WITAMY W SAMDAL-RI
Może i nie zapomnimy…
ale możemy pójść naprzód.
Wspomnienia miłości
są silniejsze niż powód rozstania.
Jestem pewien.
Jaki by nie był powód naszego rozstania…
ja dam radę.
Patrz na ścieżkę.
Nie lubisz, jak na ciebie patrzę?
No wiesz…
Zawstydzasz mnie. Patrz przed siebie.
No weź! Patrz przed siebie.
Dlaczego?
Jeśli chcę nadrobić stracony czas,
muszę się gapić na ciebie przez trzy lata.
Przewrócisz się, głupolu.
Nie przewrócę.
A nawet jeśli, to nic.
Tak w ogóle, Yong-pil, to szliśmy tą ścieżką?
Gdzie my jesteśmy?
Hej!
Ty!
Gdzie…
Jest.
Doszliśmy.
Dobrze się czujesz?
Nie.
Rozumiem.
Jasne, że nie.
Mówiłam, żebyś patrzył na ścieżkę.
Chciałem, naprawdę. No ale proszę cię.
Jak mam się gdzieś rozglądać, skoro jesteś obok?
Jesteś taka ładna.
Oczarowało mnie twoje piękno.
Odwróciłaś moją uwagę.
Co ty pleciesz?
Dobra. Wskakuj.
Musisz być głodna.
Jedziemy coś zjeść.
Nogi mi się trzęsą i bolą mnie kostki.
Odpada. Nie chcę jeść.
Jednak chcesz.
Szybko. Uwaga na stopę.
Każdy padałby z głodu, gdyby łaził przez dwie godziny.
Szliśmy 15 minut pod górkę i aż dwie godziny z górki!
No już, już.
- Jedz. Byłaś głodna. - Ty…
Dobra.
Spacer był przyjemny.
Nie masz kimchi?
Nie, inaczej byśmy ją jedli.
Mam zwędzić? Zapiszę na rachunek Gyeong-tae.
- Nie musisz. - Nie?
Trochę nijaki bez kimchi.
Ramyeon i kimchi się uzupełniają.
Tylko tak powstrzymasz mamę przed nurkowaniem.
Pomogę ci.
Jutro o 11
wznowimy rozmowy w sprawie parku.
Współpracujmy.
To wszystko leki mamy?
Tak.
Sporo tego.
Znalazłam jej kombinezon.
Ha-yul go ukryła.
Ha-yul?
Pewnie podsłuchała rozmowę.
Musiała się martwić o mamę,
więc ukryła go w swoim pokoju.
Hej. Sam-dal jest w domu?
Jeszcze nie?
W porządku.
Sam-dal, chodźmy do domu. Wezmę…
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Pani Ko.
Mandarynki rosną?
- Tak, dolałam octu. - Rozumiem.
Co tu robisz?
Zapomniałam telefonu.
Rozumiem.
Przy okazji, dzieci nadal są w środku?
Nie mam pojęcia.
Sam-dal nie wróciła?
Musi być w kanciapie. Sprawdźmy.
No dobrze.
Zawsze tu zostawiam.
Co?
Światło się świeci. Muszą tam być.
Znowu pijecie?
Codziennie, od powrotu Sam-dal.
Sam-dal, twoja mama tu jest!
O matko!
Wiem, że się lubią,
ale tak przy matce? Rety.
Sam-dal?
Sam-dal.
Nie szkodzi.
Co?
Zostaw ich.
Co?
Pani Ko!
O rety! Pani Ko!
Pozwoli pani na to? Zostawi ją tam pani?
Jest dorosła. Jak ma iść do domu, skoro śpi?
Wróci, jak się obudzi.
Na razie.
ODCINEK 12 WITAJ W DOMU
O rany.
O rety.
- O matko. - Nic ci nie jest?
- Czekaj. Co? - Co jest?
Co?
Spaliśmy tu?
Tak.
Hej!
Mogłeś mnie obudzić, a nie spać!
Zaraz. Która godzina?
Szósta rano.
Niemożliwe.
O Boże.
- Co mam zrobić? - Co jest?
Co się dzieje?
Moment. Panie Man-su.
Żadne „panie”.
W porządku, Man-su.
Przez przypadek tu zasnęliśmy.
Niczego sobie nie wyobrażaj i siedź cicho.
Będę siedział cicho.
To dobrze.
Yong-pil, nic ci nie jest?
- Sam-dal! - O Boże!
Dzień dobry. Jak się pani ma?
Dobrze, ale nie wiem, jak twoja mama.
Proszę?
Wiem, że szybka żeniaczka jest w modzie,
ale nie można tak robić przy mamie.
Weszła tam?
Tak.
Miłość to coś pięknego, ale powinnaś ją przeprosić.
Na oczach mamy spałaś z mężczyzną?
Pani Ko na pewno nie ma uprzedzeń.
Przez przypadek razem zasnęliśmy.
Do niczego nie doszło. Serio.
Poważnie mówię!
Jesteście dorośli. Dziwne, jeśli do niczego nie doszło.
Proszę pani…
Cholera!
Ja wam kibicuję.
Pani da spokój!
Miłość to nie grzech!
Jestem.
- Cho Sam-dal. - Tak?
Dopiero wróciłaś?
Wróć szybciej drugim razem.
Mogłaś mnie obudzić, kiedy byłaś w kanciapie.
Pracuję z Yong-pilem nad projektem.
Zgubiliśmy się, wracając.
Chcieliśmy tylko chwilę odpocząć.
Ale potem odpłynęliśmy.
To, co zobaczyłaś…
Nieważne.
Co ty pleciesz? Nic nie rozumiem.
Jesteś dorosła.
Nie tłumacz się, z kim byłaś.
Ale…
to Yong-pil.
No i co?
Co z tego, że to on?
Mamo, nie jesteś zła,
że on…
mi się podoba?
Słuchaj…
Sang-tae…
Dziwne. Gdzieś to tu było.
To nie jest śmieć.
Pa.
Tato!
Mówiłem ci, że to nie są śmieci.
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Prezesie.
Dzięki.
Sekretarzu Ko.
Jin-dal przyjdzie, prawda?
Prawda?
Tak.
Mam przeczucie.
A ja czuję, że nie przyjdzie.
Pesymista.
Słyszysz? Przestań być negatywnie nastawiony.
Jeśli nie przyjdzie, będzie to coś pozytywnego.
Jeśli przewodniczący się dowie o planach parku w Samdal-ri…
O rety!
Podziwiam twoją zdolność przewidywania kryzysu.
Działaj szybko.
Bez jego wiedzy.
Ej.
Pani Cho!
Skarbie, przyszłaś.
Cieszę się.
Nie nazywaj mnie tak.
Obawiam się, że będziemy się częściej widywać.
No to może
„kochanie”…
Tak też nie.
To może
„pani Cho” albo „Jin-dal”?
Albo…
- „Moja droga”… - Ty…
No to jak?
Masz pomysł, sekretarzu?
- „Hej” albo „słuchaj”? - Może być.
Ja mówię „hej”, a ty „słuchaj”.
Ja powiem „hej”.
Nie, powiem „słuchaj”.
Ty powiesz „hej”.
Idziemy? No to już.
Co?
Poczekaj. Tam stoi auto.
Tym razem mieliśmy się postarać.
Tak jest.
Bez obaw.
Jak to, załatwiam zlecenia dla Eun-ju z powodów osobistych?
Projekt Eun-hye potrzebuje nowego fotografa.
Cho Eun-hye?
Nie mogę jej prosić, żeby wróciła.
Ludzie nadal pamiętają ten incydent. To chwilowa przerwa.
Nie można jej zatrudnić.
Skończyłaś?
- Tak. - To chodź.
Szef ma spore oczekiwania.
Jesteś gotowa?
Gdzie to jest?
Widziałaś pojemnik z kimchi?
Kimchi? Nie widziałam.
Babciu.
Ciocia Sam-dal go zabrała.
Co? Po co?
Nie wiem.
Ale kimchi było świeże,
więc raczej nie chce nikogo dorwać.
Czym się tak martwisz? To tylko kimchi.
Nie zrobiłam mu lunchu ani nie wyhaftowałam niczego.
Dam mu tylko kimchi zrobione przez mamę.
Ja trochę zjem. Gyeong-tae i Eun-u też.
Razem będziemy jeść.
Czy to dziecinne?
To nic takiego.
Tylko dzielimy się jedzeniem. To nic takiego.
Ale gorące.
Parzy.
- Sam-dal! - Jejku.
Co tam robisz?
Jem tteokbokki.
Chodź jeść. Dobre jest.
Czemu masz kimchi?
Bez powodu.
- Chyba nie dlatego, że… - To znaczy?
Nie przyleciałam tu z kimchi, bo wczoraj miałeś na nie ochotę.
Powinno tu być w razie czego.
Myślę, że przyleciałaś.
Nie przyleciałam. Nie jestem dzieckiem.
Wczoraj ramyeon mi nie smakował, bo nie było kimchi.
To dla mnie.
Sama zjem.
Dzisiaj też jesz ramyeon?
Nie.
Co? Mówisz bez sensu.
Nie zmuszam cię do jedzenia, jak nie chcesz.
- O co ci chodzi? Wyrzuć. - Czemu miałabym to zrobić?
W takim razie…
Możesz sobie wziąć.
Czemu się śmiejesz?
- Nie śmiej się ze mnie. - Dobra.
Sam-dal, nie masz prawa tak ładnie wyglądać
ani być taka urocza,
ani tak troskliwa.
Bo aż serce mi wali.
Co ty mówisz?
Daj, zjem.
Nic nie zjesz.
No daj mi trochę.
Bez tych uśmieszków.
A to za co?
- Sam-dal… - Hej, Gyeong-tae.
Co jest, Gyeong-tae?
Głupolu…
Co ty przeżyłaś?
- Ja? To znaczy? - Co jest grane?
Co przeżyła?
Co to?
Hej!
Cho Eun-hye!
Ty mała…
O Boże.
Co jest?
O co chodzi? Co to?
To…
Mamo, ona…
Która?
Jin-dal czy Sam-dal?
Nieważne.
Nie masz się co martwić.
Daj mi to.
Po co? To nic takiego.
Daj mi to.
Znowu wyszły jakieś artykuły o Sam-dal?
Dawaj!
Hej!
Cho Eun-hye!
Ty mała…
Jak śmiesz gnębić moją ciężko pracującą córkę?
Za kogo ty się masz?
Myślisz, że ujdzie ci to płazem, suko?
Co?
Zapłacisz mi za to.
Kim jest ta kobieta?
Kto to?
Zrujnuję cię!
Kim jest ta kobieta?
Mów!
Taka z ciebie szycha?
MATKA ASYSTENTKI JĄ KARCI!
„Matka asystentki”?
To matka Bang Eun-ju?
Tak.
Mamo.
…ujdzie ci to płazem?
Co za wariatka.
Czemu bije tę chudzinę?
Cholera. Bang Eun-ju.
To wredna suka.
Zapłaci za to.
LOTNISKO CZEDŻU
O co chodzi?
Nagrałaś to, jak byłaś w szpitalu, nie?
Cho Eun-hye!
Ty mała…
No i?
Wrzuciłaś to?
Tak.
Dlaczego teraz?
Bo mi się nudziło.
WIADOMOŚCI Z CZEDŻU
CHO SAM-DAL WYBRANA NA WYSTAWĘ ZDJĘĆ POGODY
Wysłuchamy ich i będziemy na „nie”.
No dobrze.
Jin-dal.
- Jin-dal. - Dzień dobry.
Co tu robisz?
A jak twoja mama się dowie?
Słuchajcie,
jestem tu jako mieszkanka Samdal-ri.
Miło byłoby mieć tu jakąś atrakcję.
Twoja mama przewodzi haenyeo.
Szału dostanie, jak się dowie, że tu jesteś.
- Idź. - Szybko.
A kogo to obchodzi?
- Uważaj. - Nie mów tak.
Słuchajcie, może się na mnie złościć.
Haenyeo nie mogą wiecznie nurkować.
Wy umiecie nurkować, ale tego nie robicie,
bo to zbyt męczące.
To dlatego, że…
To prawda, ale…
Ta praca jest wymagająca.
Ale nikt nie będzie musiał jej robić, jeśli wybudują park rozrywki.
Przepuścicie taką okazję?
Przemyślcie to. Dobra?
Budowa parku AS w Samdal-ri
utworzy około 10 000 miejsc pracy.
Dodatkowo park rozrywki będzie stanowił
popularną atrakcję turystyczną Samdal-ri
i pomoże ożywić miasteczko.
Do rzeczy.
Co będzie w parku?
Muszę rozsypać nawóz w sadzie.
Pan się pospieszy.
Tak jest. Proszę spojrzeć na slajd.
W planach jest promenada wzdłuż wybrzeża do wieczornych spacerów
i montaż laserów.
Przed 21 już śpimy.
Nie będzie można spać przez te lasery!
- Właśnie! - Starsze panie nie zasną.
- No tak. - Nie zasną.
Szczegóły można dograć, a światło ustawić.
Co ma pan na myśli? Po co w nocy światło?
- Będzie za jasno. - Co?
To jakiś żart!
Bez światła!
Skoro chodzą spać o 21, o tej godzinie wyłączymy światło.
Kto w ogóle chciałby spacerować nocą?
To wieczorna atrakcja, więc nie możemy jej wyłączyć o 21.
Zapomnij. Zamień to na dzienną atrakcję.
Tak jest.
Musimy to przedyskutować wewnętrznie.
Drugą atrakcją jest Świat Safari.
Znajdzie się w nim 50 gatunków zwierząt,
- w tym dzikie zwierzęta, lwy i tygrysy. - Dzikie zwierzęta?
Powariowaliście?
Widziałam w wiadomościach, że uciekają i wchodzą do wiosek.
Mamy żyć w strachu?
- Racja. - Tak się nie da żyć.
Dlatego zatrudnimy doświadczonych opiekunów zwierząt,
którzy będą tam całą dobę.
Jak przyłażą świnie z sąsiedniej wioski, zamieniają pola w bagno.
- A wy chcecie dzikie zwierzęta? - Racja.
Zgadzam się.
Zero dzikich zwierząt!
- Prezesie. - Zapomnijcie.
To zbyt niebezpieczne.
Po co trzymać dzikie zwierzęta?
Prezesie!
Jakie safari jest bez zwierząt?
Co za głupek.
Chce zbudować ten park rozrywki czy nie?
Wszystko chce pousuwać!
Dobrze, kochani! Posłuchajcie.
Nie będzie za jasno, jeśli światło skierujemy w stronę morza.
Nie aż tak jasno.
Tak szczerze mówiąc, w wiosce jest nocą trochę za ciemno.
- To prawda. - Dwa lata temu nocą
włamali się do Słynnego Sangdo.
Kamery były bezużyteczne.
Nie mogli rozpoznać złodzieja, bo było za ciemno.
Masz rację.
- Było za ciemno. - Dokładnie.
Wypadki z dzikimi zwierzętami należą do rzadkości.
Jak przyjdą do wioski, dajcie mi znać.
Złapię je.
Wiecie, że jestem silna. Dam radę.
Słuchaj.
Szukaj rozwiązania problemu, a nie wszystko usuwasz.
Czyj to projekt?
Mojego ojca…
Przewodniczącego.
Właśnie.
Zgodzi się na safari bez dzikich zwierząt?
Pewnie się wkurzy, że się przeniosłeś do Samdal-ri.
Co się cieszysz?
No więc…
Wróciły wspomnienia, kiedy próbowałaś mi tam pomóc.
Skarbie, byłaś przy mnie i wspierałaś mnie we wszystkim,
żebym się nie nasłuchał od ojca.
Teraz ciągle mnie ochrzania.
Nie mów do mnie „skarbie”, tylko „hej”.
No tak.
Cho Eun-hye!
KARA DLA CHO EUN-HYE! MATKA ASYSTENTKI JĄ KARCI!
Jak śmiesz gnębić moją ciężko pracującą córkę?
Sam-dal, uderzyła cię?
Jin-dal, nie martw się.
Nie pogarszaj sprawy.
Mama wie?
Po co Hae-dal jej powiedziała?
Mam się dobrze.
Jasne?
Pa.
Ludzie kochani.
Czemu to się stało akurat teraz?
Na litość boską.
Nie masz się dobrze.
Co?
To wszystko przeszłość.
No i co z tego? Jej matka cię uderzyła.
Czemu sama tam poszłaś? To niebezpieczne.
Nie wiedziałaś, kto tam będzie. Mogłaś z kimś pójść.
Niby z kim?
Jin-dal zrobiłaby scenę,
a zabranie asystentek byłoby żenujące.
Czemu jej na to pozwoliłaś?
Jesteś niewinna!
Czemu dałaś się uderzyć?
Mogłaś jej oddać!
Nie wiedziałam, co zrobić.
Teraz kiedy o tym myślę,
żałuję, że jej nie oddałam.
Pierwszy raz czegoś takiego doświadczyłam.
Nie pytaj, czemu tak się dałam,
i nie mów, co mogłam wtedy zrobić.
Nie bądź taki, Yong-pil.
Strasznie mnie to wkurza.
Byłaś wtedy sama.
Tłumiłaś w sobie emocje, płakałaś do poduszki i…
Człowiek jest sam na tym świecie.
Nie jesteś sama.
Masz rodziców, siostry, przyjaciół.
Masz mnie!
Też tu jestem.
Masz też mnie.
Nie jesteś sama.
Od teraz tak nie rób.
Nie tłum emocji i nie płacz do poduszki.
Jasne?
To nic takiego, że byłam sama…
Odpowiedz. Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
Czemu nam nie powiedziałaś?
Czemu jej na to pozwoliłaś?
Mogłaś nas zabrać do szpitala.
Zapłacą za to.
Jak śmiały cię tknąć?
Ciekawe, kto to wrzucił. Zrobił to specjalnie.
Ty…
Kurz zaczął opadać, a teraz znowu o tobie mówią.
Zobacz.
Wzruszająca jest miłość matki.
- Pokrzepiająca scena. - Boskie.
Zasłużyła sobie za te krzywdy.
O rety.
Co za oszołomy…
Mamo.
Daj mi numer do jej matki.
Mamo. Daj spokój.
Ale już!
Jak nie do niej, to do Eun-ju.
Ale…
- Czemu tak się dałaś? - Mamo.
Dlaczego?
Mamo!
Czemu dałaś się pobić, kiedy nic nie zrobiłaś?
Mamo, proszę.
Nie po to wysyłałam cię do Seulu!
Daj mi jej numer.
Tak samo jej przyłożę.
Nic mi nie jest, mamo.
- Jest! - Mamo.
- Nie jest z tobą dobrze! - Mamo, proszę cię.
Na litość boską…
Hej.
To wyniki rekonesansu?
Miejsca turystyczne odwiedzane przez fotografów.
Nie chcę znanych miejsc. Macie znaleźć perełki!
Dłużej tego nie zniosę.
Posłuchaj…
Potrzebny nam koncept, zanim znajdziemy miejsce.
Zwariowałaś?
Znosiłam cię, bo myślałam, że czegoś się nauczę,
skoro pracowałaś z Cho Eun-hye.
Ale ja jestem zdolniejsza.
Nie masz pomysłu, nie?
Dlatego wyżywasz się na nas!
Chodźmy.
Co robicie? Nie możecie odejść.
Jesteśmy asystentkami, a nie służącymi.
Sama sobie noś torby.
Chodź.
- Dokąd idziecie? - Hej.
Hej!
Niczego nie nauczyła się od Eun-hye.
Dajcie mi czas coś wymyślić.
Jutro na spokojnie pogadamy…
Dajże spokój.
Mogłaś je powstrzymać.
Co z sesją? Potrzebujemy asystentek.
Przeklęta Cho Eun-hye.
Śmiały o niej wspomnieć!
Eun-ju…
Eun-ju.
Trzy razy zmienialiśmy asystentki.
Wyleją mnie, jeśli projekt będzie klapą.
Ekipa będzie za tydzień, a pomysłu brak.
Gdzie będziemy jutro kręcić? Nie mamy pomysłu.
Nie jesteś sama.
Masz rodziców, siostry, przyjaciół.
Masz mnie!
Też tu jestem.
Mamo.
Bolało cię?
Musiałaś być w szoku.
Bolało.
Byłam w szoku.
I się bałam.
Czułam, że jestem sama na świecie
i nie mam na kim polegać.
Bałam się.
Nie powinnam była puszczać cię na stały ląd.
Mamo?
Jeszcze nie skończyłam.
Tak, wtedy się bałam.
Ale teraz nic mi nie jest.
Mam cię przy sobie.
Nie denerwuj się już.
W domu robi się posępnie, pani Ko.
Dobrze.
KOMISARIAT W SAMDAL
Patrzcie!
To jawna napaść!
W biały dzień!
Publicznie ją zaatakowała!
To nie jest karcenie, tylko napaść!
Tak, można ją pozwać o napaść.
Ktoś specjalnie to wrzucił.
Nawet nie zamazali jej twarzy.
Ma rację. Czemu tego nie zrobili? Ma prawo do wizerunku.
Boże!
- Można ją pozwać. - Dobra.
Nie wierzę, że to mówię,
ale lepiej nic nie rób dla jej dobra.
- Czemu nie? - Czemu?
Opinia publiczna uważa, że sobie zasłużyła.
Sam wiesz.
W końcu sprawa przycichła i mogła jakoś żyć.
Dokładnie! Kurz opadł i teraz to!
- Sang-bong! - Co?
Co tu robicie?
Jak to się mówi? Chcemy zgłosić napaść.
POLICJA
Szlag. To Cheon Chung-gi i Bang Eun-ju stanowią problem.
Mogliśmy dać im popalić, Yong-pil.
Zgadzam się. Cholera.
- Widzieliście ich? - Tak, w Seulu.
Trzeba zrobić rysopis. Wracaj. Ty też, Yong-pil.
Bang Eun-ju ma w sieci pełno zdjęć.
Naprawdę?
Delfiny cierpią w akwariach.
Chrońcie je.
OCEANARIUM
Cześć, mała. Znaczy się, Ha-yul.
Wypuśćcie delfiny do morza.
UWOLNIĆ DELFINY
Ha-yul, naprawdę będziesz tu stać?
Tak. Fajnie jest obserwować delfiny,
ale ważniejsza jest ich ochrona.
Zobaczyłem, że uwielbia delfiny,
więc nauczyłem ją, jak o nie poprawnie dbać.
Proszę pana?
To prawda, że delfiny krócej żyją w akwarium?
Tak, w morzu mogą żyć nawet 40 lat.
Ale w niewoli tylko cztery lata.
Dlaczego?
Jakbyś się czuła uwięziona w małym pomieszczeniu?
Zestresowana.
Co nie?
Delfiny też się stresują,
bo powinny być w otwartym morzu.
Rozumiem.
Stres powoduje same choroby.
Bardzo wnikliwie, Ha-yul.
Mądrala z ciebie.
A tak w ogóle,
to kto je zrobił?
Wolontariusze z Ośrodka Badań nad Delfinami.
Chcesz je odwiedzić?
Tak.
Hej.
Nie powinnaś była się zgadzać.
Nic nie szkodzi. To nie jest jakiś obcy.
Czyli…
jest pan dyrektorem?
Musi być pan zajęty. Nie musi pan tego robić…
To moja praca.
W barze uzgodniliśmy, że będziemy na „ty”.
Co? Kiedy to uzgodniliśmy?
Czemu mielibyśmy być na „ty”?
Nie przyjaźnimy się.
To nieprawda.
Czemu został pan tatą Namchun?
Ja?
Gdybym nie został,
nikt inny by jej nie ochronił.
OŚRODEK BADAŃ NAD DELFINAMI
Fajnie tu macie.
Nie jesteśmy na „ty”.
Powiedziałam tak, bo wspomniałeś przy niej o barze.
Miejsce było opuszczone.
Cały rok poświęciłem na zorganizowanie go.
Świetnie ci poszło.
Opuszczone? Nie wiedziałam.
Dla ojca nie ma rzeczy niemożliwych.
Jestem tatą Namchun.
No tak.
Kiedy zaprzyjaźniłeś się z Namchun?
Mając 21 lat, pracowałem w oceanarium
przed podróżą po Europie.
Wtedy się poznaliśmy.
To znaczy, że Namchun była w niewoli?
Tak.
Pewnego dnia przestała jeść.
Zaczęła uderzać ciałem o ścianę, kiedy wchodziłem sprzątać.
Myślałem, że tak się bawi…
ale poznałem prawdę. Chciała zakończyć swoje życie.
Co? Delfiny są w stanie to zrobić?
Tak. Po angielsku to stranding. Nie jest to rzadkość.
Delfiny zabijają się ze stresu.
Była wtedy w ciąży z Oryongiem.
Delfiny urodzone w akwarium krótko żyją.
Namchun chyba to wiedziała.
Wolała umrzeć razem z dzieckiem, niż żyć w niewoli.
No tak.
Wtedy zdałem sobie sprawę, że tylko ja mogę ją ochronić.
Rozumiem.
Wiem, jak się czułeś.
Nie chcę!
Czemu mam zostawić swoje dziecko?
Masz tylko 21 lat.
Nie ma ojca. Jak ją sama wychowasz?
- My ją wychowamy. - No właśnie!
Nie ma ojca,
więc powinna być przy matce.
Nie jesteście jej mamą.
Gdybym tonęła z córką,
ratowalibyście najpierw mnie.
Ochronię ją najlepiej.
Kto, jeśli nie ja?
Ha-yul to…
Raz widziałem, jak płakała nad morzem.
Tylko dziewięć lat, a taka troskliwa.
Co…
Płakała? Dlaczego?
Twoja mama jest liderką haenyeo, tak?
Spotkałem Ha-yul, kiedy twoja mama miała wypadek.
Płakała, bo nie wiedziała, kto ochroni jej mamę, jeśli babcia umrze.
Co?
Co jeśli morze zabierze moją babcię?
Co stanie się z moją mamą?
Jest taka troskliwa.
Dlaczego płaczesz?
Ha-yul.
Czemu płaczesz, mamo?
Ktoś cię zasmucił?
Dlatego ukryłaś kombinezon babci?
Bo się bałaś,
że nikt mnie nie ochroni, jeśli coś jej się stanie?
Czemu się martwisz o takie rzeczy?
Powinnaś się martwić o to, w jakie gry grać
i co jutro zjeść.
Zrobiłam to, bo jestem za mała, żeby cię chronić!
Nikt nie musi mnie chronić.
Bo już kogoś mam.
Mam ciebie.
Jestem 10 razy silniejsza od innych,
nawet jak nie ma mnie kto chronić.
Ci, którzy muszą chronić innych, są znacznie silniejsi.
Ha-yul…
Nie martw się o takie rzeczy.
Nie chcę, żebyś się tak martwiła.
Mamo, to…
Naprawdę…
Jin-dal.
Byłaś na prezentacji parku rozrywki?
Nie.
Po co miałabym tam iść?
Sam-dal, wyjdź szybko.
Dobra! Idę!
Powiedz mu, żeby jechał do Namdal-ri.
O czym ona mówi?
Boże, ale capi.
No nie mogę.
- O rety. - O Jezu.
- Czemu to mamy? - Fuj.
Co to?
Wieś.
Nie robimy rekonesansu? Co tu robimy?
To miasto rodzinne Eun-hye.
Skąd wiedziałeś?
Byłem z nią. Naprawdę nazywa się Cho Sam-dal.
Jak za dużo wypiła, gadała, że nie wróci do Samdal-ri.
Powinniśmy szukać miejsca do zdjęć.
Dlatego tu jesteśmy.
Tu coś wybierzesz?
Tak.
Na pewno mają jakieś nieodkryte miejscówki w stylu retro.
Pani Cho, temat retro jest super.
- Nieźle, co? - Jasne.
To ma być wieś, więc może pani miasteczko? Na Czedżu?
Moje miasteczko świetnie by się nadało.
Ale nie chcę tam jechać.
Co, jeśli na nią wpadniesz?
Nie znosi swojego miasta.
Nie ma szans, że tu wróciła.
Zjedź gdzieś.
Chcę pochodzić i pozwiedzać.
Co tu się odbywa?
BANG EUN-JU O CHO EUN-HYE: „CHCIAŁAM SZACUNKU”
Patrz, jaka diablica.
Tylko zbijasz bąki.
Co mnie gnębisz?
Mamo, zobacz.
To Bang Eun-ju, która dręczyła Sam-dal.
Diablica jedna.
- A to za co? - Możesz jej przekazać.
Niby jak?
- Witam. - Witam.
Ale gorąco.
Co?
Nie może być.
To ona.
Gyeon-tae…
Gyeong-tae, wyjdź. Szybko!
Kiedyś to zrobiłam.
Rozumiem.
Trochę do niej podobna.
Przyjrzyj się.
Na zdjęciu wygląda trochę inaczej.
Babki z Seulu wyglądają dla mnie tak samo.
Nie dziwota, żeś kawaler.
Włosy ma…
- Eun-u, szybko. - Chodźcie!
Ale po co tu przyjechała?
No właśnie.
I to z własnej woli.
Może żeby dręczyć Sam-dal.
- Co? - Ta mała…
- Dzwoniłeś do Sang-do? - Tak.
Stawimy im czoła, mając pewność.
- Dobra. - Tak!
Cicho.
Pomyliły nam się.
- Chodźmy. - Dobra.
Idą sobie. Co robimy?
- Co teraz? - Co robimy?
Cheon Chung-gi i Bang Eun-ju!
- To on mnie zaatakował. - To oni.
- Przyjechali z własnej woli. - Co?
- Jak śmiecie tu być? - To ty jesteś tym idiotą?
Jak śmiecie przyjeżdżać?
- Co to za ludzie? - Co jest?
„Co jest”?
A ty?
Czemu kłamałaś na temat Sam-dal?
Ej, Bang Eun-ju.
Gdzie twoja matka, która zbiła naszą drogą Sam-dal?
Miałeś mi zniknąć z oczu.
Mam tego dość.
Hej!
Uciekaj.
Brać ich!
- Brać ich! - Hej!
- Zatrzymać się! - Stać!
Cholera.
Hej.
Hej. Eun-ju i Chung-gi są tutaj.
Po co przylecieli?
Nie wiem. Zgubiliśmy ich.
Nie wiemy, co knują. Lepiej idź do Sam-dal.
W porządku.
Sam-dal, gdzie jesteś?
Naprawdę?
Zostań tam. Nigdzie nie idź.
Zaraz przyjdę.
A ten co?
Fuj! Ale ten ocet capi. Aż głowa mnie boli.
Silny zapach octu odpędzi ptaki.
Masz rację.
O rety.
Ocet najlepszy.
Jestem w sadzie.
Co jest?
Dolewam octu.
Dobra.
Po co przyjechałaś do miasta Eun-hye?
- Czemu zwiałeś? Nic nie zrobiliśmy. - Bang Eun-ju.
Nie widziałaś ich twarzy?
Bronili Sam-dal i nam grozili.
Mamo, skończyłyśmy. Możemy iść.
Mamo.
Mamo, zjedz sobie.
Masz obsesję na jej punkcie.
Wrzuciłaś stare nagranie i tu przyjechałaś.
- Sprawa prawie przycichła. - Co jest?
Chcesz oddać jej mój projekt?
Chwileczkę.
Wrzuciłaś to nagranie, bo ludzie chcieli
z nią pracować?
Chcą ją po tym, co mi zrobiła?
Dopilnowałam, że się nie podniesie.
Masz moją córkę za karalucha?
Słucham?
Co?
Co to za smród?
- Mamo! - Mamo!
Co…
- To Eun-ju. - Ale smród.
To Bang Eun-ju!
Boże, co to za smród?
Zwariowałaś, paniusiu?
Co tu robicie?
No więc…
Tak.
Zwariowałam.
Jaka matka byłaby zdrowa po tym, co przeszła jej córka?
Żadna!
Rozumiem, że twoja matka była zła o to, co stało się jej córce.
Ale co mówiłaś?
Dopilnowałaś, że się nie podniesie?
Słyszałam, jak kłamałaś o tym, co ci się stało.
I jak sama zaprzeczyłaś!
Jak mogłaś?
Czemu skłamałaś?
- Nie musiałaś oblewać… - Myślisz, że się nie podniesie?
Zrób jej coś jeszcze.
Proszę pani…
Nie uczyłam jej upadać,
ale nauczyłam ją, jak się podnosić.
Za każdym razem się podniesie.
Powiedz matce,
że odpłacę jej za to, co zrobiła mojemu dziecku.
Ona też ma matkę!
- Proszę pani… - Mamo.
Eun-hye, poczekaj. Daj mi wyjaśnić.
Jak śmiesz ją dotykać?
Gnojku.
Nie dotykaj jej. Zrozumiano?
Życie ci niemiłe?
Hej.
To ty byłeś w biurze.
Masz rację. To ja, gnojku.
Działasz mi na nerwy. Wkurzasz mnie.
Rozumiesz?
O co ci chodzi?
Zejdź mi z oczu, gnojku.
Spływaj. Pożałujesz, jak cię znów zobaczę.
- Zaraz… - Szlag!
- O rety! - Cho Eun-hye!
Myślisz, że odpuszczę?
Mamo, daj mi chwilę.
No, wrzuć filmik.
Co?
Nagraj rozmowę i wrzuć do sieci.
Co? Tracisz pracę, którą zdobyłaś, udając ofiarę?
Boisz się, że odbiorę ci pracę?
Nie jestem złodziejką. Czemu miałabym kraść?
Umiem o siebie zadbać.
Jak mogłaś tak bezczelnie tu przyjechać?
- To twój teren czy co? - Tak.
Może i nie miałam siły w Seulu,
ale to moje terytorium.
Lepiej uważaj.
Pożałujesz, jak będziesz cwaniakować.
Jasne?
Chodź, mamo.
Ty.
Już byś nie żyła, gdyby nie moja mama.
Tknijcie znowu moją siostrę, a…
Rany.
O rety.
Po co to tu przyniosłaś?
Co się stało?
Nie będę tolerować ludzi, którzy źle traktują nasze córki.
Ani znosić tych, którzy dręczą Sam-dal.
Zobaczysz.
Mamo, nie jesteś zła,
że on…
mi się podoba?
O co chodzi?
Co jest?
Najpierw rozprawię się ze sobą
za ostre traktowanie Sam-dal.
Rety.
Twoja mama jest mocna.
Dwa tygodnie będą zmywać ten zapach.
Mnie to mówisz?
Mama jest taka narwana.
Humor ci dopisuje.
To dlatego, że cię pomściła?
Nie.
Cały dzień miałam dobry humor.
Bałam się z tym zmierzyć, kiedy byłam na stałym lądzie.
Kiedy tutaj zobaczyłam to nagranie,
czułam się dobrze.
Dlaczego?
Znasz to uczucie,
kiedy grasz w dwa ognie i zostajesz sam na polu?
Otacza cię przeciwnik
i próbuje zbić, celując w każdą część ciała.
Tak się czułam w Seulu.
Ale…
jak tu przyleciałam, spojrzałam na to z innej perspektywy.
Jakbym w tłumie zobaczyła swój zespół,
który do mnie macha i mi kibicuje.
Mój zespół…
Chyba właśnie wtedy
poczułam się lepiej.
Jestem z ciebie dumny, Sam-dal.
Mądrze zrobiłam, że tu przyleciałam.
Nie wierzę, że znajome mamy też ich nastraszyły.
Co z nimi zrobimy?
Pamiętasz?
Jakbyś dopiero wczoraj wróciła z poczuciem porażki.
I popatrz na siebie teraz.
Mówiłam ci, że nie poniosłam porażki.
Wróciłam do domu.
Masz rację.
Nagranie Eun-ju pomogło ci w tym.
To nie miało wpływu.
A co miało?
No wiesz.
Przypomniałam sobie, co mi powiedziałeś.
Powiedziałeś, że nie jestem sama.
Czyli to ja musiałem machać do ciebie i ci kibicować.
- Tak. - Właśnie.
Rozumiem.
Co, jeśli będą chcieli, żebyś wróciła?
Wrócisz do Seulu?
Nie.
Już nie muszę szukać dawnej Cho Sam-dal.
A co?
Teraz muszę osiągnąć coś jako Cho Sam-dal.
Co?
Coś, czego nie mogła Sam-dal.
Cokolwiek.
Prezentuj broń.
Jesteś już.
Dobrą mają wieprzowinę.
Masz. Jedz.
Co tym razem?
Yong-pil nie idzie do centrali.
Transfer nie zależy ode mnie.
Ten smarkacz chciał na mnie donieść
za zmowę z tobą i zmuszenie go do transferu.
To mój syn.
Uważaj, co mówisz.
Czemu ciągle zmieniacie zdanie?
Co się dzieje?
Nie chciał iść do centrali, a ty nie chciałeś go wysłać.
No i?
Ale potem nagle chciał tam iść.
I znowu zmienił zdanie.
Był zainteresowany?
- Kiedy? - Jakiś czas temu.
Od tamtej pory nie zmienił zdania.
Teraz jest zajęty.
Wszyscy synoptycy robią to samo.
Czym jest taki zajęty?
Nie słyszałeś?
Nie powinienem ci mówić.
- O co chodzi? - Yong-pil…
dostał reprymendę.
Za co?
Czemu reprymendę?
Co złego zrobił?
Co to jest?
Będziesz robił szal na drutach?
Nie poznajesz?
Przyjrzyj się.
To tylko włóczka.
Naprawdę nie pamiętasz?
Rozplącz.
Mam ją rozplątać?
No, zrób to.
Zobacz.
Rozplącz.
- To? - Tak, pociągnij.
- To zajmie wieki. - No, rozplątuj.
Ciągnij.
- Tak? - Szybciej.
- Dalej mam to robić? - To zajmie dwie godziny.
Całą wieczność.
Szybciej.
Kwiecista boja należała do liderki haenyeo.
W dzień wypadku
wybiegł z pracy
i za to oberwał.
Co powiedziałeś?
Za kogo? Liderkę haenyeo?
Tak.
Przeniósł się do serwisu pogodowego i pomaga fotografce.
Jeszcze coś.
Słyszałem, że ta fotografka
jest córką liderki haenyeo.
Muszą być blisko.
Sang-tae, dokąd idziesz?
I zrobione.
- Proszę. - Co to?
Zobacz.
Hej, Yong-pil. Chyba mi się podobasz. Co teraz?
Hej!
Podziałało!
Udało mi się!
Tak!
Podziałało!
Teraz pamiętasz?
Zachowałeś to przez tyle lat?
Tak. A co?
To był szal. Co się z nim stało?
Rozplątałeś go, jak zerwaliśmy?
No pewnie.
Jak ci się nie podoba, zrób mi nowy.
Nie pamiętam, jak się szydełkuje.
No to może rękawiczki?
Są o wiele trudniejsze.
Tato, co tu robisz?
Ty…
Tyle cię błagałem.
Mówiłem ci,
że nie mogę żyć bez mojego syna.
Błagałem cię osiem lat temu.
Dlaczego wróciłaś?
Po co wróciłaś?
Jak mogę znieść twój widok?
Kiedy wciąż mam w sercu żal?
Nie mogę żyć bez Yong-pila.
Też nie mogę żyć bez mojego syna.
Panie Cho, proszę!
Panie Cho…
Tato, co ty mówisz?
Obiecałaś.
Czemu wróciłaś i robisz zamieszanie?
Czemu?
Moment.
Tato, co ty mówisz?
Odejdź.
Wróć na stały ląd!
Tato!
WITAMY W SAMDAL-RI
Chcę odwzajemnić twoją miłość.
Nie chcę przechodzić tego samego znowu.
Nigdy z nim nie wygram.
Nie mówmy o Yong-pilu.
Chcę ci o czymś powiedzieć.
Przyszedłem, by cię wkurzyć.
Będę cię wkurzał, by cię chronić.
Wiem, że do tej pory nie pogodziłeś się…
ze śmiercią mamy.
Mamo!
Co pani tu robi?
Dokąd dziś pojechała?
Sagyemul? Dziś?
Cho Sam-dal!
Napisy: Joanna Kazimierczak