Julie, 6:51 a.m. na.
Malamig na umaga.
Medyo makulimlim.
Nire-record ko ang unang message ko.
Tapos ang message.
Lagot.
Ano'ng gagawin...
Hindi.
Uy, anak.
Hala! Bakit ang lapit ng phone sa mukha mo?
Sorry. Hindi ko kasi makuha-kuha 'to, e.
Tumawag ako para i-good luck ka
sa gardening, painting, photography class mo.
Salamat. Oo.
Paalis na nga ako, e.
Nila-lock ko lang 'yong pinto.
Tapos bababa na ako sa hagdan.
Sasakay na ako sa kotse at aalis na.
Sige, ibababa ko na 'to.
Okay. Bye, Pa.
Ang galing mo, Nieuwendyk.
Okay. Dinala ko ang lahat ng nakalimutan mong dalhin.
Underwear, dental floss, electric na kumot.
Malamig ba sa kuwarto?
Hindi. Lagi ko kasing naririnig ang tungkol doon.
Nasa labas ka na rin naman.
Gumastos ako ng $110 dito.
Uy. Tingnan mo 'to.
Nilagyan ko ng trademark ang pagiging spy ko.
May pocket square si Spy Charles.
Dito mo malalamang spy mode ako.
Regular Charles. Spy Charles. Regular. Spy Charles.
Alam mo namang spy mode ka sa buong panahon mo dito.
E, di, hindi ko aalisin 'to.
Okay. Phase two na ngayon.
Mag-lay low ka lang, makipagkilala ka, maglista ng mga suspect.
Ready ka na? 'Yong phone mo?
Camera glasses?
Recorder? Tinatapik mo lang ba ang katawan mo?
Oo. Naiwan ko lahat sa kuwarto ko. Na-excite ako, e.
Babalik ako.
Salamat. Sige.
Hello. Ako si Charles.
Charles. Jaylen. Great to meet you.
Welcome sa Pacific View. Isa ako sa mga driver.
Hello. Ako si Charles.
Ako si Jan.
Kumusta, Jan?
Bago ako dito.
Hindi ako bibili.
Bibili ng ano?
Kung ano'ng binebenta mo. Alis na.
Julie, 9:02 a.m. na.
Marami na akong nakilalang posibleng contact.
Papunta na ako sa almusal.
Julie, 9:03 na.
Nagbago ang isip ko.
Magmamanman muna ako bago kumain.
- Uy, Charles. - Didi.
- Uy. - Kumusta ang almusal?
Hindi talaga ako mahilig sa almusal, e.
Aakyat na lang ulit ako para mag-ayos ulit ng gamit.
Sige. Mamaya ulit.
Good morning, Professor.
Welcome sa Pacific View.
Ako si Florence, ito si Virginia.
Nagkakilala na kami. Sabi sa 'yo, pogi siya sa suit, e.
Gutom ka ba?
Hindi ako mahilig sa almusal, e.
Eleven o'clock na. Tanghalian na.
- Sige na, Teach. - E, sige. Okay.
Magugustuhan mo 'to.
- Saan mo nabili ang suit mo? - Sa Brooks Brothers ba?
Uy, parang ang mahal.
Parang masarap lahat. Di ko alam ang oorderin ko.
Afternoon, ladies. 'Yong usual?
Oo. Tapos BLT sa kanya, at siguro isang Arnold Palmer.
Tama ang hula mo.
Bigyan mo din siya ng cheesecake.
Panghapunan 'yon.
Sige na.
First day niya naman. Charles, siya si Laverne.
Nasa lunch shift siya pag weekdays.
Saka sobrang ganda at lambing niya. Tatlong cheesecake na, ha?
Huli na 'to, a.
Para saan ang mga dekorasyon sa pinto ko?
Ginagawa namin 'yon sa lahat.
Kami ang unofficial na welcome committee ng Pacific View.
Mag-sign up ka sa mga klase pag Lunes.
Wag kang kukuha ng Yoga class ni Nancy.
Mangangailangan ka ng bagong binti.
Hindi ako nagyo-yoga.
Flexible talaga ako.
Pinakaimportanteng malaman, three o'clock ang happy hour.
Pinakamagandang parte sa pagtulog nang eight,
'yong makakainom ka na nang three.
Oo nga.
Nakuha niya.
Babagay ka dito.
Uy, sorry. Naging busy lang. Paalis na ako.
Di ba, gusto ng trampoline ng mga bata,
tapos hinulaan natin kung sino'ng unang mapipilayan?
Diyos ko po.
Sino at gaano kalala?
Tie silang tatlo.
Okay, una, nakakita sila ng bola.
Tapos nakakita ng hagdan.
- Tapos nakita nila 'yong trampoline. - Tama.
Tapos naisip nilang i-dunk 'yong bola na aakyat sa hagdan,
tumalon sa trampoline papunta sa hoop?
Sinubukan ni Nico tapos tumilapon siya at bumagsak na una ang kamay.
Hindi pa natuto sa sigaw ni Nico,
inilagay ni Jace si Wyatt sa trampoline,
tumalon galing sa hagdan para patalbugin si Wyatt sa hoop,
tapos tumilapon si Jace,
sumunod si Wyatt,
at bumagsak sila kay Nico.
At napilayan na silang lahat.
Yo, naiwan ko ang sapatos ko sa ospital.
Salamat.
Kinukuhanan ko ang lahat para sa anak ko.
Siya si...
Beverly.
- Beverly at Peggy? - Peggy.
Ang gagandang pangalan ng magagandang babae.
Sabi nga ni Virginia, guwapo ka raw.
A, siya.
Malandi 'yon.
- Ingat ka sa kanya, Professor. - Okay.
Hello, darling.
May ibibigay ako sa 'yo.
Tagagawa ako ng costumes sa teatro dati.
Welcome gift ko 'yan sa mga bagong residente.
Galing 'yan sa revival ng Guys and Dolls.
Pati itong damit ko.
Salamat...
- Gladys. - Gladys. Sorry. Charles.
Gusto mo ng maiinom?
Hindi ako nagtatagal sa mga ganito.
Unang batas ng show business, hayaan mo silang mabitin.
- Tayo na lang ang uminom, Professor. - Okay.
Baka makatulong siya.
- Charles. Beverly. - Manhattan, please.
Sige. Ayos 'yan. I-Google ko lang 'yong Manhattan.
Jaylen, tama?
Di ba, sabi mo, driver ka?
Oo. Sumakit ang likod ni Garrett.
No'ng kinuha ako ni Didi,
hindi daw pwedeng sabihin ditong,
"Hindi ko trabaho 'yan."
Ako na?
Magaling akong gumawa ng Manhattan.
- Sige. Oo. - Paborito ng asawa ko 'yan.
Team na tayo dito, a.
Pagtatrabahuhin ka namin, Charles.
Elliott. Whiskey neat, tama?
Ang galing mo.
Naninigarilyo ka ba?
Bumibili pa ako ng magandang klase sa Cuba.
- Talaga? - E, hindi talaga sa Cuba.
Sa tindahan ng sigarilyo. Pero galing 'yon sa Cuba.
Samahan mo ako minsan.
Dapat magsama tayong mga tigre dito sa bahay ng mga inahin.
Alam mo, magugulat ka,
kung gaano kahusay magsama sa bahay ang mga pusa at manok.
- Ano? - A, kayo pala.
Saan kayo galing?
Di ko na ipapaliwanag kung ano 'yong fashionably late.
Bakit ikaw ang nasa bar?
Kaya ka nga lumipat dito para hindi na magtrabaho.
Kasi alam niya ang lahat.
Pahingi nga ng isang Manhattan mo.
- Gawan kaya kita ng whiskey sour? - Gagawin mo lang akong miserable.
Bilisan mo, Professor. Gawin mong dirty.
Dirty Manhattan?
Nakakahiya ka.
Professor ka dati ng engineering.
Nasiyahan ka ba do'n?
Oo, sobra.
Gusto ko ng mga structure, puzzle.
Magaling ako sa paghahanap ng solusyon.
Mukhang kailangan mo ng maiinom.
Hindi ko kailangan 'to, pero salamat.
Buti naman mas relaxed ka na.
Concert ni Jackson Browne no'ng 1975 pa ako nalasing nang ganito, e.
- Oo. - Kailan ka huling tumira ng damo?
Sa concert ni Jackson Browne no'ng 1975.
'Yan ang pinakamagandang tulay sa buong mundo.
Gawa ni Joseph Strauss ang original na disenyo,
pero inayawan kasi sobrang pangit.
Kailangan niyang ulitin sa simula.
Marami ka talagang nalalaman, a.
Oo.
Marami talaga akong alam.
Kailangan marami kang alam pag nagtuturo, kaya nag-aral ako.
Nagsulat ako ng libro tungkol sa Golden Gate Bridge.
Ang tawag do'n,
The Bridges of Madison County.
Hindi, ibang libro 'yon.
Nandoon si Meryl Streep sa librong 'yon.
Hindi ko maalala ang pangalan ng libro ko.
Ako pa ang nagsulat noon!
Lumalamig na. Pumasok na tayo.
Gusto ko pa ng mga kaalaman sa tulay.
Baka pwede pa akong makinig ng ibang kaalaman sa hapunan bukas.
Sige ba.
Morning.
Ay, salamat sa Diyos.
Kape.
Malinaw naman na isa diyan ang akin.
- Pero... - Sorry.
Hindi, sa 'yo na, kasi mukhang lasing ka pa o may hangover o pareho.
Uy, Charles.
No'ng sinabi kong mag-lay low ka, ano'ng naintindihan mo?
Nag-lay low naman ako.
Oo, marami akong nakilala, pero maingat ako. Nakisama ako agad.
May isang buong pizza ka sa likod.
Buti na lang. Gutom na ako.
Sige...
- Hindi, mas ayos 'to. - Okay.
May ire-report ako.
Humithit ako ng kaunting damo kagabi para makasali sa grupo.
Mahahalata ako kung hindi, e.
- Sorry, 'yan ang report mo? - Oo.
Pambihira ang lugar na 'to!
Para kang nasa high school.
Hindi ko inaasahan 'to. Parang...
Lahat ng tao dito, meron silang grupo.
Ang gugulo at ang lilibog nila.
May nagyaya sa akin ng date kagabi.
Pero sino?
Sige. Ganito.
Hindi ito gaya ng pagpatay kay JFK,
pero ninakaw ang kuwintas ni Helen Cubbler,
at hindi ko sisirain ang kasong 'to dahil lang bangag ka
at nagkalat ng pizza sa electric blanket na tig-$110.
Sige. Tama ka. Ano'ng susunod?
Makipag-usap ka kay Helen.
Di niya alam na kinuha tayo ng anak niya. Para di siya mag-alala.
Kalmado lang, a.
Saka, kung pwede lang,
mag-ayos ka naman.
Salamat.
Ito ako, si Steven, Mary Beth, Edgar, at David,
tapos nasa tulay kami.
Ito naman ako at si Mary Beth, nasa harap kami ng hotel.
Hindi mo makikita si David kasi siya ang nagpi-picture.
- Ayaw kitang abalahin, Helen. - Meron akong...
Hindi, ayos lang.
Ito si Steven, ito si Edgar, at ang kaibigan ni Edgar na si Bill.
Nasa restaurant sila.
Tapos...
- Sino'ng kumuha ng picture na 'to? - Helen. Helen, sorry.
Sorry, pero may kailangan akong puntahan.
Pero masaya akong makausap ka, Ms. Cubbler.
Hindi ako si Helen Cubbler.
Ako si Helen Braithwaite.
Gusto mong makita ang picture ni Helen Cubbler?
- Alam ko, meron ako. - Sige, patingin nga.
Oo, parang nandito 'yon.
Ms. Cubbler.
- Ms. Cubbler nga ba? - Oo.
Sige. Okay.
Masaya ka ba sa Pacific View?
Sobrang hamog, wala akong ma-enjoy.
Kakalipat ko lang, kaya hindi pa ako sigurado.
Pero sa tingin mo ba, ligtas ka rito?
Ayoko 'yong di ko makita ang labas dahil sa hamog.
Sige, pero bukod sa hamog, ano'ng...
Di ba, inilibot ka na no'ng pokpok na si Virginia?
Bakit tinatanong mo pa ako?
Gusto ko talagang malaman kung pakiramdam mo, ligtas ka.
Halimbawa, nagla-lock ka ba ng pinto pag umaalis ka?
O kaya... Ano'ng ginagawa mo?
Ayoko sa pag-uusap na 'to.
Hindi. Uy, wag. Please, wag. Nakikiusap ako.
Wala akong ginagawa.
Wag mong hilahin 'yan. Wag naman. Ano ba. Wag mong subukan.
Wag.
Nakilala mo na si Helen Cubbler.
Didi, sorry talaga.
Okay lang.
Medyo masungit siya minsan.
Ilang linggo na siyang aligaga.
Ninakaw daw ang kuwintas niya.
Sa totoo lang, di ako naniniwala.
Pero ang punto dito, tinakot mo siya, kaya kung pwede, umiwas ka na.
Sige. Pwede bang magtanong,
bakit sa tingin mo, hindi ninakaw 'yong kuwintas?
Matagal ko nang ginagawa 'to.
Madalas, pag merong "ninakaw",
makikita 'yon sa singit-singit ng mga kutson.
Pero kung may problema, lumapit ka sa akin.
Layunin kong maging ligtas at masaya ang mga residente.
Ikaw ang dahilan kaya pumunta sina Florence at Virginia sa kuwarto ko?
- Closer ang tawag ko sa kanila. - Okay.
Pinapadali nilang dalawa ang paglipat.
Pupuntahan ka naman talaga ni Virginia sa kuwarto mo.
Julie, 2:36 p.m. na.
Sa totoo lang, medyo
Pero may mga teorya ako.
Inaalala ko 'yong usapan namin kahapon ng babaeng nagngangalang Jan.
- Alis na. - Parang galit siya.
Parang meron siyang itinatago.
Kung naglilista tayong ng mga suspect, ilalagay ko siya sa taas ng listahan.
Julie, patay na si Jan.
Inaasahan ko ang date natin mamaya, Professor.
Oo, ako rin.
Kita tayo mamaya!
Okay.
TUMIGIL KA NA
Hello, darling.
Gladys, tama?
Charles, nagkita tayo sa happy hour.
Oo, naaalala ko.
Matanong ko lang, may nakita ka ba sa labas ng kuwarto ko, ngayon lang?
Wala. Wala masyadong bumibisita sa dulo ng pasilyo.
Salamat na rin.
Alam mo kung sino?
Hindi.
Ano kayang ibig sabihin niyan?
Ibig sabihin, may nakakaalam ng ginagawa mo,
na pwedeng matapos ang operasyon bago pa man magsimula.
Sige. Ayan.
Red sauce 'to. Ayoko ng red sauce.
Alam ko. Gumawa ako no'ng may butter at Parmesan, okay?
- Pwedeng peanut butter at jelly na lang? - Sige. Gumawa ka.
Di ko kaya. 'Yong mga daliri ko.
Hindi ka gagawan ng ibang pagkain.
- Tumahimik ka. - Wyatt.
Sige. Gagawin ko na.
Nasaan ang tinapay?
Nasa ref.
- Nasaan ang peanut butter? - Nasa ref.
Itanong mo na. Alam kong gusto mo.
- Nasaan ang jelly? - Nasa ref, anak.
Hindi ko makita. Wala dito.
- Bro. - Ano? Wala nga dito.
- Gusto mong kumain sa kabila? - Sige.
Mabuti.
- Nasaan ang kutsilyo? - Diyos ko.
Bro, nasaan ang kutsilyo?
Trabaho nating buhayin sila,
halos hindi na natin magawa 'yon.
Minsan natatakot ako na pumalpak tayo. Pumalpak ba tayo?
- Walang duda. - Oo nga.
- Pumalpak tayo, di ba? Okay. - Oo.
Pag-isipan natin kung paano magsisimula ulit.
Paano nga 'yong pag-iwan ng bata sa fire station?
Ginagawa 'yon?
Pero 'yong totoo...
Ano'ng ginagawa nating mali?
Julie, 6:18 p.m. na.
Maghahapunan kami ni Virginia.
Nagmumuni-muni ako sa mga nangyari ngayong araw...
Sa tingin ko,
hindi ako magaling dito.
Hindi ako marunong maging spy.
Hindi...
Wala ako sa law enforcement.
Alam mo, kalokohan 'to.
Hindi ko dapat ginagawa 'to.
Dapat umiinom lang kami ng red wine ng asawa ko
tapos dadalhin ko siya sa dog park para tumingin sa mga aso.
Julie, sorry,
pero nagkamali ka sa pagpili sa akin.
Binura ang memo.
Salamat sa pag-aya sa akin sa hapunan,
pero may kailangan akong sabihin sa 'yo.
Isang taon pa lang namamatay si Victoria.
Sabi nila, "Bigyan mo ng oras. Babalik ka rin sa normal."
Pero hindi pa nangyayari 'yon.
Mahal ko pa rin ang asawa ko.
Six years nang wala sa akin si Steven.
Natagalan akong mag-move on.
Di ko pa siya ganoon kagusto, a.
Kaya naiintindihan ko.
Nakakalungkot pa rin, ha.
Sorry ulit.
Enjoy ka sa dinner mo.
Hindi mo kailangang umalis.
Pwede kang mag-dinner kasama ang kaibigan, di ba?
Oo naman.
Buti naman, 40 minutes kong inayos ang buhok ko, e, may bursitis ako.
Ano'ng masarap dito?
Lahat.
Kung maglalasing ka.
Hi, Pa.
Uy, anak. Tumawag lang ako para mag-good night.
Kumusta ang klase mo?
E, alam mo na, medyo kinakalawang na ako,
pero masasanay rin ako.
- Kumusta ka? - Ay, masaya.
Sobrang saya dito sa 280 Clark Street.
Lahat ng apo mo, pilay.
Sa parehong araw?
Sa parehong trampoline.
Ayos lang ba sila?
Magiging ayos din.
Mananalo talaga akong Nanay ng Taon, e.
Ang galing namin ni Joel.
Alam mo, no'ng 12 ako, itinalon ko 'yong bike ko sa kanal
sa likod ng bahay tapos tinahi ako sa labi.
At no'ng 14 ka,
pinlantsa mo ang buhok mo sa plantsahan.
Ayaw n'yo akong bilhan ng plantsa sa buhok, e.
Ang ganda ng buhok ko, a.
Tapos naaalala mo no'ng 17 ka?
Sinubukan mong tumakas tapos tumunog ang alarm?
Tapos sinabi mo sa mama mo na may nakapasok na raccoon sa kuwarto mo
at pinapalabas mo lang?
Bakit mo iniisa-isa ang mga kapalpakan ko dati?
Iniisip ko na nga 'yong mga kapalpakan ko ngayon.
Lahat ng magulang, iniisip kung tama ba ang bawat desisyon nila.
Hindi mo maiiwasan 'yon.
Pero ano ba talaga ang nangyari?
Kayo ni Joel, parehong matalino at mabait,
ibinuhos n'yo ang lahat para palakihin ang mga batang 'yon, pero pumalpak?
O gumawa lang ng katangahan 'yong mga bata kasi tanga talaga ang mga teenager?
Madalas, 'yong pinakasimple ang palaging tama.
Salamat, Pa.
Night, anak.
Good night.
Pasok.
Tingnan mo nga naman.
Ang sentro ng party. Taong disco ball.
- Sinulat mo 'to, 'no? - Hindi. Ano'ng sinasabi mo?
Nakita mong nilalandi ako ni Virginia, tapos nagselos ka.
Dahil doon 'to. Hindi dahil may iba kang alam.
Hindi ko nga alam kung may iba pang pwedeng dahilan.
Makinig ka, pare.
Hindi ko sinulat 'yan, at sa totoo lang, naiinis na ako sa 'yo.
Amoy sigarilyo 'tong papel na 'to.
Okay, sige. Sinulat ko 'yan Ano naman? Layuan mo si Virginia.
Malalim ang pinagsamahan kami.
Binigyan niya ako ng relo.
Isang 1979 Cartier Tank.
Ito ang class na kinasanayan niya.
Ayaw niya sa mga mumurahin.
Pareho naman halos tayo ng suot.
- Basta... - Ano, E?
Pwede 'yong van kung lalabas ka. Charles, may kailangan ka sa labas?
Hindi na kasya sa van.
- Kasya pa. Pangsampu 'yon. - Puno na.
Okay. Nasa labas lang ako.
Basta na lang ba pumapasok ang staff sa mga kuwarto?
'Yong iba, kung kakilala mo sila.
Umalis ka na, weirdo.
Sorry. Sige.
Dahil lang sa pagseselos 'yong sulat,
hindi dahil nabuko ako.
- Lutas na 'yon, kahit paano. - Buti naman.
Sige, ipagpapalagay nating ligtas pa ang imbestigasyon.
Ay, may isa pa pala.
Sobrang komportable ng ilang staff sa mga residente
kaya labas-pasok lang sila sa mga kuwarto
nang hindi kumakatok.
Baka sa ganoong paraan ninakaw 'yong kuwintas
nang hindi napapansin.
Okay. Alamin mo kung may staff na malapit kay Helen.
Ang galing mo, Charles.
"Ang galing mo, Charles."
Nagsalin ng Subtitle: ZGP