WITAMY W SAMDAL-RI
Mi-ja…
Był czas, kiedy przepełniał nas smutek.
Kochanie. Dokąd idziesz?
Kochanie, to kiepski moment.
Mamo.
Kochanie, proszę…
Puść mnie.
Sang-tae…
Sang-tae.
Wpuść mnie, proszę.
Pozwól mi się z nią pożegnać.
Sang-tae…
Sang-tae.
Choć raz.
Choć raz pozwól mi się pożegnać.
Chcę ją zobaczyć ostatni raz!
Pozwól mi ją pożegnać, Sang-tae!
Powinnaś była umrzeć!
Czemu zabiłaś moją córkę? Sama mogłaś umrzeć!
Czemu zabrałaś moją córkę?
Idź stąd! Wynocha!
- Pani Yang. - Dlaczego?
- Wynocha! - Pani Yang.
- Przepraszam. - Idź stąd!
- Pani Yang. - Boże!
Nie chcę cię widzieć! Odejdź!
POGRZEB
Nie mogę bez ciebie żyć!
Nie mogę bez ciebie żyć, Mi-ja!
Sami nie dawaliśmy sobie rady z tym smutkiem.
Nie mieliśmy siły, by pocieszać innych.
BU MI-JA – KO MI-JA
BU MI-JA
Ból pozostawił zbyt duże rany w naszych sercach.
ODCINEK 14 KONIEC ŁEZ
Nie do wiary.
Nadal taki jest?
Nawet wtedy wyżywał się na mamie.
Latami błagała go o wybaczenie.
To prawda.
Byłam wtedy mała, ale pamiętam.
Długo nie wychodziła z domu.
A on jest cały czas taki sam.
To nieprawda.
Osiem lat temu tak się zachowywał, żeby Yong-pil i Sam-dal zerwali.
Na jakiś czas mu przeszło,
a teraz znów zaczyna.
Tato, co powiedziałeś? Zrobił to osiem lat temu?
To znaczy, że zostali zmuszeni do zerwania ze sobą?
Przez pana Cho?
Poważnie? Nie wierzę.
Znowu sprawia problemy za sprawą tej dwójki?
Bo widać, że nadal się lubią?
Też widzicie, że znowu ich do siebie ciągnie?
Nie „znowu”.
Nigdy ich nie przestało ciągnąć.
Dziwne było, że Sam-dal nie znalazła porządnego faceta
po zerwaniu z Yong-pilem.
Podobno Yong-pil cały czas był sam.
To chyba oczywiste.
Nie byli jak zwykła para. Od urodzenia nierozłączni.
Nie potrafili przeżyć rozstania.
Szkoda mi mamy.
Tak nie można…
- Stój. - Dokąd idziesz?
Zakończę to raz na zawsze.
Tato, proszę cię. Nigdzie nie idź.
Mama już próbowała.
Nie widziałeś?
Zgadza się.
Nigdy tak mu się nie postawiła.
Nie miała odwagi z nim porozmawiać.
Pan Cho też był zaskoczony.
Oczywiście, że był.
Pierwszy raz od 20 lat wspomniała o pani Bu.
To nie tak, że nie chciała.
Nie mogła.
Nie śmiała.
SUKCES YONG-PILA PIERWSZY KONCERT W OPERZE
Myślisz, że jesteś jedyny?
Że tylko ty cierpisz?
Cierpię tak samo jak ty.
Tak samo za nią tęsknię.
Tak samo!
Ja też za nią tęsknię!
GORĄCO
Gdyby fale były wyższe, miałabyś duże kłopoty.
Czemu tam poszłaś podczas przypływu?
Nie widziałaś ostrzeżenia?
Musimy porozmawiać.
Yong-pil.
Tak?
Pamiętasz, jak zawsze
przecinałam sobie język, jedząc cukierka, bo zapominałam go rozgryźć?
Pewnie, że tak.
Zawsze ci mówiłem, kiedy masz go rozgryźć.
Właśnie.
Zawsze tacy byliśmy.
Po naszym rozstaniu odkryłam,
że się tego nie nauczyłam.
Chyba myślałam, że nie odejdziesz.
I zawsze rozcinałaś język?
Nie.
Przestałam jeść cukierki.
Bo jak przecięłam sobie język,
przypominałeś mi się.
I znowu cierpiałam.
Więc przestałam je jeść.
Harowałam jak wół
i starałam się o tobie nie myśleć.
Ale mi się nie udało.
Ale ty byłeś inny.
Co masz na myśli?
Nie próbowałeś unikać…
ani o mnie zapomnieć.
Letnim motywem w Magazine X
były lustra.
Byłeś częścią mojego życia…
CHO YONG-PIL
na każdym jego etapie.
FOTOGRAFKA 2023, CHO EUN-HYE
Nie cierpiałeś?
Cierpiałem.
Bolało.
Ale co…
gdybym się postarał…
i w końcu o tobie zapomniał?
A gdybym chciał
zobaczyć twoją twarz,
bo tak bardzo tęskniłem,
ale nie pamiętałbym jej?
Wiele dla mnie znaczysz.
Sam-dal, widzisz,
ani przez chwilę nie chciałem żyć bez ciebie.
I dlatego…
nie zapomniałem o tobie.
Yong-pil, nie chcę…
nieodwzajemnionej miłości.
Nie chcę tego.
Osiem lat próbowaliśmy ruszyć dalej, ale nie wyszło, więc co teraz?
Nieodwzajemniona miłość jest nie fair.
No więc…
zróbmy to.
Bądźmy w związku.
Bądźmy zakochani, co?
Tak.
Zróbmy to.
Miłość.
Bądźmy zakochani.
- Sam-dal. - Tak.
Nawet jeśli mój tata jest przeciwny,
nie możesz mnie zostawić, jak wtedy.
Nie zostawię.
Nie zostawię cię.
Nigdy więcej.
Więc…
nawet jeśli twój tata nigdy nas nie zaakceptuje.
bądźmy ze sobą nawet w cierpieniu.
- Dobrze? - Dobra.
Dobrze.
Zbieram się. Pa!
Co to za użalanie się nad sobą?
Polej mi.
Sang-do.
Czemu nie wyznasz Sam-dal, co czujesz?
Wszystko wiem. Zawsze wiedziałem.
Uparty jesteś. Minęło tyle lat.
Jezu.
Gyeong-tae myśli,
że Yong-pil i Sam-dal chcą do siebie wrócić.
Musisz jej powiedzieć.
Powiedzieć?
- Co wtedy? - Sama zdecyduje.
Lepiej się poczujesz, jak przestaniesz dusić to w sobie.
Ja się poczuję lepiej, ale Sam-dal fatalnie.
To coś…
Będzie musiała sobie z tym poradzić.
Wiesz co?
Powiedziałem, że mam kogoś na oku, i chciała mi pomóc.
Nigdy nic do mnie nie czuła.
Więc będzie się czuła fatalnie
i niekomfortowo,
jeśli powiem, co do niej czuję.
To byłoby samolubne.
Przestań.
Nie mam szans.
Nawet na solidnym budynku pojawiają się pęknięcia
po kilku dekadach.
Więc jak to możliwe…
że nadal…
nie widzę dla siebie
nadziei?
HOTEL I KURORT SHWORLD
AS Group… To ja najbardziej ich nienawidzę!
Nie chcę nawet o nich myśleć!
Rozumiem…
Dobrze, rozumiem.
O co chodzi?
To błąd systemu?
Jeszcze rano karty kredytowe działały.
Proszę pana…
Miarka się przebrała.
Co?
To znaczy? Zaczynam się stresować.
Co się stało, sekretarzu?
Co? Mówisz o mamie?
Tak.
Zaszokowała nas. Nigdy tak do niego nie mówiła.
Jest na dworze?
Co chcesz zrobić?
Pocieszyć ją?
Udawaj Greka.
Nie wygłupiaj się.
Na litość boską.
Więc co? Znowu zerwiesz z Yong-pilem?
- Co? - Udawaj Greka
i wróć do niego.
Rozumiem.
Pomyśl.
Po 20 latach w końcu powiedziała panu Cho, jak się czuje.
Stawiła mu czoła.
Nie wiesz czemu?
Bo ja wiem.
Jeśli znowu zerwiecie,
mama będzie miała wyrzuty sumienia.
Rozumiesz?
Tak.
Wiem, że cię to męczy,
ale zostaw sprawę dorosłym.
Nie wiń ich potem.
Patrzcie, jaka starsza siostra.
Zawsze byłam starsza.
Jeśli rozumiesz, powiedz Yong-pilowi, że chcesz do niego wrócić.
Co ty mówisz?
Musisz być w związku, żeby przekonać pana Cho.
Wrócicie do siebie tylko po tym, jak da wam swoje błogosławieństwo?
Szybko, powiedz mu, że do siebie wrócicie.
- Jak nie, ja to zrobię. - Zwariowałaś? Czemu?
- Yong-pil! - Już jesteśmy razem!
Co powiedziałaś?
Już jesteśmy razem.
Jesteście? Jak to?
Od kiedy?
- Wczoraj. - Od wczoraj?
Boże, czuję się zdradzona.
Gruchaliście do siebie, kiedy my mieliśmy tu kocioł?
O rany, patrz na jej uśmiech.
Mów szybko.
Nie do wiary.
Dawaj!
Co mam mówić?
Szczęśliwa?
Tak.
CHO YONG-PIL – 6. ALBUM KONIEC ŁEZ
O co chodzi?
Zeszłam się z Yong-pilem.
Nie będę się przed tym bronić.
Już się nie rozstaniemy.
Mamo,
nie czuj się winna.
Nie przepraszaj.
Brawo.
Dobrze zrobiłaś.
- Szybko. - Śpisz na dworze?
Co?
Mówiłeś, że te są za ciężkie.
Niby kiedy? Dzięki temu będzie przytulnie.
Będziesz z Sam-dal, prawda?
Ile masz tych kołnierzyków? Co za głupek.
Dwa.
Narka.
Patrzcie, jak podskakuje. Rany.
Zazdroszczę.
Tak mu zazdroszczę!
A po co pojechałaś do Sagyemul?
Z uwagi na zjawisko Tyndalla?
Tak.
Skąd wiedziałeś?
Ja wiem wszystko.
Zjawisko Tyndalla najlepiej widać rankiem na stożkach wulkanicznych.
Naprawdę?
Pojedziemy na jeden pojutrze?
Dobrze, że chmury będą nisko.
Trzeba wcześnie wyjechać, żeby złapać wschód słońca.
Tak, trzeba będzie go złapać.
A co ty na to?
Może wybierzemy się na kemping?
- Kemping? - Tak.
No…
Chcesz tam spędzić noc?
Tak.
Tylko my?
Zaprosimy Gyeong-tae?
Po co chcesz go zabrać, jak mamy być sami?
Dobra.
Co jeszcze wziąć?
Będzie zimno. Wezmę ogrzewacze do rąk.
Zobaczmy…
Chyba tutaj były. Gdzie one są?
Są.
Będę ich potrzebować?
Jest ciepło.
Poza tym są ciężkie.
Co tu robisz?
Co robisz w moim domu?
Co? Mamo?
Chodź jeść, Yong-pil.
- Zupę z jeżowców i wodorostów. - Co?
Co tak stoisz? Nie będziesz jadł?
Oszalałaś?
Czemu mam to jeść? Wyjdź, dopóki jestem miły.
To wracaj do pokoju.
Przyszłam nakarmić Yong-pila.
Usiądź.
Co?
Dobrze.
Ty mały…
Czemu karmisz mojego syna?
Sang-tae,
to też mój syn.
Nie pamiętasz?
Tak samo jak moje córki są dziećmi Bu Mi-jii,
on jest moim synem.
Obiecałam sobie coś z Mi-ją.
Matka nie może nakarmić syna?
Jesteś jego matką?
Zabiłaś jego matkę!
Nie zabiłam jej!
Jeśli tak, to czemu tu stoję?
Powinni mnie zamknąć dawno temu.
Zwariowałaś?
Postanowiłaś zapomnieć o tym, co zrobiłaś?
Dwadzieścia lat prosiłam cię o wybaczenie.
Mam być zdrowa po tym, co przeżyłam?
Żyłam jak grzesznica.
Nasze dzieci też się nimi stały.
Już taka nie będę.
Ze względu na Mi-ję.
I na nasze dzieci!
Już taka nie będę.
Naprawdę rozum postradałaś.
Rety.
Zupa jest w lodówce. Podgrzej sobie na kolację.
Przez 20 lat dusiłam w sobie emocje.
Yong-pil,
nie miej żalu do ojca, nieważne, co robi.
Inaczej nie spojrzę twojej matce w oczy. Rozumiesz?
Jabłko nie pada daleko od jabłoni.
Sam-dal powiedziała to samo.
Rozumiem. Nie martw się.
Wcinaj.
- Odłóż resztę do lodówki. - Dobrze.
- Idę. - Dobrze.
Dziękuję za obiad.
Tato.
Co? Zadowolony, że dla ciebie gotowała?
Tak, całkiem zadowolony.
Wyjdź i zobacz, dla kogo nagotowała.
Kto lubi ślimaki bez ogórka, zupę z jeżowców i wodorostów?
To twoje ulubione dania, nie moje.
Zrobiła je specjalnie dla ciebie.
Tato, nie wyrzucaj ich więcej.
Dobrze?
Sam-dal!
- Cho Sam-dal! - Idę!
- Pani Cho! - Pani Cho!
Co jest?
- O rety! - Pani Cho!
Co tu robicie?
Czemu przyleciałyście?
Co się stało?
Mówiłyśmy, że panią odwiedzimy.
Nadal potrzebuje pani asystentek.
Zgadza się.
Na razie nie ma co robić. Robię tylko zdjęcia.
Dobrze, że jesteśmy. Tak, jak myślałam.
Robi pani zdjęcia zupełnie sama.
Ma rację.
Nie do końca sama.
Dali mi pomocnika.
Szkoda, że nie wiedziałam, że dzisiaj będziecie!
A więc to pani dom.
Takiej pani nie znałam.
W Seulu wyglądała pani tak elegancko i wspaniale.
A teraz jak wsiok?
Nie, jak dziewczyna z sąsiedztwa.
Więc traktujcie mnie tak.
- Nie, nie mogę. - No tak.
Właśnie!
W razie czego
wzięłyśmy sprzęt i rekwizyty do zdjęć.
Od czego zaczniemy?
Dopiero przyleciałyście. Nie rzucajcie się w wir pracy.
Nie dzisiaj. Odpocznijcie trochę, a potem…
Sam-dal, praca czeka!
Co powiedział?
No więc…
Chwileczkę.
- Rozgośćcie się. Jedzcie. - Tak.
Zaraz wrócę.
Za momencik.
Chodźmy do pracy.
Mogłeś tego nie mówić. Przyjechały tu do pracy.
Ale uzgodniliśmy…
Każę im odpocząć i spróbuję je tu zostawić.
- Daj mi chwilę. - Ale…
- Czas… - Pani Cho, jesteśmy gotowe.
Nie możecie od razu jechać na kemping. Będziecie wymęczone.
Ma rację. Nie będziecie mogły spać.
Ani znaleźć miejsca, żeby się odświeżyć.
Właśnie.
Dzisiaj będę pracować z nim.
Przy plaży jest dużo kawiarenek.
- Idźcie tam i… - Pani Cho, dość.
Przyleciałyśmy do pracy, a nie zwiedzać kawiarnie.
To pani chciała, żebym pracowała.
No tak.
Czemu to zrobiłam?
Brak snu i prysznica to normalka w czasie sesji.
Swoją drogą, wystawa jest wspaniała.
Nawet dali pani kogoś do pomocy.
Jaka ładna pogoda.
Dzisiaj jest grzeczna.
To ta sama pani Yang, która wczoraj dała popis?
Szybko się uspokaja po ataku złości.
- Tak. - Tak.
O rety.
Nie wiem, czy demencja idzie jej na pamięć,
czy może tak tęskni za córką.
- O rany. - Pewnie i to, i to.
Rety. Ciekawe, jak się czuje pani Ko.
Wczoraj pani Yang w złości wyrwała jej włosy.
Dobrze, że ma ich dużo.
Jesteś niemożliwa.
Dobrze, że nie straciła wszystkich.
- Jest cała? - Hej.
Wczoraj się stresowała?
Ona nie, ale ja tak.
Bierze leki na czas?
Może ja też mam demencję.
Zapominam, czy brała.
Mamo, bierz leki na czas.
- Idę do pracy. - Dobra.
Sang-tae.
Mi-ja…
Nie miej do niej zbyt wielkiego żalu.
Mam mieć żal do żony?
Nie martw się.
POCZTA
Tak, wysłałam priorytetem.
Na pewno kogoś szukają?
Zatrudniają tylko z doświadczeniem.
Masz szansę, o ile AS cię nie powstrzyma.
Byłaś wysoko oceniana.
Pewnie, że tak. Byłam najlepsza.
Ale brak mi pewności.
Wiem, że chcesz wrócić do pracy.
Chcę.
Dzięki. Postawię ci obiad, jak wrócę.
MOTEL SAMSONGJANG
Moment. Czemu stamtąd wychodzi?
Sekretarzu Ko.
Tak?
Płacę ci trzy razy więcej niż płacił ci mój brat.
Zgadza się.
Jak mogłeś pozwolić, żebym tu spał?
Bolą mnie plecy.
Mówiłem, że oddam ci w Seulu.
Niestety nie stać mnie na pokój hotelowy za pół miliona wonów.
To najlepsza opcja.
Nie masz kredytówki?
Żona mnie zabije, jak zobaczy „motel” albo „hotel”
na wyciągu bankowym.
Ale jeśli powiesz jej prawdę…
Gdybym powiedział, że mój szef próbował
przenieść park rozrywki z Namdal-ri do Samdal-ri, a przewodniczący
zostawił go na lodzie,
pewnie szukałbym już nowej pracy.
Nie zostałem na lodzie.
Jak ojciec dowiedział się tak szybko?
Dobrze, że jesteś.
- Dzień dobry. - Rano sobie pojechali.
Dokąd?
- Do Namdal-ri. - Co?
Mieszkańcy są źli.
Czują się oszukani.
Zabierał mieszkańcom cenny czas,
a teraz sobie pojechał?
Przyjrzę się temu.
Rety.
Jezu.
Przyjechał.
Sekretarzu Ko.
Jedź. Nie zatrzymuj się.
Co?
Co to było?
- Jeon Dae-yeong! - Dobra.
Wiecznie nie może pan uciekać.
Należy jej się wyjaśnienie.
Jak mam jej cokolwiek wyjaśnić, kiedy powiedziałem, że może mi ufać?
To proszę przekonać przewodniczącego.
Zablokował moją kartę. Nie wiesz, co to znaczy?
Chce mnie odsunąć od projektu.
Jaki ma pan plan?
A jak myślisz?
Muszę za wszelką cenę wrócić z projektem do Samdal-ri.
- Uwielbiam to miejsce! - Ja też!
- Jak ładnie! - Jak tu pięknie!
No więc…
Twoje koleżanki ze stałego lądu…
są prostoduszne.
- Jak ładnie! - Dobrze wyglądam?
Ja też chcę.
Chyba nie mają w zwyczaju myśleć o innych.
No…
W ogóle to ile wziąłeś namiotów?
Dwa.
Ale musimy się podzielić w pary.
Trzy osoby to za dużo.
Niech pani podejdzie!
Szybko!
Świetny pomysł.
- Zdrowie! - Zdrówko!
Pierwszy raz piję na łonie natury.
Nawet mi nie mów.
Wziąłeś wino?
To miał być
miły wieczór z…
Jest miło i wspaniale.
Rzeczy musiały być ciężkie.
Były bardzo ciężkie.
Niosłem też namioty, więc ramiona mnie…
- Serio? - O tu.
Wymasować ci?
- Tak, tu. - Tutaj?
Tu.
Tutaj?
Pani Cho, bardzo się pani zmieniła od przeprowadzki tutaj.
Ja?
Przeszła pani metamorfozę.
Nawet inaczej pani mówi.
Nie wygłupiaj się. Jestem taka sama.
W Seulu
była pani spięta i skupiona w obawie przed popełnieniem błędu.
A tutaj jest pani taka spokojna.
Pijemy, a pani nawet nie nagrywa.
W razie czego nagrywała pani siebie, jak piła sama.
Tak sobie myślę, że tutaj nigdy siebie nie nagrywałam.
Może dlatego, że czuje się pani z kimś swobodnie.
Z wami też tak się czułam.
- Naprawdę? - Pewnie.
- Serio? - Wypijmy za to.
Zimno, nie?
- Trochę. - Zimno ci? Poczekaj.
Proszę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję.
Masz koc.
Co jest?
Co?
Nic.
Swoją drogą,
zgaduję, że nie znalazłyście nowej pracy.
Otrzymałyśmy wiele ofert.
Pracując z panią Cho, zyskałyśmy szacunek w branży.
Rozumiem.
To czemu na mnie czekacie? Kto wie, kiedy wrócę?
Znajdźcie pracę.
Nie chcemy.
Pracujemy tylko dla pani.
Ma pani duży dom.
Możemy go sprzątać.
- Tak. - Oszalałyście?
Nie rezygnujcie z kariery!
Dlatego zostaniemy z panią.
Ja też.
O rety.
Kto was nauczył mówić takie poruszające rzeczy?
Zdrowie.
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Hej, Sang-tae.
Dae-seong, dokąd idziesz?
Do restauracji.
- Dać im drobne. - Rozumiem.
Znowu sam pijesz?
Napijmy się razem. Ale najpierw dam im drobne.
Tu się napijemy, dobrze?
- Dobrze. - Dobra.
W porządku.
Spadaj albo pożałujesz.
Yong-pil i Sam-dal
nie widzieli się przez osiem lat.
Nie prowokuj mnie.
Ale nadal coś do siebie czują.
Jaki ojciec, taki syn.
Co powiedziałeś?
Życie ci niemiłe?
Nie!
Myślisz tylko o zmarłej żonie,
a przez osiem lat nie widziałeś, jak syn cierpiał.
Co?
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Czego jeszcze chcesz?
Moja żona płakała w poduszkę przez ostatnie dziesięć lat
po śmierci twojej żony.
- Rozumiesz? - Ty mały…
Nie mówiła o swoim bólu, bo miała poczucie winy.
Płakała w samotności.
Jak śmiesz, Pan-sik?
Chcesz zginąć?
- Cholera. - Ty draniu.
Pan-sik, ty mały…
Co ty możesz wiedzieć?
A ty?
A ty? Co ty wiesz?
Ty mały…
Jak śmiesz?
Czemu się bijecie?
Ty…
Nic nie wiesz.
Obraz mi się rozmywa,
a pamięć zawodzi.
Czasem
cały dzień patrzę na jej zdjęcie,
bo zapominam, jak wyglądała.
Co ty wiesz?
Nic nie wiesz!
Gotowe.
Smacznego. Dobre mandarynki.
Wszystko gotowe. Wykręć się od nieproszonych gości.
To on, prawda?
Jedyny gość na wystawie Paris Magazine.
Przyjaźniliście się? A teraz jeszcze wspólna wystawa?
Spotykacie się?
Hej!
Uciekła tu po tym, co zrobił Chung-gi.
Myślisz, że chce randkować?
- No tak. - Tak?
Przepraszam.
Kończmy na dziś?
Późno już. Idźcie do namiotu.
- Tak? - Jasne.
Dobrze.
Szczelnie zamknijcie śpiwory. Zimno jest.
Dobranoc.
Pani Cho, momencik.
- Co? - Synoptyk tam jest?
To dwuosobowy namiot. Też mogę tam spać.
Co?
Znamy się od 38 lat. Wszystko gra.
Spokojnie. Idźcie spać.
Ale tak nie można.
Jesteśmy szczupłe. Zmieścimy się.
Ja i tak śpię na boku.
Nie wygłupiajcie się. Śpijcie wygodnie.
Teraz jest nam niezręcznie.
- Śpijmy razem. - Dziewczyny.
Wszystko gra.
- U nas też. - Ale…
- Nie. - Powiedziałam coś.
Wszystko gra.
- Nic się nie dzieje. - Dziewczyny!
Jesteśmy parą.
Więc wszystko gra.
O rety.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, że przylecą.
Przepraszam, dobra?
O co im chodzi?
Jesteśmy parą. Czemu nam przeszkadzały?
Dlaczego?
Powiedziałam im, że jesteśmy parą od dwóch dni…
To nie ma znaczenia.
Kupiłem wino, rozwiesiłem lampki, jak nie ja.
Postarałem się.
Przecież przeprosiłam!
Też się cieszyłam. Nie wzięłam ogrzewaczy do rąk.
Dlaczego nie?
Bo myślałam, że ty mnie ogrzejesz.
Pojedziemy innym razem, co?
W porządku.
One znowu się z nami zabiorą?
Nie, zostawimy je, choćby nie wiem co.
Naprawdę?
Tak, zostawimy je.
Pozbądźmy się ich. Zostawimy je jeleniom na górze Halla.
Wiem, że trochę nie kontaktują,
ale są dla mnie ważne.
Widziałem.
Naprawdę cię lubią.
Wiem.
A mimo to
zostawiłam je.
Wsiądźcie do autobusu nr 7780 do Bongsan i wysiądźcie w Samdal-ri.
Dzień dobry, panie Cho.
Musisz
widywać się z nią…
mimo że jestem przeciwny?
Tak.
Dlaczego?
Bo…
Sam-dal to ta jedyna.
Tak jak mama była tą jedyną dla ciebie.
Nie mogę…
bez niej żyć.
Bu Mi-ja to ta, którą kochasz i pamiętasz.
A dla mnie to Sam-dal.
Więc
może i nie jestem mamą…
ale spróbuj pomyśleć też o mnie.
Co…
Co masz na głowie?
Fryzura Cho Yong-pila.
Nie wygląda tak samo?
Przyjacielu…
Zaraz ci walnę. Zwariowałeś?
Zupełnie go nie przypomina.
Serio?
Szkoda. Wydałem dużo kasy, by ci się przypodobać.
Hej, Cho Sang-tae.
Dlaczego tak mnie lubisz?
Nie wiem. Cała mi się podobasz.
Od stóp do głów. Calutka.
To dobry powód.
Moje serce należy do Cho Yong-pila.
Nie ma w nim miejsca dla ciebie.
Nic nie szkodzi,
bo ja mam miejsce dla ciebie.
Teraz masz w sercu Cho Yong-pila,
ale może kiedyś
dasz mi szansę.
A jeśli nigdy nie dam ci szansy?
No…
To nic nie poradzę.
Chodźmy, Ha-yul…
Co?
Gdzie ona jest?
Cha Ha-yul!
Gdzie byłaś?
Włóż go.
To cioci Jin-dal.
Czemu mam go włożyć?
Musisz mieć wisiorek na szyi.
Tak?
Więc włożę mój.
Włóż ten.
Jest ładny.
OŚRODEK BADAŃ NAD DELFINAMI
Ale pochłonęło ją rysowanie.
MARZENIEM HA-YUL JEST…
Mówiłem, że jej się spodoba.
Dzięki.
Ładny naszyjnik.
Ten?
To…
Dzięki.
Co to?
To?
Prezent dla Ha-yul.
Plakaty zrobione przez Ha-yul stały się hitem.
Każdy je chciał.
Jest utalentowana.
Naprawdę?
Wykorzystała talent w dobrym celu.
- To dla niej? - Tak.
Chciałem zrobić plakaty potępiające park rozrywki.
Znowu przenieśli go do Namdal-ri?
Tak.
Czemu wzdychasz? To chyba dobrze?
Haenyeo były na nie.
Park w Samdal-ri oznacza, że mama nie musi nurkować.
No więc…
Mama nie powinna nurkować z uwagi na chore serce,
ale nadal chce to robić.
Park rozrywki by jej to uniemożliwił.
Rozumiem.
Nie wiedziałem, że ma chore serce.
Tak.
A ty? Byłeś przeciw z uwagi na delfiny?
No tak.
Hałas może być dla nich niebezpieczny.
Budowa będzie głośna.
Moja mama jest bardzo uparta.
Podczas nurkowania coś może jej się stać.
Nie przejmuje się tym, że jej córki się o nią martwią.
Może do niej dołączysz?
Co?
Możesz z nią nurkować.
Byłaś pływaczką.
No tak, racja.
Nie, co za głupota. Nie jestem haenyeo.
To zostań nią. Co cię powstrzymuje? Martwisz się o mamę.
To prawda.
Mamo.
Hej, Ha-yul.
Usiądź sobie.
No dobrze.
To dla ciebie.
To za namalowanie plakatów.
Ach, tak. Dziękuję.
Chcesz szybko dorosnąć, prawda?
Jedz, żebyś urosła.
Dobrze.
Ha-yul, ja chcę, żebyś została taka mała.
Nie chcę, żebyś dorosła.
Mamo, to byłoby straszne, gdybym na zawsze została taka mała.
APLIKUJ DO ŚWIATOWEJ ORGANIZACJI METEOROLOGICZNEJ
Rety, wiem, że chcesz tam pracować.
Zgłoś się.
Błagam pana. Nie idę tam.
Nie uważasz, że marnujesz tu swój talent?
Niedługo będziesz za stary.
Powiedziałem coś. Nie idę tam.
Co masz do stracenia? Spróbuj.
Halo?
Dzień dobry.
Pan Cho przysłał zwolnienie i się nie pojawił.
Czy coś się stało?
Co? Mój tata?
Tato.
Co?
Co tu jeszcze robisz?
Wiesz, dokąd mógł pójść?
Yong-pil.
Wiem, gdzie jest.
Chyba poszedł do mamy.
To znaczy,
że jest w świątyni?
Tak.
Dzwoniłem tam.
Potwierdzili to.
Rano się spakował i wyszedł.
Wiesz co?
Robiłem sobie nadzieje.
Sądziłem, że w końcu pomyślał o moich uczuciach.
Ale się myliłem.
Wstań. Pojedziemy po niego.
Nie wiem, co robić.
Wzniósł wokół siebie mur.
I nie można go zburzyć.
A teraz…
już nie wiem, co mam robić.
Yong-pil.
O co chodzi?
Przyszłaś tu sama, żebym na ciebie nakrzyczał?
Może pan na mnie krzyczeć.
Nie masz do mnie żalu?
Nie boisz się mnie?
Nie.
Nigdy nie miałam do pana żalu ani się pana nie bałam.
Jak to?
Bo wiem, że nie czuje pan do mnie nienawiści.
Wiem…
że bardzo pan kochał panią Bu.
Pamiętam, jak pan za mną przepadał.
Jak byłam młodsza, mawiał pan: „Sam-dal, zostań moją córką”.
Tak pan mówił.
Najbardziej bolało to,
że człowiek, który tak za mną przepadał…
nagle zaczął mieć do mnie żal.
Ot tak się panu odmieniło.
Pękło mi przez to serce.
Nie przyszłaś przypadkiem mnie przekonać?
Przyszłam się pożalić.
Zawsze chciałam to panu powiedzieć.
Może mieć pan do mnie żal, ale ja nie mogłabym mieć do pana.
Wiem, czemu pan tak czuje.
Dlatego poczekam.
Trzymając Yong-pila za rękę.
Będę na pana czekać.
Sam-dal.
Tak?
Naprawdę nie potrafisz żyć bez Yong-pila?
Zna pan odpowiedź.
Tylko jego darzyłam uczuciem.
Będę kochać tylko jego
aż do śmierci.
Widzisz tego wiązowca?
Ja nim jestem.
To znaczy?
Mieszkańcy o niego nie dbają,
ale on nadal chroni przed wiatrem i daje cień.
Tak jak ten wiązowiec, będę cię wiecznie kochał,
nawet jeśli ty mnie nie.
Naprawdę?
No jasne.
Będę cię kochać aż do śmierci.
Będę cię miłować
i…
kochać tylko ciebie.
O rety.
Sam-dal.
Co tu robisz?
Widziałaś mojego tatę?
Tak.
Sam-dal!
Panie Cho.
Macie moje
błogosławieństwo.
Słucham?
Możecie być razem!
Śmiało.
WITAMY W SAMDAL-RI
EPILOG
Cho Sam-dal…
CHO SAM-DAL WYBRANA NA WYSTAWĘ ZDJĘĆ POGODY
Halo, jest pan dziennikarzem?
Jak się pan miewa?
Pani Cho!
A co z wystawą?
Nie wiem, skąd się dowiedział. Ale bałagan.
- Odwołanie… - Nie zrobię wystawy.
Nie muszę.
Znalazłem!
To drugie konto Bang.
Masz duże kłopoty. Lepiej się rozstańmy.
- Rozstańmy? - Eun-hye…
- Ratuj mnie. - Oszalałeś?
Czemu robisz z siebie czarną owcę, gdy mi pomagasz?
Bo cię kocham.
Kocham cię.
Czemu rezygnujesz z własnego miasteczka?
Zróbmy wystawę tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Nie rezygnujmy.
Napisy: Joanna Kazimierczak