Dzień dobry.
Witam wszystkich!
Dzień dobry.
Jestem Charles Nieuwendyk.
Mąż Victorii.
W ciągu ostatnich trzech miesięcy wielu z was mnie pytało:
„Skąd wiedziałeś?”.
„Skąd wiedziałeś, że to kobieta dla ciebie?”
Mówiliście: „Jesteście całkiem różni”.
A także: „Jesteś inżynierem, a ona artystką”.
Albo: „Jesteś sztywniakiem, a ona luzakiem”.
Na co odpowiadałem:
„Ej, mamo. Dajże już spokój”.
Nie twierdzę, że to wszystko nieprawda.
Bo to prawda.
Ale wiedziałem, że jest osobą dla mnie,
bo gdy tylko ją spotkałem, zakiełkowała mi w głowie myśl.
Uporczywa myśl.
Siedziała mi w głowie.
„To z tą osobą
chcę się zestarzeć”.
Co ty na to, Vic? Chcesz się ze mną zestarzeć?
FASCYNUJĄCE!
SAN FRANCISCO, KALIFORNIA, 9.26
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
Sprawa ma się tak. Nie chcę brać pana pieniędzy,
jeśli nie ma przyzwoitej szansy, by rozwiązać sprawę. A chyba nie ma.
Dlaczego nie?
Czy nie to robi detektyw?
Teoretycznie, ale dom spokojnej starości to hermetyczne środowisko.
Nie mam do niego dostępu.
Już lepiej pójść z tym na policję.
Nie. Przeprowadzą śledztwo na pół gwizdka przeciwko personelowi,
niczego nie ustalą,
mama dostanie rykoszetem i zamieszka ze mną.
- Co byłoby mniej niż optymalne. - Przykro mi.
To niemożliwe. Przecież nie mogę po prostu...
Zmieniłam zdanie. Wezmę tę sprawę.
OPERACJA PACIFIC VIEW
Jak dotrzeć do takiej osoby? Nie używają Craigslist ani Reddita.
Można umieścić staroświeckie ogłoszenie w prasie.
Zapisz to.
„Poszukiwany.
Mężczyzna, lat od 75 do 85. Obeznany z technologią”.
„Radzi sobie z technologią”.
„Posiada telefon”.
Dlaczego mężczyzna?
Jest tam sześć razy więcej kobiet. Mężczyzna zamiesza w kotle.
Pomarszczona przynęta. Słodko.
Tak. Puść jutro ogłoszenie.
Musimy kogoś znaleźć.
SACRAMENTO, KALIFORNIA, 17.28
- Hej. Jak leci? - Dobrze. A u ciebie? Jak w pracy?
- Spodobała im się moja oferta. - Super.
Hejka. Jak wam minął dzień?
- Dobrze. - Było spoko.
Zdarzyło się dziś coś ciekawego?
Ucieknę się do przekupstwa. Pięć dolców dla pierwszej osoby,
która opowie mi o istotnym przeżyciu. Jace?
Nic się nie stało.
No, nic się nie działo.
Nico?
Była matematyka.
Masz ją codziennie. Odpada.
- Wyatt? - Co?
Masz odpowiedź?
- Na co? - Bracie.
Nie słyszałem.
- Wysiłek godny podziwu. - Próbowałam.
Czy kiedyś nam coś powiedzą?
Rozmawiałaś z rodzicami w ich wieku?
Z mamą. Pewnie, cały czas.
Z tatą?
Głównie o logistyce.
Najszybsza droga na lotnisko? Wal do Charlesa Nieuwendyka.
Skoro o tym mowa...
Co tym razem?
Przepis?
Recenzja filmu sprzed dwóch miesięcy?
Nie. To artykuł o fałszerstwie dzieł w niemieckim muzeum.
- Chce zacieśnić więzy. - Wiem. Urocze.
Martwię się o niego.
Mama umiała do niego dotrzeć.
Była taka aktywna, wciąż zapraszali gości na kolację.
Podróżowali, żyli pełnią życia.
Kiedy umarła, dzień później spakował jej rzeczy
w starannie opisane pojemniki i schował je w garażu.
Nie pracuje. Mieszka sam.
Zamiast rozmawiać ze mną o czymś istotnym...
wysyła mi to.
- Powinnam go odwiedzić. - Tak.
Zapytaj go o najkrótszą drogę do niego.
Zwykle ma rację.
Hejka.
Szybko dotarliście.
Tak, w dwie godziny.
Nie wydziwiajcie. Przytulcie dziadka.
- Nico. - Cześć, dziadku.
Ta maszyna jest doskonała.
- Codziennie z niej korzystam. - Dobrze.
Można też z apką, ściągnęłam ci ją na telefon.
Wolę wybierać ziarna i wciskać guzik.
Czuję się przydatny.
Będą chcieli się czegoś napić?
Nie, spijają internet.
Myślisz o powrocie do pracy?
Nie, jestem na emeryturze.
Wiem,
ale chyba fajnie byłoby mieć coś do roboty.
Coś istotnego.
Nie tylko wycinanie artykułów z gazet i wysyłanie ich do córki.
To ciekawy artykuł o chilijskich innowacjach rolniczych.
Bosko, tato, ale wysyłanie mi wycinków to nie praca.
Nie chcesz rozmawiać o mamie
i nie musimy, ale chciałaby,
abyś żył normalnie.
Cieszył się życiem.
Pamiętasz, jak byłam mała i dawałeś mi wyzwania Charlesa?
Typu znaleźć 10 pozastanowych tablic albo przeczytać 20 książek do Wigilii?
Daję ci wyzwanie Charlesa.
Znajdź projekt albo hobby. Coś, co cię ekscytuje.
Dobre wyzwanie.
Przyjmuję.
- Dobra. - Dobra.
No to w drogę.
POSZUKIWANY: ASYSTENT ŚLEDCZY ROZMOWY O PRACĘ
BIURO DETEKTYWISTYCZNE KOVALENKO
Ta praca wymaga znajomości technologii.
- Ma pan telefon? - Tak.
- Świetnie. Pokaże mi go pan? - Został w domu.
Przepraszam. Czy ma pan telefon komórkowy?
Nie stacjonarny.
Zatem nie.
Co miałbym zrobić?
Napisze pan SMS-a do Julie Kovalenko.
Zapisałam panu mój numer.
Nie musi to być długa wiadomość. Wystarczy: „cześć”.
Co pan robi?
Nie wiem.
Włączyłem kalkulator i dodaję rzeczy.
Rzadko go używam.
Rozumiem. Proszę zrobić jakieś zdjęcie i mi je wysłać.
Wpisałam swój numer pod „Julie”.
Syn? Córka?
To dzieło siostrzenicy.
Mam ich z milion w jakimś pudle.
Jesteś dumny ze wszystkiego, co robią.
Każdy zniekształcony projekt artystyczny jest kubistycznym arcydziełem.
Czym pan się zajmuje?
Jestem na emeryturze, byłem profesorem na uczelni.
- Czego? - Inżynierii.
Idźcie do domu.
Dziękuję wszystkim. Odezwiemy się.
Mój klient ma matkę w domu spokojnej starości Pacific View.
Helen Cubbler, lat 86.
Niedawno jej syn, Evan, zgłosił zaginięcie rubinowego naszyjnika,
cennej pamiątki rodzinnej. Uważa, że ukradł go ktoś z personelu.
Rozumiem.
A pani chce, żebym...
Co mam zrobić?
Zamieszkałby pan w domu opieki i udawał nowego mieszkańca.
Dałabym panu różne urządzenia nagrywające.
Byłby pan moją wtyką.
Moim kretem.
Tajnym informatorem.
Tak. Powinniśmy zgromadzić potrzebne dane w ciągu miesiąca.
Potem pan powie, że zmienił pan zdanie i opuści dom.
Sporo zachodu dla skradzionego naszyjnika.
Nie dla klienta.
Plus, to może być czubek góry lodowej.
Złodzieje klejnotów wracają na miejsce zbrodni.
Jakby co, dostał pan tę robotę.
Mogę spytać, dlaczego ja?
Nieźle sobie pan radzi z technologią.
Jest pan pewny siebie, ale skromny.
Przede wszystkim widzę, że jest pan skryty.
Trzyma pan karty przy orderach.
Pod wieloma względami jak klasyczny szpieg.
Dobrze.
Wchodzę w to.
Co teraz?
ĆWICZENIE #1: OBSERWACJA I PAMIĘĆ
Zaczynamy. Patrz na mnie. Nie podglądaj.
Opisz ludzi przy stoliku obok.
Para, młoda.
Bruneci.
Blisko, są blondynami.
Kto stoi przy śmietniku?
Kobieta po dwudziestce.
Z tatuażami.
I ma wielkie, okrągłe kolczyki.
Nie. Jest w twoim wieku i to mężczyzna.
A za tobą na szóstej?
Mężczyzna. Samotny.
Czerwona koszula i okulary.
Za tobą na szóstej siedzi cała kobieca drużyna softballowa.
Zgadywałeś czy...?
Tak szczerze, to zgadywałem.
- Bardzo to fascynujące. - Dobra.
ĆWICZENIE #2: FOTOGRAFOWANIE Z UKRYCIA
Fotografowanie z ukrycia.
Trzeba pozostać niezauważonym.
Udawaj, że robisz czemuś zdjęcie, ale ustaw kadr tak, aby uchwycić też cel.
Widzisz parę za mną?
Zrób im zdjęcie tak, aby nie zauważyli. Jesteś niewidzialny.
Cudowne życie.
Cudowne.
Są przeurocze, prawda?
Chce pan jedno z nimi?
Nie, dziękuję.
Żaden problem. Zrobię je dla pana.
- Dziękuję. - Proszę.
- Co pana sprowadza do miasta? - Należę do klubu miłośników zwierząt.
- Fajnie. - Luz.
To Julie, założyła klub.
- Cześć. - Cześć.
- Miło was poznać. - Było fajnie.
- Miło było. - Pa, Julie.
Dobra.
- Chyba cię zauważyli. - Tak.
ĆWICZENIE #3: OKULARY SZPIEGOWSKIE
Czy słuchawka działa? Słyszysz mnie?
Tak.
Okulary są założone,
więc widzę wszystko to, co ty.
Ale odjechane.
- Super. - Cześć.
Dobrze.
- Idź przez tłum. Normalka. - Witam.
- Utrzymaj cel w centrum wzroku. - Hej.
Widzisz stoisko z owocami?
Porozmawiaj ze sprzedawcą.
Bądź wyluzowany, pewny siebie.
- Tylko obserwuj. - Cześć.
Chciałbym zapytać pana o te brzoskwinie.
Jasne. Żaden problem.
Nie aż tak blisko.
- Przepraszam. - Dobra.
Podróżuję po świecie i szukam wspaniałych brzoskwiń.
- Należę do klubu brzoskwiniowego. - Czemu zawsze należysz do klubu?
Nie wiem. Cicho, mieszasz mi.
Nie mów do mnie. Nikogo tam nie ma.
Przepraszam. Po prostu uwielbiam brzoskwinie.
Wezmę je wszystkie.
- Naprawdę? - Tak.
- Kupiłeś wszystkie jego brzoskwinie? - Tak.
Nie zwrócę ci za to.
Wiem.
Dobra.
Spotkamy się z Deborah Santos Cordero.
Znaną jako Didi.
To dyrektorka zarządzająca.
Personel odpowiada przed nią.
Jestem twoją ukochaną córką, Emily.
Dlaczego nie Julie?
W sieci podajesz, że twoja córka ma na imię Emily.
Nie ma tam jej zdjęć.
Liczy się tylko imię.
No i lepiej uprościć przykrywkę.
Przykrywkę.
Tak, przykrywkę.
Weź się w garść. Jesteś gotowy?
Nie wiem, ale to nie jest ważne.
Ważne, że ty tak uważasz.
Wcale tak nie uważam.
Nie jesteś gotowy, ale zabrakło czasu.
Tak czy inaczej, zaufałaś mi i to dodaje mi pewności siebie.
Jesteś najlepszą opcją w morzu kiepskich alternatyw.
Więcej mi nie trzeba.
- Będzie fajnie. - Dobra.
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI PACIFIC VIEW, 14.28
Charles i Emily?
Didi Santos Cordero, dyrektorka.
- Co u pani? - Pozwiedzamy?
Tak, chcemy z tatą sprawdzić, jakie są możliwości.
Świetnie. Zacznijmy tutaj.
Za państwem jest pokój dzienny. Każdego ranka świeża kawa i wypieki.
Happy hour codziennie.
Zaczynamy o 15.00.
Cześć, Virginio.
Cześć, Didi.
Jesteś wysoki.
Dziękuję.
- To twoje prawdziwe włosy? - Tak.
Dobra.
Możesz już iść.
Organizujemy też wydarzenia.
Muzyka, turnieje brydżowe... Profesorowie wygłaszają wykłady.
Idealnie. Mój tata był profesorem.
Tak? Gdzie?
Cal State East Bay w Oakland.
Uczyłem inżynierii.
Dobra.
Dwie przepowiednie.
Jeśli pan dołączy, pana pseudonimem będzie „Profesor”.
I będzie pan musiał odganiać Virginię kijem. Do biblioteki.
Biblioteka, jeden z moich ulubionych pokoi.
Wi-Fi jest darmowe w całym budynku.
Mój ulubiony kąt w domu.
Jest widok na miasto. Pewnie mój ulubiony.
Duża sypialnia, pokaźna szafa na rzeczy.
Sala zajęć. Tu odbywa się większość zajęć.
Malowanie, garncarstwo...
Inne zajęcia odbywają się w salonie lub sali fitness.
Mamy świetne kino na drugim piętrze.
- Wieczory filmowe są w środy i soboty. - A godziny odwiedzin czy cisza nocna?
Charles ma wolną rękę, a pani może wpaść w każdej chwili.
Mogę przywieźć ekspres do kawy?
Co pan tylko chce. To pana dom.
Obrazy, książki, zwierzęta.
Ma pan psa?
Nie, moja żona...
Moja zmarła żona była miłośniczką zwierząt.
Jeśli pan chce, to śmiało.
USTRONIE
- A tam co jest? - To dla osób z chorobami otępiennymi.
Nazywamy to Ustroniem. Zapewniamy tam całodobową opiekę.
Mają własny program.
Inni mieszkańcy zawsze mogą ich odwiedzać.
Chcecie zobaczyć?
Nie, dziękuję.
W porządku.
Chodźmy tędy.
Brzmi świetnie. Nigdy więcej prania.
- Mogę się wprowadzić? - Jest idealnie. Prawda, tato?
Powiem tylko, że nasi mieszkańcy są zachwyceni życiem w Pacific View.
Są pełni życia, dobrze zaopiekowani
i są razem.
Dla większości seniorów
największym zagrożeniem dla ich dobrostanu nie są wypadek czy zdrowie,
tylko samotność.
Mam sporo do przemyślenia.
Możemy wrócić za kilka dni?
Jasne.
„Sporo do przemyślenia”?
- Już wyjaśniam. - Nie.
Ta operacja wymaga od ciebie trzymania się
precyzyjnego, dziesięciostopniowego planu.
Etap pierwszy to zamieszkanie w ośrodku.
Rozumiem. Przepraszam.
Trochę mnie zbiło z tropu.
Mam...
Powiedz mi. Muszę wiedzieć, co się dzieje.
Dobra.
Żona miała alzheimera?
Mój dziadek też go miał. Straszna sprawa.
Całe moje życie był dziadziusiem, a pół roku później
stał się kimś całkiem innym.
Też była w ośrodku dla osób z chorobami otępiennymi?
Nie. Kazała mi obiecać, że zostanie w domu.
Bała się tego, co ją czekało
za tymi drzwiami.
Przepraszam. Po prostu...
nie wiem, czy jestem w stanie.
Dobra.
Nie wiem, czy to pomoże, ale ludzie radzą sobie z tym okropnym uczuciem,
które cię dręczy.
Jak?
Nie wiem. Każdy jest inny.
Wróciłam do pracy.
Rozwiązywałam sprawy.
Poczułam się potrzebna.
Moja babcia założyła klub książki.
Siostra wciągnęła się w Pokémon GO.
Ma 42 lata.
Dziwne. Sama nie wiem.
Trzeba coś ze sobą zrobić.
Wróć do świata.
Bądź wśród ludzi.
Jeśli się wypisujesz, w pełni rozumiem. Przysięgam.
Ale muszę znać odpowiedź do jutra rana.
Dobra. Wchodzę w to.
PRZEPROWADZKA
Pierwsze zadanie to sporządzić listę podejrzanych.
Mów, że robisz filmy dla rodziny.
- Nagraj wszystkich. - Wiesz, co mogę mówić?
Nie mów, że należysz do klubu filmowców.
Będę cię często odwiedzała,
ale czasem spotykajmy się w moim biurze, bo jestem Emily z Sacramento.
Powinienem mieć przezwisko dla ciebie. Typu Emerino.
Boże, okropieństwo.
No dobra. A może Eminem?
Przezwiska są durne. Mów mi Emily, proszę.
Charles, tu Didi.
- Cześć. - Hej.
Przyniosłam ci grafik.
Dużo fajnych zajęć w pierwszym tygodniu. Zadomawiasz się?
Tak, wolno idzie rozpakowywanie się, ale Żabcia mi pomaga.
Wybacz. To moje przezwisko dla Emily.
Prawie wszyscy jej tak mówią.
Żabcia. Słodko.
Bardzo urocze, co nie?
To do jutra.
Pa, Żabciu.
Cześć.
Wiesz, co teraz trzymam?
Twój kolaż z zerówki.
- Z tymi figurami. - Boże. Nie wysyłaj mi tego.
W życiu. Jest mój. Uwielbiam go.
Pamiętasz, co powiedziałaś, gdy zapytałem, co to?
Odparłaś, że to pies naprawiający statek kosmiczny.
Zepsuty statek. Tak.
Najwspanialsza rzecz, którą w życiu słyszałem.
Co za wyobraźnia.
Po tym wiedziałem, że jesteś córką swojej matki.
Dzwonię, żeby ci dać znać, że cię posłuchałem i znalazłem projekt.
Tak? Jaki?
Trochę to nietypowe.
Pewnie nie o tym myślałaś, ale...
zapisałem się na zajęcia
w domu spokojnej starości w San Francisco.
Rany. Jakiego typu zajęcia?
Jakiego? Cóż...
Są dosyć fajne.
To zajęcia z fotografii...
Malowania...
I ogrodnictwa.
Że co?
To jest klawe.
Uprawia się rośliny,
robi zdjęcia i potem to maluje.
Maluje się
na podstawie zdjęcia.
To multidyscyplinarne.
Brzmi jak fajny klub.
- Tak, to fajny klub. Kluby są fajne. - Poznaj ludzi. Poszerz horyzonty.
Będziesz w mieście. Brzmi cudownie.
Też tak uważam. Wiesz co?
Pogadajmy jutro. Wszystko ci opowiem.
Bardzo chętnie. Na razie, tato.
Pa, skarbie.
Boże, to było przerażające.
OPERACJA PACIFIC VIEW, DZIEŃ 1, 6.22
Klasyczny szpieg.
TAJNY INFORMATOR
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień