WITAMY W SAMDAL-RI
8 LAT TEMU
Pewnie wybiera się pani daleko, skoro usuwa pani numer.
- Proszę. - Dziękuję.
Co z danymi w telefonie?
- Proszę je usunąć. - Jasne.
KUCHNIA KOREAŃSKA
Może tutaj?
Wiem, że lubicie dobrze zjeść.
Tak.
- Co zamówicie? - Nie wiem. Wszystko tu lubię.
Spróbuj coś nowego. Może to?
Przepraszam, muszę coś załatwić.
- Przepraszam. - Zaczekaj.
O co chodzi?
- Wesołych Świąt! - Wesołych Świąt!
Ten to zawsze musi coś odwalić.
Serio?
Co przynieśliście na święta? Macie prezenty?
Śmiało!
Wyślesz mi te materiały prasowe?
Od razu je sprawdzę.
Pa.
Myślałam, że mi przeszło.
Ale być może
to wtedy trzymałam się go najmocniej.
ODCINEK 7 MIŁOŚĆ I ZERWANIE
Ok znowu na dworze.
Całe życie łowiła ryby.
Musi mieć dość morza,
więc czemu ciągle siedzi na dworze?
Na jej miejscu nawet bym nie patrzyła na morze.
Akurat.
Przyszłaś do pracy z nogą w gipsie.
Bo mąż zainwestował wszystko na gorące źródła,
a Gyeong-tae zwiał z pieniędzmi.
Ma rację.
Złamała nogę, jak za nim goniła.
Masz rację.
Śmiejcie się.
Kiedy ma się zmartwienia, najlepiej siedzieć nad morzem.
Spokój i nikt nie zawraca ci głowy. Tak?
- Nie zgadzam się. - O rety, pani Ko.
Pani naprawdę lubi morze, nawet po tym, co pani przeszła.
- Racja. - Racja.
Żadna praca nie jest łatwa.
Ale nie musimy iść na emeryturę ani z kimś rywalizować.
Ile pracujemy, tyle zarabiamy.
Możemy pracować, póki zdrowie dopisuje.
To prawda.
Morze zapewnia jedzenie i edukację dla dzieci.
- Tak. - Racja.
O rety, pani Ko.
Yong-pil kazał ją zostawić.
Niech pani zostawi.
Yong-pilowi będzie przykro.
Zużyła się. Trzeba ją zdjąć.
A gdzie on w ogóle jest? Nie widziałam go od wczoraj.
Yong-pil?
Poleciał na stały ląd.
Wziął wolne.
- Co? - Tak.
Po co brał wolne i tam poleciał?
Nie wiem.
Eun-u słyszał w pracy. Też nie wie.
- Tak powiedział? - Tak.
Myślałam, że Power Rangers wszystko o sobie wiedzą.
A ja, że nic.
O rety. Wystraszyła mnie pani. O co chodzi?
O nic.
Będę się zbierać.
Dokończcie i idźcie do domu.
Co?
- Idzie pani? - Pani Ko!
Co się dzieje?
Sang-tae.
Rety, ile pani tego niesie.
Dokąd się pani wybiera?
Do córki w mieście.
- Rany. - A ty?
Do okulisty. Coraz gorzej widzę.
Ja to wezmę.
Jeszcze pani zasłabnie.
Aleś ty miły.
Jak zawsze.
Chodźmy.
Wsiadamy.
Co się stało?
Zaczekam na kolejny autobus.
- Pomoże pan? - Oczywiście.
Nie wsiadasz? Będziesz musiał czekać.
Do widzenia.
Jedziemy?
Właśnie.
Zostaw ją!
Chodź.
Mamo, to ty?
Co robisz?
Czemu to masz?
Sam-dal.
Nadal coś czujesz do Yong-pila?
Co to za pytanie?
Rety.
To.
Poleciałaś do Seulu sama?
Cóż.
Babciu, jestem głodna.
Ojej.
- Ja też. - Rety.
- Chodźmy. - Jestem głodna.
- Ha-yul, umyj ręce. - Dobrze.
Nieważne.
Co on robi o tej porze na tej maleńkiej wyspie?
Nudzę się.
Nadal ci nie przeszło, co nie?
Nie mylę się, co?
Tak to wygląda?
Więc może mi się podobać?
Zawsze mi się podobała.
Nawet kiedy się spotykaliście.
I wcześniej.
Nie chciałem ci mówić.
Ale czułem się winny,
kiedy cię widziałem.
Nie musisz mi odpowiadać.
Pewnie jesteś w szoku.
Jasne, że tak.
Powinienem?
Muszę
być
w szoku?
Czuję coś do Sam-dal.
Przeszkadza ci to?
Nie.
Co?
Hej, Yong-pil.
Tak?
Podobała mi się Sam-dal.
Naprawdę coś do niej czułem.
Ale nie mogłem jej powiedzieć
z twojego powodu.
Nienawidzę cię.
Podobała mi się Sam-dal.
Nie.
Wciąż mi się podoba.
Ale z twojego powodu…
Ty głupku.
Powinieneś iść do lekarza.
To poważna sprawa.
Oglądałem niedawno dokument.
Jak on się nazywał? Coś o zamroczeniu po alkoholu.
To droga do demencji. Jeszcze zrobisz sobie krzywdę.
Już ci o tym mówiłem?
Tak, jakieś 17…
Nie.
Wliczając ostatni, słyszałem to 18 razy.
- Ile? - By oszczędzić ci upokorzenia,
chciałem zapomnieć.
Ale kiedy już mi się to udawało, wracałeś do tematu.
Baran z ciebie.
Ogarnij się.
Nie pamiętam, żebym mu mówił.
Sang-do.
Nie czuj się źle z tym…
że ktoś ci się podoba.
A już na pewno nie potrzebujesz niczyjej zgody.
Nie czuj się winny.
To sprawa sercowa.
Rób, co każe ci serce.
Nic mi nie ukradłeś, więc o mnie się nie martw.
Jesteś zbyt miły.
Łatwo powiedzieć.
Jak coś do niej czuć,
gdy ty wciąż też to czujesz?
Dlatego cię pytam.
Czy wciąż coś czujesz do Sam-dal?
Cześć, słodziaki.
Co tu robicie w taki deszcz?
Powinnyście się schować.
Jeszcze się przeziębicie.
Nie dotykaj ich.
Czemu?
Ich matka poczuje twój zapach i je zostawi.
- Naprawdę? - Tak.
Długo jeszcze?
Minęła godzina. Nogi mnie bolą.
Inaczej zmokną.
Przyniosłabym parasol, gdybyś dobrze przewidział pogodę.
Ale z ciebie oszust.
Przepraszam bardzo.
Wciąż się uczę.
Rety.
Zresztą na Czedżu prognoza pogody nie ma sensu.
Codziennie będzie padać.
- Serio. - W porządku.
Jesteś uroczy, kiedy się denerwujesz.
Biedne kotki.
Są jeszcze małe, przeziębią się.
Co powinniśmy zrobić?
Zimno!
Chodź! Wyłysiejesz.
Jesteśmy na Czedżu. Tu mamy czysty deszcz.
- Ale super! - Przeziębisz się. Chodź.
Nie całuj mnie! Sąsiedzi mogli nas zobaczyć.
- Hej. - Chodź.
CUDOWNE CZEDŻU, NASZA PRZYSZŁOŚĆ
Cho Jin-dal z liceum dla dziewcząt wróciła?
Cho Jin-dal z Gangu Azalii?
Nigdy jej nie zapomnę. Tyle przez nią wycierpiałam.
Bo dręczyłaś dziewczyny z jej szkoły.
Rany.
Nie idziecie do domu?
- Idziemy. - Tak, zaraz.
Dlaczego wróciła?
Nie słyszałaś?
Jej siostra, Cho Eun-hye,
słynna fotografka, jest tematem numer jeden.
Wszystkie siostry wróciły.
Straciły reputację w Seulu.
Kto?
Kto wrócił?
No tak. Mieszka pan w Samdal-ri. Główna haenyeo…
Sam… Sam-dal wróciła?
Zamieszka na Czedżu?
Rety.
Już prawie.
Szlag.
Dobry meteorolog nie zostawiłby otwartego okna.
Cholera!
Szlag.
Co robisz?
Nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Nie potrzebuję maści.
Wiesz co?
Jeśli zostanie mi blizna,
będę mógł
opowiadać różne historyjki.
Jak jakiś tajemniczy gość.
Pokaż.
Dobrze.
Wytrzymaj.
To ty mnie wystraszyłeś.
A ty?
Czemu zaglądałaś mi do pokoju?
No bo…
Co z ciebie za meteorolog? Czemu zostawiłeś otwarte okno?
Nie pamiętasz, jak zalało ci materac?
Pamiętam.
Dzięki temu był czyściutki.
Czyściutki? Śmierdziałeś przez to miesiącami.
Naprawdę?
Rozumiem. Martwiłaś się, że będę śmierdział,
więc do mnie zajrzałaś.
Nie jestem zboczona.
Okno było otwarte!
No tak. Okno.
Chciałaś zamknąć okno.
Dlatego się tam wspięłaś
- i zajrzałaś do środka. - Uważaj sobie.
Dalej mnie wkurzasz.
Jesteś cały mokry.
Nie mów nikomu, że jesteś meteorologiem.
Nikt nie będzie ci wierzył.
Nie zauważasz we mnie wielu rzeczy.
Wiesz co?
Jestem tu najlepszym meteorologiem.
Właśnie.
Mówię prawdę.
Centrala co rusz chce mnie zatrudnić.
Serio. Jestem rozchwytywany.
Byłam ciekawa.
Wszyscy chcą tam pracować,
a ty odmawiasz.
Ukryłeś na wyspie jakiś skarb?
Hej.
Jak mógłbym odnosić większe sukcesy,
cierpiąc wśród mnóstwa obcych ludzi?
Smok z małego strumienia.
Ty będziesz smokiem, ja strumieniem.
Chyba strumieniem głupoty.
Co za pacan.
Przestało padać.
Już nie pada.
Hej, Yong-pil.
Tak?
Nie mów mojej mamie,
że byliśmy razem w Seulu.
KARTA POKŁADOWA Z SEULU NA CZEDŻU
DZIENNIK METEOROLOGICZNY
Tato, czemu grzebiesz w moim pokoju?
To mój dom, nie twój pokój.
Masz balsam? Skończył mi się.
Proszę.
Nowy, możesz sobie wziąć.
Yong-pil.
Przyjmij tę ofertę.
Znowu to samo. Rozmawiałeś z dyrektorem Hanem.
Nigdzie nie mam prywatności.
Jestem dorosły.
Możesz liczyć na awans.
Zaakceptuj ich ofertę.
Potem możesz być za stary.
Będziesz monitorował pogodę w Korei i na całym świecie.
Po co pisać o tym tylko w notesie?
To nic takiego.
Czego tu szukałeś?
Nie pojadę do centrali.
O co chodzi?
Czemu chcesz mnie tam wysłać?
Wyprowadzę się, kiedy się ożenisz.
Więc chociaż wracaj wcześniej.
Wracasz bardzo późno.
O co ci chodzi?
Weź go sobie. Nie nadaje się do mojej skóry.
Starzy ludzie potrzebują olejku.
Dae-yeong? Rety! Zabierz nogę.
Masakra, co?
Jakim cudem wpadła tu na prezesa AS Group?
Nic nie wiedziałam.
Sprawdziłam, o co chodzi.
Przyjechał w sprawie budowy parku.
- Jej. - Co się stało?
Spójrz na tę minę.
- Co się stało? - Biedaczek.
To jego rodzina była problemem.
On zawsze był w porządku.
On i jego rodzina to jedność.
Powiedzcie mi,
czemu zawsze siedzicie tu, a nie w salonie? Sio.
Wybierasz się gdzieś?
Mam.
Dokąd?
Poszukać Cho Sam-dal.
Co?
Dokąd idziesz?
Na wędrówkę?
Na górę Halla?
Nie.
Chcę znaleźć prawdziwą Cho Sam-dal.
O czym ty mówisz?
Kazałeś mi znaleźć Cho Sam-dal.
Racja.
Ale…
Nie mów mi…
Niemożliwe.
Co?
Nie mów mi,
że idziesz na szlak Olle,
by odnaleźć siebie.
Idę.
Gdzie mogę znaleźć siebie?
Gdzie?
ZNAJDŹ SIEBIE NA SZLAKU OLLE
„Znajdź siebie na szlaku Olle”?
Sam-dal, ty wariatko.
Nic się nie zmieniłaś.
Nie musisz iść aż tak daleko.
Ona jest tutaj. Cho Sam-dal.
Bawi cię to?
Kazałeś mi znaleźć siebie.
To prawda.
Ale nie sądziłem, że potraktujesz to tak poważnie.
Wyglądasz, jakbyś szła w Himalaje.
Nie nabijaj się i jedź.
Podrzucić cię?
Nie, jedź.
W porządku.
Powodzenia!
Za kogo on się ma?
Nie będzie łatwo znaleźć Cho Sam-dal.
Nie czuj się źle z tym,
że ktoś ci się podoba.
Dlatego cię pytam.
Czy wciąż coś czujesz do Sam-dal?
A może teraz jest dla ciebie tylko przyjaciółką?
Gdybym ci powiedział, że coś do niej czuję,
nic by to w tobie nie zmieniło.
Czy to w ogóle możliwe?
Nie…
Nie.
Wciąż będę to czuł.
W porządku.
Odpowiem ci.
To nie tak…
że nie mogłem zapomnieć.
Nie chciałem.
Nigdy
nie próbowałem…
zapomnieć o Sam-dal.
Musimy już iść.
Na pewno mnie widziała.
Słucham?
Mówię o Jin-dal.
Myślisz,
że mnie widziała?
Pani Cho?
Patrzyła w naszą stronę,
widziała pana.
Jak wyglądałem? Dobrze?
Był pan
przerażony.
Cholera!
Ludzki instynkt to prawdziwa zagadka.
Co mamy w planach?
Ma pan czas na odpoczynek, a potem idziemy do ratusza…
Dae-yeong.
Hej.
Znów piszą o tobie w gazetach.
Świetna ksywka. „Niezdarny Dae-yeong”.
Ponoć dziennikarze od rozrywki
zmienili branżę, by o nim pisać.
Musisz więcej ćwiczyć.
Facet powinien mieć silne nogi.
No tak, jesteś po rozwodzie.
Zatem nie potrzebujesz silnych nóg.
Przestań mnie…
Wujek musi się martwić o swojego następcę.
Dzięki twojej byłej żonie
twoja rodzina jest pośmiewiskiem.
Wydaliśmy dziesiątki miliardów wonów, by wasza firma odzyskała swoją wartość.
Ogarnij się.
Albo my zajmiemy się firmą.
Przez ciebie są same problemy.
Niespodzianka.
Ostatnio trenuję taekwondo.
Zdarza mi się kopnąć kogoś z automatu,
kiedy jestem wkurzona.
Słabe masz te nogi.
Polecam siłownię.
Prawdziwy facet…
Tak.
Używasz już ich, gdzie tylko możesz.
Jin-dal, o co chodzi? Gdzie twoje maniery?
Racja, maniery.
Maniery są bardzo ważne.
Zawsze zachowuję się jak mój rozmówca
i traktuję go tak, jak on traktuje innych.
Nie nauczę psa mówić.
- Psa? - Tak.
Tak!
Co ty wyprawiasz? Chodź.
- Psa? - Co za wstyd!
Macie za swoje.
Skarbie…
Proszę pana?
Tak?
Wszystko w porządku?
Tak.
Po rozwodzie zgłupiał do reszty.
Sekretarzu Ko.
Gdzie ona mieszka?
W Sudal-ri?
Hudal-ri?
Sam…
Tak. Samdal-ri!
Dzień dobry.
No dobrze.
Wrzuć, co chcesz.
Ja stawiam.
A co to za okazja?
Przecież kupuję ci rzeczy bez okazji.
Mówiłaś, że ci się tu nie podoba.
Mnie też. Wkurza mnie ta okolica.
Zakupy poprawiają humor.
Idź.
LORNETKA DLA DZIECI
Nasz dom nawiedza chyba duch-alkoholik.
Kupuję alkohol, a ten znika.
Nawet trzy duchy.
Skończyłaś zakupy?
Co wybrałaś? Pokaż.
TONIK NA KACA LORNETKA DLA DZIECI
Lornetka?
Świetny wybór. Dzieci lubią takie rzeczy.
Nie chciałam jej.
Nie miałam większego wyboru.
Chodźmy.
PIWO AS
Naprawdę jest lepsze od innych marek?
To pewnie pomysł tego idioty.
Nie do wiary.
Rety!
O rety.
Sekretarz Ko.
Co u pani słychać?
No…
Wrócisz sama?
Znam tę okolicę jak własną kieszeń.
Racja.
Pa.
- Usiądź. - Dobrze.
Wciąż bojkotuje pani produkty AS.
Cóż.
To chyba normalne, że bojkotuję produkty byłego teścia.
Wcześniej też to pani robiła.
Cieszę się, że u ciebie wszystko dobrze.
Dobrze, że wciąż pracujesz.
Mam nadzieję, że nikt cię nie dręczy.
Wszystko dzięki pani.
Dała pani im wszystkim nauczkę.
Kiedy wróciła pani na Czedżu?
Ciekawie było zobaczyć się po czterech latach, co?
Nie przypominaj mi.
Akurat musiałam być w takim stroju.
Wyglądałam żałośnie?
Nie.
Wyglądała pani lepiej, niż kiedy była pani z nim.
Co cię tu sprowadza?
Czułem się winny,
że ani razu nie zadzwoniłem.
Dzięki pani w końcu traktują nas jak ludzi.
Uratowała nas pani.
Mimo to baliśmy się zadzwonić.
Jesteśmy okropni.
Co wam mówiłam?
Nie wy jesteście okropni.
Skoro ktoś zabronił wam ze mną rozmawiać,
dlaczego czujecie się winni?
Niczym nie zawiniliście.
Wiedziałem.
Nie zmieniła się pani.
Gdzie Namchun?
Mama?
Jestem nad morzem.
Zacznijcie od statków,
spytajcie, kiedy go widzieli.
Ministerstwo będzie wiedzieć, gdzie ostatnio go widziano,
więc zaczekajmy.
Co?
Mogę tu wysiąść?
Będę pilnował wybrzeża.
Dalej, Namchun.
WŁÓŻ 500 WONÓW
Pięćset wonów?
Okej!
Okej.
Szlag.
Jesteś sama?
Zaraz po ciebie przyjdę.
Czekaj na mnie.
A ten co?
Przepraszam!
Co się stało?
Masz 500 wonów?
Kto to był?
Taki lekki dziwak.
- Tylko 500 wonów. - No…
Jasne.
Chwileczkę.
Bardzo dziękuję!
Nie ma go.
Gdzie jesteś?
Pokaż się.
Przepraszam.
Jak masz na imię?
Proszę, pokaż się.
Skąd jesteś? Gdzie twój opiekun?
Proszę…
Nie wiesz, jak masz na imię?
Może nosisz przy sobie identyfikator?
Nie pomogę mu, jeśli nie wiem, jak się nazywa.
Nie znasz swojego imienia?
Namchun!
Tak!
Namchun tam jest!
Namchun!
- Rany! - Nam-chun?
No tak. Pięćset wonów.
Cóż.
- Nie mam gotówki, ale… - Nam-chun?
- Słucham? - Twoje imię!
Nie powinieneś włóczyć się sam. To niebezpieczne.
Skąd jesteś, Nam-chun?
Ja?
Z ośrodka.
Jasne, z ośrodka.
Który to ośrodek?
OŚRODEK OPIEKI CZEDŻU
Rozumiem.
- Taki ośrodek masz na myśli? - Tak.
Może jest blisko, powiedz, który to ośrodek.
GRUPA OCHRONY BUTLONOSÓW PREZES OŚRODKA GONG JI-CHAN
„Prezes ośrodka”…
Przepraszam.
Krzyczałeś i mówiłeś do siebie…
Do siebie?
Nie widziałaś Namchuna?
Od wczoraj nie mogliśmy go znaleźć.
Martwiłem się, więc nie myślałem jasno.
Rozumiem.
Nie sądziłam, że tak interesują cię delfiny.
Sześć lat zajęło mi uwolnienie go.
Jest jak moje dziecko.
Nie mogłem być spokojny w takiej sytuacji.
Masz rację.
Ma delfina za dziecko?
Co takiego?
Nieważne.
Zaczekaj.
Posłuchaj.
Rozumiem, że jest dla ciebie jak dziecko.
Jasne, że tak.
Ha-yul!
Ta dziewczynka…
Rety.
O co chodzi?
Miałam nie zadawać się z dziwakami.
Co robisz z tym głupkiem?
Co ci powiedziała?
Masz się ze mną nie zadawać, bo jestem głupkiem?
- Wyjaśnię ci. - Głupek sobie idzie.
Głupek? Nie wierzę!
Zaczekaj.
Będę czuła się z tym źle.
Nie musisz oddawać mi pieniędzy.
Będziemy kwita?
To było niebezpieczne.
Raty.
Chodźmy już.
Ciociu!
Ciociu, chodź.
Co…
Ha-yul.
Wciąż chce pani wrócić do pracy?
Chcesz, żebym zrezygnowała?
Czy uważasz, że się nie uda?
Wiem, że AS Group za tym stoi.
Ale nie poddam się.
Nie zrobiłam nic złego.
Nie zrezygnuję.
- Może pani poprosić prezesa… - Nie.
Nie wspominaj o tym idiocie.
Żebym go nie widziała.
Proszę pana.
Sekretarz Ko.
Co pana tu sprowadza?
Co?
A co?
No bo…
O co pytałeś?
- Szukałem cię. - Słucham?
Co?
No…
Chciałem odwiedzić gorące źródła,
ale auto zniknęło.
Płacę ci za twój czas.
Gdzie byłeś?
Sekretarzu Ko.
A ty czym przyjechałeś?
Taksówką.
Czemu nie pojechał nią pan do źródeł?
Co?
Dobry pomysł.
Czemu o tym nie pomyślałem?
Zejdziesz z drogi, żebym mogła wrócić do domu?
Oczywiście. Proszę.
To nie mój dom.
Nie. Więc…
Zobaczmy.
Więc…
Twój ma czerwony dach?
Ten ma niebieski.
To nie ten.
Kochanie! To znaczy…
„Kochanie”?
Jak mam do niej mówić?
Przepraszam!
Co?
Wiesz…
Ten, no…
Ja…
Co u ciebie?
Posłuchaj.
Brat cię zabije, jeśli cię tu zobaczy.
Ściany mają uszy.
Sekretarzu Ko, wracamy.
Szybko.
Szybko pan przyszedł.
Tak.
Nie wiem, czy to dlatego, że są tu pańskie córki,
ale aż pan promienieje.
Musi być u was wesoło.
Skąd. Tylko przeszkadzają. We dwójkę było spokojnie.
Rety.
Co teraz?
Zostaną tu, skoro Sam-dal nie może wrócić.
Gołąbeczki nie będą mieć czasu dla siebie.
- Co? - Co?
- Sam-dal nie może wrócić? - Jasne, że nie.
Niby jak?
Może. Ale nie chce.
Jest niewinna, może wrócić, kiedy zechce.
- Rozumiem. - Była w Seulu dwa dni temu.
Naprawdę?
Tak.
Dwa dni temu?
Yong-pil też był tam dwa dni temu.
- Tak. - Tak.
On też tam poleciał.
Naprawdę?
Dzień dobry.
Zaraz.
UCHWYĆ POGODĘ CZEDŻU KONKURS I WYSTAWA ZDJĘĆ
Niczym się tak nie pasjonujesz jak pogodą.
Czemu cię to zaciekawiło?
Jako pracownik centrum meteorologicznego
muszę wiedzieć, jakie wydarzenia organizujemy.
To coś dla Sam-dal.
Naprawdę?
Moja mama widziała ją dziś ubraną jak na ekspedycję.
Wybrała się dokądś?
- Tak sądzę. - Na górę Halla?
Nie wiem.
Chciała znaleźć siebie.
Co masz na myśli?
Gdzie możesz odnaleźć siebie na Czedżu?
Odnaleźć siebie…
Na szlaku Olle?
Tak, na szlaku Olle.
Tam poszła?
Co taka młoda kobieta robi tu sama?
Nie jest taka młoda. Ma ze 40 lat.
Jesteś samotna?
Tak.
Masz męża? Gdzie on jest?
Nie musiała się najpierw przygotować?
Ilu ludzi się tu zapisało?
Najpierw musi odnaleźć się w tym tłumie.
Mogłeś ją powstrzymać.
Szlak Olle.
Nie mogłem.
Co z tobą nie tak?
W końcu oszalałeś?
Podobno byłeś w Seulu.
Rety.
Po co?
Nie musisz wiedzieć.
Co to za pytania?
Pewnie byłeś z Sam-dal.
Yong-pil i Sam-dal byli razem w Seulu!
Byłeś z Sam-dal…
Rety!
Niebo jest takie piękne, aż nie chcę wracać.
Idziemy dalej.
Zaraz zajdzie słońce.
- Idziemy! - W drogę.
Idziemy dalej.
Rety.
Tak właśnie było.
Czy to znaczy, że znów się spotykają?
Czy to nie oczywiste?
Dlaczego mieliby polecieć tam razem?
Yong-pil ma takie dobre serce.
Dobry wieczór.
Późno pani przyszła.
Może to przez to, że dni są coraz dłuższe,
ale cały czas jestem śpiąca.
Ciekawe, co pani Ko jadła w ciąży,
że urodziła taką żmijkę.
Co to za bzdury?
Chodzi o Sam-dal.
Może udaje, że nie wie.
Nie wiedziała pani?
Sam-dal i Yong-pil do siebie wrócili.
Co?
Kto rozsiewa takie plotki?
Nie krzyczy pani.
- Polecieli razem na stały ląd. - No to co?
To robi z nich parę?
Nie spotykają się!
Nie opowiadajcie bzdur.
Nie chcę tego więcej słyszeć.
Cholera!
Rany.
- Czemu się tak złości? - Jest wściekła.
Coś się stało?
Rety.
- Zdrówko! - Na zdrowie!
Zdrówko!
Tato!
Pogadaj z mamą!
Sam z nią pogadaj. To nie moja sprawa.
Nie chce mnie widzieć.
Nawet nie wydajecie tych pieniędzy w kraju.
Porozmawiasz z nią, żeby mi pomogła?
- Masz! - Okej.
Widziałem, że ostatnio dużo zarobiliście.
Ledwo się utrzymujemy.
Oddałeś restaurację jemu! A co z pozostałymi synami?
- Daj nam pieniądze. - Nasi rodzice ciągle żyją!
Zamknij się, Sang-do.
Myślisz, że zarabiamy dużo kasy?
Osiem lat pracowaliśmy, by odzyskać to, co zabrałeś.
A kolejne cztery, by odzyskać to, co wziął twój brat.
Rodzice harowali jak woły przez 12 lat, by spłacić wasze długi.
Miałeś się zamknąć, gnoju.
- Nie wstyd ci? - Ty mały gnoju.
Chodź ze mną.
- W porządku. - Puść mnie!
Byłem wobec ciebie zbyt miękki.
Ty smarkaczu!
Wynoś się!
Ty gnoju!
Dasz mi te pieniądze czy nie?
- Tak czy nie? - Nie!
Precz!
Przepraszam.
Naprawdę.
- O co poszło? - Rety.
Wszystko gra?
Nie.
No tak. Jasne, że nie.
Yeong-do umie przyłożyć.
Nie o to chodzi.
Czuję się upokorzony.
Nie musisz się przede mną wstydzić.
Nie zawsze warto
mieć dużo pieniędzy.
Czemu zawsze wyglądam w twoich oczach żałośnie?
Od dzisiaj musisz pić też moje mleko.
Dlaczego?
Lubię tylko czekoladowe.
Jak to? Traktuję cię normalnie.
Zawsze byłam z ciebie dumna.
Dzięki tobie restauracja się rozwija.
Jak byłeś biedny, zawsze o ciebie dbałam.
A teraz jeździsz superbryką. Osiągnąłeś sukces.
W czym problem?
Właśnie w tym.
Nie chcę, żebyś była ze mnie dumna.
Nie chcę, żebyś mnie pocieszała.
To ja chcę pocieszać ciebie.
Jakby rozdeptał mnie słoń.
Cholerny szlak Olle.
Umieram.
Wszystko mnie boli.
Rety.
Musisz mieć obolałe nogi.
Następnym razem będziesz się czołgać.
Wiedziałeś o tym programie, co?
Dokąd idziesz?
- Kupić coś na mięśnie. - Już ci kupiłem.
Nie śmiej się!
Chodź.
Weź jeszcze to.
A, właśnie.
Chciałem ci coś dać.
- Proszę. - Co?
Co to takiego?
Sprawdź.
Koreańska Służba Meteorologiczna organizuje wystawę.
Weź udział.
Miałam znaleźć Cho Sam-dal.
Odłożyłam aparat, kiedy pozbyłam się Cho Eun-hye.
Więc zapisz się jako Sam-dal.
Zapomniałaś?
Sam-dal też lubiła fotografię.
Wyjechałam stąd 18 lat temu. Nie znam już Czedżu.
Nie musisz. Organizatorzy ci pomogą.
Zapomnij.
Zakopałam aparat zbyt głęboko, żeby go teraz szukać.
Jak głęboko?
Ale boli.
Nic ci nie jest?
Jest aż tak źle?
Stromo tu. Pomóc ci?
Nie. Nic sobie nie zrobiłam.
Podtrzymam cię.
Mówiłam, że nic mi nie jest.
- Nic mi… - Pomogę ci.
Co? Też byłeś na stałym lądzie?
Byliście razem?
Tak.
Yong-pil nie wspomniał o tobie.
Czemu nas nie zaprosiliście?
Gdyby ludzie wiedzieli, że z nimi byłeś, nie plotkowaliby.
O czym plotkują?
O tym, że Sam-dal i Yong-pil są znowu razem.
Czemu Yong-pil o nim nie wspomniał?
Aż tak boli?
Bawi cię to?
Coś ty, przecież widzę, jak cierpisz.
Moja koleżanka cierpi.
Po tym leku trochę mi lepiej.
Już prawie jesteśmy.
Nie, panie Cho.
Nie chcę. Nie mogę.
Sam-dal.
Ja też…
Ja też nie mogę.
Jak mogę znieść twój widok?
Kiedy wciąż mam w sercu żal?
Nie mogę żyć bez Yong-pila.
Nie mogę.
Nie mogę bez niego żyć. Proszę…
Też nie mogę żyć bez mojego syna.
Panie Cho, proszę!
Nie mogę bez niego żyć.
Nie mogę żyć bez Yong-pila.
Już cię nie potrzebuję.
Powinniśmy zerwać.
Co? Żartujesz, prawda?
Dlaczego nagle zrywamy?
- Musimy. - Ej.
Cho Sam-dal!
Czy wy
znów jesteście razem?
WITAMY W SAMDAL-RI
EPILOG
8 LAT TEMU
„Poleję ci”.
Płyta była tak gorąca, że mnie odrzuciło.
Dla mnie
trudniej było dać ci odejść,
niż zatrzymać cię,
sprawiając ci ból.
Swoją drogą, tato…
Nadal masz
do niej żal?
Sam-dal niedawno
wpadła na tatę Yong-pila.
Co z tobą nie tak?
Było mi miło, więc chciałem cię znów zobaczyć.
- Widział pan? - Przygotowałaś się.
Witam.
Co ci jest?
Coś cię boli?
Znowu ma pani piękną boję.
Gdzie pani Ko?
Wezwać straż przybrzeżną!
- Pani Ko! - Zaginęła
haenyeo w trakcie połowów.
Yong-pil, mówisz
o mojej mamie?
Napisy: Jakub Jadowski