DZIEŃ TRZECI
PRZEWODNICZĄCA
Zaczynamy zebranie rady mieszkańców.
Przewodniczy czcigodna Susan Yang.
Jak zwykle, proszę rozpakować miętówki, zanim zaczniemy.
Pierwszy punkt zebrania: skargi i uwagi.
Na pierwszym piętrze jest za zimno.
Kto tu zarządza termostatem? Cholerny pingwin?
Jedzenie jest za słone.
Jedzenie jest za mało słone!
Skarb narodów 2 nie został zwrócony do biblioteki.
Helen Mirren tam gra. Rola poniżej jej godności.
- Posiada Order Imperium, do diaska! - Nie twoja kolej, Grant!
To ważka uwaga, Susan.
- Masz za głośny młotek. - Również nie twoja kolej.
Wszystko byle jak smakuje i nikt z nas nie czuje rąk.
Nic mu nie będzie. Kto następny?
Gdzie ten nadęty drań?
Ty!
Ukradłeś mi zegarek?
- Że niby ja? - Byłeś wczoraj w moim pokoju.
Wyszedłem po cygaro,
a gdy mnie nie było,
ktoś wszedł i gwizdnął mojego cartiera z 1979 roku.
Próbowałeś mi ukraść kobietę. Nie wyszło, więc zwędziłeś mi zegarek.
Nie jestem twoja do ukradnięcia! I nic się nie stało.
Jednak coś się stało.
Skradziono mi zegarek!
Zrobił to mój rywal seksualny.
Ważna wiadomość. Kolejna kradzież.
Skradziono zegarek Elliotta.
Dobra. Są jacyś podejrzani?
Tak. Ja.
Elliott publicznie oskarżył mnie rano o kradzież.
Nikt mu nie uwierzył. To on zostawił mi wiadomość na drzwiach.
Możesz mówić, że to mój „rywal seksualny”.
Nie będę tak mówić. A jacyś prawdziwi podejrzani?
A to kto? Zastanawiające.
Tato?
Tato, widziałam cię.
Jest tabliczka z twoim imieniem.
Wybacz, podstępne drzwi.
Co ty tu robisz?
Wczoraj wspomniałeś, że narzędzia ogrodnicze masz zardzewiałe.
Chciałam cię zaskoczyć i dać ci nowe.
Nie zastałam cię, więc zlokalizowałam dzięki apce.
Na miejscu dali mi znać, że jesteś w pokoju 322.
To ponoć twoje mieszkanie.
Dobra.
Jest na to całkiem dobre wyjaśnienie.
Cześć. Jestem Emily Nieuwendyk, córka Charlesa.
Ojej.
Jest na to całkiem skomplikowane wyjaśnienie.
TAJNY INFORMATOR
DYREKTORKA ZARZĄDZAJĄCA
Zaczynamy. Pracowity dzień. Jakieś wieści z zebrania rady?
Zwykłe marudzenie. Z jednym wyjątkiem.
Elliott oskarża Charlesa o kradzież zegarka.
Co? Dlaczego?
Jest zły. Virginia łasiła się do Charlesa podczas happy hour.
Virginia i Elliott. Ross i Rachel wspólnoty geriatrycznej w San Francisco.
To pewnie typowe jazdy Elliotta, ale trzeba sprawdzić.
Przetrząście każdy kąt i uspokójcie wszystkich.
Gdzie jest Charles?
Chyba w swoim pokoju.
Ma dziś nowego gościa.
Drugą córkę?
Nie ma tylko jednej?
No i proszę.
Poniekąd to rodzaj zajęć ogrodniczo-fotograficzno-malarskich.
Odsiewamy złych ludzi, tworzę ich obraz
i sprawdzam ramy ich działalności.
Właśnie do mnie dociera nierealność
zajęć ogrodniczo-fotograficzno-malarskich.
- Kazałaś mi znaleźć sobie hobby. - Myślałam o jodze, nie o szpiegostwie.
Jak mogłaś go tak narazić?
Odpowiedział na ogłoszenie. Zaproponowałam pracę, przyjął ją.
Nic mu nie grozi.
Może z lekka.
Zagrożenie jest zerowe. Nic złego go nie spotka.
- Mogę się przewrócić. - Jak wszędzie.
Mniej ci tu grozi niż we własnym domu.
Mają alarmy w toalecie w razie wypadku.
Pod prysznicem jest krzesło. Twojemu tacie fizycznie nic nie grozi.
Zagrożenie jest emocjonalne.
- Po czyjej ty jesteś stronie? - Tylko mówię...
Lepiej otwórz. A nuż to kolejna córka.
Proszę wejść.
Cześć. Podobno masz gościa.
Chciałam się przedstawić.
Idealne wyczucie czasu. To Didi, zarządza tym przybytkiem.
- Pamiętasz moją córkę, Emily? - Cześć, Żabciu.
Cześć.
A to moja bratanica, Julie.
Cześć, Didi.
Wujek tyle mi o tobie opowiadał.
To cudowne, gdy tylu członków rodziny odwiedza lokatorów.
To bardzo pomaga.
Mamy dużą rodzinę.
Wielu swoich kuzynów ledwo znam.
Co ci pokazać?
Chcesz zobaczyć bibliotekę?
A może spróbujesz croissanta?
Croissanty są niesamowite.
Nie jestem głodna.
Charles, może pożegnaj Emily,
a ja oprowadzę Julie i wpadniemy do ciebie.
Idealnie.
Czy ona nas puści kantem?
Nie wiem, co to znaczy. Z kontekstu: Nie sądzę.
Szybko ją stąd spław.
Jeśli chodzi o sprawę, sprawdź Jaylena. Podejrzany numer jeden. Zadzwoń.
Chyba że Emily powie Didi prawdę. Wtedy... zwiewaj.
Przyjąłem.
Chwila. Naprawdę?
Tak.
Przeprowadzka chyba cię nieco zaskoczyła.
Tak było.
Wujek nic mi nie mówił o was ani o tym miejscu.
Takie zmiany bywają trudne.
Charles dołączył do tętniącej życiem społeczności.
Seniorów często męczy samotność. Takie miejsce wiele daje.
Co tam trzymacie? Kody nuklearne?
To ośrodek dla osób z chorobami otępiennymi. Ustronie.
Zwiemy je tak, bo termin „choroby otępienne”
wywołuje u niektórych osób twój wyraz twarzy.
Moja ciotka miała demencję.
Wujowi było ciężko.
Demencja jest trudna dla wszystkich. Przykro mi.
Hej, Didi.
- Nowy główny grafik. - Dzięki.
- Penny, to bratanica Charlesa, Julie. - Cześć.
Miło cię poznać. Masz super wujka.
Opowiadał mi przez 20 minut o architekturze jadalni.
Cały on. Przepraszam cię.
Nie, było bosko.
Niczym podcaster w garniturze.
No, w punkt. Serio.
- Hej. - Cześć.
Zakładam, że wszystko gra.
Piękne miejsce. Didi jest cudowna,
ale to jakiś obłęd, tato.
Parę osób coś zgubiło i zostałeś szpiegiem?
Uważam po prostu, że mógłbym pomóc tym ludziom.
Do tego służy mi to.
Czuję się przydatny.
Dobra.
Ale czytanie Sue Grafton nie czyni z ciebie detektywa.
Jak pozyskasz przydatne informacje?
To jak każda zagadka.
Miały miejsce dwie różne zbrodnie.
Muszę rozgryźć,
czy ktoś z personelu miał dostęp do obu pokoi
w wieczory ich popełnienia.
Boże.
O dziwo, chyba wiem, jak to zrobić.
Wspominała o głównym grafiku,
więc to pewnie spis zmian i ich obowiązków.
Biuro jest tam, po lewej.
Dobra robota, detektywie.
No dobra.
Oto plan.
Zwędź go.
- Ja mam zwędzić? - Tak.
- Nie, ty zwędź. - Jeśli mnie złapią, będę miał kłopoty.
- Jeśli mnie złapią, będę miała kłopoty. - Nie ty.
Tylko Julie.
Tak. Ale myślą, że...
Dobra. Zwędzę, ale stań na czatach.
Ostrzeż mnie, gdy ktoś będzie szedł.
Tak, dam ci sygnał.
Powiem: „Kecalkoatl”.
Co to niby jest?
To prehistoryczny, latający ptak wielkości żyrafy.
- A „żyrafa”? - Bosko.
Hej.
Kecal...
Duży ptak. Latający... Duży. Latający zwierz.
Hej. Wiesz co?
Chyba oficjalnie się nie poznaliśmy.
Jestem Charles.
Cześć. Pilar, pielęgniarka.
„Pielęgnie” tu o nas dbasz.
Wszystko dobrze? Potrzebujesz czegoś?
Nic mi nie jest. Dziękuję.
Wiesz, dzieje się tu coś fajnego.
Ta informacja zwali cię z nóg.
Moja bratanica. Oto i ona.
Hej, Julie. Chodź.
- To Pilar. - Cześć.
Ładny ma sweterek?
Tak, śliczny.
Dziękuję.
Dostałam od klubu swetrowego.
- Dobra. - Musimy lecieć.
Oprowadzam Julie.
To moja bratanica.
Mój brat miał dziecko
i wyrosła z niego ona.
To specjalistka w dziedzinie medycyny. Wie, jak to działa.
Dobra, to do zobaczenia.
- To było niesamowite. - To było niesamowite.
DZIEŃ TRZECI, 13.52
Sprawdźmy.
Jest kierowca o imieniu Jaylen.
Widziałem, jak wchodzi do pokoju Elliotta.
Według grafiku odwozi Helen w czwartki do lekarza.
Jej naszyjnik skradziono w czwartek.
Miał środki i możliwości.
Wystarczy motyw.
- Dobrze, panie detektywie. Co robimy? - „My”?
Wciągnąłeś mnie w to.
Świetnie. Oto co musimy zrobić.
Jaylen grywa w tryktraka z Calbertem, jednym z mieszkańców ośrodka.
Pogadam z Calbertem.
Ty pomów z Susan i Florence. Może wyciągniesz od nich jakieś brudy.
Według moich notatek
powinny być w salonie piękności.
Mają tu salon?
Infiltrujesz milutkie miejsce.
Widzimy się za 30 minut?
Chwila.
Może uzgodnimy tajny sygnał szpiegowski?
Pokażemy go sobie, gdy się miniemy. Coś typu...
Co to oznacza?
Że oboje jesteśmy szpiegami.
Zrób to, będzie frajda. No już. Chodź.
Odparłam: „Nie obchodzi mnie, czy jesteś Geraldem Fordem.
Nie zdejmę stanika”.
No i dobrze.
- Cześć. - Cześć. Jestem Julie.
Bratanica Charlesa.
Jestem Florence, to Susan, a to jest Tabitha.
Jest czarodziejką.
Jesteś kochana. Skończyłam z Florence, jakbyś chciała usiąść.
Nie, dzięki.
Na pewno?
Masz suchą, sfatygowaną skórę.
Całe wieki nie byłam na zabiegu. Mam trzech nastoletnich chłopców.
Nie ma ich teraz z tobą. Siadaj.
Dobra.
Lubię twojego wuja.
Mądry. Porządna szczęka. Chodzi bez laski.
Ideał.
Fajnie jest poznać jego nowych przyjaciół.
Spotkałam kierowcę. Jak ma na imię?
Jaylen. Uwielbiamy go.
Taki słodziak.
Raczej ciacho.
Serio?
Przewodnicząca Susan do Jaylena.
Potrzebujemy cię w salonie. Już.
Susan!
Masz trzy minuty, skarbie.
Dopieść wygląd.
Jaki masz problem z Charlesem?
Od czego by tu zacząć? Ukradł mi zegarek. Durna japa.
- Dwie główne sprawy. - To przez naszą wczorajszą kolację?
Co?
- Kazałem mu się wycofać. - Na litość boską.
Nie wtrącaj się. Nie twój interes, co robimy ja i Charles.
Jak to nie? Mam ci przypomnieć...
Masz tylko przestać mieszać się do mojego życia.
Nie odchodź ode mnie!
Wracaj tu i won z mojego życia!
BIBLIOTEKA, DZIEŃ TRZECI, 14.30
O, ja to mam szczęście.
Wolne miejsce z miejscowym mistrzem tryktraka.
Jaylen z reguły zagarnia cię dla siebie.
- Grasz? - Wiele lat nie grałem.
Kiedyś to uwielbiałem.
Kim był twój gość?
Moja siostrzenica, Julie.
Wspaniała osoba.
Pod wieloma względami jak córka.
Jej mama była...
moją szwagierką.
Brzmi wiarygodnie.
Wybacz. Paplam od rzeczy. Dość już o mnie.
Od jak dawna już toczysz boje z Jaylenem?
Już jakiś czas.
Lubię z nim grać, bo niewiele mówi.
Męski i cichy.
Mój rodzaj osobowości. Przypomnisz mi zasady?
Końcowy wynik?
Trójka dzieci, trzy złamane kości.
- Powinnaś zamieszkać tu z nami. - Powinnam.
Drogie panie, jak mogę wam pomóc?
Możesz zaprosić Tabithę na randkę.
Uważa cię za przystojniaka.
Susan.
Spokojnie. Życie jest krótkie.
Jaylen, kup sobie coś ładnego.
Nie.
Kup Tabicie coś ładnego.
Wiesz, że nie mogę brać od was kasy. Takie zasady.
Żegnajcie, panie.
Żegnaj, Tabby.
- „Żegnaj, Tabby”. - „Tabby”.
Brzmi obiecująco. Miłość wisi w powietrzu.
Od razu tam miłość...
Raczej pijacka schadzka.
Spytaj się wujka.
Słucham?
Nie plotkuj przy bratanicy.
Nie, chcę wiedzieć, co broi.
Śmiało.
Pierwszej nocy
ubzdryngolił wszystkich manhattanami. Palił też trawkę.
Nie pochwalam. Nic dziwnego, że Virginia się mizdrzyła.
Dobra.
Grubo.
Fajnie.
Fajnie było was spotkać, panie, ale czas już na mnie.
To trzeba zostawić na pół godziny.
Spokojnie, już po sprawie.
No...
Hej.
Nieważne.
Czego się dowiedziałaś?
Ładną masz skórę, jeśli to celowe.
Czego się dowiedziałam?
Najwyraźniej nieźle się bawiłeś: uchlałeś się i zjarałeś z nową dziewczyną.
Nie, to była tylko...
impreza powitalna, lekko zaszaleliśmy.
Na jakim świecie studenckie imprezowanie jest „bezpieczne”?
- Albo pomocne? - Skarbie, błagam.
Obiecuję. Mam wszystko pod kontrolą.
Hej. Nieuwendyk. Odczep się od mojej żony.
Twojej co?
- Co ty zrobiłeś? - Boże.
- Boże! - Widziałaś to?
Krwawisz.
Już dobrze.
No i...
Już dobrze.
- Dobra. - Trzymaj lód na opuchliźnie.
Dziękuję.
Tak mi przykro. Może jednak zadzwonię do Emily?
Nie, nie stresuj jej tym.
Julie tu jest.
Zaatakował cię, bo ukradłeś mu żonę czy zegarek?
Jedno i drugie.
Chwila. Nic mu nie ukradłem, ale on myśli, że ukradłem jedno i drugie.
Co, do licha?
Jak to wyjaśnić?
Elliott i Virginia wprowadzili się pięć lat temu.
Pobrali się, po czym to unieważnili. Zaręczyli się i odwołali.
Są teraz małżeństwem?
Nie wiem. Chyba sami nie wiedzą.
Nieważne. To zachowanie jest nie do przyjęcia.
Czy ktoś chce wnieść oskarżenie?
- Chcesz mi coś powiedzieć? - Nie.
Dobra.
Zacznijmy od tego, dlaczego walnąłeś Charlesa w nos.
Jest za wysoki, bym go tam kopnął.
Masz szczęście, bo nie wniesie oskarżeń.
Typowy świętoszek.
Stary, uratował ci dupsko.
Chcesz stąd wylecieć?
Co tu się wyprawia? Nawet jak na ciebie jesteś nieznośny.
- Ukradł mi zegarek. - Zaprzecza. Masz dowód?
Zawsze cię lubiłam.
Mimo wszystkiego w tobie.
Pod tą toksyczną męskością i jeszcze bardziej toksyczną wodą kolońską
kryje się dobra osoba.
Jeszcze jeden taki wyskok i wypadasz.
Mówię ci, że coś mi w nim nie gra.
A ta woda kolońska jest stylowa. Virginia ją uwielbia.
I czym, do licha, jest toksyczna męskość?
Nieważne. Paniusia nie będzie mi nic wyjaśniać.
No popatrzcie.
Prawie przestało krwawić. Jak nowy.
Wpadnę za parę godzin. Jakbyś spał, nie będę cię budzić.
Zrób coś dla mnie. Nie zamykaj się.
- Dobra. - Dziękuję.
Na czym stanęło śledztwo?
Na czym skończyliśmy?
Niech pomyślę.
Ktoś cię walnął w gębę,
choć zarzekałeś się, że nic ci nie grozi.
W kontekście sprawy.
Działań rywala seksualnego nie skontroluję.
- Boże. - Co?
Dla jasności, nic nie zaszło między mną i Virginią.
Co to za różnica?
Ktoś cię zaatakował.
Chciałam cię w tym wesprzeć, ale...
To ponad moje siły.
Wracam do domu.
Hej.
Ponoć miałeś noc pełną przygód.
Wszyscy tu wszystko wiedzą.
Jak tam kinol?
W porządku.
Ręka Elliotta bardziej ucierpiała.
„Powinieneś zobaczyć tego drugiego”. Tego się trzymasz?
To moja pierwsza walka.
Raz mi wolno.
Masz ochotę zagrać?
Będziesz gadał tyle, co ostatnio?
Chętnie pomilczę na całego.
- Rany. - Prawda?
Wiesz, co jest najgorsze?
Od paru tygodni nigdy tak dobrze nam się nie gadało.
Czy to dlatego, że stał się zawodowym kłamcą?
Nie, daj spokój.
Czy to ważne, skoro się poprawiło?
Ja tak uważam.
Co?
Nie wiem.
Tata miał zerwać z rutyną.
Chciałaś, aby był wśród ludzi, stymulował umysł, chodził na zajęcia.
Robi to wszystko.
Dobra.
Ale co? Teraz jest szpiegiem?
Zaczyna imprezować o 15.30.
Trzaska whiskacze, jara blanty. Prawie bzyknął przypadkową dziunię.
To brzmi dosyć odlotowo, co nie?
- Tak. - Mamo.
Potrzebuję pudełka na buty.
Mogę to? Są tu jakieś głupie świstki.
Twój dziadek wysyła mi te artykuły.
Dlaczego ci wysyła nudne wycinki?
Od jakiegoś czasu już tego nie robi.
No tak.
Tam pasują idealnie. Dobra robota, młody.
Garstka pracowników miała zmianę podczas obu incydentów.
Dobra robota.
Gratuluję ci. Dlaczego nie chichoczesz?
Emily. Tak dobrze spędzaliśmy dzień.
Zabawa była przednia.
Tylko przez godzinę, ale szło jak z płatka.
Martwi się o ciebie. Odpuść jej.
Tak.
To Emily.
Nie wiem, co powiedzieć. Zrób coś dla mnie. Odbierz.
Powiedz, że kandydujesz do Kongresu i chcesz darowiznę. Rozłączy się.
Skarbie. Fajnie, że zadzwoniłaś.
Musiałam, bo...
Przepraszam.
Wciąż muszę to sobie poukładać, ale...
popieram cię, skoro tobie to służy.
Dziękuję.
Przepraszam, że skłamałem.
Fajnie się z tobą pracowało nad sprawą.
To prawda.
Jaylen jest czysty.
Naprawdę?
Florence próbowała dać mu pieniądze. Odmówił. Wątpię, żeby coś ukradł.
Dobra.
Dobra robota, detektywie.
Chciałeś dać mi sygnał szpiega i zapomniałeś o urazie?
Tak jest.
Tak.
To do usłyszenia.
Dbaj o siebie.
- Wszystko dobrze? - Jest doskonale.
Dobra.
Zostało nam 25 dni.
Garstka podejrzanych.
Jedna w miarę ugłaskana córka.
Rozwiążmy to cholerne przestępstwo.
Fajne uczucie. Wyglądało czadowo?
Tak. Wyglądałeś czadowo.
Tak.
Raport medyczny z walki o tytuł Charlesa i Elliotta.
Idealnie. Oto raport z incydentu.
Do tego raport policyjny.
Spory pliczek.
Jest tu od pięciu dni.
Niezły tydzień.
Mam prośbę. Popytajcie, co ludzie o nim myślą.
Ale po cichu.
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień