WITAMY W SAMDAL-RI
8 LAT TEMU
Powinniśmy zerwać.
Co? Dlaczego tak mówisz?
Co jest?
Tak nagle?
Wcale nie. Trochę nad tym myślałam.
Jadę na studia za granicę.
Tak, ale mieliśmy studiować razem.
Jesteśmy tu po zgodę rodziców.
Sam-dal, co jest?
Coś się stało? Co?
Rozstańmy się.
Czemu chcesz jechać ze mną?
Nie podobasz mi się.
Co?
Nie potrzebuję cię.
Rozstańmy się.
Poczekaj. Żartujesz sobie?
Dlaczego nagle zrywamy?
- Rozstańmy się. - Hej.
Cho Sam-dal!
Hej, Sam-dal! Poważnie, czemu to robisz?
Mówiłam ci, już cię nie potrzebuję!
Hej, Cho Sam-dal!
Znowu się pakujesz?
Niedawno przyjechałeś.
Muszę gdzieś pojechać.
Na jakiś czas.
A obrządek mamy?
Przegapisz go?
Co?
Pojadę po obrządku. Porozmawiajmy, co?
Nie, nie zerwę z tobą.
Sam-dal, proszę cię.
Nie spotykaj się z nią.
- Co? - Przestań się z nią spotykać.
Dość tego.
Nawet jak się niebo rozstąpi,
nigdy nie zaakceptuję Sam-dal.
Tato…
Nie zaczynaj.
Myślałem, że ją zostawisz,
jak dam ci spokój.
Chcesz studiować za granicą?
Z nią?
A kiedy wrócisz, ożenisz się z nią?
Tak.
Ożenię się z Sam-dal.
Tato, wiesz, że jest mi przeznaczona.
Zapominasz o własnej matce?
A więc to tak?
Powstrzymuję się, by nie spalić im domu do gołej ziemi,
a zamiast tego z bólu płonie moje serce.
Przestań, tato!
Minęło dziesięć lat.
Tak?
Czemu nadal taki jesteś?
Może minąć nawet sto!
Nie wybaczę Ko Mi-jii.
Mamo.
Czemu wyszedłeś?
Chciałam zostawić jedzenie do obrządku.
Wracaj do środka.
Miałaś nie przychodzić!
Jak śmiesz?
Wiesz, jaki mamy dzień?
Myślałaś, że będziesz udawać, jakby to się nie stało?
Miałaś nie przychodzić.
Nie chcemy mieć z tobą nic wspólnego!
Tato, chodź do domu.
Nie myśl, że kiedykolwiek ci wybaczę.
Odebrałaś mi żonę.
A Yong-pilowi
odebrałaś mamę. Nie wstyd ci?
Co, syna też mi odbierzesz?
Wynocha stąd!
Tato, przestań!
Ty też posłuchaj!
Nigdy nie wybaczę jej rodzinie!
Wyjedź, inaczej wiecznie będziesz to oglądał.
Nie szkodzi. Zostaw go.
Mamo, co jest?
Co ci jest, mamo?
Mamo! Co ci jest?
Komputer Służby Meteorologicznej
przetwarza 150 000 plików dziennie.
I w każdym przypadku
to człowiek podejmuje decyzję.
Halo? Mamo.
Halo?
Ktoś miał zapaść.
SAM-DAL ROZSTAŃMY…
Yong-pil.
Nie dam rady.
Yong-pil, chyba nie dam rady.
Cho Yong-pil.
Yong-pil, wyjdź, proszę.
Czasem podejmujemy dobre decyzje.
Rozstańmy się.
Nie potrzebuję cię.
A czasem fatalne.
Yong-pil.
Zobaczyłem złamane serce mamy…
Yong-pil!
…i myślałem, że ludzie chcieli,
żebym cierpiał sam.
Ale…
nie mogłem przewidzieć
największej zmiennej.
Aż mnie odrzuciło.
Yong-pil z tyłu.
- Za Yong-pilem. - Yong-pil!
- Miał na głowie dakgalbi. - Zgadza się.
SAM-DAL
Chcesz wiedzieć, czemu nie odwiedzałam Czedżu?
Chcesz wiedzieć, kto mi zabronił?
Próbowałam o tobie zapomnieć.
Usunąć cię z moich wspomnień.
Czemu pytasz, co u mnie?
Czemu martwisz się o mnie
i opiekujesz się mną?
Czemu sprawiasz,
że cały czas się waham?
Co zrobisz, jeśli naprawdę ci zaufam?
Ta zmienna to fakt, że cierpiałaś tak jak ja.
I ta zmienna
znów mnie pokonała.
ODCINEK 10 NIE WSZYSTKO MOŻEMY PRZEWIDZIEĆ
ŚMIECI
Hej.
Idź gdzieś sczeznąć.
Eun-u.
O matko.
Dobry pomysł.
Weź go i zabij. Dobrze ci zapłacę.
Proszę dać, wyrzucę.
Nie trzeba.
Kiedy wrócę,
lepiej, żeby nie żył.
I nikt ma nie wiedzieć.
- Dobranoc. - Na razie.
O rety.
Co się dzieje?
Ludzie, moja głowa.
Co? Gdzie jestem?
Wang Gyeong-tae.
Coś ty wczoraj robił?
Co robiłem?
Nic nie pamiętam.
To dobrze.
Dobrze,
że nic nie pamiętam.
Tak jest lepiej.
Hej.
Cha Eun-u.
Rety. Zwariowałeś?
Zostałeś na noc?
Żona cię ochrzani.
Obudź się.
Hej.
Wykopała cię?
Co?
Cholera. Co?
- Cholera. - Co tu robisz?
Wykopano mnie.
Przecież nie masz żony.
Ty…
Uciekłeś?
W tym wieku miałbym uciekać z domu?
Wyprowadziłbym się.
Co za różnica?
To już nie ten wiek, że można nas wykopać.
O rety.
Nie musisz wiedzieć. Nie możesz.
Nic to nie da, jeśli się dowiesz.
Wypaplałbyś wszystko.
Czy kiedyś coś wypaplałem?
Wczoraj coś palnąłem?
Która godzina?
Zacząłem gadać,
że nadal kochasz Sam-dal?
Pogięło mnie.
Powiedziałem jej?
Co mam zrobić?
Myślałem, że to sen.
Nie rozmawiaj już z Sam-dal o takich rzeczach.
Bo powiem twojej mamie, że co miesiąc podbierasz 300 000 wonów.
Lepiej mnie zabij. Dobij mnie.
O rety, moja szyja.
Ale nie powiedziałem nic dziwnego, nie?
To prawda.
Sam-dal nadal ci się podoba.
Spróbujesz zaprzeczyć?
Podoba mi się. No i?
Naprawdę?
Tak.
Od zawsze.
Co w związku z tym?
Teraz cię wzięło na szczerość?
Mówiłem, że poświęcasz kolana dla miłości,
to prychnąłeś na mnie i udawałeś, że nie.
Bo twoje paplanie tylko mi szkodzi.
Ja powinienem powiedzieć Sam-dal, że mi się podoba, nie ty.
Mam rację?
Tak czy nie?
Rety.
Martwiłem się.
- Martwiłem… - Yong-pil.
Co tu robisz?
Zostałeś na noc?
Man-su, mogę tu pomieszkać?
Gyeong-tae za mnie zapłaci.
Co?
Po co przyszedł zeskanować? Mógł od razu wziąć.
Zapisujesz im to?
Dzień dobry.
- Ty! - Napij się.
Kto tam jest? Eun-u został wykopany?
Nie, Yong-pil.
Wczoraj tu spał.
Yong-pil?
Naprawdę tu spał? Sam?
Dwie osoby tu spały.
Dwie?
Co z tobą? On i ja!
Ty?
A Sam-dal? Dokąd poszła?
Co jest?
Czemu znowu tu jestem?
Boli mnie brzuch.
O rany, moja głowa.
Wczoraj
z Gyeong-tae
i Eun-u…
- Kto jest zboczony? - Nie strasz.
Sklep spożywczy…
Cho Sam-dal. Nasz romantyk Yong-pil…
Twoja mama… Szwajcaria.
Jesteś narąbany.
Wszystko gra?
Czemu zrezygnowałeś z marzeń dla mojej mamy,
by utknąć na Czedżu?
Dlaczego? Powiedz.
Nie, ty się opamiętaj.
Zaczekaj.
Urwał się?
Tak nagle?
O co chodzi?
Rety, boli mnie głowa.
Nieważne. Za mocno mnie nawala.
Moja głowa.
Chcesz wiedzieć, czemu nie odwiedzałam Czedżu?
Chcesz wiedzieć, kto mi zabronił?
Co powiedziałam?
Cho Sam-dal, co powiedziałaś?
Przypomnij sobie. Szybko.
Co było potem?
Szybko, przypomnij sobie!
Co mu powiedziałam?
Co w ciebie wstąpiło? Zbuntowałeś się przeciw tacie
i przyznałeś, co czujesz do Sam-dal.
Coś się musiało wydarzyć, że jesteś inny.
Może wkrótce umrę.
A chcesz?
Co? Nie mogę robić czegoś nowego?
Muszę ukrywać uczucia i udawać, że wszystko gra?
Taki mój los?
O czym ty mówisz?
Wszyscy postradali zmysły?
Wszyscy są dziwni.
- Co jest z wami? - O kim jeszcze mówisz?
O Bu Sang-do.
O wszystko się wkurza.
Kilka dni temu
wydarł się na nas, jak mówiliśmy o twojej więzi z Sam-dal,
i wybiegł.
Co mu…
Rany…
Zaraz!
Ostatnio na balkonie.
Mówiliście z Sam-dal, że się przyjaźnicie.
Zaraz. On…
Jest o was zazdrosny?
Jest. Wkurza się, jak o was mówimy.
Yong-pil.
On jest zazdrosny o Sam-dal.
Ale masakra! Rety, Gyeong-tae!
Pomyślałeś o tym na kacu? Ale numer.
Zanim pojawiła się Sam-dal, zawsze ćwiczyłeś z Sang-do.
Czemu już nie ćwiczycie?
Czemu?
- Wynocha. - Czemu?
Ty.
Idź do pracy.
- Zacznijcie znowu ćwiczyć. - Wypad.
- Od jutra. - Hej.
Pogadaj z Sang-do.
- Jest zły. - Ty mały…
- Jasne? - Wypad.
Wiecie, jak wczoraj wróciłam?
Kto mnie przyprowadził?
Skąd mamy wiedzieć?
Yong-pil, Gyeong-tae, Eun-u albo Sang-do.
Chwila.
W Seulu zawsze sama trafiałaś do domu.
Czemu na Czedżu jesteś taka lekkomyślna?
Czuje się bezpiecznie. Wie, że ktoś ją przyprowadzi.
Powinnam… Gówniaro!
Nie wiem. Powinnam wszystko nagrywać telefonem.
Co tu robicie tak wcześnie?
Pilnujemy, żeby mama nie poszła nurkować.
- Masz rację. - Nie wierzę.
- Muszę się obudzić. - Zwariowała.
Czemu mnie pilnujecie?
Mamo, czemu tam idziesz?
Nie.
- Mamo… - Nie.
Masz nie nurkować!
Mówimy poważnie!
Co?
Powariowały smarkule.
Gdzie mój kombinezon?
Mamo!
Ciągle tak robiłaś?
Tata i Yong-pil chcieli cię powstrzymać, a ty robiłaś, co chciałaś?
Pomyśl o nas. Martwimy się.
To moja praca i moje ciało.
Zrobię z nim, co chcę.
Nie słuchałaś mnie i poleciałaś.
To coś innego.
Tak się zachowujesz…
- Jakbyś… - Cicho.
Dajcie mi kombinezon. Gdzie go schowałyście?
Nie schowałyśmy. To nie skrzydła wróżki czy coś.
Bez niego i tak pójdziesz nurkować.
Przecież nie mogę.
Jak można nurkować bez kombinezonu?
Rozumiem.
Właśnie. Nie można nurkować bez.
- No tak. - Tak.
Nie dawajcie jej.
Nie wiem, która go ukryła, ale dobrze.
Powinnam…
Dawać go szybko!
Gdzie schowałyście?
- Nie wiem. - Nie ma.
- Nie wiem. - Naprawdę.
- Ani ja. - Wy…
- Bo was wygonię! - Nie wiemy!
Nie wiem!
My też nie!
Haenyeo z Namdal-ri nie mogą nurkować?
Jasne, że nie.
Zajmą wybrzeże i wcielą je do parku rozrywki.
O matko.
Będą takie znudzone. Z czego będą żyć?
Pewnie dostaną pieniądze.
Podobno wynagrodzenie jest tak duże, że każdy w Namdal-ri się utrzyma.
Ja jednak wolę nurkować.
Wszyscy wiedzą, że morze na tym ucierpi.
Zrezygnowałabyś z nurkowania za kilkaset milionów wonów?
Co?
O rety.
Wtedy to rzucę.
Kiedy mi zapłacą?
Przeniosą się do Samdal-ri?
Rzucę robotę, jeśli tyle zapłacą.
Ja zrobię, co tylko chcą.
Dokładnie.
Co jest?
Nie wiesz, którą plotkę puścić?
Widziałam coś niesamowitego.
Co?
Co takiego?
Wczoraj Yong-pil i Sam-dal…
No daj spokój!
Przestań o nich mówić.
Pani Ko jest chora. Znowu chcesz ją zdenerwować?
Dobra, nic nie powiem.
Zachowam dla siebie.
Park rozrywki budują w Namdal-ri.
Nie chwalcie jeszcze dnia.
Może postanowią zbudować go tutaj.
Kto wie?
Zapomnij. Oddaj całą kasę Namdal-ri.
Chodźmy.
O rety
- Mamo. - Mamo, proszę.
- My… - Mamo.
Jesteśmy.
Co?
No tak.
PARK ROZRYWKI Z POPARCIEM MIESZKAŃCÓW
To ostatnie spotkanie.
Wczoraj pan nie zatwierdził, dziś musi.
Sekretarzu Ko.
Miałem swoje powody.
Pokazałem ci. Patrz.
„Horoskop dla Wodnika.
Merkury tworzy niekorzystny kąt ze złowrogim Saturnem”.
Bla, bla, bla. A tu jest napisane:
„Nie podpisuj kontraktów ani dokumentów”.
Też to widziałeś.
Dziś szczęście panu sprzyja.
- Prawnicy czekają. - Zrozumiałem.
Ale…
Potem wracam do Seulu?
Tak.
Lot mamy o 18.00.
Dlaczego?
Bo po tym spotkaniu nie ma pan nic zaplanowanego.
Znaczy się,
dlaczego w czasie kolacji?
Bo wtedy też latają samoloty.
Cholera.
Loty krajowe nie mają menu. Będę głodny.
Co on znowu…
Dziękujemy za współpracę.
Prawnicy skontaktują się w sprawie kontraktu.
To my powinniśmy dziękować.
Dziękujemy, że wybraliście Namdal-ri.
Dalej będziemy wspierać park rozrywki AS Group.
Dziękuję.
Wracają panowie do Seulu?
Ciężko pan pracował.
Słucham?
Prezesie Jeon, jest pan młody.
Szuka pan nowej żony?
No cóż…
Ale jesteś ciemny.
Miał trudne małżeństwo. Po co miałby znów to przeżywać?
Musiało być mu ciężko.
Jak to, ciężko?
Dobrze znamy Jin-dal.
Wszyscy ją znają na Czedżu.
Nawet jako dziecko, kiedy była zła, wszystko rozwalała.
Że co? No tak.
Automaty bokserskie.
Jej mama musiała zapłacić za wszystkie.
Prezes Jeon ją znosił, bo jest uprzejmy.
Mieszkańcy się zgodzą.
Właśnie.
Prezes Jeon jest święty.
Nie rozwiodła się z nim.
On ją rzucił.
Prezesie Jeon, wszyscy wiedzą.
- Bez obaw. - Właśnie.
Dobrze jej tak.
Rety!
Hej!
„Dobrze jej tak”?
Nie wierzę.
Co wy wiecie?
Myślicie, że znacie Cho Jin-dal tak dobrze jak ja?
- Prezesie… - Puść mnie.
To ona rzuciła mnie,
Jeon Dae-yeonga.
Dobra?
Zostawiła mnie!
Mam wam pokazać papiery rozwodowe?
Nic o tym nie wiecie.
Tyle sama przeszła i w końcu wzięła rozwód.
Ale według was zasłużyła sobie, żebym ją rzucił?
Czemu się pan tak denerwuje?
Nie to mieliśmy na myśli.
Jesteście jej sąsiadami i przyjaciółmi!
Jak możecie być gorsi od byłego męża, z którym się rozwiodła?
Obgadujecie ją, bo jej tu nie ma… Cholera.
- Sekretarzu Ko! - Tak!
Nie chcę tu pracować.
- Dobrze. - Ani z nimi!
- Słucham? - Nie podpiszę kontraktu!
- Ale… - A wiecie,
jak super wygląda, jak tłucze automat bokserski?
Nie macie pojęcia.
- Prezesie. - O rety.
A co ze mną?
I faktem, że się postarzałem?
Obrażacie mój wygląd z uśmiechem.
Nie do wiary.
No cóż…
Ja…
Przepraszam.
Prezesie Jeon!
- Rany. - Ty…
Swędzi.
Moje ucho.
„Zalecane przy arytmii”.
Czemu jest tak cicho?
No ale
zawsze się mnie słuchała.
Zobaczmy.
„Arytmia”.
Pojechał do pracy czy nie?
Cholera.
Zaraz oszaleję.
Zadzwonić i zapytać?
Nie, powinnam pamiętać, co powiedziałam.
Wiadomo, co powiedziałam!
Skoro aż tyle, to pewnie wszystko.
Przecież to był on. No bo niby dlaczego nie wracałam na Czedżu?
O rety.
Cho Sam-dal, jesteś nienormalna!
Co jest?
Słucham?
Proszę?
Ja?
Pokłócił się z tatą?
Baek-ho, kawa.
Jest zbyt zadowolony.
Napijecie się?
Dobra.
Tryska szczęściem, nie mógłby tego udawać.
- No. - Idzie. Chodź.
Pa.
Czemu sobie poszli?
Zobaczmy.
Cho Yong-pil.
Dyrektor pytał o ciebie.
Synoptyku Cho Yong-pil.
Tak?
Mam dobre i złe wieści.
Które pierwsze?
Tylko dobre poproszę.
Sam dyrektor…
do mnie zadzwonił, bo rozważy przyznanie nam praw
do ogłaszania alertów pogodowych.
Jest na to otwarty.
Naprawdę?
Możemy ogłaszać alerty?
Od kiedy?
Dopiero to rozważy.
- Co? - Czemu tak nagle?
Jak to czemu?
Jakiś tępy synoptyk wydzwaniał 19 razy.
Złożył skargę 19 razy bezpośrednio do dyrektora.
Co? Bezpośrednio do dyrektora?
Co za wariat…
Proszę pomyśleć.
Jeśli będziemy czekać na wyniki,
a dodatkowo na zatwierdzenie tego,
nie zapobiegniemy wypadkom.
Dyrektorze, mieszkam na Czedżu już prawie 40 lat.
Wystarczy, że spojrzę na morze.
„Jutro będzie burzowa pogoda”.
„Potem będzie padać przez dziesięć minut”.
Już widzę.
Kto inny może ogłosić alert pogodowy?
Dyrektorze, widzi pan z Seulu niebo nad Czedżu?
Halo?
Halo, dyrektorze?
Słyszy mnie pan? Halo?
Ty idioto.
Wiedziałem, że był coś za cicho.
Ktoś prawie zginął.
Nie doszłoby do tego, gdyby zatwierdzono alert pogodowy.
Dzięki twojemu zamiłowaniu do pracy,
zbliżyłem się do dyrektora.
A teraz…
Złe wieści.
Moment. Czemu…
Czemu dostałem reprymendę?
Bo wykonałem kilka telefonów?
Mógł nie podawać swojego numeru na stronie.
Widnieje tam w razie pytań.
Powiedziałem coś nie tak?
Nie mogę tego przyjąć.
Hej. Siedź cicho.
Przeczytaj uważnie.
No więc…
NIEOBECNY W PRACY
„Nieobecny”…
Ma trafić do szpitala Uniwersytetu Halla.
Dokąd…
Nieobecny…
Nieobecny w pracy.
To twoja kara.
Od dzisiaj przestajesz prognozować i idziesz
do serwisu pogodowego.
Nie, ja…
Dziękuję.
Wybrano panią na fotografkę tegorocznej edycji
wystawy zdjęć pogody Czedżu.
Dlaczego akurat dzisiaj?
Yong-pil jest w dziale prognozowania.
Na innym piętrze.
Nie wpadnę na niego.
Na pewno nie.
O Boże!
O rety.
Czemu tu jesteś?
Ja?
Żeby ci przyrządzić pyszną kawę.
Mieliśmy sporo dobrych zgłoszeń, nie?
- Tak. - I to.
Z liceum. Nieostre, ale dobry kąt.
Nie musisz wracać do pracy?
Tak, wracam do prognozowania.
Zaraz mam spotkanie.
- Idę. - Dobra.
- Synoptyku Cho Yong-pilu. - Tak?
Dokąd idziesz?
Powinieneś wymienić.
No tak, dystrybutor wody.
Zapomniałem.
Lepiej wymienię.
Ludzie piją za dużo wody.
Został ukarany i wysłany do tego działu.
- Ukarany? - Tak.
Większość zagłosowała za pani zdjęciami
i wybrano panią na tegoroczną fotografkę.
Ale dlaczego wybrano to zdjęcie?
Jest nieostre i słabej jakości.
Może było w stylu retro w przeciwieństwie do innych.
Rozumiem.
Na potrzeby wystawy
może pani robić zdjęcia pogody albo przyrody Czedżu.
Wychowałam się tu, więc dobrze znam krajobraz.
Mogę dostać informację o pogodzie?
Bez obaw.
Często fotografowie nie są stąd, dlatego przydzielamy im kogoś miejscowego.
Przydzielicie mi kogoś?
Tak. Pokaże pani prawdziwe perełki.
I pomoże w czasie sesji zdjęciowej.
Naprawdę?
Miło byłoby mieć kogoś takiego.
Synoptyku Yong-pilu?
Tak?
Chwila…
O rety.
Hej, Sam-dal.
Czemu nie pasuje ci ten pomysł?
To nie tak.
Znam najlepsze miejsca do zdjęć na Czedżu.
A ty nawet nie masz auta.
Mogę wynająć.
Też jestem z Czedżu, nie?
Znam miejscówki do zdjęć.
Nie trzeba.
Miejsce sprzed 20 lat
przekształcono w atrakcje turystyczne
i pełno tam ludzi.
Czy to przez to…
co się wczoraj stało?
Wczoraj? To znaczy?
Co było wczoraj?
Nic nie pamiętasz?
Przestań już. Naprawdę nie pamiętam.
Czy można w ogóle…
to zapomnieć?
Na pewno nic nie pamiętasz?
Czemu? Powiedziałam coś dziwnego?
Powiedziałam. Na pewno.
Nieważne, po prostu o tym zapomnij.
To bzdety.
- Bzdety? - Tak.
Gadałam jakieś brednie po pijaku.
Chyba tracę rozum.
Teraz do picia włączam nagrywanie.
Ciągle gadam jakieś niestworzone brednie.
Naprawdę nic nie pamiętasz?
A może…
Coś ci się kojarzy?
No…
Piłam z Gyeong-tae i Eun-u tutaj…
I?
Potem widziałam się z tobą…
Tak?
A potem pustka.
Widziałaś się ze mną,
a potem pustka?
Więc…
Niemożliwe.
- Ale przecież… - Nie! Nie chcę tego słuchać!
To bzdety.
Kompletne bzdury. Jasne?
Czekaj. Spójrz mi w oczy.
- Co? - Szczerze. Pamiętasz, prawda?
Nie, mówię poważnie.
- Poważnie. - Chyba kłamiesz.
- Pamiętasz. - Hej, Sang-do!
Co wy tu robicie?
Tylko gadamy.
W każdym razie nie potrzebuję opiekuna. Pojadę sama.
- Pa. - Czekaj…
- Hej. - Cześć.
Zrobiliśmy to.
Sam-dal, zwariowałaś.
Mam go zapytać, co powiedziałam?
Nie.
Boże, nie.
Dzięki.
Współczujesz?
Komu? Czemu?
Też mi współczujesz?
Nie miej wyrzutów, że ktoś ci się podoba.
Nie współczułem ci.
Sam nie wiem.
Jest niezręcznie.
Czemu tak się przy tobie czuję?
Czemu jest mi głupio? Dziwne.
Wkurza mnie to.
Tak czuję, więc nie martw się.
Rozumiesz? To niemożliwa sytuacja.
Co to ma być?
Zemsta?
Tak.
Yong-pil.
No co?
Sam-dal nadal mi się podoba.
Tym razem nie chcę sobie pluć w brodę.
Dlatego nie będę ci współczuć.
Ani martwić się o ciebie.
Podążę za głosem serca.
Sang-do…
Jesteś zdecydowany.
Wypowiadasz mi wojnę?
Tak.
Zrób to samo.
NAJPIERW FLIRT, POTEM MIŁOŚĆ
Hae-dal, mogłaś zadzwonić, jak tu przyjechałaś.
Myślisz, że miała czas?
Jak mogą mówić o jej rodzinie?
Absurd.
Dokładnie.
Zdrowie.
O matko.
Szkoda im Ha-yul, bla, bla, bla.
Kłapią dziobem i pozostają anonimowi.
Nie chcą mówić wprost.
Nie reaguj na to.
Po prostu plotą bzdury.
- Obrzydliwe. - Proszę was!
Coś okropnego.
- Zdrowie. - Zdrówko.
Przepraszam.
Siedzę z kolegami przy tamtym stoliku. Możemy się do was dołączyć?
- Podziękujemy. - Pewnie.
- Dobra. - Dobra. Spoko?
- Zaraz wrócę. - Jasne.
Czekaj.
Rany. Chyba zwariowałyście.
Z chłopakami? Nie podoba mi się to.
Rozejrzyj się, kochana.
Tutaj przychodzi się na podryw.
Bzdura.
Mogę usiąść?
Ile osób?
Tylko dwie.
Dziewczyny!
Po co mnie tu zabrałyście? Rety!
Mam dziecko. Wychodzę.
- Poważnie. - Przestań!
W Seulu chodziłaś do klubów.
Tylko tam tańczę.
No weź, zostań jeszcze chwilę.
Nie powiemy, że masz dziecko.
Przecież nie masz ani męża, ani chłopaka.
W czym problem, Hae-dal?
No weź!
Nie podoba mi się to.
- Spadam. - Czekaj. Tylko godzinkę.
- Usiądź. - Nie podoba mi się to.
Nie pchaj mnie.
- Mało miejsca. - Rety.
- Usiądziemy gdzieś indziej? - Tak.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Zaszył się na Czedżu, więc zapewniam mu rozrywkę.
Jak to? Przyjechałeś na wakacje.
Pracujesz w dużej firmie, a ty siedzisz w inwestycjach?
Tak.
Brzmi fajnie.
Też szukacie pracy? Szybko znajdziecie.
A ty?
- Czym się zajmujesz? - Ja?
Pracuję w Ośrodku Badań nad Delfinami.
Naprawdę?
To chyba wolontariat?
Zgadza się!
Skończył prestiżowy uniwersytet.
Ale teraz pracuje z delfinami
i od dziewięciu lat je chroni.
I na dodatek mało zarabia.
Każdy chce mieć lepszą pracę i zarobki.
Rób coś, co się opłaca.
- Hej. - Nieważne.
A ty, Hae-dal?
- Ja? - Tak.
- Zajmuję się dzieckiem. - Co?
Musisz być przedszkolanką.
Podobno to ciężka praca.
- Nie, moja córka… - Siostrzenica!
Mieszka z siostrzenicą.
Opiekuje się nią.
- Siostrzenicą? - Nie szukasz pracy?
Czasem pracuję na pół etatu.
Ale mamy prawie 30 lat. Zacznij szukać pracy.
Opiekujesz się siostrzenicą i tracisz czas.
To wiek, aby zapracować sobie
na lepsze życie i otoczenie, kiedy osiągniesz wiek średni.
- Co ty wiesz… - Hej.
Życie to nie tylko pieniądze, wiesz?
Niektórych rzeczy nie da się kupić, ty boomerze!
Przepraszam.
Zabawne, że nazwał go boomerem.
Jestem za młody na bycie boomerem.
Nie tylko starzy tak się zachowują.
Ktoś, kto jak ty myśli stereotypowo
i uważa się za nieomylnego, jest boomerem.
Napijemy się?
- Zdrowie! - Zdrówko!
Dyrektor zabronił lecieć do Seulu,
jeśli coś pójdzie nie tak z kontraktem.
Dlatego w ogóle nie wsiadłem do samolotu.
Proszę pana!
Podobał ci się ich ton wypowiedzi?
Obgadywali ją.
Mówili o niej, jakby była jakąś kanalią.
I że zasłużyła sobie na to, że ją rzuciłem. O matko.
Wypomnieli mi mój wiek.
To brak szacunku.
„Ciężko pan pracował”.
O czym ty mówisz?
Nie wypomnieli wieku.
Naprawdę chodziło o to, że pan ciężko pracował.
Co?
- Takie jest tego znaczenie? - Tak.
Czemu język jest tak trudny?
Rety.
Nieważne.
Niech zespół ds. planowania zmieni plan parku.
Namdal-ri to nie jest jedyne miasto na Czedżu.
To dokąd się udamy?
Tam.
Wiesz, tam.
Tam? Czyli dokąd?
Rety, no tam.
Moment…
Chyba nie do…
Tak, tam.
Do miejsca, o którym myślisz.
Tutaj.
SAMDAL-RI
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Dobra, jedziemy.
Jedziemy.
Ale uparta.
Mówiłem, że ją zawiozę.
Co…
Co? Hej.
Wysiadaj.
Nie masz pracy?
Mam. To moja praca.
Czemu ciągle przeszkadzasz?
Udawaj, że mnie tu nie ma.
Jestem niewidzialny.
Jedźmy już.
Nie będę się ruszał.
Czemu to siedzenie tak skrzypi?
Jedź ostrożnie.
Czekaj.
Co kupiłaś?
Mam dla nas przekąski.
Rety. Niewidzialny człowiek mówi.
Wtedy po pijaku…
Nie chcę o tym mówić!
Rety. Mówisz do niewidzialnego.
Jedziemy?
Jak miło znów usiąść za kółkiem.
Zero korków.
W Seulu przejechanie 10 km zajęłoby pół godziny.
Tylko? Raczej dłużej.
Nie pamiętasz?
W czasie Mundialu w 2010 roku
chcieliśmy jechać do Jongno, żeby świętować na ulicy.
- Pamiętam. - Był korek.
- Tak. - Staliśmy cały dzień.
Pamiętam to.
Nie daliśmy rady, więc wróciliśmy do domu.
Byliśmy jak Czerwony Koszmar, a nie Czerwone Diabły.
Tak, to był koszmar.
Powiedz im, że od jutra nie jest mi potrzebny przewodnik.
Nie było mnie tu jakiś czas, ale pamiętam dobre miejscówki.
Jeździłam robić zdjęcia.
Te miejsca już się nie nadadzą.
To znaczy…
Aż tak bardzo nie znosisz
ze mną jeździć?
No więc…
Znaczy się…
Co ludzie powiedzą, jeśli będziemy spędzać razem czas?
Myśleli, że jesteśmy razem, bo raz polecieliśmy do Seulu.
Jak byłam młoda, sama jeździłam w różne miejsca.
Jeśli się rozejrzę, to na pewno coś znajdę.
Moment.
To wygląda na pole kosmosu.
Przepraszam?
Już idę.
Ryż dla pani.
- Dziękuję. - Smacznego.
Super.
Niezłe ujęcie.
- Niezłe, co? - Tak.
Jak pięknie.
Witam. Jedzenie smakuje?
Jest pyszne.
Jesteście fotografami?
Przepraszam. Mam pytanie.
Koleżanka zrobiła zdjęcie.
Wiecie, gdzie to jest?
Nie możesz zapytać koleżanki?
Chodzi o to, że przestała robić zdjęcia.
Może jeśli ją tam zabiorę, może wróci jej wena.
O rety, jaka głęboka przyjaźń.
Pokaż.
To miejsce?
Często tam bywaliśmy.
Już nie można tam robić zdjęć.
Co? Dlaczego nie?
O Boże.
Jak znaleźli to miejsce?
Co ci mówiłem?
Wszystkie nasze sekretne miejsca
to teraz atrakcje turystyczne. Każde je zna.
Jak znaleźli to zacisze?
W Internecie, wiadomo.
To było moje sekretne miejsce.
Zrób zdjęcia tamtej okolicy.
Ładnie wygląda.
Ale ludzie i tak znajdą się w kadrze.
Odpuszczę sobie.
Ale…
Kojarzą panie?
To tam, tak?
Na to wygląda.
Gdzie to jest?
- To miejsce? - Tak?
To kurort Mado.
Słucham?
Jakim cudem to kurort?
Co ci mówiłem?
Posłuchaj mnie.
Ten kurort zbudowano jakieś dziesięć lat temu.
Co się stało z tym miejscem przez ostatnie 18 lat?
Wyspa jest pełna turystów i atrakcji.
Zniszczono ją.
Uważaj, co mówisz.
Dobrze, że mamy turystów.
Całe Czedżu musi wyglądać jak odludzie?
O matko.
Po co tu przyjechałaś? To już nie to samo.
To znaczy? Zostało mi jedno miejsce.
Nie nadaje się na kurort ani na atrakcję turystyczną. Chodź.
Źle idziesz.
Dobrze. Ruchy.
Jak ludzie znaleźli to miejsce?
To miała być moja sekretna broń.
Co ci mówiłem?
Jesteś zła?
O co?
Też się zmieniłam.
Nie powinnam oczekiwać, że czas stanie tu w miejscu.
Pewnie wszystko się zmieniło.
Może być coś, co się nie zmieniło.
Chodźmy.
- To Cho Eun-hye? - Cho Eun-hye?
Fotografka-tyranka?
To Cho Eun-hye.
Myślisz, że przyleciała na Czedżu, żeby się trochę zabawić?
Nie do wiary. Nie ma sumienia.
Przepraszam.
- Czemu tak mówicie… - Daj spokój. Chodź.
Przepraszam.
Tak?
Zrobi nam pani zdjęcie?
Ja?
Sami tu przyjechaliśmy.
Pomoże nam pani?
No…
Pewnie. Czemu nie?
Dziękuję.
Słabo widać twarz. Światło jest złe.
Staniecie tam?
Dobrze.
No dobrze. Robię.
No więc…
Lepiej będzie, jak na siebie popatrzycie.
A może tak?
Może mały uśmiech?
Spróbujcie się śmiać.
Zrobię dwie wersje.
- Dobra. - Dobrze.
No dobrze.
Uśmiech.
Można się śmiać.
- Trochę śmiechu. - Tak.
Dobrze.
Dziękuję.
O kurka.
Świetne te zdjęcia!
Przepraszam.
Przepraszam. Nam też zrobi pani zdjęcia?
Jesteśmy tu sami.
Jasne, pomogę.
Co tu robisz?
Czekam na Gyeong-tae. Co tu robisz?
Muszę coś kupić.
A właśnie.
Znasz to miejsce?
Nie znam.
Cholera.
To zdjęcie, które zrobiła Sam-dal, nie?
Czemu je masz?
Chcę ją tam zabrać, żeby zrobiła zdjęcia.
Gdzie to jest?
Sang-do.
Nadal
podoba ci się Sam-dal?
Pa.
- Nie wiem. - Czego?
Dokąd idziecie?
Chodźcie z nami.
Dokąd?
Znowu chcą budować elektrownię.
Mamy o tym spotkanie.
Idę ich powstrzymać.
Będzie też jakiś ważniak.
To poważna sprawa.
Jeśli budują takie coś, chyba zapewnią wynagrodzenie, nie?
Nie będziesz musiała nurkować. To chyba dobrze, nie?
Nie gadaj bzdur!
Wygramy przewagą liczebną. Nie zrzędzić mi tu. Chodźcie.
Wasza mama ma rację.
Musimy zebrać ludzi, jeśli mamy się im przeciwstawić.
Po co też mamy iść?
- Idziemy? - Tak.
Mamo.
O rety.
Już powinien tu być.
Czemu nie ma jeszcze pani Ko?
Nie wiem. Tak mnie to wkurza.
Rany, już jest!
- Dzień dobry! - Witamy!
To pan…
Skąd tu tyle samochodów?
Niech pani wyjdzie.
To znaczy?
Proszę wyjść.
Co tym razem planujecie w naszym mieście?
Co?
Wyjdźcie.
Co im jest?
Nie zrobiłam dla siebie ani jednego zdjęcia.
Ale wcale nie jest ci przykro, nie?
Nie planowałaś robić zdjęć.
Nie wzięłaś aparatu.
Nie gadaj bzdur. Czemu miałabym nie wziąć?
Zachód słońca nad Czedżu jest piękny.
- Zatrzymaj się! - Czemu?
- Zatrzymaj. - Czemu?
- Tak nagle? - Zjedź na pobocze.
Nie tam. Tu.
Zawrócisz?
Niebo jest dzisiaj piękne.
Dawno takiego nie widziałem.
No tak, aparat.
Myślałem, że nie wzięłaś.
- Wzięłaś. - Tak.
Cho Sam-dal go używała.
Jeden strzał.
Hej.
Tylko jeden został?
Myślałam, że się nie sprzedadzą.
Ludzie nadal je kupują?
- Są popularne. - Naprawdę?
Druga córka pani Ko i Sang-do kupili po jednym.
Sang-do?
Odbierz, Sam-dal.
Masz rację.
Niektóre rzeczy się nie zmieniły.
Chodziło mi o niebo.
Widzisz?
Niektóre rzeczy są takie same.
Jak ja?
Co chcesz powiedzieć?
Nie masz przypadkiem drogich aparatów?
Czemu używasz jednorazówki?
Wiesz, jaką miałam ksywkę w branży?
„Jeden strzał”.
Nie robię zbędnych zdjęć.
Dlatego stałam się popularna.
Czyli ten aparat ci pomógł.
Tak.
Pamiętasz?
W liceum mama nie chciała mi kupić aparatu,
dlatego oszczędzałam i ćwiczyłam na tym.
Każde zdjęcie było przemyślane.
Wtedy się nauczyłam nie cykać bezmyślnych zdjęć.
Teraz tak sobie myślę, że to był dobry nawyk.
Lepiej nie zrobić zdjęcia, niż je potem usunąć.
Ale…
zdjęcia zrobione, a potem skasowane
mogą coś znaczyć dla kogoś innego, nie?
Jak wspomnienia.
Czemu ciągle wspominasz…
Dobra.
Powiedz.
Co ci wtedy powiedziałam?
Co to było?
Wyznałaś uczucia.
Co…
Co?
Hej.
Co za bzdura!
Wyznałam ci uczucia?
Chyba zwariowałam!
- To… - Wyznałaś mi.
Że ci się podobam.
A ty podobasz się mnie.
Dlaczego…
Lepiej już chodźmy.
WITAMY W SAMDAL-RI
EPILOG
Przyjechałeś, Sang-do!
Sang-do, uważaj, jak będziesz wysiadał.
- Na dobrym przystanku. - Dalej.
Inaczej się zgubisz.
Nie jest głupi. Jedzenie czeka.
- Szybko! - Jasne?
Czekajcie na mnie.
Prawie jestem.
Cho Sam-dal, podobasz mi się.
Co z wami? Czemu trzymacie się za ręce?
Dostaniecie wysypki. Dasz wiarę?
Zaraz wezwę policję.
Jak cię to irytuje, znajdź sobie dziewczynę.
Największa zmienna…
której nie przewidziałem.
Hej, Cho Sam-dal! Zaczekaj.
Czemu uciekasz?
Nie zakradaj się tak.
- Dokąd idziesz? - Czemu tak się denerwujesz, Sam-dal?
Przyjechała Brygada Jomnyeo!
Brygada Jomnyeo? Co one tu robią?
Masakra.
Czy narzekają tylko na mnie?
Dlaczego były jest gorszy?
Nigdy nie zapominamy.
O powodzie rozstania.
Możesz…
jeszcze się powahać?
Po prostu…
mi zaufaj.
Napisy: Joanna Kazimierczak