่จบแบบนี้แน่
กลับ
ขอบคุณนะจ๊ะที่ช่วยชีวิตฉัน
ข้าได้รับโทรเลขแจ้งข่าวจากทางอำเภอว่า
ไอ้พวกแก๊งซากุระคลั่ง มันมาป้วนเปี้ยนแถวหมู่บ้านเรา
[กระซิบ] แก๊งซากุระคลั่งอะไรนี่มันเป็นใครวะ
มันเป็นทหารญี่ปุ่นที่แพ้สงคราม
แล้วก็แหกคุกมา ไปปล้นพระตามหมู่บ้านจ้ะ
ทำไมมันไม่ปล้นเงินปล้นทอง มาปล้นพระทำไมล่ะจ๊ะ
จะไปรู้เหรอ
มันถึงถูกเรียกว่าคลั่งไง
[ขามและแม่] อ๋อ
คุณพ่อคะ แบบนี้แปลว่า
พวกมันจะมาเอาหลวงพ่อเลอะ ของหมู่บ้านเราเหรอคะ
[ผู้ชายตะโกนจากไกลๆ] ไม่ต้องเป็นห่วงไป
[ผู้ชาย] ซ้าย ขวา ซ้าย
ซ้าย ขวา ซ้าย
ฮึบ หยุด
ซ้ายหัน
อย่าไปลืมสิว่า
พวกเรายังมีจงอางผยองอยู่
ไอ้พวกนี้ใครอะ
พวกนี้เป็นตำรวจอาสาประจำหมู่บ้าน
ที่หลวงเขาจัดตั้งมา
เพราะตำรวจจริงมีไม่พอ
อ๋อ
ลำพังพวกเอ็งหกคนเนี่ย จะรับมือมันไหวเหรอ
[เต่านา] งั้นก็ต้องใช้ตัวช่วยสิ ผู้ใหญ่
อาจารย์ฉัน
[เต่านา] พวกเราจะร่วมด้วยช่วยกัน
ปกป้องพระสำคัญแห่งหลืบหล่มเหล็กนี้เอง
[จันอับหัวเราะสะใจ]
เพราะพวกเราคือ…
- พังพอน… - พอ
พ่อ มาเบรกอะไรตอนนี้เล่า กำลังจะทำท่าจบเลย
ข้าบอกเอ็งแล้วใช่ไหม ว่าพวกเอ็งน่ะ
หยุดเล่นปัญญาอ่อนได้แล้ว
โอ๊ย
ขวามือตัวเอง
[แม่ขาม] เออ
นี่มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย
ก็เพราะมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายน่ะสิพ่อ
ถึงต้องใช้บริการพวกฉัน
หรือว่าใครหน้าไหนในตรงนี้
จะบอกว่าพวกฉันไม่เก่งพอ
แล้วอย่ามาบอกนะ
ว่าเพราะฉันเป็นผู้หญิง ไม่ควรมายุ่ง
[แม่ขาม] โอ้โฮ แม่ชอบ
[บัวผัน] นี่มันยุคไหนแล้ว
ขนาดท่านผู้นำยังพูดเลยว่า
ผู้หญิงกับผู้ชายเท่าเทียมกัน
ไม่ใช่คอยแต่จะมาเป็นเมีย
เป็นแค่ขี้ข้าก้นครัว
เป็นเครื่องผลิตลูก
มันถึงเวลาแล้วที่ผู้หญิงทุกคน
จะต้องลุกขึ้นมาผงาด
นี่ ไอ้ทับ
ข้าว่าเอ็งพาลูกเอ็งไปหาหมอบ้างนะ
กูพาไปหาแล้ว
แต่กูไม่เห็นหมอ
[ผู้ใหญ่บ้าน] เอาละ มีใครจะอาสา
ไปร่วมต่อสู้กับจงอางผยองบ้าง
ถ้ามี ยกมือขึ้น
[ผู้ใหญ่บ้าน] ฮะ ว่าไง
ยกเลย ยกมือขึ้น
ปกป้องหมู่บ้านเรา
ฉันเองจ้ะ
ลูกฉัน ลูกฉันเอง
เอ็งเป็นคนที่ช่วยแน่งน้อยลูกสาวข้า
จากไอ้พวกนักเลงใช่ไหม
แต่ไอ้ซากุระคลั่งเนี่ย
มันร้ายกาจกว่าพวกนักเลงเยอะ
เอ็งจะไหวเหรอ
ถึงฉันจะเพิ่งมาอยู่
แต่ฉันก็อยากช่วยจงอางผยองจ้ะ
[ผู้ใหญ่บ้าน] มุ่งมั่นดี
เป็นอันว่าตกลงตามนี้
เลิกประชุม
พ่อ ผู้ใหญ่ แล้วพวกฉันล่ะ
แล้วพวกเราล่ะ
- ผู้ใหญ่ - เราอะ
แม่งเอ๊ย ยกมือจนจั๊กกะแร้แทบหลุด
ไม่มีใครสนใจให้เราไปช่วยเลย
โคตรเซ็ง
[จันอับ] โอ้โฮ เครียดแล้วสูบบุหรี่
[ไอสำลัก]
สภาพเหมือนเพิ่งหัด
ประทานโทษ
ดูนี่ซะก่อน
[ร้องประหลาดใจ]
เรือสำเภาว่ะมึง
พ่นอีกๆ
เชี่ย เครื่องบินออกมาจากจมูก
โอ้โฮ เอาอีกๆ
[จันอับ] ไอ้สัตว์เอ๊ย
เรือดำน้ำว่ะมึง
เอาอีกๆ
รูปเหี้ยอะไรไม่รู้
แต่ เอาอีกๆ
พอเถอะ ปอดกูจะหลุดอยู่แล้วเนี่ย
ไม่เห็นจะหายเครียดเลย จะสูบกันไปทำไมวะ
ใจเย็น อีบัว
เอางี้ พวกมึงมาดูสิ่งประดิษฐ์กูดีกว่า
กูไม่ดูได้ไหม
นี่อีบัว
เข็มหลงทิศ
ทิศเหนือจะเป็นทิศใต้
ทิศตะวันออกจะเป็นทิศตะวันตก
แล้วมึงจะประดิษฐ์ทำเหี้ย…
อย่างงี้ก็หลงกันหมดสิวะ
อ้าว หลงก็ดีสิวะ
จะได้เจอเส้นทางใหม่ๆ
แล้วก็เจอคนใหม่ๆ
มึงอาจจะไม่อินกับอันนี้
กูมีอีก
นี่
แว่นส่องทางไกล
มึงไม่ต้องใช้กล้องให้หนักแล้วเดี๋ยวนี้
อะ มึงลองของกู
ยังไงวะ
[ร้องตกใจ]
มึง
เมื่อกี้มึงยืนตรงนี้เหรอ
กูไม่ได้ขยับเลย
เฮ้ย อะมึงลอง
มันจริงเหรอวะ
มึงสองคนไม่ได้เดินมาเลยเหรอ
กูยังไม่ได้ขยับสักกะมิลหนึ่ง
อันนี้เจ๋งว่ะ ทำไมมึงไม่ทำขายอะ
กูทำขายไปแล้วอันหนึ่ง
มีคนซื้อไปคนนึง
โอ้โฮ เขาปวดตาฉิบหายเลย
ใครโง่ซื้อไปวะ
พ่อมึงไง ซื้อไปก่อนที่ตาจะบอด
[เสียงของหล่นระเนระนาด]
สัตว์ นี่มึงเล่นพ่อกู
แต่กูยังไม่จบ กูมีอีก
กูเชื่อว่ากูทำให้คนไทยบินได้
มึงดู
เป็นไง ว้าวสิ ว้าว
อ้าว
มึงไม่คิดจะออกความคิดเห็นให้กูหน่อยเหรอ
มึงอยากจะฟังจริงๆ เหรอ
ไม่ดีกว่า กูไม่อยากเจ็บปวด
ก็นั่นน่ะสิ ถ้าไอ้พวกจงอางผยองมันเห็นนะ
มันด่ามึงว่างี่เง่าแน่ๆ
กูว่านะ
ถ้าไอ้พวกซากุระคลั่งมันบุกมาคืนนี้
พวกไอ้เหนาะกับจงอางผยองไม่รอดแน่
อย่างงี้ไอ้พ่อขามก็มีสิทธิ์ตายห่าสิมึง
โอ้โฮ พึ่งมาแท้ๆ ต้องไปคุยกับรากมะม่วง
[จันอับ] สงสารมันว่ะ
อีเต่านา
งั้นเอางี้
- ไอ้เดื่อ - ครับ
เดี๋ยวมึงกับพรรคพวก กระจายกันตรวจตราแถวนี้ให้รอบๆ
อย่าให้หมาตัวไหนมันเล็ดลอดเข้ามาได้
ได้ พี่
เดี๋ยวกูจะไปอยู่กับไอ้หน้าใหม่ที่ฐานพระโน้น
ไปได้
ครับผม
[เดื่อ] ไป
เฮ้ย
แดกเหล้าย้อมใจหน่อยไหมวะ ไอ้หน้าใหม่
กูกลั่นเองเลยนะเว้ย
จ้ะ
[ครางอึ้ง]
รสชาติแปลก
แต่อร่อยดี เอ็งใช้อะไรหมักเหรอจ๊ะ
ก็มีหนูตาย ควายเน่า
แล้วก็ขี้เถ้าข้างเมรุว่ะ
[ขามพ่นสำลัก]
บ้าเอ๊ย
มึงก็เชื่อคนง่ายฉิบหาย
นี่มันเหล้าหมักถั่วสูตรบ้านกู
แดกได้น่า
เต็มหน้ากูเลย
ขอโทษจ้ะ
เดี๋ยวๆ
จะรีบไปช่วยเขาขนาดนั้น
ไม่ใช่ว่าเอ็งมีใจให้พ่อขามเขาเหรอ
อีนี่ ใครบอกว่ากูมีใจ
กูสงสารแม่มันต่างหาก
อ้าว แล้วแอบไปช่วยแบบนี้ จะช่วยได้เหรอ
ช่วยได้สิวะ
นี่
ผ่าม พาม พ้าม
โลกต้องสรรเสริญมันสมองของกู
ขลุ่ยเหรอ
ขลุ่ยพ่อมึงดิ
ก็แค่ลูกดอกเป่ายาสลบกะโหลกกะลา มันจะใหม่ยังไงวะ
ใหม่ตรงที่เป็นเครื่องเป่าลูกดอกแบบดูดไงมึง
- ตกลงมึงจะเป่าหรือว่ามึงจะดูด - ดูดสิวะ
ถ้าดูดนี่ลูกดอกมันถึงจะออก
แต่ถ้ามึงเป่านี่ ลูกดอกมันจะพุ่งเข้าปากมึงทันที
[เสียงฉึก]
[เสียงกระแทกพื้น]
สงสัยมันจะเป่า
อ้าว ไอ้หน้าใหม่ มึงเป็นอะไรวะ
ไม่รู้จ้ะ จู่ๆ ท้องมันร้อนๆ วูบๆ ขึ้นมา
อ๋อ ขอโทษทีว่ะ กูลืมบอกไป
เหล้ากูมันมีฤทธิ์เป็นยาระบายด้วย
แล้วนี่มึงธาตุแข็งหรือธาตุอ่อนวะ
ฉันไม่รู้เลยจ้ะ
ไม่เป็นไรนะ
ถ้ามึงขี้แตกเนี่ย แสดงว่ามึงธาตุอ่อน
[เหนาะถอนหายใจ]
มึงนี่นะ อ่อนยันธาตุเลย
[ท้องขามร้องโครกคราก]
ฉิบหายแล้ว โจรซากุระ ทำไงดี
อีห่านี่ มึงจะใบ้หรือมึงจะพูด เอาสักอย่าง
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
มึงต้องดูดนะ ห้ามเป่า
[เสียงลูกดอกพุ่ง]
- [เสียงดาบกระทบลูกดอก] - [เสียงฉึก]
โดนกูใช่ไหม
แต่ทำไมกูไม่รู้สึกอะไรเลย
[เสียงชักดาบ]
[เต่านา] มาแล้ว มันมาแล้ว
[เป่ารัวๆ]
[เต่านา] อีบัว หยุดเถอะ
หน้ากูเป็นปลาปักเป้าแล้ว
เฮ้ย
- [โจรคำราม] - [เสียงชักมีด]
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
[เสียงฝีเท้าคนวิ่ง]
[เหนาะ] เหมือนมันจะมาแล้วว่ะ
รีบดับไฟแล้วหาที่ซ่อนเร็ว
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ขนเลย
[ขามผายลม]
เฮ้ย มึงจะตดทำไมตอนนี้วะ
มันอั้นไม่อยู่จริงๆ อะจ้ะ
[เหนาะ] โธ่เอ๊ย
[โจรคำราม]
[เสียงปืน]
[ขามผายลมยาว]
มึงอย่าย่อตัวสิวะ
มึงย่อตัวทีไร รูตูดของมึงเปิดมึงก็ตดทุกที
ได้จ้ะ
[ขามผายลมยาว]
[พูดภาษาญี่ปุ่น] นี่มันกระสุนอะไรกันวะ
[พูดภาษาญี่ปุ่น] หรือไข่เน่าวะ
เหม็นฉิบหายเลย
กูบอกแล้วไงว่ามึงอย่าย่อตัว
ก็มันยิงมาอะจ้ะ
แต่ว่าใกล้จะหมดแล้วนะจ๊ะ
[ถอนใจเซ็ง]
[ขามผายลมยาว]
อะไรของมึงเนี่ย
รอบนี้แม่งออกมาเยอะเลยนะพี่
เยอะพ่อมึงดิ
[เสียงปืนติดขัด]
[เหนาะร้องเจ็บ]
พี่เหนาะ
พี่เหนาะเป็นอะไรไหมพี่
[ขามผายลม]
มึงถอยไปก่อน
- มึงถอยไปก่อน - [ขามผายลมรัวๆ]
[เหนาะ] โอ๊ย ทั้งเจ็บทั้งเหม็น
[เสียงปืนติดขัด]
[เหนาะร้องโอดโอย]
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
[ดนตรีระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
[โจรคำราม]
เฮ้ย
ฉิบหายแล้วจารย์
หลวงพ่อเลอะหายไปแล้ว
[ขาม] ฉิบหายแล้วกู
อย่างนี้มันต้องโดน
[ร้องเจ็บ]
ฉันอุตส่าห์ไปช่วยเขานะพ่อ
ฉันผิดอะไรอะ
ก็ผิดเพราะมึงดื้อไง
พูดอะไรแล้วไม่เคยฟังกู
มันต้องเฆี่ยนให้หลังลาย
[บัวผันร้องเจ็บ]
- ไอ้ลูกไม่รักดี - [ร้องเจ็บ]
- [ทับ] นี่ - โอ๊ย
[บัวผันร้องเจ็บต่อเนื่อง]
เจ็บ
เป็นไง
[เสียงตีดังต่อเนื่อง]
นี่ รู้ไหม
มึงทำไปได้
[ทับ] เจ็บไหม
[ทับ] ยังไง
[ภาษามือ] มึงว่าอีกนานไหมกว่าพ่อจะรู้ตัว
รู้แล้วละ
หา
อุ๊ย
จะอุ๊ยทำไม
คราวนี้แหละมึงไม่รอดแน่
[ทุกคนร้องโวยวาย]
นี่ เป็นไง
นี่ไงล่ะ นี่ไงล่ะ
มึงทำพัง
[เหน่ง] เพราะตดมึงแท้ๆ
[เหน่ง] มึงทำทุกอย่างพังหมด
เพราะมึงดันตด
ผลสุดท้าย หลวงพ่อเลอะก็ถูกขโมยไปจนได้
แถมพวกจงอางผยองตายไปอีกสี่
ลูกกูเจ็บหนักอีก
กูสงสัยว่า…
มึงจะเป็นไส้ศึก
เป็นพวกเดียวกับมันใช่ไหม
[ชาวบ้าน] ใช่ๆ
ไม่ใช่นะจ๊ะ ไม่ใช่จ้ะ
เอาอย่างนี้
[เหน่ง] ทางที่ดี
มึงกับแม่ของมึง
ออกไปจากหมู่บ้านกูซะ
[ชาวบ้าน] ใช่ๆ ไปๆ ออกไปๆ ออกไปเลย
- [ชาวบ้าน] ออกไปเลย - พ่อผู้ใหญ่จ๊ะ
ฉันขอเถอะ อย่าไล่ฉันกับลูกไปไหนเลยนะ
[แม่ขามร้องไห้]
ถ้าลูกของฉันทำอะไรผิดไป
พ่อผู้ใหญ่มาลงที่ฉันได้เลยนะจ๊ะ
แต่ฉันขอเถอะ
[แม่ขาม] อย่าไล่ฉันกับลูกไปไหนเลย
ฉันไม่มีที่ไป ฉันกราบละจ้ะ
แม่
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[แม่ขามร้องไห้สะอื้น]
แจ้กับขามก็เป็นญาติอาตมา
ฉะนั้นอาตมาจึงขอบิณฑบาต
ให้ความเมตตาจิตกับมันสักครั้งหนึ่ง
[มหา] ครั้นแม้ว่าโยมผู้ใหญ่ ให้ความเมตตาจิตกับมันแล้ว
ก็จะได้กุศลเหลือคณาประการ
เหมือนสร้างกฐินกองโตกันเลยทีเดียว
เจริญพร
[ดนตรีหยุด]
[เสียงหินพุ่งลงน้ำ]
นั่งหน้าโง่อยู่ได้
ไปดิ
ไปไหนเหรอจ๊ะ
[เสียงตีเหล็ก]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
โห นี่อาจารย์มือไวดีจริงๆ เลย
อาจารย์เคยจับเวลาปะ
ว่าอาจารย์ตีเหล็กหรือฟันดาบได้เร็วแค่ไหน
หกสิบครั้งต่อสิบวินาที
[ร้องแปลกใจ]
นี่แหละคือประเด็น
ฉันไม่ได้มีวิชาไปกว่าคนอื่นเหรอก
แต่ฉันแค่เร็วกว่าคนอื่นเท่านั้นแหละ
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
แต่ยังมีคนที่เร็วกว่าฉันอีกนะ
[ร้องตกใจ]
ฉันเคยได้ยินเขาร่ำลือกันมา
ว่ามีนักดาบบางคน สามารถฟันได้ถึง 99 ครั้งต่อสิบวินาที
ใครกันน่ะอาจารย์
- ไม่รู้ - อ้าว
ยังไม่เคยเจอ
[ดนตรีตื่นเต้นบรรเลง]
[เสียงฟันดาบ]
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ท่านนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ข้าได้พระองค์ที่สี่มาแล้ว
ได้ข่าวว่าเมื่อคืนแกเจอผู้หญิงที่มีฝีมือ
แล้วก็…
เกือบเอาตัวไม่รอด
ข้าไม่เคยเจอผู้หญิงที่ แข็งแกร่งและว่องไวเช่นนั้นเลย
ผู้หญิงคนนั้นน่าจะชื่อว่าบัวผัน
งั้นเหรอ
ชักอยากเจอบ้างแล้วสิ
- อุ๊ย - ใครบอกให้หยุด
ถ้าข้าไม่ได้สั่งให้หยุด ก็ตีไปเรื่อยๆ ห้ามหยุด เข้าใจมั้ย
โอเคจ้ะ
ไวขึ้น
ไวขึ้นอีก
[เสียงชนแก้วฉลอง]
[ทุกคน] เอ้า ชน
[ซดเหล้าเสียงดัง]
[แจ้] ว่าก็ว่านะ คุยกับน้องๆ นี่แม่งโคตรสนุกเลย
[แจ้หัวเราะ]
ขอบใจนะจ๊ะพี่แจ้
เอาอาหารเอาเหล้ามา ให้พวกเรากินกันบ่อยๆ เกรงใจจ้ะ
จะมาเกรงจงเกรงใจอะไรเล่า
นี่เอาจริงๆ นะ พวกเรานี่เบ้าหน้าก็ใกล้เคียงกัน
แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกพงเรียกพี่
ฉันนี่ต้องขอบใจที่อุตส่าห์สอนไอ้ขามมัน
[หัวเราะ]
ขอบใจนะเว้ย
ไม่มีปัญหาจ้ะ
ฉันก็คิดว่าสอนหมูสอนหมามัน
[จันอับ] แหนะๆ มึง
เมาแล้วไปเรียกลูกเขาเป็นหมูเป็นหมาเลย
ฮึ่ย ไม่เป็นไรเหรอก
ฉันก็เรียกไอ้ขามว่าไอ้หมาบ่อยๆ
อ้าว
แต่ว่าหมาที่ไหนมันจะหล่ออย่างนั้น จริงปะ
[ทุกคนหัวเราะชอบใจ]
[แจ้] ชนสิวะ เออ
[เต่านา] หล่อจริงๆ นะเว้ย
สงสัยจะได้พ่อมาเยอะ
ไม่ได้แม่มาเลย
[หัวเราะสะใจ]
ถ้าได้แม่มันมานะ ขี้เหร่ตายห่า
เฮ้ย เบาได้เบา
กูก็รู้นะว่า หน้าตากูก็ไม่ได้สะสวยอะไร
แต่กูรวยน้ำใจเว้ย [หัวเราะ]
เอางี้ไหม ต่อไปนี้
เรามาสาบานเป็นเพื่อนกันเลย
ไม่ต้องมาจงมาจ๊ะ มาพี่ มาจ๋าอะไร
มันดูกระแดะ กูไม่ชอบ
ได้เลย อีแจ้
นั่น กูชอบ
อีห่าแจ้
- อีเหี้ยแจ้ - ดี
- อีสัตว์ - [คิกคัก] ถือว่าดี
อีอึ่งอ่างชรา
อีไขมันอุดตัน
อีสันเขื่อน
อีเกลื้อนเต็มหลัง
อีจัญไร
กูว่าข้ามไปร่วมสาบานเลยดีกว่าไหม
รุ่นเรานี่ไม่ต้องดื่มสาบานแล้ว
กูว่ามันกระจอก
อย่างเรานี่
กรีดเลือดสาบาน
เดี๋ยวกูจะกรีดเป็นตัวอย่างให้มึงดู
[เสียงเฉือนมีด]
เห็นไหม
กูไม่เป็นอะไรเลย
มึงจะเจ็บได้ยังไงล่ะ มึงกรีดแขนกู
กรีดแขนทำไมเลือดออกปาก
กูกัดลิ้นตัวเอง
ดีนะที่กรีดไม่ลึก
เลือดออกไม่เยอะ
- [เสียงเลือดพุ่ง] - [คนอื่น] เฮ้ย
สงสัยตัดโดนเส้นเลือดใหญ่
มึงเป็นความดันสูงปะเนี่ย
มึงถามทำไม กูเป็นอยู่
เดี๋ยวเลือดมันจะพุ่งสูงกว่านี้
[ทุกคนร้องเหวอ]
แต่มึงไม่ต้องตกใจ เดี๋ยวมันจะร่วงลงมาเอง
เออ กูค่อยสบายใจหน่อย
มึงไม่ต้องสบายใจ
ความดันต่ำรึเปล่าเนี่ย ตายได้นะ
หรือแค่หน้ามืดเฉยๆ
ค่อยสบายใจหน่อย
- หรือว่าตายได้วะ - โอ๊ย อีเหี้ยพอแล้ว
กูไม่ไหวแล้ว กูรู้สึกว่าเลือดกูจะหมดตัวแล้ว
มึงทำแผลให้กูได้ไหมอะ
[แจ้และจันอับร้องโอดครวญ]
[เสียงตีเหล็กดังต่อเนื่อง]
เฮ้ย จะไปไหน
ฉันก็จะกลับบ้านน่ะสิ
อาจารย์จงใจแกล้งฉันชัดๆ
อาจารย์ไม่สอนอะไรฉันซักอย่าง
ให้แต่ฉันตีดาบมาเป็นอาทิตย์
จนมือแตกไปหมดแล้วเนี่ย
ฉันน่ะ อยากเป็นทหารเหมือนพ่อ
ไม่ได้อยากเป็นช่างตีดาบไร้สาระนี่ซะหน่อย
ฉันตีดาบมาตั้งแต่อายุ 14
ตีทุกวัน วันละแปดชั่วโมง
ตลอด 26 ปีที่ผ่านมา
ใช่! มันน่าเบื่อ มันเหนื่อย
ใครเห็นเขาก็หัวเราะเยาะกัน
ว่ามึงยังนั่งตีดาบอยู่นั่นแหละ คนอื่นเขาใช้ปืนกันไปหมดแล้ว
แต่เอ็งจะให้ฉันทำยังไง
ในเมื่อมันอาชีพของบ้านพ่อฉัน
พ่อฉันเองก็เห็นว่าฉันเป็นผู้หญิง
ทำได้ดีที่สุดก็แค่นี้แหละ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
แล้วเอ็งคิดว่าฉันนี่
อยากจะเป็นช่างตีดาบไร้สาระนี่เหรอวะ
[บัวผัน] แต่เอ็งรู้อะไรไหม
ที่ฉันเก่งได้เนี่ย
ก็เพราะตีดาบเนี่ยแหละ
อยากไป ไปดิ
ไปดิ
[เสียงตีดาบดังต่อเนื่อง]
ฉันขอโทษนะจ๊ะ อาจารย์
[ดนตรีปลุกใจบรรเลง]
[ทั้งคู่] เฮ้ย
ยังไง มันยังไง
[หมูร้อง]
ลูกมึงอยู่ไหน อีแก่
อ้าว เรียกกูอีแก่
[แจ้] อ๋อ
กูจำพวกมึงได้แล้ว
พวกมึงใช่ไหม
มึงไม่กล้าไปแก้แค้นอีบัวผัน
นี่มึงเลือกจะมาลง ที่กูกับลูกกูอย่างนั้นเหรอ
ใช่
ลูกมึงอยู่ที่ไหน
ไม่ตอบ มีตบ
อ้าว ตบ กูสวน
มึงรู้จักกูน้อยไปซะแล้ว
มึงเคยเห็นไหมท่านี้
[แจ้ร้องแบบกังฟู]
อีเหี้ยนี่ก็ขัดขากูจังมึง
[แจ้ร้องเจ็บ]
[ขาม] เฮ้ย
มึงทำอะไรแม่กูอะ
มาจนได้
[แจ้] ต้องอย่างนั้น เออ
แม่
มึงปาไปไหนวะ
พอดีเมื่อคืนกูเห็นรังต่อน่ะ
ฉลาดมากลูก
ฉิบหาย
[ขาม] แม่จ๋า
ไปเร็วจ้ะแม่
ไปไหนวะ
มันไปหมดแล้วจ๊ะแม่
ดูดีๆ ก่อนลูก ดูดีๆ
- [แจ้] มันไปหมดยัง - ไปหมดแล้วจ้ะ
ลงมาได้เลยจ้ะแม่
[แจ้หัวเราะในลำคอ]
โธ่เอ๊ย นึกว่าจะแน่ ไอ้ควาย
คงจะโดนต่อต่อยจนยับอะ
- [ขามร้องตกใจ] - อะไรอะ
แม่จ๋า
หน้าแม่โดนต่อต่อยแพ้บวมไปหมดเลยจ้ะ
แม่แพ้ต่อที่ไหนล่ะ แม่ไม่แพ้ต่อ ลูก
แม่แพ้แต่อาหารทะเล แม่เคยเล่าให้ฟังแล้ว
จริงๆ นะจ๊ะ
ตรงไหนบ้างล่ะลูก
ขอโทษนะจ๊ะ
[แจ้ร้องเจ็บ]
มีอีกไหมลูก มีอีกไหม
- [กัดฟันร้อง] - แม่จ๋า
มีตรงไหนอีก บอกแม่มาให้หมด
[ร้องเสียงดัง]
มึงจิ้มแรงไปรึเปล่าเนี่ย ไอ้ขาม
[กรีดร้อง]
ถึงฉันจะเพิ่งมาอยู่ แต่ฉันก็อยากช่วยจงอางผยองจ้ะ
[ขามผายลม]
พี่เหนาะ
หลวงพ่อเลอะหายไปแล้ว
มึงทำพัง
มึงทำทุกอย่างพังหมด
ถ้าลูกของฉันทำอะไรผิดไป
พ่อผู้ใหญ่มาลงที่ฉันได้เลยนะจ๊ะ
แต่ฉันขอเถอะ
แม่
[บัวผัน] เป็นไงเรา
อาจารย์ไม่ต้องมาห้ามฉันหรอกจ้ะ
ปล่อยให้ฉันได้ดื่มให้ลืมเศร้าหน่อยเถอะ
ข้าไม่ได้จะมาห้าม
ข้าจะมาเมาเป็นเพื่อน
นี่ๆ อาจารย์
อาจารย์ฟังฉันนะ
แค่นักเลง กระจอกๆ สามคนเนี่ย
ฉันยังจัดการมันไม่ได้เลย
- นี่อาจารย์ - หือ
แค่แม่ของฉันคนเดียวเนี่ย
ฉันยังดูแลไม่ได้เลย
นี่ๆ เอ็งเข้าใจข้าใช่ปะ
มึงนี่เปลี่ยนสรรพนามเยอะ จนกูงงไปหมดแล้วเนี่ย
จริงๆ
อาจารย์เนี่ย
ก็ยังดูไม่ค่อยแก่เท่าไรเลยนะจ๊ะ
งั้น…
ฉันไม่เรียกอาจารย์ละ
เออ เอาที่มึงสะดวกเลย
- มึงว่าไงนะ - นั่น
สนิทกันขึ้นมาเลยนะมึง
มึงกับแม่มึงเนี่ย เมาแล้วก็เหมือนกันเลย
มึงก็โชคดีกว่ากูมากเลยนะ
ยังไงวะ
ก็แม่มึงน่ะ
เขาสนับสนุนมึงทุกอย่าง
มึงฝันอยากจะทำอะไร เขาก็ช่วยเหลือมึงเต็มที่
การที่เป็นคนห่วยแต่ยังมีคนอยู่ข้างๆ
มันก็ยังดีซะกว่าการที่เป็นคนเก่ง
แต่ไม่มีใครสนใจเลย
มึงอย่าคิดอย่างนั้นสิ
อย่างน้อยมึงก็โชคดีอยู่นะ
ยังไงวะ
ก็ยังมีกูอยู่ข้างๆ มึงนี่ไง
[ดนตรีหวานซึ้งบรรเลง]
เอ่อ…
กูว่ากู…
ต้องไปเอาเหล้าเพิ่มแล้ว
เพราะว่าเหล้ากูมันหมดแล้ว
อุ๊ย กูขอโทษ
เดี๋ยวมา
เฮ้ย
ไอ้ขาม
มากอดฉันทำไมเนี่ย ปล่อย
- เฮ้ย - เอ็งรู้ไหม
จริงๆ ฉันเนี่ย…
แอบชอบเอ็งตั้งแต่แรกเห็นเลยนะ
แล้วเอ็งเนี่ย
ก็ชอบฉันเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
ไอ้ขาม
เอ็งนี่เมาแล้วพูดจาอะไรเลอะเทอะนะเนี่ย
ฉันเมา แต่ไม่ได้เลอะเทอะนะจ๊ะ
ฉันพูดจากใจจริง
- ปล่อยฉันนะ - ไม่ปล่อย
ปล่อยฉัน ถ้าไม่อย่างงั้นฉันจะ…
- [ขามหอมดังฟอด] - [ร้องระทวย]
จะอะไรเหรอจ๊ะ
ฉันจะ… [ร้องระทวย]
โอย ไอ้ขาม
ไหนเอ็งลองว่าอีกทีซิ
ฉันจะซัดแกให้…
[บัวผันร้องคราง]
จะไซ้อะไรหนักหนาเนี่ย
รอให้ฉันพูดให้จบก่อนสิ
[ดนตรีหวานซึ้งบรรเลง]
[บัวผันร้องตกใจ]
[บัวผันร้องตกใจเบาๆ]
[เสียงไก่ขัน]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีกุ๊กกิ๊กบรรเลง]
กลับมาอยู่บ้านได้ไงวะ
ก็เมื่อคืนเอ็งนั่นแหละที่บอกให้เปลี่ยนที่น่ะ
เปลี่ยนที่เหรอ
อือ
[เสียงวิ้ง]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
กลับบ้านเถอะ
พอแล้วเหรอจ๊ะ
เปล่า
ตรงนี้ยุงกัด
ที่บ้านมีมุ้ง
ไปจ้ะ
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[บัวผันหัวเราะคิกคัก]
[บัวผันหัวเราะลั่น]
นี่
ไม่ใช่แค่เปลี่ยนที่นะ
มีเปลี่ยนท่าด้วยนิดนึง
- เปลี่ยนท่าเหรอ - อือ
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
[บัวผันคราง]
[บัวผันหัวเราะคิกคัก]
[บัวผันหัวเราะลั่น]
เอ็งรู้ไหม
ตัวเอ็งนี่นิ่ม
แถมมีกลิ่นยาหม่องเหมือนแม่ฉันเลย
[บัวผันร้องคราง]
[บัวผันโอดโอยเบาๆ]
แล้วฉันเนี่ย
ก็ดีใจมากเลยนะที่ฉัน…
เป็นคนแรกของเอ็ง
ส่วนเอ็ง
ก็เป็นคนแรกของฉัน
[บัวผันร้องงอแง]
ฉิบหายแล้วเนี่ย
ปล่อยฉันนะ ไอ้ขาม
[ขาม] น่านะ
ให้ฉันได้กอดต่ออีกซะหน่อยเถอะ
- ไม่ได้ ปล่อย - ไม่ปล่อย
- ปล่อย - ไม่ปล่อย
เดี๋ยวพ่อฉันมาเห็น
พ่อเอ็งน่ะ ยังไม่ตื่นหรอก
[ทับ] อีบัว
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
เฮ้ย ไม่ใช่
อันนี้ก็ไม่ใช่ของฉัน
อีบัว
[ดนตรีหยุด]
เอะอะอะไร โวยวายแต่เช้าล่ะพ่อ
ไม่โวยได้ไง
เมื่อคืนเนี่ยเอ็งหายหัวไปไหนมาทั้งคืน
ก็ไม่ได้หายไปไหนนะพ่อ
ฉันก็อยู่แต่ในห้องนี่แหละ
โกหก
[ฮึดฮัด] ถึงข้าตาจะบอด
ข้าก็รู้นะว่าเอ็งไม่อยู่บ้านมาทั้งคืน
[ตะกุกตะกัก] ฉันไปนั่งเล่นบ้านอีเต่านามาน่ะจ้ะ
เดี๋ยวนะ
ข้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
[จังหวะกลองระทึก]
อย่าบอกนะว่าเอ็ง…
ไปกินเหล้ามาใช่ไหม
กลิ่นละมุดกลิ่นยาหม่องตีกันให้หึ่งเชียว
ผู้ชายที่ไหนมาเห็น
ใครมันจะเอาไปทำเมียวะ
เดี๋ยวก็ขึ้นคาน
[บัวผันร้องตกใจ]
[ทับทำจมูกฟุดฟิด]
แปลกๆ
[ตุ๊กแกร้อง]
จ้ะ จ้ะพ่อ
ฉันขอโทษจ๊ะ
ฉันไม่ไปแล้วจ้ะ ไม่กินแล้วจ้ะ
[ทับ] ดีมาก
[ตุ๊กแกร้อง]
วันนี้ดูแปลก
[ส่งเสียงไล่เบาๆ]
[ทับ] ปกติต้องเถียงฉอดๆ
จ้ะพ่อ
[ทับ] วันนี้ดูง่ายๆ
เอ็งดูมีพิรุธนะ
[เสียงสูง] พิรุธอะไรพ่อ ไม่มี
อย่าบอกนะว่าเอ็ง…
[ตุ๊กแกร้อง]
เอ็งไปก่อเรื่องอะไรมาอีกแล้วใช่ไหม
[ตุ๊กแกร้อง]
เชี่ย
[กรีดร้อง]
เฮ้ย
อะไรร่วงใส่ไหล่กูเนี่ย
ตุ๊กแก พ่อ
อีโธ่ กับอีแค่ตุ๊กแก
อดีตกูเคยเป็นทหารปืนใหญ่มาก่อน
เคยสู้รบกับไอ้พวกญี่…
พ่อ! มันไต่เข้าไปในเสื้อพ่อแล้ว
- เหี้ย - [บัวผันกรีดร้อง]
- [บัวผันร้องขยะแขยง] - แม่ง
แม่งเอ๊ย กัดหัวนมกู
[ทับร้องเจ็บ]
[ขาม] ใจเย็นๆ สิจ้ะ
เอ็งอย่าเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟัง เข้าใจรึเปล่า
ก็ได้จ้ะ
แต่ว่าต่อไปนี้
พ่อเอ็งเนี่ย ก็คงไม่ดุไม่ด่าเอ็งแล้วละ
ทำไมอะ
เพราะว่า…
เอ็งเนี่ย มีผัวแล้วไง
อีกหน่อยนะก็จะมีลูกเป็นโขยงเลย
โว้ย ฉันไม่ได้อยากมีผัว
แล้วอีกอย่าง
ฉันก็กลัวชาวบ้านแถวนี้รุมด่าฉันน่ะ
หาว่าฉันกินเด็ก
ไปได้แล้วไป เดี๋ยวคนมาเห็น ไปเร็ว
แล้วคืนนี้เจอกันกี่โมงดีจ๊ะ
ไม่เจอแล้ว ไป
ก็ฉันอยากเจอนี่จ๊ะ
หรือว่า
นี่ เอ็งอย่าบอกนะว่า
พอเอ็งได้ฉันแล้ว เอ็งก็ทิ้งฉันงั้นเหรอ
ก๋ากั่นเหมือนกันนะเนี่ย
พูดจามั่นใจมาก ไป
ไปเร็วๆ
[บัวผันร้องวี้ดว้าย]
คืนนี้เจอกันนะเมียจ๋า
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
[ทับ] โอ๊ย เร็ว ช่วยด้วย
เฮ้ย ออกไป
เดี๋ยว ออก
ออกจากหัวนมกูเดี๋ยวนี้
[ตุ๊กแกร้อง]
[ทับ] ไอ้ตุ๊กแกเหี้ย
[ทับร้องโอดโอย]
ต้องเสียตัวตอนแก่ ตุ๊กแกกัดหัวนม
[เต่านา] นี่ มันต้องอย่างนี้
หน้ามึงถึงจะสวยใส
มึง อันนี้มันรกแกะหรือรกม้า
รกหมานี่แหละ
อีสัตว์ สรุปมันรกอะไรกันแน่
กูหยอก
สมุนไพรนี่กูคิดขึ้นมาเอง
เดี๋ยวหน้ามึงจะสวยใสเลย อีบัว
แต่มึง…
อยากมาสวยอะไรตอนนี้วะเนี่ย
กูไม่ได้อยากจะสวย
กูก็แค่อยากรู้ว่าของของมึงดีจริงรึเปล่า แค่นั้นแหละ
[แจ้] สวัสดีจ้ะ
[ทุกคน] ไอ้เหี้ย
เหี้ยที่ไหน นี่แจ้ แจ้เอง
จำไม่ได้เหรอ
พี่แจ้ ตั้งแต่โดนต่อต่อย ยังไม่หายอีกเหรอจ๊ะ
หายแล้ว
ยังไม่หาย
กูบอกว่าหายแล้ว
อย่างนี้เขาเรียกว่าหายแล้ว 50 เปอร์เซ็นต์
ด้านซ้ายนี่หน้ามันบาง
มันเลยหายช้า
ด้านขวาหน้ามันด้าน
มันเลยหายเร็ว
[ทุกคน] อ๋อ
อ้าว แล้วอีพี่แจ้ มึงมาทำอะไร
เอากับข้าวมาให้แดกไง
ทำกับข้าวมาให้ เอ้า มานั่งๆ
[จันอับ] เออๆ นั่งก่อนๆ
เออ นั่งก่อน
อ้าว แล้วนี่ยืนหัวโด่ทำไม
- [แจ้] หัวอยู่ข้างบน - อ๋อ
มานั่งสิ
ได้จ้ะ
อ้าว แล้วอีนี่ขยับไปขยับมาเป็นอะไร
กระดกกระดอนอยู่นั่น
อีพี่แจ้
ลูกชายมึงน่ะ ไม่คิดอยากจะมีเมียบ้างเหรอ
มันคิดนะ
[แจ้] เมื่อคืนนี้มันบอกกับฉันว่า
ถ้ามันจะแต่งเมีย แม่จะว่าไง
ไม่จริงใช่ไหม
- จริงจ้ะ - [ทุกคนร้องตกใจ]
แล้วฉันก็บอกไว้เลยนะ
ว่าเป็นคนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
แถวๆ นี้เลยนะจ๊ะ
ไม่ใกล้ไม่ไกลซะด้วย ใครวะ
และต้องเป็นคนที่
ทุกคนคิดไม่ถึงอย่างแน่นอน
ตายแล้ว
ไม่ใกล้ไม่ไกล
ทุกคนคิดไม่ถึง
อ๋อ
เซอร์ไพรส์ใช่ไหมล่ะจ๊ะ
ฉันขอเดาแบบสุดโต่งไปเลย
ว่า…
[เสียงรัวกลองตื่นเต้น]
มหา
[ไอสำลัก]
สงสัยจะมีคนนินทาพระนะเนี่ย
อีสัตว์
สุดไป
[แจ้หัวเราะเบาๆ]
มึงก็อย่าให้กูขำสิ กูเจ็บ 50 เปอร์เซ็นต์อยู่นี่
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
[บัวผันร้องตกใจ]
ไอ้ขาม
เพื่อนเล่นเหรอ
อย่านะโว้ย
[ตุ๊กแกร้อง]
[กลืนน้ำลาย]
มึงอยากแก้แค้นเปล่าวะ
มีคนเขาเห็นไอ้นักเลงสามคนนั้น ที่มารุมทำร้ายแม่มึงน่ะ
มันไปป้วนเปี้ยนแถวสุสานรถไฟเก่าตรงโน้น
ถ้ามึงอยากแก้แค้นนะ
เดี๋ยวกูกับพี่เหนาะจะพามึงไป
[ดนตรีสดใสบรรเลง]
ไม่เห็นจะมีกลิ่นยาหม่องเลย
โห สี่ทุ่ม
หายหัวไปไหนวะ
[เสียงสุนัขเห่า]
[ดนตรีหยุด]
อีนวล เอ็งว่า ข้าจะถูกหลอกฟันแล้วทิ้งเปล่าวะ
ใครวะ มาบ่นพึมพำเนี่ย
ดึกแล้วไม่หลับไม่นอน
[ตะกุกตะกัก] ฉันเองจ้ะพ่อ
อ้าว อีบัว
ไม่นอนสักทีเล่า
นอนจ้ะนอน นอนๆ
เออ แล้วอย่าลืมดับไฟด้วยนะ
ข้าแสบตา
[บัวผันอุทานงง]
จ้ะๆ
[ทับ] ตกใจไปหมด
- [บัวผัน] พี่แจ้ - หือ
เมื่อคืนไอ้ขามมันหายไปจริงๆ เหรอ
อือ
สงสัยมันคงจะไปบ้านสาวน่ะ
อุ๊ย ไม่น่านะ
ไป
- เหรอ - [แจ้] อือ
ไปตอนไหน
ไปตอนคืนก่อน หรือว่าเมื่อคืน
มันไปสองคืนเลย
สองคืนเลยเหรอ
ไม่น่านะ
พี่แจ้ลองคิดดีๆ ซิว่าสองคืนนี่ มันคืนก่อนหรือว่าเมื่อคืนนี้
พี่แจ้ค่อยๆ คิด คืนไหน
คืนไหน พี่แจ้
กูไม่มั่นใจแล้วอะ
มึงก็จี้เขาเกินไปรึเปล่า
โอ๊ย ช่างแม่งเถอะจะกี่คืน
กูอยากรู้มากกว่า อีผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
[ดนตรีสดใสบรรเลง]
แหม แต่ว่าก็ว่านะมึง
ได้คนหล่อ
คนกล้ามแน่น แถมยังเป็นคนดี อย่างพ่อขามไปเป็นผัวน่ะ
น่าอิจฉานะพี่แจ้เนอะ
มึง อย่าไปอิจฉาเขาเลย
[จันอับร้องเจ็บและสำลัก]
[ดนตรีกุ๊กกิ๊กบรรเลง]
[ตะกุกตะกัก]
อ๋อ คืออย่างนี้จ้ะ
คือฉันหมายถึงว่าเราเคยร่วมสาบาน ประกาศกร้าวเอาไว้ว่าเราจะไม่เอาผู้ชาย
ถ้าวันนี้ไอ้ขามมันจะบังเอิญจะมีผู้หญิงดีๆ สักคน เราก็ควรยินดีกับมันไง
[เต่านา] หนอย
อีชั่ว
มึงด่ากู
เปล่า
กูด่าอีผู้หญิงคนนั้นน่ะ
ที่ไอ้ขามไปชอบอะ
นี่กูหมายตาไว้ตั้งนาน
อยู่ๆ มาตัดหน้ากูไปอะ
อีพี่แจ้
อีผู้หญิงคนนั้นมันต้องเป็นคนไม่ดีแน่ๆ
มันไปสองคืนเลยนะ
อีแรด อีดอก
อีสันขวาน อีวาฬเกยตื้น
[พึมพำ] อีห่า ด่าเป็นชุดเลยโว้ย
จริง
มึงว่าไหม
มันเหี้ยจริงๆ เลย
[เต่านา] วุ้ย เซ็งว่ะ
แช่งอีผู้หญิงนั่นดีกว่า
วันนี้หนูมาขอพรพระจ้ะ
สาธุ
ขอให้อีผู้หญิงคนนั้นเจอแต่เรื่องเฮงซวย
ขอให้หนูมีโชคช่วยในท้ายที่สุด
ขอให้มันค้าขายไม่ดี!
ขอให้มีแต่ลูกค้ามาซื้อดาบมากมาก
ขอให้ขี้กากขึ้นเต็มหลัง!
ขอให้มีหนังหน้าสวยสด
ขอให้เจ็บป่วยทุรนทุราย
แต่ขอให้ร่างกายแข็งแรงแข็งแรง
- ขอให้มันตายโหงตายห่า - ใครมาด่าขอให้แม่งตายก่อน
[บัวผันและเต่าเนา] สาธุ
[เต่านาถอนหายใจ]
ทำไมกูแช่งแล้วกูรู้สึกทะแม่งๆ วะ
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
[แจ้] ผู้หญิงที่ไอ้ขามมันชอบเนี่ย
มันจะเป็นผู้หญิงแบบ…
บัวผันเปล่าวะ
พี่แจ้
เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
[แจ้ร้องโวยวาย]
ไอ้ขามๆ
[แจ้] ไอ้ขาม
[แจ้ร้องไห้] ขาม เอ็งเป็นอะไรลูก
เอ็งเป็นอะไร
ขาม
ขามเป็นอะไรลูก
นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ พี่เหนาะ
[เหนาะบรรยาย] ตอนแรกฉัน ไอ้เดื่อ ไอ้ขาม
วางแผนจะไปล้างแค้นไอ้พวกนักเลง
ที่เคยทำร้ายแน่งน้อยกับแม่ไอ้ขามมัน
แต่พวกฉันก็บังเอิญไปเจอกับหลวงพ่อเลอะ
ที่พวกมันซากุระคลั่งมันขโมยไป
[เดื่อ] เฮ้ย นี่มันหลวงพ่อเลอะของเรานี่หว่า
[นักเลง] กูไม่ได้มั่วนะโว้ย
กูก็แปลตามแผนที่ที่พวกมึงให้กูมาตลอด
ถ้าจะโทษ ก็โทษแผนที่ของพวกมึงนู่น
[เหนาะบรรยาย] ไม่ใช่แค่นั้นนะ ไอ้พวกนักเลงนั่น
ยังทำงานให้พวกซากุระคลั่งอีกด้วย
[ไซโตะพูดภาษาญี่ปุ่น] แล้วนี่มันอะไรวะ
เฮ้ย ทำไมถึงไม่เจอของล่ะ
แถมยังเสียคนไปอีก
[พูดภาษาไทย] นี่คิดว่ากูอมของพวกมึงเหรอ
เอาทองซ่อนไว้ตั้งหลายที่
แล้วเสือกหาไม่เจอเอง
มาโทษพวกกูได้ยังไง
[เหนาะอุทานเบาๆ]
[นักเลง] พอแล้ว
พวกกูไม่ทำงานให้พวกมึงแล้ว
พวกมึงหาเอาเองเลย
ไอ้พวกขี้แพ้สงคราม
[เดื่อร้องตกใจ]
[เหนาะบรรยาย] หลังจากที่พวกมันหักหลังกันเอง
[เสียงยิงปืน]
แยกย้ายกันหนีก่อน
พวกฉันแยกย้ายหนีกันไปคนละทิศคนละทาง
แต่ไอ้ขามดันซวย
เจอไอ้พวกซากุระคลั่งดักยิงกลางทางซะงั้นอะ
[เสียงปืน]
[เหนาะบรรยาย] หลังจากนั้น ฉันก็เดินตามเสียงปืนมา
จนเจอไอ้ขามนอนสลบอยู่ข้างทางนี่แหละ
[เหนาะ] ไอ้เดื่อ เจอไอ้ขามแล้วโว้ย
ดีที่ฉันกับไอ้เดื่อ
ไปเจอมันลอยติดอยู่ที่ป่าโกงกางโน้น
[เหนาะ] แต่แปลก
กระสุนแค่เฉียดไหล่ของมันไปเอง
แต่ทำยังไงมันก็ไม่ยอมฟื้นเลย
[แน่งน้อย] ตายจริง
ขาม อย่าทำอย่างนี้ลูก ฟื้นมาคุยกับแม่
[แจ้สะอื้น]
[ขามสำลัก]
ขามฟื้นแล้วเหรอลูก
[แจ้] ฟื้นแล้ว ขามฟื้นแล้ว
พ่อขามฟื้นแล้วเหรอลูก ไม่เป็นไรนะลูกนะ
[ขาม] นี่
มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันเหรอ
[ทุกคนส่งเสียงประหลาดใจ]
นี่ พี่ขาม
พี่ขามจำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ
ฉัน…
อย่าบอกนะว่าเอ็งน่ะ
ความจำเสื่อม
- [ทุกคนร้องตกใจ] - [แจ้] หลวงพี่
ฉันยังจำได้จ้ะ
[แจ้] เออ
ฉันถูกพวกซากุระคลั่งยิงมา
[แจ้] โถ ลูกเอ๊ย
แม่ใจหายหมดเลย
ส่วนนี่ก็แม่ฉันไง
แม่ไงลูก
นี่ก็…
พี่จันอับ
ส่วนนี่…
พี่เต่านา
นี่ก็…
แน่งน้อย
อุ๊ย ใช่แล้วจ้ะ
ส่วนนี่ก็…
[ดนตรีชวนลุ้นบรรเลง]
อาจารย์บัวผันไงจ๊ะ
[ทุกคนร้องโล่งอก]
บางคนน่ะโดยยิงซ้ายทะลุปอดขวา
โดนยิงขวาทะลุปอดซ้าย
ถ้าเป็นคนอื่นนะ กุสะลาธัมมาไปแล้ว
อันนี้โดนยิงแถมยังตกน้ำอีก
ถือว่ามีโชคมหาศาลเลยนะคุณโยม
- สาธุ - [แจ้] ไม่เป็นไรนะ
[มหา] เจริญพร
ไม่เป็นไรครับแม่
[เต่านา] สาธุ
[แน่งน้อย] หมอบอกว่าให้พี่ขาม มาทานข้าวในที่บรรยากาศดีๆ แบบนี้
จะได้หายไวๆ น่ะจ้ะ
ทานข้าวต้มดีกว่านะจ๊ะ แน่งทำเองสุดผีมือเลยนะ
[แน่งน้อย] อ้า
อุ๊ย
แน่งว่ามันยังร้อนอยู่เลยนะ
เดี๋ยวแน่งเป่าให้นะ
อ้า… อุ๊ย
ดูไปดูมาข้าวต้มที่แน่งทำเนี่ย ก็น่ากินเหมือนกันนะ [หัวเราะ]
[ขาม] งั้นแน่งกินเองเลยไหมล่ะจ๊ะ
[แน่งน้อยหัวเราะคิกคัก]
ล้อเล่น
นี่แน่งทำมาให้พี่ขามนะ จะมากินเองได้ยังไงล่ะ
มีคนบอกไว้ว่าผู้ชายน่ะ
ชอบผู้หญิงตลก
แน่งก็พยายามตลกอยู่
แต่ความจริงแล้วเนี่ย
แน่งเป็นคนสวยจ้ะ
[แน่งน้อย] อ้า
ไม่ร้อนแล้ว
เห็นแม่บอกว่า อาจารย์ตามหาฉันอยู่เหรอจ๊ะ
- คือฉัน… - เจอก็ดีเลย
แน่งน้อยได้สบู่ฝรั่งนี้มาจากกรุงเทพฯ
เขาบอกว่า ใช้ถูกมือถูกหน้าได้ดีมากเลยนะจ๊ะ
ฉันเลยเอามาฝากอาจารย์นี่แหละจ้ะ
[เสียงของตกน้ำ]
อ้าว
ไหงจารย์ทำงั้นล่ะ
ฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะถาม
คืนก่อนที่เอ็งไม่มาตามสัญญา
เอ็งออกไปหาไอ้พวกนักเลงมาใช่ไหม
เดี๋ยวนะ
คืนก่อน
ฉันสัญญาอะไรไว้เหรอจ๊ะ
อย่าบอกนะว่าเอ็งจำได้ทุกอย่าง
ยกเว้นเรื่องที่เรา…
เรา…
คืนก่อนของคืนก่อนหน้านั้นอีกอะ
มีคืนก่อนของคืนก่อนหน้านั้นอีกเหรอจ๊ะ
แล้วมันอะไรยังไงอะ
[เลียนเสียงขาม] "ไม่ใช่แค่เปลี่ยนที่นะ
เปลี่ยนท่าด้วยนิดนึง"
[อุทานงง]
มาไหม
มาไหม มึงอะ มาไหม
มา มาไหนจ๊ะ
"ฉันดีใจนะที่ฉันได้เป็นคนแรกของเอ็ง
แล้วเอ็งก็เป็นคนแรกของฉัน"
"อย่าบอกนะว่าพอได้ฉัน เอ็งก็จะทิ้งฉันไปเนี่ย"
"ก๋ากั่นนะเนี่ย"
[บัวผันแกล้งร้องคราง]
"คืนนี้เจอกันนะจ๊ะ เมียจ๋า"
นี่…
อาจารย์ไม่สบายรึเปล่า
[ร้องตกใจ]
อาจารย์ทำอะไรอะ
- นี่ - อาจารย์
- อาจารย์ปล่อย - ไอ้ขาม
โอ๊ย ปล่อยฉัน โอ๊ย
โอ้โฮ
อะไรกันวะเนี่ย
[เต่านา] อีบัวจะไปไหนได้
ถ้ามันไม่อยู่บ้าน ก็อยู่โรงตีดาบนั่นแหละ
[จันอับ] นั่นน่ะดิวะ
อ้าว นี่ไง
อ้าว อีบัว เป็นอะไรอะ
โธ่ อีพี่บัว
จะเอายังไงล่ะทีนี้
ตบเลยเหอะ
จะไปตบอีแน่งน้อยมันก็ไม่ถูกนะมึง
ตบอีบัวนี่แหละ
แหม นอกจากฟันดาบเก่งแล้วนะ
มึงนี่นะ ยังแอบไปฟันเด็กอีกด้วย
บอกไม่อยากมีผัว ไม่อยากมีผัว
มึงนี่มันก๋ากั่นดีนะอีบัว
[เต่านาฮึดฮัด]
อ้าวๆ มึง มันจ๋อยแล้วนั่นน่ะ
อะ จะเอาไงล่ะทีนี้
[เสียงปิ๊ง]
[ดนตรีสนุกสนานบรรเลง]
"โรคความจำหาย อาจเพราะหัว โดนกระแทกกระทบกระเทือน"
"วิธีกู้คืนความจำก็คือ
หาทางกระแทกหัวซ้ำเข้าอีกหน"
"ความจำอาจหวนคืน"
"แต่พิธีกรรมนี้ต้องทำตอนเที่ยง พระอาทิตย์ตรงหัวเท่านั้น จึงจะได้ผล"
[เสียงปิ๊ง]
[บัวผันบรรยาย] กูว่าใช้วิธีนี้แหละ
แต่เราต้องทำให้แนบเนียน ไม่ให้จับได้ว่าพวกเราเป็นคนทำ
แนบเนียนเหลือเกินมึง
เล่นใหญ่ซะด้วย
[ตะโกน] มึง
มึงแน่ใจนะว่าไอ้ขามกับอีแน่งน้อย จะมาตรงนี้ตอนเที่ยงตรง
นี่มันเหลือแค่ 60 วินะโว้ย
[จันอับ] อีฉิบหาย มึงจะโวยวายเสียงดังทำไม
ก็กูบอกว่ากูได้ยินมันนัดเจอกันตรงนี้
โอ้โฮ แต่งตัวเหี้ยไรเนี่ย
[จันอับถอนหายใจ]
นั่นๆ มึง มันมาแล้ว
มึง ไอ้ขามมันมาแล้ว
[เต่านา] มันมาๆ
- [เต่านา] มานี่ๆ - [จันอับ] ยังไงๆ
[เต่านา] มึงมาช่วยกูใส่หัว เร็วๆ
เร็วๆ
[จันอับ] กูไปแล้วนะ
[จันอับร้องตกใจ]
[ขาม] อ้าว แน่งน้อยยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย
[ขามอุทานงง]
[ขาม] เสียงอะไรวะ
[เสียงปิ๊ง]
[เต่านาจาม]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[จาม]
[ดนตรีตื่นเต้นบรรเลง]
- [จันอับฮึดฮัด] - [ขามร้องเจ็บ]
[ดนตรีสดใสบรรเลง]
มันจะได้ผลไหมวะ
พี่ขามจ๊ะ
ฉิบหาย นั่นมันเสียงไอ้แน่งน้อยนี่หว่า
[บัวผัน] เฮ้ย เข้าที่
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
- [เต่านา] อีจัน - หือ
- มึงขยับซ้ายนิดนึง - [จันอับ] มึง ยังไง
- นิดเดียว ขวา ขวาหน่อย ขวาๆ - ทางไหน
- [เต่านา] เฮ้ย มึง - [จันอับ] ขยับทางไหน
[บัวผัน] กูว่าไม่รอดแล้วเผ่นเหอะ ไป
[เต่านาและจันอับอุทาน]
[จันอับ] มึงรอกูด้วย
[แน่งน้อยกรีดร้อง]
พี่ขามจ๊ะ พี่ขามเป็นอะไร
พี่ขาม อย่าตายนะ พี่ขาม
ยังไม่ตาย
เกิดอะไรขึ้นเหรอจ๊ะ
อ้าว แน่งน้อย
จู่ๆ ฉันก็โดนหมาที่ไหนไม่รู้
ถีบจนหน้าทิ่ม
แล้วก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรตีที่หัวนี่แหละจ้ะ
ตายจริง เจ็บไหมจ๊ะ
พวกเอ็งเอาท่านไปเก็บบ้านผู้ใหญ่ก่อน
เผื่อซากุระคลั่งมันจะหวนกลับมา
- [เสียงของแตก] - [อุทาน]
ฉิบหาย
ทำไมซุ่มซ่ามจัง ไม่มีสติสตางค์บ้างเลยเนี่ย
[อุทาน]
[เสียงประกอบแสดงความตกใจ]
[เหนาะ] ก็สรุปได้ว่าไอ้พวกญี่ปุ่นเนี่ย
มันซ่อนทองไว้ในพระพ่อ
แล้วมันก็เอาพระ กระจายไปซ่อนตามเก้าหมู่บ้าน
[เดื่อ] ใช่
ผู้ใหญ่ แล้วพอสงครามมันจบเนี่ย
ไอ้พวกซากุระคลั่งมันออกปล้น
แต่มันดันเอาพระผิดองค์ไป
แล้วถ้ามันรู้ว่าพระทองยังอยู่ที่นี่
มันต้องวกกลับมาอีกแน่ๆ
[เหนาะ] ฉะนั้นนะพ่อ
ให้ฉันทำตามแผนที่วางไว้เถอะ
คราวก่อนเอ็งก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด
คราวนี้เอ็งจะวกกลับไปหาพวกมันอีกเหรอ
โธ่ พ่อ
ครั้งนี้
ฉันจะใช้วิธีการซุ่มยิงไม่ปะทะซึ่งหน้า
ครั้งนี้ฉันไม่พลาดแน่นอน
[ดนตรีตื่นเต้นบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[เต่านา] แม่งเอ๊ย ใจจริงกูไม่อยากช่วยหรอก ไอ้แผนพรางตัวเอาผู้ชายคืนเนี่ย
กูก็นึกว่าเพื่อนเรานะเป็นยอดหญิง
เป็นผู้นำ
ที่ไหนได้ มันก็อยากมีผัวเหมือนคนอื่นเขา
[จันอับ] นั่นน่ะสิ
หมดกันเลยมึง พังพอนผงาด
กูนะโคตรผิดหวังในตัวอีบัวเลย
รู้สึกเหมือนโดนมันหลอกยังไงไม่รู้
[เต่านา] ใช่
โอ้โฮ รู้งี้นะ กูแรดมีผัวตั้งแต่อายุ 18 แล้ว
ไม่ต้องมาเป็นตัวตลกให้กับชาวบ้านเขาด้วย
วุ้ย บ้าบอฉิบหาย
[ตะกุกตะกัก]
กู…
[บัวผัน] กูจะแค่เดินมาบอกว่ากู…
จะมาขอนอนบ้านมึง สักวันสองวันได้ไหมช่วงนี้
กูขอโทษนะเว้ย
ที่กูทำให้พวกมึงผิดหวัง
กูขอโทษที่กูทำให้รู้สึกว่า เหมือนพวกมึงโดนหลอก
กูขอโทษที่กู…
เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ จริงๆ
[เต่านาสะอื้น] อีบัว อีบัว
อีจัญไร
มึงอะพูดไม่คิด
มึงน่ะเริ่มเลย อีเต่าเหม็น
กูแม่งไม่เคยคิด อยากจะมีผัวเลย จริงๆ นะเว้ย
แต่พวกมึงรู้ปะ
เช้าวันนั้นที่กูตื่นขึ้นมา
กูแม่งโคตรมีความสุขที่สุดในโลกเลยว่ะ
กูแม่งคิดไปต่างๆ นานา
ว่าชีวิตกูกับไอ้ขามมันจะเป็นยังไงต่อ
พี่แจ้แม่งจะรู้สึกยังไงที่รู้ว่า ลูกชายตัวเองเอาผู้หญิงแก่คราวแม่ไปเป็นเมีย
ชาวบ้านจะนินทากูว่ายังไง
ทุกคนจะอิจฉากูไหม
แล้วกูจะสามารถมีลูกกับไอ้ขาม เหมือนที่ผู้หญิงทั่วๆ ไปเขามีกันรึเปล่า
ลูกกูจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย กูแม่งคิดไปสารพัดเลยว่ะ
แต่จู่ๆ ไอ้ขามแม่งก็มาเป็นแบบนี้
กูว่าการไม่มีใครมันก็แย่แล้วนะเว้ย
แต่การมีใครแล้วจู่ๆ แม่งหายไปแบบนี้
แม่งแย่ยิ่งกว่าอีก
[บัวผัน] ขอบคุณมึงสองคนมากๆ นะเว้ย
ที่ทนฟังกูพล่ามมาตลอด
ทั้งหมู่บ้านนี้
ไม่มีใครเข้าใจหัวอกกูได้ดี เท่ากับมึงสองคนอีกแล้ว
[ถอนหายใจ]
[หายใจแรง]
[ของหล่นน้ำ]
อะไร
เอ้า ก็นี่ไงจ๊ะ
ฉันได้เป็นจงอาจผยองเต็มตัวแล้วจ้ะ
ฉันรีบมาบอกอาจารย์ก่อนเลยนะจ๊ะ
ก่อนที่ฉันจะไปแก้มือ
แก้มือ
ใช่จ้ะ
พวกฉันจะไปดัดซุ่มโจมตีพวกซากุระคลั่ง
ผู้ใหญ่บอกด้วยนะ
ว่าถ้าทำภารกิจสำเร็จ รักษาพระทองไว้ได้
จะจัดงานเชิดชูเกียรติเป็นวีรบุรุษเลยจ้ะ
เอ็งพร้อมแล้วเหรอ มันอันตราย
[แน่งน้อยตะโกนจากไกลๆ] พี่ขาม
แน่งตามหาแทบแย่
มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ
อ๋อ
คือว่าแน่งเป็นห่วงพี่ขามก็เลยเอานี่มาให้นะจ๊ะ
นี่เป็นตะกรุดแคล้วคลาด ของหวงของพ่อแน่งเอง
อ้าว อาจารย์
[ดนตรีลึกลับบรรเลง]
[เสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งใกล้เข้ามา]
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ขนพระ
ขนเลย
[ผู้ชายร้องเจ็บปวด]
[เหนาะ] ไอ้เดื่อ
เดื่อ
[เหนาะ] ไอ้เดื่อ
เดื่อ
[ร้องเจ็บ]
[ปืนติดขัด]
[ร้องโอดโอย]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- [ขามฮึดฮัด] - [ร้องเจ็บ]
[โอดโอย]
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
[เสียงใบมีดแทง]
[เต่านาสะอื้น]
กูว่าเราหามีดอีบัวไม่เจอแน่เลยมึง
[จันอับ] มึงอย่าเพิ่งท้อ เดี๋ยวกูจัดการให้
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
[เต่านาสะอื้น]
อันนี้
[จันอับ] ใช่หรือไม่
อันนี้มีดเงิน ไม่ใช่
[อุทานเหวอ]
[สะอื้น]
[จันอับ] อันนี้
ใช่หรือไม่
อันนี้มีดทอง ไม่ใช่
[จันอับ] อันนี้
อันนี้ก็ไม่ใช่
[จันอับ] อันนี้
มึงงมขวานเงินขวานทองมาทำไม
มึงเป็นเทพารักษ์เหรอ อีสัตว์
กูไม่ไหวแล้วโว้ย
อีเหี้ย คนที่ไม่ไหวควรจะคือกู
มึงอะยืนเฉยๆ
มึงอะยืนร้องไห้ มึงอะเจ็บคอ
กูมายืนงม กูยืนบนหินนะ
กูเจ็บตีน อีฉิบหาย
- [จันอับ] ฮึบ - [เต่านาฮึบ]
ฮึบ
[จันอับส่งเสียงรำคาญ]
[เหน่ง] ข้าว่าเอาอย่างนี้นะ
เอาพระทองไปซ่อนบนภูเขาก่อนดีกว่า ดีไหม
[อ่าง] อือ ก็ดีนะ
[แน่งน้อยอุทานตกใจ]
อ้าว มีอะไร ลูกแน่งน้อย
[แน่งน้อย] พี่เหนาะ
- พี่เหนาะ - [เหน่ง] ไอ้เหนาะ
- พี่เหนาะ พี่เหนาะจ๊ะ - [เหน่ง] ไอ้เหนาะ
ไอ้อ่าง มึงไปตามหมอเร็ว
จ้ะๆ
พี่เหนาะเป็นยังไงบ้าง มันเกิดอะไรขึ้น
[หายใจรวยริน]
ฉันคิดผิดไปจริงๆ
[เหนาะ] ไอ้พวกนั้นเนี่ย
มันปีศาจชัดๆ เลย
พ่อ
ไอ้เดื่อมันตายแล้ว
- [แน่งน้อยกับเหน่งอุทาน] - ไอ้เดื่อตายแล้วเหรอ
แล้วพี่ขามล่ะจ๊ะ พี่ขามเป็นยังไงบ้าง
[ตะคอกภาษาญี่ปุ่น] พูดออกมา
พูดออกมา
- ได้เรื่องอะไรไหม - ครับ
ไม่ว่าจะซ้อมมันยังไง
มันก็ไม่ยอมบอกเรื่องพระทอง
เรารู้แค่ว่า
มันเป็นลูกศิษย์ของบัวผัน
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ข้าล่ะอยากเจอกับอาจารย์ของแก
[เหน่ง] ไอ้พวกแก๊งซากุระคลั่ง มันกำลังตามมาแล้ว
รีบหลบไปก่อน ค่อยๆ ไป
ตามกันไป
[อ่าง] ระวังๆ เดินระวังๆ กัน
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ข้าจะไม่เชื่อฟังมันอีกแล้ว
ไม่ว่ายังไง ก็ต้องบุกไปเอาทองมา
หลวงพ่อคะ ลูกควรทำยังไงดี
ในเมื่อไอ้ขามก็ถูกจับตัวไปแบบนั้น
ลูกอยากไปช่วยคนรักของลูกใจจะขาด
แต่มาคิดดูอีกที
คนที่เราอยากไปช่วย เขาก็ดันลืมเรา
ไม่รักเราซะแล้ว
หลวงพ่อเข้าใจลูกใช่ไหมเจ้าคะ
ลูกควรทำยังไงดีคะหลวงพ่อ
[จันอับ] ก็ทำตามหัวใจมึงไงล่ะ
ถึงกูสองคนจะเป็นเพื่อนที่ห่วย
เป็นเพื่อนที่ทำให้มึงผิดหวัง
แต่กูสองคนก็เป็นเพื่อนที่รู้ใจมึงมากที่สุด
เออ กูรู้
มึงน่ะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาชีวิตหรอก
มึงรีบไปช่วยไอ้สุดที่รักของมึงไป
แต่กูโยนมีดทิ้งน้ำไปแล้วอะ
ผ่าม พาม พ้าม
เฮ้ย
มึงไปเอามาได้ไงเนี่ย
[ดนตรีคึกคักบรรเลง]
อีเหี้ย กูเจอแล้ว
อันนี้มันของจริงมึง อันนี้
ใช่หรือไม่
อันนี้ก็ไม่ใช่
ของจริงมันต้องมีสองอันโว้ย
[จันอับ] งมทีละอันสิ อีเหี้ย
มึงจะงมยังไงทีละสองอัน
โอ้โฮ อีโง่
ขอบใจพวกมึงมากๆ นะ
ไม่เป็นไร สบายมาก
หึ มึงน่ะสบาย
แต่กูน่ะไปดำผุดดำว่าย เป็นพะยูนอยู่ตั้งนาน
ขอบใจนะ
เฮ้ย จะไปไหน มึงจะไปไหน
ฮะ มึงต้องเคลียร์กับคนนี้ก่อน
เขายืนรอมึงอยู่โน้น
[บัวผัน] พ่อ
เอ็งกำลังจะไปช่วยคนที่เอ็งรักใช่ไหม
ใครบอกพ่อล่ะ
อีสองตัวนั้นมันบอก
อ๋อ
แต่พ่อก็รู้ใช่ไหมว่าพ่อห้ามฉันไม่ได้อะ
ข้าก็ไม่ได้คิดจะมาห้ามเอ็งนี่
[ทำท่าภาษามือ] นอกจากข้าจะตาบอด
ข้ายังพูดไม่เก่งอีกต่างหาก
พวกเอ็งชอบใช้วิธีนี้กัน
ข้าก็เลยอยากลอง
หวังว่าจะทำให้เอ็งฟังข้าบ้าง
ถึงข้าจะตาบอด
ก็ไม่ได้แปลว่าข้ามองไม่เห็น ว่าเอ็งเก่งมากแค่ไหนนะ
แต่พอเห็น
ข้าถึงเป็นห่วง
กลัวเอ็งจะเป็นอะไรไปต่างหาก
ข้าเคยเป็นผัวที่ไม่ได้เรื่อง
ทำให้เมียต้องลำบากจนตายจากกันไป
ข้าไม่อยากเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง
ที่ปล่อยให้ลูกเป็นแบบนี้อีก
แต่เชื่อเถอะว่า
ข้าภูมิใจเหลือเกิน
ที่เอ็งเก่งเกินใครนะ
ถึงเวลาที่เอ็งจะออกไปทำ
ให้ทุกคนได้เห็น
ในสิ่งที่ข้าภูมิใจแล้วแหละ
ลูกสาวของพ่อ
นี่พ่อพยายามจะบอกอะไรฉันเหรอ
อ้าว
แล้วตะกี้นี้ที่ข้าทำไป มันแปลว่าอะไรล่ะ
[ดนตรีสดใสบรรเลง]
[ภาษามือ] ข้าปวดขี้มากเลย
แต่สามสี่วันมานี้
ขี้ไม่ออก
พยายามจะเบ่งเท่าไร
ขี้ก็ไม่มาสักที
แน่นท้องฉิบหายเลย
แต่ยังไงซะ
ข้าก็รักที่จะขี้นะ
ฉิบหายละ
อีพวกนั้นมันสอนกูยังไงวะเนี่ย
[ทับ] อีสองตัวนั้นมันอยู่ไหน อีห่า
พ่อ
[เต่านากับจันอับหัวเราะชอบใจ]
เอาน่า ยังไงฉันก็รู้
ว่าพ่อพยายามจะบอกอะไรฉัน
- นะพ่อนะ - จ้ะ
[ดนตรีสดใสซึ้งใจบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีฮึกเหิมบรรเลง]
[แจ้] อีบัว
จะไปช่วยไอ้ขามใช่ไหม
กูไปด้วย
ถึงก็จะช่วยอะไรมึงไม่ได้
แต่ก็ซัพพอร์ตมึงได้นะ
กูพยาบาลเก่านะ
ไม่ต้องหรอก พี่แจ้ ไม่ต้องไป
กูจะไป กูจะไปช่วยลูกกู
ไม่ต้องไปหรอก ขนาดพวกกูยังไม่ไปเลย
ก็มันไม่ใช่ลูกมึงนี่
กูจะไป
กูจะไปช่วยลูกกู
[แจ้] อีบัว
มานี่ มานี่ มานี่
กูจะไป
[เสียงกระดูกลั่น]
บัว
[แจ้] กูจะไปอะ
กูจะไปด้วย
[เต่านาฮึดฮัด]
[เสียงกระดูกหัก]
ไปเถอะ
กูคงเดินไม่ไหวแล้วล่ะ
บัว
ช่วยไอ้ขามมาให้ได้นะ
[ดนตรีฮึกเหิมบรรเลงต่อ]
[ดนตรีหยุด]
มึงเอาตีนออกจากเล็บขบกูได้แล้ว
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ช่างอดทน มากกว่าที่ข้าคิดมากนัก
อาจารย์บัวผันของแกน่าจะภูมิใจ
[ทาเคชิพูดภาษาญี่ปุ่น] หัวหน้า
ไซโตะกับพวกหายไป
ข้าว่าไม่น่าใช่เรื่องดีแน่ๆ
อะไรนะ
[เสียงมีดบินในอากาศ]
[ขามร้องเจ็บ]
[เสียงกลองระทึก]
จารย์
ฉันมายื่นข้อเสนอ
[เสียงกลองหยุด]
[เสียงมอเตอร์ไซค์แล่นเข้ามา]
ไป เดี๋ยวเอาไปซ่อน ในถ้ำหลังหมู่บ้านก่อน
[พูดภาษาญี่ปุ่น] นั่นหมายความว่า ถ้าแกชนะ
ข้าจะปล่อยลูกศิษย์ของแก
และไม่มายุ่งกับหมู่บ้านนี้อีกต่อไป
แต่ถ้าข้าชนะ จะได้อะไร
[พูดภาษาไทย] ก็จะได้พิสูจน์ไง
ไม่อยากรู้เหรอว่าใครเก่งที่สุด
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ได้
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เต่านา] หยุดนะโว้ย
พวกเราพังพอน
[จันอับกับเต่านา] ฮึบ ฮึบ ฮึบ
พวกมึงทำเหี้ยอะไรกันวะ
อ้าว ลืมไปอีนี่มันมาวันแรก
ข้ามท่าไปก่อนแล้วกัน
พวกมึง
อย่ามายุ่งกับคนในหมู่บ้านกูนะโว้ย
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ผู้หญิงหมู่บ้านนี้ มันบ้ากันหมดเลยหรือไงวะ
[ฮึดฮัด]
เฮ้ย
[หงุดหงิด]
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
[ทั้งคู่ฮึดฮัดสู้]
[ร้องเจ็บ]
ให้มึงยิงกูทั้งวันก็ไม่โดนหรอกโว้ย
โดนนะ
[แจ้โอดโอย]
[แจ้ร้องเจ็บ]
[เต่านากับจันอับ] อีพี่แจ้
[จันอับ] อีพี่แจ้
[เต่านากับจันอับ] พี่แจ้
[เสียงสตาร์ตรถ]
- [จันอับ] เฮ้ยๆ - [เต่านา] พี่แจ้ใจเย็นๆ
[จันอับ] เฮ้ย
มันเอาพระไปแล้ว
[เต่านาโวยวาย]
[จันอับกรีดร้อง]
- อีพี่แจ้ - พี่แจ้
[ทั้งคู่ฮึดฮัดสู้]
[หอบเหนื่อย]
[แจ้กัดฟันร้อง]
กูรู้
พวกมึงไม่เคยทำแผลใช่ไหม
แต่กูรู้วาพวกมึงทำได้
เอาแอลกอฮอล์มา
[เต่านา] แอลกอฮอล์
[จิ้มอย่างแรง]
[แจ้ร้องเฮือก]
- พี่แจ้ - ดีมาก
- เอามีดมา - [จันอับอุทานตกใจ]
เอามีดมา
[น้ำเสียงดุดัน] กรีดมันที่ปากแผล
- [อุทาน] - เปิดปากแผลให้กว้าง
กรีดลงไป
[กรีดร้อง]
พี่แจ้
กรีดอีก
[กรีดร้องเสียงดัง]
กูว่ากว้างไป
แต่ไม่เป็นไร
- เอาคีม - คีมๆ
งัด… งัดเอากระสุนออก
เอาลูกปืนออกมา
[กรีดร้องเสียงดัง]
พี่แจ้
ออกยัง
มันเข้าลึกไปอีกพี่
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ข้านับถือในความเก่งของแก
แต่เพราะแกเป็นผู้หญิง มันก็ได้แค่นี้แหละ
[ขาม] วิชากวนอิมพันมือ อย่างนั้นเหรอ อาจารย์
[บัวผัน] ใช่
ไม่มีวิชาไหนที่จะรวดเร็ว ได้เทียบเท่าวิชานี้อีกแล้ว
แล้วอาจารย์ทำได้ไหมจ๊ะ
ทำได้ แต่ฉันไม่อยากทำ
เพราะไม่ว่าใครก็แล้วแต่ที่ใช้วิชานี้
มือของมันใช้ฟันดาบไปไม่ได้ตลอดชีวิต
กวนอิมพันมือ
[ดนตรีตื่นเต้นบรรเลง]
[ทั้งคู่คำราม]
[เสียงเหล็กไหม้]
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ตายซะ
[ร้องเจ็บปวด]
[แจ้] ดึงมันออกมา
[จันอับกับเต่านาร้องดีใจ]
ออกแล้วพี่
[ร้องดีใจ]
- เอาด้ายมา - [จันอับอุทาน]
- เลือดออกเยอะใช่ไหม - [เต่านา] ด้าย
[แจ้] เย็บแผล
เย็บแผล
[เสียงแทงเข็ม]
เดี๋ยวกูจะสลบไปนะ
[เสียงแทงเข็ม]
แต่กูไม่ตาย เย็บไป กูตายไม่ได้
แต่ไม่ต้องกลัวนะ
ไอ้ขาม
- [แจ้] เป็นแก้วตาดวงใจ - พล่ามเหี้ยอะไรเนี่ย…
แผลเย็บเสร็จแล้ว
[เสียงปิ๊ง]
[แจ้] สัตว์
มึงใช้มือหรือเอาจักรเย็บเนี่ย
[พูดภาษาญี่ปุ่น] ทิ้งปืนซะ ไอ้โง่
จะทำให้ข้าต้องอับอายหรือไง
ข้าแพ้แล้ว
แกเอามันกลับไปเถอะ
ไอ้ขาม
แม่
เอ็งปลอดภัยแล้วใช่ไหมลูก
ฉันปลอดภัยดีจ้ะ
ว่าแต่แม่ไปโดนอะไรมาจ๊ะ
อ๋อ ช่างมันเถอะ ไกลหัวใจเยอะลูก
มึงอย่าพึ่งห่วงแม่มึงเลย
มึงห่วงเรื่องพระก่อนดีกว่า
เออ ไอ้พวกซากุระคลั่ง
มันขี่มอเตอร์ไซด์เอาพระทอง ไปหน้าหมู่บ้านนั่นแล้ว
[ขาม] ผู้ใหญ่บอกด้วยนะ
ว่าถ้าทำภารกิจสำเร็จ
รักษาพระทองไว้ได้
จะจัดงานเชิดชูเกียรติเป็นวีรบุรุษเลยจ้ะ
ฉันจะต้องเอาพระทองคืนมาให้ได้
[ดนตรีฮึกเหิมบรรเลง]
[บัวผัน] เร็วๆ
เฮ้ย เร็วๆ หน่อยสิวะ
[บัวผัน] มา
- [บัวผัน] เร็วๆ หน่อยโว้ย - [จันอับ] ไม่ทันแล้ว
มึงส่งกูขึ้นไป
เฮ้ย มึงเอาจริงเหรอ
จริงดิ
[ผู้หญิงสามคนร้องวี้ดว้าย]
[ทุกคนอุทานอึ้ง]
[ตะโกนเสียงก้อง] มึงเสร็จอีบัวแน่
อีเหี้ย มึงไปตะโกนทำไม พวกมันก็ได้ยินหมดสิ
[เต่านากับจันอับอุทานตกใจ]
เฮ้ย
[กรีดร้อง]
อีบัว
ไม่ต้องตกใจ
มึงดึงเชือกข้างซ้าย มันจะมีปีกสำรองออกมา
[กรีดร้อง]
[เต่านากับจันอับกรีดร้อง]
ฉิบหาย
- กูบอกผิดข้าง - นั่น
[กรีดร้อง]
- อีบัว - มึง ยังไงอะ
[ดนตรีฮึกเหิมบรรเลง]
เฮ้ย มันลุกแล้ว
[ทั้งคู่คำราม]
[ไซโตะคำราม]
[จันอับร้องตกใจ]
อีบัว
- [ไซโตะคำราม] - [กรีดร้อง]
[แจ้อุทาน] เฮ้ย
มันไปตอนไหนวะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ขามคำราม]
[ทั้งสามคนร้องดีใจ]
เป็นอะไรมั้ยจ๊ะ
ระวัง
[ทั้งสามคนร้องดีใจ]
ลูกกู
จารย์ เป็นไรไหม
ฉันไม่เป็นไร
[พิธีกร] ขอต้อนรับทุกท่าน เข้าสู่งานเชิดชูเกียรติ
บุคคลผู้ซึ่งปกป้องทองคำ ของพวกเราเอาไว้ได้
หลายท่านคงยังไม่รู้ว่าวีรบุรุษคนนั้นเป็นใคร
ตอนนี้พิธีมอบเหรียญเชิดชูเกียรติ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
มึงมั่นใจเหรอวะว่าไอ้นี้มันจะไดัผล พะรุงพะรังฉิบหาย
มั่นใจสิวะ นี่ เดี๋ยวเขารับเหรียญเสร็จ มึงบินโชว์เลย
หนูๆ ดูนะลูก
พี่ตั้งเวลาไอพ่นไว้แล้ว
ถ้ามันดังติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
มึงบินโชว์ไปเลย
ณ ช่วงเวลาต่อจากนี้ไป
ขอให้ท่านผู้ใหญ่เหน่ง
มอบเหรียญกล้าหาญให้กับ
วีรบุรุษแห่งบ้านหลืบหล่มเหล็ก
[เสียงรัวกลอง]
ไอ้ขาม
[ชาวบ้านปรบมือ]
งั้นก็เดี๋ยวให้วีรบุรุษของเรา
กล่าวอะไรกับชาวบ้านนิดนึงนะครับ
[พิธีกร] เชิญครับ ไอ้ขาม
ก่อนอื่น
วันนี้ฉันอยากจะบอกแม่นะจ๊ะว่า
ฉันทำสำเร็จแล้วนะจ๊ะแม่
[แจ้] ลูกฉัน ทุกคน นี่ลูกฉัน
และอีกคนนึง
ที่ถ้าฉันจะไม่ขอบคุณก็คงไม่ได้
เพราะว่าถ้าไม่มีเขาก็คงไม่มีฉันในวันนี้
นั่นก็คือ
อาจารย์บัวผันนั่นเองจ้ะ
[ชาวบ้านโห่ร้องยินดี]
[เต่านา] เพื่อนฉันๆ
เออ ลูกเอ็งเก่งๆ
- [เต่านา] เพื่อนฉัน - เออ
และนอกจากคำขอบคุณ
ฉันมีเรื่องจะบอกให้เขา
และชาวบ้านทุกคน ณ ที่แห่งนี้รู้ไว้ว่า…
เมียจ๋า
ฉันรักเมียจ๋ามากๆ เลยนะจ๊ะ
มันยังไงวะพี่
เชี่ย ไอ้ขามพูดขนาดนี้
แสดงว่ามันหายความจำเสื่อมแล้วมึง
[เสียงปิ๊ง]
อุ๊ย อีบัว มึงได้ผัวกลับมาแล้ว
[เต่านา] เออ
กูงงไปหมดแล้วเนี่ย
นี่มึงไปเล่นลูกกูตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
[แจ้] มึงไปฟีเจอริงกันตอนไหนเนี่ย
นั่นนะซิ คุณแม่ แน่งน้อยก็งงเหมือนกันค่ะ
ใครเป็นแม่มึง อย่าเพิ่งยุ่ง กูขอเคลียร์ตรงนี้ก่อน
อะไรของมึง ใครเป็นเมียมึง
อ้าว
[เต่านา] อย่าบอกนะว่า
[จันอับ] มึงความจำเสื่อมเหรอ อีบัว
[เสียงปิ๊ง]
โห โชคชะตาเล่นตลกฉิบหายเลย อีเหี้ย
อีบัวยังไง
มึงจำไม่ได้เหรอ
บัว ยังไง
เอาดีๆ
โอ๊ย กูไม่รู้โว้ย
[จันอับ] มึง
เมียจ๋า จะไปไหนเหรอจ๊ะ
[แจ้] ไอ้ขาม ไอ้บัว
เล่นลูกกูตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
น่ากลัวอีวันตุ๊กแกแน่เลย
ตุ๊กแกไหนวะพี่
ที่บ้านนี่เสียงดัง ตับๆ ตับๆ
เมียจ๋าๆ อย่าเพิ่งไปสิจ๊ะเมียจ๋า
ทำไมเมียจ๋าพูดแบบนี้ล่ะจ๊ะ
เราสองคนเป็นผัวเมียกันไง
จำเรื่องคืนนั้นไม่ได้เหรอจ๊ะ
คืนนั้นน่ะ คืนไหน
แล้วมึงมาจับมือกูทำไมเนี่ย
มึงนี่มันลามปามใหญ่แล้วนะ
อย่าเพิ่งสิจ๊ะเมียจ๋า อย่าเพิ่งไป
มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน
- ไม่คุยแล้ว ปล่อย ไอ้ขาม - ไม่ปล่อย
- เอ็งเป็นอะไรเนี่ย - ไม่ปล่อย
[ชาวบ้านอุทานตกใจ]
อ้าว ทำไมเป็นแบบนี้วะเนี่ย
เมียจ๋า รอฉันก่อนจ้ะ เมียจ๋า
ตายตาย กูงงไปหมดแล้วเนี่ย
ถ้าเพื่อนกูกับลูกกูมัน… [ปรบมือสองครั้ง]
เออ มัน "อื้อหือ" กันเนี่ย
แล้วกูจะต้องทำตัวยังไง
นั่นสิคะคุณแม่
นี่มึงไม่มีแม่เป็นของตัวเองรึไงเนี่ย
อย่าวุ่นวายกับกูได้ไหม กูกำลังเครียดเรื่องนี้อยู่
มึงว่ากูต้องทำยังไง
[เสียงติ๊ดๆ ดังต่อเนื่อง]
มึงๆ ติ๊ดๆ มันมา มึง ติ๊ดๆ มา
ไอ้สัตว์ ปิดยังไง
กูลืมทำที่ปิด
อ้าว อีเหี้ย
[จันอับกรีดร้องยาว]
[วงดนตรีบรรเลงเพลงคึกคัก]
[พิธีกร 1] กราบสวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง
วันนี้มาดูโชว์ของกระเดื่องเพลิง
คนแรกของเราออกมาแล้วครับ
น้องจันดับ
- [พิธีกร 2] จันอับ - [พิธีกร 1] จันอับ
แต่ก่อนโด่งดังมากครับ
ขึ้นเวทีคนกรี๊ดทั้งงาน
- [พิธีกร 2] ชอบท่าเต้น - [พิธีกร 1] ตกเวที แฮ่
คนต่อไปฮะ
นักเต้นคนนี้
ลีลาดี แต่ขี้เมา
ดูดีๆ เฮะๆ
- บอกข้างล่างเวทีด้วย - [พิธีกร 2] ทำไมครับ
- [พิธีกร 1] ถ้าจะปารองเท้าขอข้างขวา - [พิธีกร 2] ทำไมล่ะ
- [พิธีกร 1] ข้างซ้ายได้จากงานที่แล้ว - [พิธีกร 2] แฮ่
[พิธีกร 2] โอ้โฮ เต้นได้ล่อตีน
[พิธีกร 1] ต่อไปน้องบัวผันของเรา
[พิธีกร 2] เออ ยังไง น่ารัก
[พิธีกร 1] ท่าเต้นแอโรบิก
- ใครเอาเชือกมามัดเร็ว - [พิธีกร 2] ทำไมอะ
- จะบินแล้ว - [พิธีกร 2] แฮ่ คนนะไม่ใช่ไก่
[พิธีกร 1] พี่ฮะ ถ้าเหนื่อยก็กลับไปพักเถอะ
[พิธีกร 2] เขายังไหวอยู่
[พิธีกร 1] อ๋อ เห็นมายืนโยก
[พิธีกร 2] อันนี้ใครครับ อันนี้ใคร
- [พิธีกร 1] คู่แข่งอาภาพร นครสวรรค์ - [พิธีกร 2] เขาคือ…
- [พิธีกร 1] อาพามานครนายก - [พิธีกร 2] แฮ่
[พิธีกร 1] ชอบมาเที่ยวน้ำตก
[พิธีกร 2] สาริกา
- [พิธีกร 2] อันนี้ท่าอะไรเนี่ย - [พิธีกร 1] อันนี้ท่า… ไม่ใช่ท่าเต้น
- [พิธีกร 2] มันคือ… - [พิธีกร 1] สอนกายภาพ
[พิธีกร 2] บ้าเหรอ ท่าเขา
[พิธีกร 1] โอ้โฮ เอาละ พระเอกออกแล้ว
- [พิธีกร 2] ท่าไรเนี่ย - ดึงดาวไง
- [พิธีกร 2] เคยเต้นที่ไหน - เคยเดินผ่านตำรวจ
- [พิธีกร 2] เออ เป็นไง - ดึงดาวร่วงออกจากบ่าหมดเลย
[พิธีกร 2] อันนี้ไรอะ
[พิธีกร 1] เด้าๆ
เอวฟูลเทิร์น
[สัญญาณดัง]
[พิธีกร 2] หมดรอบแล้ว
โค้งคำนับหน่อย
[พิธีกร 1] โค้งคำนับหน่อยครับ ขอบคุณครับ
[เพลง "ใส่ยับ" ของจ๊ะ นงผณีบรรเลง]
♪ ชน ชน ชน ไม่ต้องสนใจใคร ♪
♪ แคร์ทำไมมันก็เรื่องของเขา ♪
♪ ไม่มีใครชม เราก็ชมตัวเรา ♪
♪ ภูมิใจเราเข้าไว้ ♪
♪ ส่องกระจกทีไร เฮ้ย ทำไมมึงเก่ง ♪
♪ เออ กูชมตัวเอง ให้มีกำลังใจ ♪
♪ ใครจะถ่มจะถุย กูจะลุยต่อไป ♪
♪ อุปสรรคหนักแค่ไหน ♪
♪ สู้ สู้ สู้ ♪
♪ ส่องกระจกทีไร เฮ้ย ทำไมมึงเก่ง ♪
♪ เออ กูชมตัวเอง ให้มีกำลังใจ ♪
♪ ใครจะถ่มจะถุย กูจะลุยต่อไป ♪
♪ อุปสรรคหนักแค่ไหน ♪
♪ พุ่งเข้าใส่ให้ยับ ♪
♪ ยับ ยับ ยับ ยับ ♪
♪ เดี๋ยวแม่จะฟันให้ยับ ♪
♪ ยับ ยับ ยับ ยับ ♪
♪ อะใส่ยับ ใส่ยับ ♪
♪ ยับ ยับ ยับ ยับ ♪
♪ บัวผันจะฟันยับ ♪
[เพลงหยุด]