Nie wrócisz, żeby się ze mną zobaczyć?
Muszę zabrać Kirke do USA,
i dowiedzieć się, dlaczego chciała cię zabić.
Nie uważasz, że najlepiej byłoby...? Paf?
- Najpierw jest "pif". - Ale ja wolę najpierw "paf".
Wiesz, jak ptak. Paf!
- Pif! - Paf!
Nie. Pif.
Nie. Nie możemy jej zabić. Nie robimy tak w Ameryce.
Internet mówi zupełnie co innego.
Cóż, wiesz my nie powinniśmy tak robić.
Jesteś tak wspaniałym człowiekiem.
Mam do ciebie wielkie uczucia, Richardzie Flag.
Ja będę lecieć.
KOSZMARNE KOMANDO
ODCINEK CZWARTY: GONIENIE WIEWIÓREK
Gdzie jest Łasica?
Dobrze wiemy, że twoja szefowa ma już dość problemów.
Serio potrzebuje piekła, które zaraz wam tu zgotuję,
jeśli nie pozwolicie mi zobaczyć mojego klienta?
Elizabeth, mówiłem ci...
- Że jest chory. - Tak.
- Na co chory? - Bo ja wiem? Coś z żołądkiem.
Tylko wykasłuje kłaczki.
- Jesteś okropnym kłamcą. - Ja nie kłamię!
- Co się stało z twoją nogą? - Walczyłem z inwazją obcych.
Dobrze. Nie mów mi.
- Oj. - Skończony skurw...
Chociaż wpędziłaś nas w niezłe kłopoty, to jesteś niezła.
Liczę, że się zgłosisz do kolejnej misji.
A to mam jakiś wybór?
Dlaczego ona tak na niego patrzy?
Kim on jest?
Rick Flag.
Generał. Harcerzyk.
Walczyliśmy razem w Jarhanpur jakiś czas temu.
Widziałeś, jak na niego patrzy? Kocha go.
Kocha jego przystojną, głupią twarz.
Okej...
Brodatą twarz z rosnącym zarostem.
Dobra.
No, pokazałem ci to, co chciałeś.
Tutaj jest Narzeczona. Lepiej wylądujmy, zanim nas...
- Oceniasz mnie. - Co?
Za to, że nie mogę zapuścić zarostu.
Jakby jakiś dzieciaczek.
O czym ty mówisz, stary?
Ja nawet nie...
- Hej! - Pilnuj swojego nosa!
John!
Przestańcie! Puśćcie go!
- Gdzie był ten człowiek? - Człowiek?
- Tak, człowiek. - Ty to kto?
Elizabeth Bates. Jestem adwokatką z Freedom Project,
- reprezentuję Johna Doe. - On się tak nie nazywa.
Nie wiemy jak się naprawdę nazywa.
- Nie wiecie, bo on nie mówi. - Nie. Znaczy, tak.
To gdzie był, to tajemnica.
Mój klient jest niewinny.
Myślałem, że zabił 27 dzieci.
Gdzie poszedł?
Stać! Policja!
- Oskarżono go o... - I skazano.
I niesłusznie skazano za zabicie ośmiorga dzieci, nie 27.
- A to jednak okej. - Nie ma na to żadnych dowodów.
- Czekałam na niego przez trzy dni! - Dobra. Bierz go.
Już tu jest?
Sprawię, że poczujecie ból, o jakim wam się nie śniło!
Zabiję całe wasze rodziny!
Zostawcie ją, chłopcy.
Miło cię poznać, Kirke. Nazywam się Amanda Waller.
Nie masz prawa mnie tu trzymać. Jakie są zarzuty?
Sabrinowanie pierwszego stopnia i bycie Diaboliną drugiego stopnia.
I o bycie jak Bette Midler w tamtym trzeciorzędnym filmie.
To aktorka, John, nie jest to żadna postać.
- On mówi o "Hokus Pokus". - Ale wciąż nie jest to postać.
Zabiję cię!
Nie możesz rzucać zaklęć, dopóki twoje ręce są skrępowane,
więc teraz jesteś tylko kolejną rudowłosą sierotą
w dość mocno niestosownym stroju.
Pierdol się.
Dlaczego superzłoczyńcy muszą ubierać się tak wyzywająco seksownie?
- Podoba ci się, John? - No wiesz.
Trochę. No trochę mnie podnieca.
Zagwarantowałaś nam duży międzynarodowy skandal, Ruda?
Więc ty pomóż mnie, a ja pomogę tobie.
- Mów co robiłaś w Pokolistanie? - Ratowałam wasze mierne życia.
- Chciała nas zabić. - Jak dokładnie ratowałaś nasze życia?
Przed tą królewską szmatą, Rostović.
Chciałam ją zabić, by ocalić świat.
Nie no serio?
Wiem, że bycie bohaterem jest teraz dość modne,
ale twoje CV nie potwierdza bycia Dobrą Czarownicą Glindą.
W papierach masz jedynie morderstwa i ataki.
Nawet diabeł nie chce śmierci świata.
- I mielibyśmy ci uwierzyć, ponieważ...? - Pokażę ci przyszłość,
Amando Waller.
Chcesz ją zobaczyć?
Czy wolisz pozostać świnią taplającą się w błocie niewiedzy?
"Pokażesz mi", jak?
Powiedziałam ci o Rostović.
Jak chcesz przekonać się sama, chodź tu.
- Ona ściemnia. - Według jej akt, może być jasnowidzką.
- To czytanie w myślach? - Nie.
Widzenie przyszłości.
Nie może teraz rzucać zaklęć, ale może być w stanie...
- Co? - Wejść ci do głowy.
Nie rób tego, Waller.
Teraz liczę na to, że któreś z tych zdjęć może wywołać w tobie jakąś reakcję...
Nie, nie, nie.
Jezu, John.
Czy któreś z tych zdjęć cokolwiek ci przypomina?
Mam cię!
Zbijam!
Hej, co to jest?
Czy to jest świstak?
To nie jest świstak.
Bez szans. Za duży.
Chodź tu, malutki. No chodź.
Patrz co tu mam.
Aport. Jest twój.
Twoja mama cię zabije, jeśli się dowie, że go karmisz.
Weź, jest głodny.
Mam tutaj jabłko.
Rajciu.
Czas minął.
Jeszcze coś wymyślę, John.
- Gotowa? - Na co...?
Co to, kurwa, było?
- Waller? - Nie wiem.
- Stosuje na tobie jakiś trik Jedi. - Bo ja wiem?
To wydawało się...
Co?
- Dość prawdziwe. - No weź.
- Serio? - No nie ma mowy.
Do kogo dzwonisz?
- I co? - Mój research potwierdza to,
że Kirke faktycznie jest jasnowidzącą.
Na Themyscirze wierzą w takie rzeczy.
To teraz wierzymy w ich przekonania?
A czemu by nie? Mogą mieć rację.
No niby i mogą, ale co to za miejsce?
Wyspa pełna kobiet? Serio?
Dziesięć lat temu Kirke ostrzegła kobiety z wyspy.
- I tak, to same kobiety. - Ja się piszę!
Ostrzegła je przed tsunami.
Nie wszystkie wyspiarki schroniły się w głębi lądu.
Potężne tsunami rzeczywiście uderzyło w ciągu godziny od przewidywań Kirke.
Te, które się schroniły, przeżyły. A pozostałe, już nie.
Od tamtej pory jej dar częściej służył mniej altruistycznym celom.
Dlaczego myślisz, że to, co mi zrobiła, nie jest mniej altruistyczne?
Jest jasnowidzką.
Nie wytwarza sama obrazu przyszłości.
Nie ma szans, że to nie było prawdą.
- Nie no serio? - Flag.
Zbierz Komando i wróćcie do Pokolistanu.
- Ale po co? - By zabić księżniczkę.
Żartujesz? Kim ty właściwie jesteś?
Aisla MacPherson.
Jest profesorką zwyczajną na Uniwersytecie Terrebone
i światową ekspertką od Themysciry.
Miejsca z którego żaden obcy nie wyszedł żywy?
Czemu tracisz czas?
Czemu Kirke nie wiedziała, że Łasica spuści jej łomot,
albo, że Fosfor spali jej pieprzoną twarz?
Jasnowidze nie mają kontroli nad tym, jakie fragmenty przyszłości widzą.
To bardzo wygodne.
Skontaktuj się z ambasadą Pokolistanu.
Powiedz im, że mamy informacje o kolejnym zagrożeniu.
Ufają nam. Łatwo wprowadzimy Komando do środka i ją zneutralizować.
Przestań, do cholery! Zajmujemy się teraz egzekucjami
za zbrodnie, których jeszcze nie popełniono?
Zajmujemy się ratowaniem tego pieprzonego świata
- i to za wszelką cenę. - Amando, proszę.
- Amando? - Mówię ci, że poznałem tę kobietę.
Sypianie z kimś wcale nie oznacza,
że nieomylnie poznajesz jego charakter, Generale.
- Ale ja nie... - Nie łgaj, Flag.
Nie zrobię tego. Odchodzę.
I co teraz?
Znajdziemy lidera, który nie jest rozwydrzoną suką,
a po prostu jest suką.
Jak miło wrócić do domu, do słodkiego zapachu...
Co dzisiaj mamy? Wymioty hieny?
A to my się teraz kumplujemy?
No a nie?
Słuchaj, Potworze z Czarnej Tabuny.
Mówię tylko, że nie wystarcza mi tyle, no nie?
Jestem dużym chłopcem.
Jestem głodna.
Jestem po długiej podroży.
Na co patrzysz, szmatko wariatko?
Oddaj jej jedzenie.
Daj mi to.
No i już, teraz wszyscy szczęśliwi, tak?
Poza tobą, bo już nie masz jedzenia
i jesteś brzydka.
I tym tutaj, bo nie ma już swojej szczęki.
- Może też być martwy. - Narzeczona!
Tak, no wiem. Znów do izolatki.
Nie. Teraz prowadzisz oddział do Pokolistanu.
Nina, Doktor Fosfor, Łasica, przebierzcie się.
Słuchaj, muszę porozmawiać z księżniczką.
Księżniczka Ilana.
- Ilana Rostović. Czy tam jest? - Ja nie znam wasz język.
Słuchaj, życie księżniczki jest w niebezpieczeństwie!
Dzięki! Dzwonić później będziesz, tak?
Nie! To kwestia życia lub śmierci! Muerte! Jak to się mówi...
Kurde.
Co, do...?
Myślisz, że będzie cię kochać?
Nigdy cię nie pokocha!
Nie ruszaj się.
Strzelam, że twoje oczko nie jest kuloodporne, zgadza się?
To ja powinienem tu krzyczeć. Atakujesz mnie bez powodu.
Bez powodu?
A teraz tkwię na twoich plecach w niesamowicie niewygodnej pozycji.
Powinienem ci rozwalić mózg, żeby jakoś stąd zejść.
Ja się śmieję.
No słyszę. To mnie nie przekonuje.
Myślisz, że cię pokocha?
Nigdy cię nie pokocha!
Kto? Księżniczka?
Teraz nazywasz ją swoją księżniczką?
Czy tak pieszczotliwie do niej mówisz?
No Boziu, nie mogę uwierzyć, że to mi się przytrafia.
To nie jest twoja narzeczona.
To moja Narzeczona!
A, Narzeczona?
O kim innym miałbym mówić, ty skurwysyński DILF-ie?
Posłuchaj mnie. Między mną a Narzeczoną nic nie ma.
Ona nie jest w moim typie, a ja nie jestem w jej, okej?
Ona jest w typie każdego,
tak jak ty!
Cóż, dzięki, ale nie!
Mogę zejść na dół?
Jak obiecasz przestać mnie atakować to pogadamy.
Chcesz kawy czy coś?
Masz herbatkę?
To jest przepiękna historia.
Jakże piękna miłość łączy cię z tą księżniczką.
Nie powiedziałbym, że jest to miłość.
To jest miłość.
Ale ona nie jest osobą, za jaką ma ją Kirke.
Nie mogę stać z boku, kiedy ją mordują.
Nie! Nie, gdy ta wielka miłość jest na szali.
- Okej. - Wy dwoje jesteście jak
Leonardo DiCaprio i Kate Winslet w "Titaniku".
- Widziałeś może ten film? - Ta.
Niewiele osób go widziało.
Ale w tym momencie mam wręcz trudności z rozróżnieniem ciebie i Leo.
- Okej. - Który z was jest królem świata?
Leo.
Okej.
Moja miłość jest również wielka.
Ale bardziej jak w "Kiedy Harry poznał Sally".
- Widziałeś może ten film? - Widziałem.
Oni chcą być razem. Wszyscy wiedzą, że powinni być razem.
Kochają się tak bardzo, że pewnego dnia, w środku restauracji,
Sally patrzy na Harry'ego i jest w niej tak wiele pasji,
że w majteczkach ma chaos rozkoszy.
Nie sądzę, żeby dokładnie o to chodziło w tej scenie.
Narzeczona, ona chce, żebym się stale za nią uganiał.
Ale w środku wie, o tu tak jak ja,
że jesteśmy przeznaczeni sobie na wieki.
Racja. Więc może możemy sobie pomóc?
Najlepsi kumple.
Co?
Dlaczego mi pomogłaś na stołówce?
Byłam ci winna, za to, że prawie zginęłaś.
Wiesz, bo kiedy tak to ujmujesz, to nie jesteśmy kwita.
Bo ten, ja prawie umarłam.
A chyba odzyskanie tej papki to mniejszy kaliber.
- To mamy zabić księżniczkę. - Dlaczego?
Mówią, że wiedzą ci, co mają wiedzieć, a my nie musimy wiedzieć.
- Czy ty kiedyś kogoś zabiłaś? - Jasne. Ty?
A wyglądam na doświadczoną?
Nie bardzo.
Zamierzasz zabić księżniczkę?
Jeden człowiek mniej, więcej miejsca dla nas na padole.
Spójrz na to!
Spójrz tam!
Co to jest?
Ktoś zostawił otwarte drzwi do szkoły.
Chodźmy.
Wpadniemy w kłopoty!
Nie, jeśli nikt się nie dowie!
Nasze oceny.
Gul, gul, gul! O ale się upiłam.
Tutaj!
Chodź tutaj.
Nie wiem, co to, do cholery, było!
Jakiś rodzaj pieprzonego wilkołaka!
On zabrał te dzieci do szkoły!
Myślę, że je zabije!
Będziemy tam tak szybko, jak tylko się da.
No ruszcie się do cholery!
Okej.
Brzmi to jak jakiś szaleniec, ale...
George, ty ciołku!
Czego się boisz, dziecko?
Co ci zrobił ten stwór?
Ty! Przestań!
Odejdź od tych dzieci!
Gdzie poszedł?
Hej, on ma dziecko!
Stać! Policja!
Tam! Widzę go!
Ciekawe o czym on teraz śni.
Pewnie sobie goni wiewiórki.