WITAMY W SAMDAL-RI
Mamy skłamać?
Nie, że od razu skłamać.
To nie tak.
Ale niech wygląda, że to KSM jest organizatorem.
Wtedy reporterzy się tam zlecą.
A w tym czasie będzie wystawa w Samdal-ri.
No przecież to kłamstwo.
KSM może tak zmyślać?
Pewnie, że nie.
Ale to nie potrwa długo.
Będziemy milczeć.
BIURO PROGNOZ METEOROLOGICZNYCH NA CZEDŻU
Została godzina do otwarcia wystawy, ale nadal jej nie odwołali.
Czyli będzie?
KSM robi wszystko by zorganizować wystawę Cho?
Dostałoby im się za to. Zrobiliby to?
No nie? Nie zrobią tego.
Może jedźmy do Samdal-ri i jej poszukajmy.
Większa szansa na wywiad.
- Kto to? - Ktoś idzie!
Pani Cho organizuje tu wystawę?
Co się dzieje?
Została godzina. Powie pan coś?
- Nie zrobi tego, prawda? - Powie pan?
Proszę państwa…
- Co? - Moment!
W dniu wystawy ogłoszą
- jej odwołanie. - Gdzie odpowiedź?
- Zgłupieli. - Tak nie można.
Dla nas lepiej.
Cho Eun-hye i KSM.
Mamy temat na dwie sensacje.
- Właśnie. - Tak.
Reporterzy zlecą się do KSM.
Przygotujemy wystawę, kiedy opuszczą Samdal-ri?
Właśnie.
Naprawdę to zrobią?
Centrum meteorologiczne?
A zdjęcia?
Wszystkie są w KSM.
Jak je odzyskać, żeby nas nie złapali?
Jak się dowiedzą, od razu tu wrócą.
Nie złapią nas. Bez obaw.
Gdzie jesteśmy?
- W Samdal-ri. - Właśnie.
Kto stoi za nami murem?
Brygada Jomnyeo.
Co musimy zrobić?
Pani Ko, no jak to?
W czym jesteśmy dobre?
W prowadzeniu wojny.
Ma rację. Staranujemy ich.
- Tak. - No tak.
Sam-dal, nic się nie martw.
Zaufaj nam.
- Przejedziemy ich. - Tak.
Drogie panie, spokojnie. Nikogo nie będziecie taranować.
Bez rękoczynów.
Uspokójcie się.
Reporterzy robią swoje. Nie trzeba z nimi walczyć.
Nie musimy. Odwróćcie ich uwagę, a ja odzyskam zdjęcia.
Rozumiem.
Pani Ko, my to umiemy odwracać uwagę.
Dobra. Rozumiem.
Yong-pil, gdzie mamy iść?
Dorwą ją.
Nikt tamtędy nie przejdzie.
Czuję, że to nie tu.
Boże, oby się zaraz rozeszli.
Gdzie oni są?
Długo mamy czekać?
Już prawie czas. Zrobią wystawę czy nie?
CHO YONG-PIL
Jak poszło? Mam to zrobić?
Tak, teraz.
Jasne.
Uwaga!
No więc…
Widzą państwo…
Koreańska Służba Meteorologiczna…
- Tam. - Co się dzieje?
Co to?
Co one robią?
- Co robicie? - Kim jesteście?
Podjedzie do nich Brygada Jomnyeo.
A my zakradniemy się tyłem.
Baek-ho!
- O rety. Proszę pani! - Tylko tak mogę pomóc.
Nie szkodzi. Dziękuję.
Ej, to Cho Eun-hye.
Moja kamera…
Zostań tu.
Jak pójdziemy, nie udzieli wywiadu.
Dzisiaj trafimy w dziesiątkę.
Zamknij.
Mamy jechać z wami?
Nie trzeba.
Możesz ich przetrzymać?
- Jedźcie, bo was zobaczą. - Dzięki.
Odjeżdżają. Uruchom samochód.
Dzisiaj jest chyba wystawa, tak?
Dlatego tu jesteśmy. Gdzie jest parking?
Proszę pana.
Tak?
Macie wystarczająco miejsca?
Chyba nie mają.
Nie, nie mamy!
Doprawdy?
- Nie mają miejsca. - Nie mają.
No to wrócimy innym razem.
Zbieramy się.
- Dobra! - Dobrze!
Jedziemy.
Miło było was poznać!
Nie widzieli nas? Oby haenyeo stamtąd odjechały.
Pewnie. Nie martw się o nie.
Mogą walczyć siły specjalne, marynarka podwodna albo piechota morska.
Ale Brygada Jomnyeo wygra.
Masz rację.
No dobra.
Jedziemy na twoją pierwszą wystawę, pani Cho?
Dobra! Zróbmy to!
Jadą.
- Tutaj! - Tu!
Tak, tutaj!
Jedź.
Szybko, do środka.
- Chodźmy. - Patrz pod nogi.
Pojechała tylko po zdjęcia? Potrzebowała aż tyle osób?
I tutaj zrobi wystawę?
Nie wygląda to na wielki powrót.
Nie.
To nie jest jej powrót.
Nie bez powodu tutaj robi wystawę.
Zdobędę wywiad na wyłączność.
Ale się nakręciłeś, mimo że ostatnio cię upokorzyła.
Nikt mnie nie upokorzył!
W porządku.
Wparujemy tam, dobra?
Już i tak czas.
- Chodźmy. - Dobra.
- Chodźmy. - Do środka.
Tam są.
Co? Nie miało być w lobby? Odwołano?
Przepraszamy za późne wieści.
Wystawę fotograficzną KSM…
odwołano.
- Co? - Że co?
- Co? - Co powiedział?
Moment.
Udawaliście, że ją zorganizujecie.
Nie planowali jej tu?
Wracamy do Samdal-ri.
- Oszustwo. - Chodźmy.
- Tyle czekaliśmy. - Idziemy.
- Chodźmy. - Tak.
- Nie wierzę. - Zbieramy się.
Może mogliśmy poczekać?
- Wracają do Samdal-ri. - Ja tam nie wiem.
Yong-pil zaplanował coś dużego. Na pewno są gotowi.
Coś dużego?
To prawnik. Rodzina taty.
To reporter. Krewny mamy.
W porządku.
- Idziemy. - Do środka.
Czemu Eun-hye nie odpisuje?
Mam mało czasu.
Co oni tu robią?
Tu jesteś.
Co to ma być?
O co chodzi?
Przyciśniemy Cheona.
- A nie Bang Eun-ju? - Nie.
- Cheon Chung-gi? - Czemu on?
Co jest? Ten drań też był w to zamieszany?
To tchórz, więc wątpię.
Ale na pewno coś wie.
Wrócisz i jeszcze będą ci przyklaskiwać.
Mam plan.
- Jaki? Powiedz. - Nie zbliżaj się.
Mam plan.
Powiem, jeśli zgodzisz się pomóc.
Nie umie dochować tajemnicy. Przyciśnięty puści farbę.
Kurde. Czemu to robicie?
Wy też?
Hej.
Gadaj.
Wiedziałeś, że jej płacili za promowanie produktów.
Co ty pleciesz?
Ej, Chung-gi.
Widziałem to w filmach.
Nie przeciągaj sprawy, bo zrobi się nudno.
Nie było nadużycia władzy,
a Bang Eun-ju zapłacono w tajemnicy.
Co…
Jemu też musieli zapłacić.
Dlatego dałeś tej amatorce swój projekt i ją tu przywiozłeś.
Nie zmyślajcie. Dwa dni temu się dowiedziałem.
Co?
Art. 32., par. 1. kodeksu karnego.
„Pomoc w przestępstwie oznacza współudział.
Działania, które pomagają przestępcy popełnić przestępstwo,
to poplecznictwo”.
Byłeś tego świadomy, a i tak dałeś jej pracę.
- Co zrobisz? - Ale…
Wtedy o tym nie wiedziałem.
Jestem niewinny. Naprawdę.
Sporo wiem o Bang Eun-ju.
Od czego zacząć?
Z panem mam rozmawiać?
Może usiądziemy i porozmawiamy?
Bang Eun-ju wydawała się dziwna, odkąd dołączyła do firmy.
Bang Eun-ju płatnie promowała przedmioty,
odkąd zaczęła pracować dla Cho Eun-hye.
Nawet nie pasowały do koncepcji…
Pańska firma publikuje takie artykuły?
Pańska specjalność to nieruchomości i oferty pracy?
Tak jest.
Ale na Czedżu są też inne gazety.
Kłamała, że Cho Eun-hye nadużyła władzy,
bo chciała ją zastąpić i promować to, co chce.
Słyszałem, jak tak mówi.
Zobaczmy…
REPORTERZY CZEDŻU
PRAWDZIWE OBLICZE BANG EUN-JU
Udało się.
- Słucham? - Co?
- Co jest? - To znaczy?
- Cho Eun-hye nie nadużyła władzy? - Co?
Pokaż mi artykuł.
Słuchajcie.
Piszą, że Cho Eun-hye nie nadużyła władzy.
Znajdź Bang Eun-ju.
- Jest tutaj, nie? - Tak.
Musimy ją znaleźć.
Gdzie nasze auto?
- Gdzie? - Hej!
Podrzucicie nas?
Co się dzieje?
- To prawda? - Co zrobiłaś?
Artykuł mówi prawdę?
BANG EUN-JU NIELEGALNIE OPŁACANA
KŁAMAŁA NA TEMAT CHO EUN-HYE
CHO EUN-HYE NIEWINNA KŁAMSTWA ASYSTENTKI
Wiedziałam.
Nic ci nie jest?
Bang Eun-ju zwariowała.
Młodzi mnie przerażają.
- Pozwij ją. - Wiedziałam, że jesteś niewinna.
Co tam?
W końcu oczyściłaś imię, ale nie wyglądasz na zadowoloną.
Za szybko i łatwo poszło.
Ludzie, którzy mnie podejrzewali,
mówią, że wierzyli w moją niewinność.
Nawet w komentarzach.
Ci sami hejterzy nienawidzą teraz Bang Eun-ju.
Myślałam, że ciężar spadnie mi z serca.
Czemu więc czuję gorycz?
Rozumiem cię.
Weźmy zdjęcia do środka.
- Oba? - Sam-dal!
Jesteśmy!
Przycisnęliśmy Chung-giego!
- Co teraz? - Nieźle. Weźcie to.
Mamy pomóc? Szybko.
Każdy po jednym.
Powoli. Co? Do lodówki z tym?
Czemu są okryte?
Wezmę jedno. Dziękuję.
- Ja też. - Ciężkie.
Ja to wezmę. Idź.
Idź. Wezmę.
- Sam-dal, tutaj. - Szybko.
Do środka. Nie stójcie tu.
W szybko zmieniającym się świecie…
Dzień dobry.
…mogłam stać pewnie i nie zatracić siebie…
- To chmura? - Szybko!
…w moim domu w Samdal-ri.
- Idę. Tam. - Jasne.
- Idź. - Szybko.
Tędy.
To tylko zdjęcia pokazujące pogodę.
Czemu tak bardzo chce zrobić wystawę?
Nie jesteś ciekaw?
Co?
Szlag.
Skąd pan się dowiedział o tym miejscu?
Niech pan powie.
Pamiętam pana.
Co pan tu robi? Co?
Wzbudza pan strach.
Jak pan myśli? Chcę zobaczyć wystawę.
Nie wolno mi?
Cholera.
- Proszę pana! - Nie strasz pan.
Życzę
miłego oglądania.
Niech pan się nie skupia na pisaniu oszczerstw na jej temat.
Tylko na jej wystawie.
Liczę, że się spodoba.
Jest bardzo ładna.
Jestem reporterem.
Muszę coś o niej napisać.
PIERWSZA WYSTAWA CHO SAM-DAL MOI LUDZIE I POGODA
- To jest lepsze? - Tak myślę.
Hej.
Sam-dal, jak wysoko powiesić?
Wysoko? Jasne.
Co to za poza?
Moja pierwsza poza była świetna.
Naprawdę.
Szczęśliwa?
Zobacz, jest tęcza.
Skończyliśmy.
Ale tu nic nie ma.
Wcześniej ujęłam tęczę.
Nałożę na siebie kadry
i tęcza otuli jej twarz.
Mówi, że będzie tęcza.
Tęcza narysowana upływem czasu pani Yang.
CZAS I TĘCZA
Na luzie.
Ładnie.
Sam-dal, tu nic nie ma.
- Jesteś pewna? - Niech mi pan zaufa.
Ładnie.
Gotowy?
Dobrze, panie Cho!
Aureola rzucona na uśmiech pana Sang-tae.
MOJA MAMA, KO MI-JA
Moja mama, Ko Mi-ja.
TATA, CHO PAN-SIK
I tata, Cho Pan-sik.
Trochę do tyłu.
- Zniżcie. - Troszkę.
Spokojnie.
Teraz!
Idźcie gęsiego!
Dobrze wam idzie. Bez nerwów.
- Rety. - Swobodnie.
Denerwuję się!
Nie patrz na Sam-dal.
Dobra!
Morze haenyeo, jak kwiecisty szlak.
I…
SMUGI I HAENYEO
…moje haenyeo niczym kwiaty.
OŚRODEK BADAŃ NAD DELFINAMI
HAE-DAL I HA-YUL, JI-CHAN I DELFINY
JIN-DAL I CHMURA W CHMURZE
Moi Power Rangers.
DALEJ, POWER RANGERS!
I…
mój Cho Yong-pil.
YONG-PIL I CHMURA SOCZEWKOWATA
PIERWSZA WYSTAWA CHO SAM-DAL
To miejsce, gdzie mogę być sobą.
MOI LUDZIE I POGODA
Moje miasteczko.
Moi
ludzie.
Patrząc na ludzi wokół mnie,
odnajduję siebie i swoją drogę.
ODCINEK FINAŁOWY
WITAMY W SAMDALRI
CIEPŁE SPOJRZENIE NA SWOICH LUDZI PIERWSZA WYSTAWA CHO SAM-DAL
INDEX DAILY REPORTER AN KANG-HYUN
Jezu.
O co mu chodzi?
DEBIUT CHO SAM-DAL POD PRAWDZIWYM IMIENIEM
WIELE OSÓB CZEKA NA JEJ POWRÓT NA LĄD
Ups.
Szykujesz się na bitwę?
O mój Boże!
Wystraszyłeś mnie!
Chodź na dwór.
Przejdziemy się.
Świetny pomysł. Już idę.
Wyśmiałeś mnie?
Nie.
W końcu wyglądasz jak mieszkanka Czedżu.
Na pierwszy spacer się przygotowałaś. To było przezabawne.
Nie przygotowałam się.
Swoją drogą, coś mnie nurtuje.
Co?
Czemu nie odzywałeś się do mnie, jak byłeś na stałym lądzie?
Bo…
nie miałem twojego numeru.
Miałeś.
Nawet adres studia.
Wysyłałeś mi kwiaty, kiedy coś wygrałam.
- Tak, to ja. - Dostawa kwiatów.
Dziękuję.
TWÓJ NAJWIĘKSZY FAN, BU
Wiedziałaś?
Pewnie. Nadawcą był „Bu”.
Tylko ciebie znam o takim nazwisku.
Chyba chciałeś, żebym wiedziała.
Na to wygląda.
W głębi duszy musiałem chcieć.
Jeśli masz okazję, powiedz jej.
A jeśli nigdy się nie uda?
Wtedy…
Musisz się poddać.
Naprawdę?
Jeśli nie widzisz nadziei,
lepiej się poddaj.
Miłość bez wzajemności.
Sang-do.
Tak?
Osoba,
która ci się podoba…
Czy to…
To nie ty, bez obaw.
Nie?
Hej! Przecież wiem!
Tak tylko pytałam!
Pewnie, że to nie ja. Boże!
Wydajesz się zawiedziona.
Bo jestem.
Bałam się, że jestem tak czarująca, że nawet o tym nie wiem.
Sang-do, w Seulu miałbyś wianuszek kobiet.
- Nie przesadzaj. - Poważnie!
Znajdę ci kogoś. Lubisz randki w ciemno?
W życiu.
Tylko jedna. Zgadzasz się?
- Zgoda. - Dobra, zróbmy to!
Mamo, mam zostać haenyeo?
Czemu?
Umiem dobrze pływać.
Fajnie byłoby z tobą nurkować.
Zwariowałaś?
Pływanie to nie to samo.
To męczące zajęcie.
Ryzykowałabyś życie.
A ty to co?
Też ryzykujesz życie.
Mogłabym mieć cię na oku, gdybym się z tobą zabrała…
Nie wygłupiaj się.
Nie będę prosić swoich córek, żebym się mną opiekowały.
Szkoła haenyeo?
Nie mówię, że na to pójdę. Tylko to rozważam.
Gadałeś bzdury i teraz o tym myślę.
To nie są bzdury. Powinnaś to zrobić.
Twoja mama kieruje haenyeo. Czemu pytasz mnie?
Jest dumna z pracy i mówi, że to dziedzictwo kulturowe.
Ale nie chce wciągać w to córek.
Żaden rodzic nie chce, żeby ich dzieci przez niego cierpiały.
Tak, znam to uczucie.
Nie znoszę, jak Ha-yul coś postanawia
ze względu na mnie.
Ale jednak,
mimo że sama jestem mamą,
zapominam o własnej mamie.
Ona pewnie ma tak samo z twoją babcią.
No nie? Pewnie tak.
O rety.
Czemu tak dobrze się dogadujemy?
Powiedz szczerze. Jesteś tatą?
A widać?
Poważnie?
Namchun.
Nie żartuj sobie. Uwierzyłam ci.
O matko.
Tak sobie myślę, że zawsze jesteś radosna.
Ja?
Pewnie. Dlaczego nie?
Będę samotna i posępna,
kiedy Ha-yul postanowi spędzać czas ze swoim chłopakiem.
Możesz spędzać czas ze mną.
Co?
Z tobą?
Co? Tak.
No bo
też możesz mieć chłopaka.
Ja mógłbym nim być.
Wtedy…
moglibyśmy się spotykać.
Znowu się uczysz?
Nie.
Rysuję.
O jejku, rysować też umiesz.
Jak się na nich mówi? Artyści.
Zostań artystką.
A co rysujesz?
To?
To twoja mama?
A to dyrektor ośrodka badań.
Masz rację.
To mama i pan od delfinów.
Czemu ich rysujesz?
Zrobiłaś to zdjęcie?
- Tak. - Czemu?
Bez powodu.
Ha-yul też musi dobrze pływać.
Co? Ha-yul?
Co masz na myśli? Fatalnie jej wychodzi.
Co?
Marzy, żeby zostać pływaczką.
Nie umie pływać?
Marzeniem Ha-yul
jest zostanie pływaczką.
To dlaczego…
Co się stało?
Chciałaś porozmawiać.
Ha-yul.
Czemu nie mówisz mi, o czym marzysz?
Co? Jest ci przykro?
Nie jesteś dzieckiem.
Boisz się wody.
Dlaczego chcesz zostać pływaczką?
Co?
Jak się dowiedziałaś?
Przypadkowo.
Boisz się wody i nie umiesz pływać.
Dlaczego więc?
Może teraz boję się pływać,
ale za kilka lat mi się odmieni.
Co masz na myśli?
Nie pływaj, jak się boisz.
Najbardziej lubisz rysować.
Dlaczego chcesz pływać, skoro się boisz?
Ze względu na mnie.
Ha-yul,
nie podoba mi się to.
Nie musisz osiągać tego, czego mi się nie udało.
To zły pomysł.
Nie jesteś mną. Czemu chcesz to zrobić?
Bo to moja wina.
Przeze mnie zrezygnowałaś.
Bo się urodziłam.
Dlatego powinnam.
Cha Ha-yul!
Miałam wybór i tak postanowiłam.
Ciebie bardziej lubię.
Zrezygnowałam, bo ciebie kocham bardziej niż pływanie.
W ogóle mi się to nie podoba.
Nie możesz być taka rozważna i troskliwa.
Ani taka miła.
Masz się złościć i robić, co tylko chcesz.
A co z tobą?
I tym, co ty chcesz robić?
Będę robić to,
co chcę.
Spełnię
swoje marzenia.
Więc też powinnaś…
robić to, co chcesz.
Nie płacz.
Już dobrze.
Nie płacz.
- Mamo! - O matko.
Naucz mnie nurkować.
Chcę to zrobić. Nie ze względu na ciebie.
Chcę znowu zacząć pływać.
MOTEL SAMSONGJANG
Naprawdę pan tu śpi?
Tak.
Dotrzymasz mi towarzystwa?
Nie mogę spać z kimś obok.
Przysięgam, że widziałem.
Widziałem karalucha.
Jak pan chce spać…
Dobranoc.
Cholera.
CHO JIN-DAL
Bo cię kocham.
Tak.
Kocham cię.
- Dobry wieczór. - Witam.
Nie musiałeś biec.
Wiesz,
co najbardziej mnie przeraziło,
kiedy cię tu zobaczyłam?
Bałam się, że to, co do mnie czułeś,
rozpali się na nowo.
Bałam się, że znowu tak będzie.
Spakuj się i wróć jutro do swojej firmy.
Moja mama nadal jest przeciwna budowie parku rozrywki.
Słusznie będzie jechać do Namdal-ri.
Ustal sobie na nowo priorytety
i żyj jako prezes AS Group. Poważnie mówię.
A twoje uczucia do mnie?
Też się rozpaliły?
Czemu nie bierzesz uczuć pod uwagę, kiedy podejmujesz jakąś decyzję?
Powiedziałaś, że rozwód to słuszna decyzja.
I żebym został w AS, bo tak jest słusznie.
Nawet teraz mówisz, że słusznie jest wrócić do firmy.
Czemu zawsze chcesz robić to, co wypada?
Twoje serce…
Serce Cho Jin-dal…
Nigdy nie bierzesz go pod uwagę.
Kochasz mnie? Tęskniłaś za mną?
To chcę wiedzieć.
Wiem, że mnie lubisz.
Wiem, że mnie kochasz.
Obudź się.
- Obudź… - Nie śpię.
No dobra.
Jeśli to nie miłość,
czemu się do mnie uśmiechasz?
Nigdy tego nie robiłam.
Uśmiechałaś się.
Czemu się o mnie martwisz,
skoro mnie nie kochasz?
Dobra!
To miłość.
Ale nie mogę cię kochać.
Nie mogłabym.
Dobra?
Nie.
Nie będę znów cierpieć.
Cholera.
Za kogo ty mnie masz?
- Hej. - Co?
Idź sobie.
Wracaj na stały ląd!
Nie.
Brawo.
Brawo, Jin-dal.
Hej.
MOTEL SAMSONGJANG
- Ty wariacie! - Co jest?
Poważnie?
No ludzie!
Jeon Dae-yeong, ty…
Nie wierzę!
Ty!
Co tu robisz?
Nie. Co ja tu robię?
Moment.
Kochanie, karaluch!
O Boże!
Co mam robić? Oszaleję.
- Ubierz się. - Kochanie.
Ubierz się, wariacie!
- Ubierz się. - Ubrania? Tam!
- Ej. - Co?
Wstawaj.
- Dobra. - Odprowadzę cię.
Naprawdę?
Wstawaj.
- Tak jest. - Chodź.
- Idziemy. - Tak.
- To zrozumiałe.
- Tak. - Tak nie można.
Dlaczego nie?
Idź do środka.
Nie tam. Tam.
Tutaj śpię.
Zaraz.
- Tu śpisz? - Tak.
Karaluch.
Taki wielki karaluch tam jest.
Widziałem go.
Głupku.
Jesteś taki niesforny.
Hej, karaluchu, ty draniu.
Tam.
Wlazł pod łóżko.
Tam.
Gdzie jesteś?
Ty mały karaluszku.
Nie.
Tam.
O tam.
- Tam. - Tu?
Tam.
O tam.
- Karaluszku. - Ty mały.
Nie ma go.
Słuchaj…
Bo widzisz…
mój mózg…
niczego nie pamięta.
Jutro porozmawiamy.
Może nie będziemy się przejmować AS?
Może ich zignorujemy
i będziemy
się kochać?
3. DZIENNIK PROGNOZ 2023
PRZYJĘCIE DO ŚMO W SZWAJCARII
CHO YONG-PIL
Co to jest?
Gratulacje.
Niezwykły facet.
Zgłosiłem cię.
Mówiłem, że ci się uda.
Nie. Nigdzie nie jadę.
Hej, Yong-pil!
Co jest?
Przyjęli cię do Szwajcarii.
Spełniło się twoje marzenie.
Powiedziałem już, że nigdzie nie jadę.
Dlaczego? Inni by za to zabili.
To było twoje marzenie.
Za powrót Cho Sam-dal
- na stały ląd! - Na stały ląd!
Bez was nie dałabym rady.
- Dzięki. - Daj spokój.
Nam nie dziękuj.
Czemu pomogłaś temu draniowi z sesją zdjęciową?
Właśnie.
Miałam kopać leżącego?
No i się wygadał.
Skoro Hae-dal zostanie haenyeo,
Yong-pil nie musi już pilnować pani Ko.
Może schować kwiecistą boję.
- No tak. - W końcu włoży futro z norek.
Futro z norek? To znaczy?
Zawsze to powtarzał.
Mówił, że Seul jest jak futro Tarzana,
a Czedżu to jego gacie.
A teraz, kiedy znowu są zakochani, od razu wskoczył w futro.
Mnie to mówisz?
Yong-pil w końcu wróci na ląd dzięki Sam-dal.
Tarzan został wykorzystany.
Biedaczek.
Tak będzie lepiej.
Szkoda jego talentu. Niech leci do Szwajcarii.
- No tak. - Do Szwajcarii?
- Nie słyszałeś? - Co?
Święty Graal synoptyków z Korei.
Tylko 1% wybranych dostaje się do ŚOZ.
- ŚOM. - ŚOM.
Światowa Organizacja Meteorytowa?
- Meteorologiczna. - Tak.
Yong-pil może się dostać?
Pewnie, jest bardzo zdolny. Ale nie złoży podania.
Dlaczego nie?
Nie jest zainteresowany.
Zyskałby dostęp do najlepszej bazy danych.
Od lat sam szuka informacji o globalnym klimacie.
Dziwne, że nie jest chętny.
Daj mu spokój.
Przynajmniej będzie w centrali.
Smutno mi, że znowu wyjeżdżasz.
- Mnie też. - No tak.
Skoro o tym mowa,
jako jedyni wracacie tam po tym, jak wam nie wyszło.
- Hej! - Znowu zaczyna.
- Nie gadaj. - Znowu to samo.
Co z tego?
Tak, nie wyszło nam.
Nie dmuchajcie na zimne.
Mówię, jak jest.
Wam też się nie udało.
Ty byłeś pierwszy, Gyeong-tae.
Nawaliłeś, jeszcze zanim zostałeś rysownikiem.
Nie nawaliłem. Wróciłem, żeby zarabiać.
- No tak. - Nigdy tam nie byłem.
Ej, dość.
Jak tego słucham, to serce się kraje.
Mogą znowu polecieć do Seulu.
Nie mów tak, bo to zrobią.
Jesteś za?
Jestem.
Tylko bez wygłupów i pochopnych decyzji.
- Nie jest pochopna. - Leć z nami.
- Po co? - Otworzysz filię w Cheongdam.
- Daj spokój. - Gyeong-tae ci pomoże.
- Świetny pomysł. - Nie, stracę na tym.
- ŚOM. - Meteorologiczna.
Yong-pil może się dostać?
Jest bardzo zdolny. Ale nie złoży podania.
- Dobrze? - Dam radę.
Rety, ile tu śmieci.
PRZYJĘCIE DO ŚMO W SZWAJCARII
CHO SAM-DAL
Jesteś jeszcze w kanciapie?
Po co ich nakręciłaś?
Teraz chcą lecieć.
Pewnie już się spakowali.
Wiem.
Ale jeśli czegoś żałują, mogą wrócić do Seulu.
Nie udało im się, wrócili do domu i w końcu ułożyli sobie życie.
Nie mają nawet 40 lat. Co ich powstrzymuje?
Jak znowu im się nie uda, mogą tu wrócić i odpocząć.
W sumie racja.
Ale kto ostatnio tu wrócił i wył?
To było dawno temu.
Całkiem niedawno.
Hej.
- Yong-pil. - Tak?
A ty?
Co?
Masz coś?
Co?
Coś, czego byś żałował, że nie zrobiłeś.
Nic?
A jeśli mam?
To powinieneś to zrobić.
Nie mam.
Nic.
ŚOM. Szwajcaria.
Dostałeś się.
To niepowtarzalna szansa.
Nie będziesz żałował?
Czekaj, ja…
Zwinąłem w kulkę,
- bo nie chciałem jechać… - Wiem, że chcesz.
Zawsze chciałeś jechać, ale nie mogłeś ze względu na mamę.
A teraz nie chcesz przeze mnie.
Sam-dal, jak teraz wrócisz na stały ląd,
będziesz musiała zacząć od nowa. Łatwo nie będzie.
Widzisz,
żałuję, że zostawiłem cię tam na osiem lat.
Naprawdę żałuję.
Wszystko gra. Nie muszę jechać.
Widzisz? Wiedziałam.
Nie jestem Cho Eun-hye, tylko Cho Sam-dal.
Dzięki tobie jestem nieustraszona.
To dzięki tobie.
- Co się stało? - Co?
Wszystko gra?
Co jest? Czemu płaczesz?
Kto cię zasmucił?
Chcę do domu.
Chcę wrócić na Czedżu.
Jest za ciężko.
Hej, Sam-dal.
Co jest?
Wszystko gra?
Poszukajmy jej. Damy radę.
Poszukajmy Cho Sam-dal, nie Cho Eun-hye.
Co?
Twoje marzenie przepadło, ale ty nadal jesteś.
Koreańska Służba Meteorologiczna organizuje wystawę.
Weź udział.
Sam-dal też lubiła fotografię.
Cho Sam-dal go używała.
Jeden strzał.
Nie jesteś sama.
Masz rodziców, siostry, przyjaciół.
Masz mnie!
Cały czas wspierałeś moje marzenie.
Teraz ja będę wspierać twoje, co?
DWA LATA PÓŹNIEJ
SŁYNNY SANGDO
- Smaczne. - Hej.
Hej, Sam-dal.
Pani Cho!
Zawsze spóźniona. Celebrytka się znalazła. Ryba ostygła.
- To nie gulasz. - Im dłużej stoi, tym zimniejsza.
Słyszałem, że odniosłaś sukces. Udajesz zajętą.
Nie udaję. Naprawdę jestem.
A czemu byłam tak zajęta?
Przepraszam.
Twój chłopak kazał mi szybciej cię puścić z pracy.
Dam mu nauczkę, jak go zobaczę.
Tak, to ten tutaj.
Znowu musiała wyjść wcześniej?
W czym problem? Tęsknię za nią.
To mój pierwszy związek.
Bolało, że wcześniej skończyła?
Obyście nie zerwali.
Bo zapłacisz za to, że dłużej siedziałam w robocie.
- Ile zapłacę? - Pewnie przez rok
nie odezwał się do ciebie. Jak to wyglądało?
No tak. Nie umiał zagadać.
Zawsze był sam.
Ludzie zakochują się nawet w czasie wojny. To nic takiego.
No więc…
- Dobra. - Tak?
Bo widzisz…
Mam…
Zwykle
jestem…
Słuchaj.
Tak?
No więc…
Może napisz, co chcesz powiedzieć, co?
No tak…
Jestem niecierpliwa, a to są tortury.
Napisać…
- To… - No.
Chwila…
Podobasz mi się.
Ale wiecie co?
Przez pierwsze pół roku chyba tylko do siebie pisaliśmy.
- Serio? Wariactwo. - Serio.
Po co z nim jesteś? Przemyśl to.
Zazdrosna?
To też sobie kogoś znajdź.
Co…
Hej.
Gyeong-tae, nie umiesz zamknąć buzi?
Już ci powiedziałem.
Po tym wszystkim też straciliśmy kontakt z Yong-pilem.
Czemu…
Co się stało?
Co jest?
- Gyeong-tae, jesteś niemożliwy. - To znaczy?
- Co? - O matko.
Man-su?
To niedorzeczne.
Co z nim?
Ten, co robi na pół etatu.
Przekazał miliard wonów na Samdal-ri.
To jakieś szaleństwo.
Absurd. Skąd wziął pieniądze?
To prawda.
Tak?
Naprawdę?
- Hae-dal. - Ale jak?
Skąd miał pieniądze?
Jestem pewna.
Napisał tylko: „Dziękuję”.
I zniknął.
Nie chwal się, tylko dokończ zabieg.
Jin-dal, pogadamy później.
Nie chwaliłam się, mamo.
Też powinny wiedzieć.
Co nie? To niesamowite.
Moment.
Wsmarować w twarz.
- Trzeba wklepać. - Dobrze.
- Wklepać. - Dobra.
Dokładnie.
- Dobra. - Dokładnie.
Hae-dal.
Bardzo nawilżające.
Rety, ostatnio jest mroźno. Mamy suchą skórę.
Jak dobrze, że Hae-dal należy do haenyeo.
No tak.
Też chcesz, Ha-yul?
O matko.
To Jeon Dae-yeong. Prezes AS Airlines.
Ten, który zrezygnował z posady i przyleciał tu dla kobiety?
- Tak. - Rety.
Nie wiem, czy go podziwiać, czy wyśmiać.
Sprawdź, kto jest nowy,
i daj mi znać.
- Prezesie. - Tak?
- Pańska żona… - Tak?
- Pani Cho. - Tak.
Nie jest stewardesą, prawda?
- Szkoli innych, tak? - Tak.
To dlaczego zawsze ma ze sobą walizkę?
Też jestem ciekaw.
Gdzie się Wasza Wysokość ukrywał?
Skąd ta ciekawość?
Przepraszam.
To było przemiłe miejsce.
Radujące serce.
- Naprawdę? - Zna pan Samdal-ri?
- Samdal-ri? - Samdal-ri.
Co? Nagle nie może?
Mnie też szlag trafia.
Rano z nią rozmawiałem.
- A teraz jest w Japonii. - Nigdy nie robisz…
Potrzebna nam modelka.
Właśnie wiem.
Opłata za rezygnację…
Co robimy?
Znajdź zastępstwo, bo inaczej odwołamy sesję.
Gdzie teraz znajdziemy modelkę?
Będą kłopoty, jak to odwołamy.
Sam-dal.
A ona?
Kto?
Czytałem, że wróciła ze Stanów.
Jesteście blisko.
Zwariowałeś?
Nie jesteśmy. Poznałyśmy się w pracy.
I tak nie przyjdzie.
Nieważne. Kończymy.
Sam-dal, pomóż mi…
Pomóż nam.
Tylko raz.
Zadzwoń do niej.
Kto wie?
Proszę.
Myśli pani, że przyjdzie?
Kończymy na dziś.
To i tak była wielka prośba.
Kończymy.
Chung-gi, to koniec.
Przyszła!
Jest!
- Co? - Sam-dal, przyszła.
- Co? - Jest tu.
Szykować się!
Pani Cho!
Tae-hee.
Co się wydarzyło, kiedy byłam w Stanach?
Wszystko dobrze?
Przyjechałaś prosto z lotniska?
Bardzo przepraszam.
Niepotrzebnie.
Miałam cię odwiedzić po przylocie do Seulu.
Szybko przyjechałam, słysząc o problemie.
Dziękuję za te słowa.
Nie wierzysz mi? To prawda.
Spóźniłam się.
Nie byłam pewna, czy zadzwonić po tym, co się stało.
Oczywiście. Miałabym tak samo. Nic mi nie jest.
Miałam wyrzuty, dlatego wysyłałam ci prezenty.
Dostałaś je?
Naprawdę?
W takim razie nie.
Nie odezwałaś się. Założyłam, że było ci ciężko.
Przepraszam. Wróciłam w rodzinne strony.
To dlatego wyglądasz dużo spokojniej?
Ulżyło mi.
Bardzo dziękuję.
- Dobrze! - Świetnie!
Właśnie tak.
Wygląda pięknie.
- Jeszcze jedno. - Cudowna.
- Piękna. - Świetny wygląd.
Dobrze wyglądasz!
Podoba mi się.
Ładnie. Nie przestawaj. Cudnie.
Dostawa.
NADAWCA: KIM TAE-HEE DO: CHO EUN-HYE
Wzrok przysłoniła mi nienawiść, której doświadczyłam,
i czegoś nie dostrzegłam.
Dużo światła.
Gotowa?
Dwa! Dobra!
Wyglądasz jak bogini. Cudowna.
Minutkę.
- Świetnie. - Proszę zobaczyć.
- Ładnie wyszło? - Dobrze.
Wszystkie wykorzystam.
Powinna pani.
Wiele osób wciąż mnie kochało.
Mogłam tego nie zauważyć,
ale w Seulu też była miłość.
Wątpliwe, że śnieg spadnie w Święta.
Ciepła powietrze napływa przez El Niño.
Zamiast śniegu KSM zapowiada deszcz lub ciepłą pogodę.
Życzymy radosnych Świąt.
Deszcz czy śnieg, mam to gdzieś,
bo i tak będę w domu.
CHO YONG-PIL
Czemu nie czyta moich wiadomości?
Musi być zajęty.
Boże!
Nie umiesz pukać?
Po co, skoro jesteśmy tu same?
Lecisz do Yong-pila w przyszłym miesiącu?
Lecę.
Już się pakujesz?
Nudzi ci się?
Nie spędzisz Świąt z moim szwagrem?
Jest w delegacji. Ty.
Miałaś go tak nie nazywać. To nie rodzina.
No to jak? „Dae-yeong”?
Aż mam gęsią skórkę!
Dae-yeong!
No to jak powiesz? „Tato”?
Nieważne. Wynieś śmieci.
- Cuchnie. - Sama wynieś.
Cuchnie.
No to możesz wynieść.
Ty mała…
Co się złościsz?
Cały zeszły tydzień byłaś zajęta.
- Co jest? - Więc ja wynosiłam.
- Tylko ja. - Jin-dal.
- Wszystko ja. - Jin-dal!
W porządku.
Wyniosę. Dobra?
W porządku.
- Idź. - Zimno jest?
- Szybko. - Dobra!
- Ale zimno. - Tak?
Yong-pil się nie odzywa.
Oby wszystko było dobrze.
Cholera. Czemu nie czyta wiadomości?
Zamarzam.
W tym roku Święta nie będą białe.
Ma nie być śniegu.
Masz rację.
Dziś spadnie śnieg.
Co? Faktycznie pada.
Ale ładnie.
Cudnie.
- Białe Święta. - Masz rację.
Co się dzieje? Co tu robisz?
Co tu robisz?
Tęskniłem za tobą.
Płaczesz?
Nie odzywałeś się. Myślałam, że coś się stało.
Pokaż mi się.
Jeszcze większe ciacho.
Naprawdę.
Jeszcze lepiej wyglądasz.
Ładnie. Podoba mi się.
- Ładnie. - Właśnie tak.
Dobre oświetlenie.
Proszę tak zostać.
Gotowa?
- Dobrze. - Ładnie.
Pięknie!
- Ładnie. - Tak.
Wspaniale!
Dobra.
Smacznego.
Rety, talerz różności.
W porządku.
- Państwa danie. - Dziękujemy.
- Smacznego. - Dzięki.
- Smacznego. - Rachunek.
Już idę! O rety.
- Hae-na, krewetki dla dwójki. - Dobra.
- Tteokbokki. - Dziękuję.
Można jeść od razu.
Witamy.
Dobry wieczór.
Trzy osoby?
Nadchodzą Atomówki. Tędy.
NAJLEPSZE TTEOKBOKKI W KOREI OFERUJEMY FRANCZYZĘ
Co pani myśli?
Może zaczniemy od tego?
Jak pani uważa?
Świetny pomysł.
Zgadzam się.
- Tak zróbmy. - Tak jest.
Zgadzamy się. Nie będzie śniegu.
Nie zgadzam się!
KSM
Na Czedżu spadnie śnieg.
Z temperatury i wilgotności wynika,
że na pewno będzie padać.
- Będzie padać. - Hej.
- Wracaj na Czedżu. - Ale…
- Wracaj tam!
Poważnie mówię.
Możesz sobie iść?
- Spadnie śnieg. - Idź już!
- Nie spadnie! - Nie znacie Czedżu!
- Ja znam! - Zaraz!
- Na miłość boską! - Proszę!
Dyrektorze Han!
- Nie! - Będzie śnieg!
- Nie będzie! - Temperatura spadnie
- do 3 stopni. - Proszę!
MASKOTKA SAMDAL-RI DOMEK SAM-DAL
Przez to, że przyszedłeś,
moja żona musiała gotować.
Możesz jeść bez ogórka.
To mój dom.
Doprawdy?
Hae-dal!
Wrócę!
O matko!
Jak zawsze,
Nie chcemy być zachłanni i tylko łapiemy oddech.
A kiedy brakuje nam tchu,
wracamy do tego miejsca.
- Do naszego małego Samdal-ri. - Małego Samdal-ri.
MIEJSCE, DO KTÓREGO MOŻNA WRÓCIĆ, TO NIESAMOWITA ULGA
PODZIĘKOWANIA DLA AKTORKI KIM TAE-HEE
Napisy: Joanna Kazimierczak