Julie, godzina 6.51.
Chłodny poranek.
Lekko zachmurzony.
Nagrywam pierwszą wiadomość.
Koniec wiadomości.
Kurczę blade.
Co mam zrobić?
Oj, nie.
Hej, skarbie.
Dlaczego masz telefon przy nosie?
Wybacz, nie mogę rozgryźć tego sprzętu.
Chciałam życzyć ci powodzenia
na zajęciach ogrodniczo-malarsko-fotograficznych.
Dziękuję.
Właśnie wyruszam.
Zamykam drzwi frontowe.
Idę po schodach.
Wsiadam do auta i w drogę.
Lepiej już się pożegnam.
Pa, tato.
Dobra robota, Nieuwendyk.
Mam wszystko, czego zapomniałeś spakować.
Bieliznę, nić dentystyczną, koc elektryczny.
- U ciebie jest zimno? - Nie, sporo o nich słyszałem.
Taki zakup przy okazji.
Kosztował mnie 110 $.
Zobacz to!
Mam znak firmowy dla mojej postaci szpiega.
Szpieg Charles nosi poszetkę. Tak poznasz, że jestem w trybie szpiega.
Zwykły Charles. Szpieg Charles. Zwykły. Szpieg.
Rozumiesz, że w tym ośrodku stale jesteś w trybie szpiega?
To cacko się stąd nie rusza.
Dziś faza druga.
Nie wychylaj się, poznaj ludzi, zacznij sporządzać listę podejrzanych.
Gotowy? Masz telefon?
Okulary z kamerką?
Dyktafon? Stukasz po prostu w różne części ciała?
Tak. Zostawiłem wszystko w pokoju. To z emocji.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
Cześć. Jestem Charles.
Jaylen. Miło cię poznać.
Witam w Pacific View. Jestem tu kierowcą.
- Dzień dobry. Jestem Charles. - Jan.
Cześć, Jan.
Jestem tu nowy.
Nie chcę.
Czego nie chcesz?
Tego, co mi wciskasz. Spadaj.
Julie, godzina 9.02.
Nawiązałem już dużo potencjalnych znajomości.
Udaję się teraz na śniadanie.
Julie, godzina 9.03.
Zmieniam zdanie.
Poobserwuję jeszcze, zanim coś zjem.
- Hej, Charles. - Didi.
- Hej. - Jak tam śniadanie?
Raczej nie przepadam za śniadaniami.
Chyba wrócę na górę i skończę się rozpakowywać.
Spoko. Do zobaczenia.
Dzień dobry, Profesorze.
Witamy w Pacific View.
Jestem Florence, a to Virginia.
Już się znamy. Mówiłam, że dobrze mu w garniaku.
Jesteś głodny?
Raczej nie przepadam za śniadaniami.
Już 11.00. Czas lunchu.
- Chodź, belfrze. - No... Dobra.
Będziesz zachwycony.
- Skąd masz garnitur? - Brooks Brothers?
Wydaje się drogi.
Wszystko wygląda pysznie. Nie wiem, co zamówić.
Dzień dobry paniom. To, co zwykle?
Dla niego kanapka z bekonem. Zgaduję, że do picia Arnold Palmer.
Ale trafiła.
Daj też kawałek sernika.
To na kolację.
Co ty. To jego pierwszy dzień. Charles, to Laverne.
Ma zmianę lunchową w dni robocze.
Jest taka piękna i słodka. Niech będą trzy kawałki sernika.
Ostatni raz.
O co biega z dekoracjami na drzwiach?
Robimy tak każdemu.
Tworzymy nieoficjalny komitet powitalny Pacific View.
Zapisz się na poniedziałkowe zajęcia.
Odpuść sobie jogę u Nancy.
- Potrzebna będzie nowa para nóg. - Nie ćwiczę jogi.
Jestem elastyczna z natury.
Kluczowa informacja: Happy hour zaczyna się o 15.00.
Najlepsze w pójściu do łóżka o 20.00
jest to, że można pić od 15.00.
Właśnie.
Zrozumiał.
Świetnie się wpasujesz.
WYŻSZA SZKOŁA SPOŁECZNA, 14.26
Sorki, praca mnie wciągnęła. Już wychodzę.
Pamiętasz, jak dzieci chciały trampolinę?
Zgadywaliśmy, które pierwsze złamie kość.
Boże.
- Który dzieciak i jak bardzo jest źle? - Trójstronny remis!
Najpierw zobaczyli piłkę do kosza.
Potem drabinę.
- A na koniec trampolinę. - Tak jest.
Postanowili zrobić wsad, wchodząc po drabinie
i skacząc z trampoliny do kosza?
Nico próbował, poleciał i upadł na nadgarstek.
Niewzruszony okrzykami bólu
Jace posadził Wyatta na trampolinę,
zeskoczył z drabiny, próbując wcelować Wyattem do kosza.
Jace poleciał,
potem Wyatt,
który wylądował na Nico.
I wszyscy wszystko połamali.
Zostawiłem buty w szpitalu.
Dziękuję.
Dokumentuję wszystko dla córki.
To...
Beverly.
- Beverly i Peggy? - Tak.
Dwa urocze imiona dla dwóch uroczych dam.
Virginia mówiła, że jesteś czarujący.
Cała ona.
Flirciara z niej.
- Uważaj na nią, Profesorze. - Dobra.
Cześć, kochanie.
Mam coś dla ciebie.
Pracowałam w teatrze, szyłam kostiumy.
Rozdaję je nowym mieszkańcom w formie daru powitalnego.
To ze wznowienia Guys and Dolls.
Tak jak moja sukienka.
Dziękuję...
- Gladys. - Przepraszam. Charles.
Napijesz się?
Nie zostaję długo na tych spędach.
Pierwsza zasada show-biznesu: Niech wychodzą spragnieni.
- Skuszę się na drinka, Profesorze. - Dobra.
Może on pomoże?
- Charles. Beverly. - Manhattana.
Jasne. Doskonały wybór. Wygoogluję tylko Manhattana.
Jaylen, tak? Nie mówiłeś, że jesteś kierowcą?
Tak. Garrett nadwyrężył plecy.
Kiedy Didi mnie zatrudniła, zaznaczyła, że odpada tu opcja:
„To nie jest moja praca”.
Mogę?
Szykuję świetnego Manhattana.
- Jasne. - Ulubiony drink mojej żony.
Niezły z nas zespół.
Musimy cię zatrudnić.
Elliott. Czysta whiskey, zgadza się?
Brawo.
Palisz cygara?
Mam tylko te najlepsze, wprost z Kuby.
- Naprawdę? - Może nie wprost z Kuby.
Ze sklepu dla palaczy, ale wcześniej z Kuby.
Dołącz kiedyś do mnie.
My, kocury, musimy trzymać się razem w takim kurniku.
Zdziwiłbyś się,
jak dobrze koty współżyją z kurczakami.
- Co? - Panie.
Gdzie byłyście?
Musimy tłumaczyć, że elegancko jest się spóźniać?
Dlaczego sterczysz za barem?
Przenieśliśmy się tutaj, aby uniknąć pracy.
Bo jest obytym człowiekiem.
Poproszę twojego sławnego Manhattana.
- A może whisky sour? - Może mnie nie dołuj?
No, Profesorku. Zrób mi niegrzeczną wersję.
Niegrzeczną jak Dirty Manhattan?
17.29
Wstydź się.
Byłeś profesorem inżynierii.
Lubiłeś to robić?
Tak, bardzo.
Lubię strukturę, łamigłówki.
Moim konikiem jest znajdowanie rozwiązań.
Chyba mógłbyś się napić.
Tego akurat najmniej mi trzeba, ale dziękuję.
Dobrze, że się rozluźniasz.
Ostatnim razem byłem tak pijany
na koncercie Jacksona Browne’a w 1975 roku.
- Tak. - A kiedy ostatnio paliłeś trawkę?
Na koncercie Jacksona Browne’a w 1975 roku.
20.19
To najpiękniejszy most na świecie.
Pierwotny projekt Josepha Straussa
został odrzucony, bo był zbyt brzydki.
Musiał zacząć od początku.
Znasz wiele faktów.
Tak jest.
Znam ich wiele.
Trzeba znać fakty, gdy uczysz, więc się ich nauczyłem.
Napisałem całą książkę o Golden Gate Bridge.
Nazywa się...
Mosty hrabstwa Madison.
To inna książka.
W tamtej książce była Meryl Streep.
Nie pamiętam tytułu mojej książki.
Napisałem ją!
Robi się chłodno, lepiej wejdźmy.
Ja bym chciała więcej faktów o mostach.
Może usłyszę ich więcej podczas jutrzejszej kolacji.
Z chęcią.
Dzień dobry.
OPERACJA PACIFIC VIEW, DZIEŃ 2, 7.02
Dzięki Bogu!
Kawa.
Jedna z nich ewidentnie była moja.
- Ale... - Wybacz.
Weź. Jesteś wciąż pijany, masz kaca albo jedno i drugie.
Cześć, Charles.
Kiedy kazałam ci się nie wychylać, jak ty to zrozumiałeś?
Nie wychylałem się...
Poznałem mnóstwo ludzi, byłem przy tym dyskretny.
- Wtopiłem się w tłum. - Na plecach masz całą pizzę.
Dzięki Bogu. Konam z głodu.
Zatem...
- Tak lepiej. - Dobra.
Mam raport.
Wypaliłem trochę trawki, aby zżyć się z ludźmi.
Byłoby podejrzane, gdybym tego nie zrobił.
- Przepraszam. To twój raport? - Tak.
Obłędne miejsce!
Jest jak w liceum.
Nie spodziewałem się tego...
Ludzie tworzą tu kliki i...
Lubią rozrabiać i są napaleni.
Ktoś mnie wczoraj zaprosił na randkę.
Ale kto?
Dobra, chłopie.
Nie chodzi o zabójstwo JFK.
Ukradziono naszyjnik Helen Cubbler,
ale nie pozwolę ci zawalić sprawy, bo się zjarałeś
i wtarłeś mięsną pizzę w elektryczny koc za 110 dolców.
Masz rację. Co dalej?
Nawiąż znajomość z Helen.
Nie wie, że jej syn nas zatrudnił. Woli jej nie martwić.
Bądź subtelny.
I tak ogólnie rzecz biorąc...
ogarnij się.
Dziękuję.
To ja, Steven, Mary Beth, Edgar i David.
Jesteśmy na moście.
Tu jestem przed hotelem z Mary Beth.
Nie widać Davida, bo robi zdjęcie.
- Nie chcę zajmować ci czasu. - I mam...
Spokojnie.
To Steven, a to Edgar i jego przyjaciel, Bill.
Są w restauracji.
No i...
- Kto zrobił to zdjęcie? - Helen, przepraszam.
Przepraszam, ale muszę gdzieś iść.
Ale cudownie się z tobą rozmawiało, pani Cubbler.
Nie jestem Helen Cubbler.
Tylko Helen Braithwaite.
Chciałbyś zobaczyć zdjęcie Helen Cubbler?
- Na pewno jedno mam. - Powinienem.
Chyba tutaj.
Pani Cubbler.
- Pani Cubbler? - Tak.
To dobrze.
Podoba ci się w Pacific View?
Za dużo mgły, żeby się czymś cieszyć.
Dopiero się wprowadziłem. Wciąż wyrabiam sobie opinię.
Ale czujesz się tu bezpiecznie?
Nie podoba mi się, że przez mgłę nie widzę horyzontu.
Jasne, ale pominąwszy mgłę, jak ogólnie...
Myślałam, że ta latawica Virginia już cię oprowadziła.
Dlaczego wypytujesz mnie?
Wolałbym usłyszeć o tym, czy czujesz się bezpieczna.
Przykładowo, czy zamykasz pokój, kiedy wychodzisz?
- Co ty robisz? - Nie podoba mi się już ta rozmowa.
Nie, proszę. Błagam cię.
Nic nie robię.
Nie ciągnij. Proszę. Daj spokój. Nie waż się.
Nie.
Czyli poznałeś Helen Cubbler.
Didi, tak mi przykro.
Wszystko gra.
Bywa marudna.
Od kilku tygodni jest spięta. Twierdzi, że skradziono jej naszyjnik.
Nie wierzę, że tak było.
Ale ją wystraszyłeś, więc bądź tak miły i unikaj jej.
Jasne. A czy mogę zapytać,
dlaczego uważasz, że nie skradziono jej naszyjnika?
Pracuję tu od dawna.
Zwykle, gdy coś zostało „ukradzione”, odnajdujemy to w kanapie.
Śmiało pytaj o kwestie bezpieczeństwa.
Wasza radość i spokój są moimi priorytetami.
To przez ciebie Florence i Virginia wpadły do mojego pokoju.
- To moje „umilaczki”. - Dobra.
We dwie ułatwiają przeprowadzkę. Choć Virginia i tak by do ciebie wpadła.
Julie, godzina 14.36.
Tak szczerze to było dziś parę wybojów.
Ale mam kilka teorii.
Wracam myślami do wczorajszej rozmowy z niejaką Jan.
- Spadaj. - Wydaje się wzburzona.
Jakby chciała coś ukryć.
Jeśli robimy listę podejrzanych, umieściłbym jej imię na samej górze.
KU PAMIĘCI
Julie, Jan nie żyje.
Nie mogę się doczekać randki, Profesorze.
Ja też.
Do zobaczenia wieczorem!
Dobra.
WYCOFAJ SIĘ
Cześć, kochanie.
Gladys, prawda?
Charles. Poznaliśmy się na happy hour.
Pamiętam.
Mam pytanie. Widziałeś może kogoś pod moimi drzwiami?
Nie. Niewielu gości dociera na koniec holu.
I tak dziękuję.
WYCOFAJ SIĘ
- Wiesz, kto to tam umieścił? - Nie.
Co to może znaczyć?
Że ktoś już wie, co knujesz,
a operacja może być odwołana, zanim się na dobre zacznie.
Proszę.
Czerwony sos. Nie znoszę takiego.
Wiem. Zrobiłem też z masłem i parmezanem.
- A masło orzechowe i dżem? - Jasne. Jeśli sam sobie zrobisz.
Nie mogę. Przez moje palce.
Nie zrobią ci oddzielnej kolacji.
- Cicho. - Wyatt.
Zrobię sobie sam. Gdzie jest chleb?
W lodówce.
- Gdzie jest masło orzechowe? - W lodówce.
Zapytaj. Wiem, że chcesz.
- Gdzie jest dżem? - W lodówce.
Nie widzę. Nie ma go tutaj.
- Bracie. - Co? Nie ma go.
- Zjemy obok? - Tak.
Świetnie.
- Gdzie jest nóż? - Boże.
Brachu, gdzie jest nóż?
Absolutne minimum to utrzymanie ich przy życiu.
Ledwo nam się to udaje.
Czasami się boję, że nawaliliśmy. Nawaliliśmy?
- Stanowczo. - Tak.
- Nawaliliśmy, nie? - O tak.
Musimy pomyśleć o nowym początku.
O co chodzi z porzucaniem dzieci w remizie?
Tak się robi?
Ale tak na serio...
Co robimy źle?
Julie, godzina 18.18.
Zaraz idę na randkę z Virginią.
Dumam nad dzisiejszymi zajściami...
Myślę...
Chyba jestem w tym beznadziejny.
Nie wiem, jak być szpiegiem...
Nie pracuję w policji.
To jakiś obłęd.
To nie jest mój świat.
Powinienem popijać czerwone wino z żoną
i zabierać ją do parku dla psów, aby je sobie oglądała.
Julie, przykro mi,
ale wybranie mnie było błędem.
Notatka skasowana.
Dziękuję bardzo za zaproszenie na kolację,
ale muszę ci coś powiedzieć.
Victoria zmarła rok temu.
Każdy mi mówił: „Daj sobie trochę czasu. Staniesz na nogi”.
Ale to się nie wydarzyło.
Wciąż kocham żonę.
Sześć lat temu straciłam Stevena.
Długo się z tym godziłam.
Nawet go za bardzo nie lubiłam.
Rozumiem cię. Nie powiem, że nie jestem zawiedziona.
Jeszcze raz przepraszam.
Życzę miłej kolacji.
Nie musisz iść.
Zjedz kolację z przyjacielem.
Jasne.
Dzięki Bogu, bo przez zapalenie kaletki 40 minut upinałam włosy.
Co tu mają dobrego?
Wszystko. Jeśli wystarczająco wypijesz.
Cześć, tato.
Cześć, skarbie. Dzwonię, żeby ci życzyć dobrej nocy.
Jak tam zajęcia?
Cóż, narzędzia pracy trochę mi zardzewiały,
ale powoli oswajam temat.
- A co u ciebie? - Jest bosko.
Wzorcowy tydzień na 280 Clark Street. Cała trójka wnuków połamała sobie kości.
Tego samego dnia?
Na tej samej trampolinie.
Są cali i zdrowi?
Nic im nie będzie.
Matkę Roku mam jak w banku.
Dajemy czadu z Joelem.
Kiedy miałem 12 lat, chciałem przeskoczyć rowerem przez rów
za domem i zarobiłem dwa szwy na ustach.
Ty w wieku 14 lat
chciałaś wyprasować włosy na desce do prasowania.
Bo nie chcieliście mi kupić prostownicy.
- Moje włosy wyglądają bosko. - Pamiętasz, jak miałaś 17 lat?
Chciałaś się wykraść i włączył się alarm.
Powiedziałaś mamie, że szop wlazł ci do pokoju
i próbowałaś się go pozbyć.
Czemu wymieniasz moje porażki z dzieciństwa?
Skupiam się na porażkach jako dorosła.
Każdy rodzic kwestionuje swoje decyzje.
Nie unikniesz tego.
Co jest bardziej prawdopodobne?
Że ty i Joel, dwójka mądrych, pięknych ludzi,
poświęciliście swoje życie tym dzieciom i daliście ciała?
A może to, że zrobili coś głupiego, bo są nastolatkami?
Proste wyjaśnienie zazwyczaj jest właściwe.
Dzięki, tato.
Dobranoc, skarbie.
Dobranoc.
Wejdź.
Kogo my tu mamy.
Dusza towarzystwa. Ludzka kula disco.
- Ty to napisałeś, prawda? - Nie. O czym ty mówisz?
Virginia ze mną flirtowała i zrobiłeś się zazdrosny.
O to w tym chodzi. A nie o coś innego...
Nawet nie wiem, o co innego mogło chodzić.
Słuchaj, kolego...
Nie napisałem tego listu. Szczerze mówiąc, zaczynasz mnie wkurzać.
Jedzie od papieru cygarami.
Napisałem go. I co z tego? Nie zbliżaj się do Virginii.
Znamy się nie od dziś.
Dała mi ten zegarek.
Cartier Tank z 1971 roku.
Przywykła do takiej jakości.
Nie kupi taniej podróby.
Ubieramy się podobnie.
- Cóż... - Co tam, E?
Van jest wolny. Charles, masz coś do załatwienia?
- Nie ma miejsca. - Jest dziesięć siedzeń.
Van jest pełny.
Zaczekam na zewnątrz.
Personel po prostu sobie wchodzi do pokoi?
Czasem, jeśli się znacie.
- Wynocha ode mnie, dziwaku. - Wybacz, jasne.
W notatce chodziło o miłosne zawieruchy.
Przykrywka ma się dobrze.
- Przynajmniej to rozwiązałem. - Co za ulga.
Czyli śledztwo ma się dobrze.
Jeszcze jedno.
Niektórzy pracownicy są na tyle zaprzyjaźnieni
z mieszkańcami, że wchodzą do pokoi
bez pukania, więc...
W ten sposób jeden z nich mógł ukraść naszyjnik
i nie zwrócić na siebie uwagi.
Sprawdź więc, czy Helen ma kogoś takiego wśród personelu.
Dobra robota, Charles.
„Dobra robota, Charles”.
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień