Jako przewodnicząca i wiceprzewodniczący
rady mieszkańców jesteśmy głęboko zaniepokojeni
poziomem bezpieczeństwa w Pacific View. Prawda, Charles?
Uważamy...
Skradziono naszyjnik Helen, a potem zegarek Elliotta.
Kto wie, co jeszcze?
Jeśli nie zajmiemy się przestępstwem, sprawy mogą eskalować.
Nie chciałabym, aby mnie okradziono w kolejce do bufetu
lub handlowano mną seksualnie w dark webie.
- Mało to prawdopodobne. - Charles, przekaż nasze żądania.
- Żądamy dodatkowych... - Zamków na drzwiach.
A także ochroniarzy i czujników ruchu.
To dopiero początek.
Didi zapewne wspomniała, że zasoby są ograniczone.
Może sporządźcie jako rada listę propozycji.
Wtedy nasz dział korporacyjny poszuka możliwych rozwiązań.
Cóż...
- To brzmi... - Dobrze!
Chodźmy, Charles.
Susan to trochę tyranka.
Jestem tylko wiceprzewodniczącym, ale nie daje mi skończyć...
Niedobrze.
Jeśli będzie drążyć temat bezpieczeństwa, złodziej się ukryje.
Musimy go czymś zwabić.
Zbliżają się twoje urodziny.
Chcecie mi kupić coś fajnego?
Dzięki, to ja już...
Hej. Moja córka.
- Żabciu! - Żabciu!
Cześć. Przyniosłam urodzinowe babeczki.
Milutko.
Tato, wiem, że zostało jeszcze parę tygodni,
ale kupiłam ci prezent.
Boże, ale z niej serdeńko.
Ładnie.
Rety, zobaczcie.
Rolex.
Kochanie!
Pewnie cię to kosztowało fortunę.
Wszystko, co najlepsze, dla taty.
Dziękuję.
Bosko, Żabciu.
Dobra podróbka.
Jest prawdziwy.
Serio?
- Ładnie mi leży na nadgarstku. - Nie zatrzymasz go.
Wiem.
Połóż go na stole. Sprawdzę ujęcie kamery.
Na pewno wieść się rozniesie?
Słyszeliśmy o zegarku. Pokażesz nam?
- Możemy go zobaczyć? - Tak.
Zobacz, Peggy.
Prawdziwy.
To prawdziwy rolex!
CZTERY DNI PÓŹNIEJ
- Minęły cztery dni. To się na pewno uda? - Nie.
Jeśli nie, wymyślimy coś innego.
Mogę cię o coś zapytać?
Dlaczego ten zawód?
Lubię rozwiązywać zagadki i lepsze to niż księgowość.
Też lubię rozwiązywać zagadki.
Victoria polegała na swojej intuicji,
ale ja potrzebowałem projektu, inaczej czuję się pozbawiony celu.
- Czujnik ruchu. - Widzisz, kto to?
Nie, ale ktoś tam jest.
Wciąż tu jest.
Co, do licha?
Mamy kolejny problem. Złodziej nie capnął zegarka,
tylko go podrzucił.
Zegarek Elliotta.
Ten, który ukradziono, kiedy tu przybyłem.
Wiesz, co to znaczy?
Oby. Bo ja nie.
TAJNY INFORMATOR
Prawdziwy zawodowiec. Pozostał poza zasięgiem kamery,
olał rolexa i użył zegarka Elliota, aby przesłać ci wiadomość.
Czyli jaką?
Wiedzą, kim jesteś i co robisz.
Jasne.
Nie była to najbardziej wyrafinowana pułapka,
ale przejrzeli ją na wylot.
Co zrobimy z zegarkiem Elliotta? Oddamy mu go?
Przekażemy Didi?
- Co? - Daj mi pomyśleć.
Dobra.
Co za emocje.
- Niczym prawdziwy szpieg. - Błagam, zamilcz.
Zrobię tak. Położę go w miejscu, w którym mogą go znaleźć sprzątacze.
Złodziej wysyła nam wiadomość. My też.
Żebyś wiedziała.
Jaką wiadomość?
Wiemy, co robisz, i się nie poddamy.
- Tak. - Znajdą go, co uspokoi Susan.
Didi będzie lżej na sercu, a potem poczekamy na ich ruch.
- Dobra. - Kto mógł zobaczyć twojego gościa?
Moja sąsiadka Gladys czasami ma otwarte drzwi.
- Zapytam ją rano. - Dobrze.
Gdzie to dać?
DZIEŃ 21, 6.35
Toby znalazł na patio.
Pewnie ci spadł, kiedy paliłeś.
Albo Toby go wziął, poczuł się winny i odniósł.
Proszę nie mówić tak o moim personelu.
Wszyscy szczęśliwi?
- Nie. - Nigdy nie jesteś szczęśliwa.
Ale wróciłaś do wyjściowego poziomu nieszczęścia?
- Virginia dała mi ten zegarek. - Pamiętam.
Nie spadł mi z nadgarstka.
Zauważyłbym.
Cześć, sąsiadko. Cieszy cię wspólne świętowanie urodzin?
- Masz urodziny? - Tak, moja droga.
Projektowałaś kostiumy,
więc może znalazłabyś mi coś ładnego na wspólną imprezę?
Przydałaby ci się w tym pomoc.
Niech zobaczę.
Nie. Naprawdę to nosiłeś?
Fuj.
Jezu, Gladys. Daruj mi.
Tweed z łatami na łokciach.
Profesor jak się patrzy!
Trzeba je trochę odświeżyć.
Mogłabym to zrobić, ale maszyna do szycia mi się zepsuła.
Niech ją zobaczę.
Naprawię prawie wszystko.
Cudownie.
Rety. Zobacz, jaki słodki.
Wygląda dokładnie jak mój stary pies, Bunchy.
Tak, wspominałaś na wystawie.
Tego lubisz?
Bicepsy, duża gęba.
Jak ma na imię?
Cherry Tater?
Nie znam nazwiska. Lubię jego kaloryfer.
Wygląda jak seksowny pocisk.
Muszę skoczyć do sklepu
i kupić Charlesowi filtr na jego urodziny.
Pójdę z tobą. Zrobimy z tego wyprawę.
Jesteś gotowa?
Tak. Moment.
Jestem gotowa.
Nie, to Tanning Chattam.
Chatting Talon. Coś w tym stylu. Nieważne.
Przepraszam, panno Flo. Mogę pomówić z Virginią?
- Wychodzimy. - Sekundę. To ważne.
W porządku, Ginny. Kończę Wordle’a.
Dzięki.
Chodź tutaj.
Czego chcesz?
Ponoć podstawą udanego związku
jest zakochiwanie się raz za razem w tej samej osobie.
Powinniśmy znów skoczyć do tej rzeki.
Weźmy znów ślub.
- Na litość boską. - Poważnie.
Uklęknąłbym,
ale artretyzm zamienił mi rzepki w piłki do siatkówki. Proszę.
Wiekowy rubin.
Twój szczęśliwy kamień.
Kocham cię...
Jesteśmy dla siebie stworzeni. Oboje to wiemy.
Brzmi znajomo.
Mówiłam tak miesiąc przed tym, jak ze mną zerwałeś.
Nie wiem, co w ciebie wstąpiło, ale kij ci w oko.
Flo Jo, Wordle to „zacisk”.
Chodźmy.
Tak, poluzowała się tu śrubka.
Mogę to naprawić.
Tak, maszyna jest zepsuta.
Jasne.
Tak sobie myślę... Ktoś podrzucił mi prezent do pokoju.
Nie wiem kto.
Ciekawi mnie, czy zauważyłaś kogoś u mnie około 19.00.
Georgie, kłuję cię tymi szpilkami, bo nie możesz ustać w miejscu.
Słucham?
To nie moja wina, że zawsze spóźniasz się na próbę
i rozrywasz to samo miejsce.
Co ty tu robisz?
Gdzie jest Georgie?
Jestem Charles.
Charles Nieuwendyk.
Próbujemy naprawić moją marynarkę na przyjęcie.
Pamiętasz?
Gladys?
Wiesz, gdzie teraz jesteś?
Gladys, to twoje mieszkanie.
Jesteś w Pacific View w San Francisco.
To twój pokój.
Widzisz swoje plakaty?
I nagrody, które zdobyłaś?
Przyniesiesz mi ciastko?
Jasne.
Hej, zauważyłeś,
że coś się dzieje z Gladys?
Od jakiegoś czasu ma problemy z pamięcią.
Ponoć niebawem trafi do Ustronia.
Pewnie czekają, aż pokój się zwolni.
Może warto wezwać posiłki.
Spędzić z nią więcej czasu.
Zawsze jest sama.
Za dużo wymagasz.
Ludzie robią w tył zwrot,
gdy tylko zwęszą, że ktoś trafi do Ustronia.
Jakby to było zaraźliwe.
To okropne.
Od ilu lat tu jest?
Pewnego dnia jej przyjaciele ot tak przestają się do niej odzywać?
Ot tak.
Może tutaj.
- Oby był dobry. - Tak.
- Arwanie! - Arwanie!
Witam panie.
Szukamy filtra marki Brita.
- Czwarta alejka po prawej. - Dzieci zdrowe?
- Rogaliki! - Za dużo cukru. Odlecisz.
Na co Charlesowi filtr?
To jego urodziny. Dostanie, co zechce.
W naszym wieku każdy powinien dostawać, co tylko chce.
Ginny, nasza piosenka.
Hej.
Laska. Dajemy.
Z biodra!
O tak!
Hej!
Do boju, laska!
Dobra, Elliott.
Poziomy PSA pozostawiły nieco wątpliwości,
ale wyniki biopsji są jednoznaczne.
Nawrót?
Tak.
Wiesz co?
Nieźle mi szło.
Odwiedziłem Wielki Kanion. Uniknąłem wyjazdu do Europy.
Łut szczęścia.
Bo Derek mówił, że przypominam Harrisona Forda.
Złapałem 200-kilogramowego marlina koło Florida Keys.
Wygrałem aukcję charytatywną
i grałem w tenisa z Jimmym Connorsem i Robertem Wagnerem.
- Dobrze mi się żyło. - To jeszcze nie koniec.
Już byliśmy w tej sytuacji.
Uderzymy agresywnie. Ogólnie jesteś zdrowy.
Poza rakiem.
Chodzi o to, aby zachować optymizm.
Masz po co żyć.
Skup się na tym.
A ty czego chcesz?
Każdy powinien mieć to, czego chce. Więc czego ty chcesz?
To nie moje urodziny.
Wiem, ale pytam ogólnie.
Czego chcesz?
Cóż...
Zawsze marzyłam
o wymyślnym masażerze stóp ze sklepu z gadżetami.
Marzę o nim od 20 lat.
Od 20 lat?
Czego jeszcze sobie odmawiasz?
Po prostu kup.
To za drogie.
Arwanie. Bankomat działa?
Laska!
Flo Jo, stać cię na masażer do stóp.
Jesteś obrzydliwie bogata. Teraz się o tym dowiaduję?
Nie lubię rozmawiać o pieniądzach.
To przynosi pecha.
Boże, co ty byś beze mnie zrobiła?
- Chodź. - To moje prywatne interesy.
ŻABCIA: JAKIEŚ WIEŚCI?
Cześć, Gladys.
- Hej, słońce. - Chciałem prosić o przysługę.
Moja marynarka ma łatę na łokciu, która zwisa jak fałdy basseta.
Pomogłabyś?
Jasne, ale zepsuła mi się maszyna do szycia.
Pozwól, że rzucę okiem. Naprawię prawie wszystko.
Gladys.
Lubisz gry?
Uwielbiam je.
Grałam po nocach w pokera oszusta w Tawernie Pod Białym Koniem.
Pokera oszusta?
To ta gra z dolarem?
Jeśli jesteś skąpcem.
Pytanko.
Jeśli mam dziesięć dolarów, a dam ci cztery, ile mi zostanie?
Grasz czy nie?
Jasne.
To dla ciebie.
Zacznę.
Dwie trójki.
Twoja kolej.
Musisz mnie pobić wyższą liczbą.
Pamiętasz? Numery seryjne?
Wiem, co muszę zrobić.
Tylko nie chcę.
Jestem bardzo zajęta.
No dobra.
Może inna gra? „Zwierzę, zwierzę”.
Podaję zwierzę, potem ty podajesz.
- I tak w kółko. - Dość! Idź sobie!
- Przestań! - Już. Jest...
Jest mi przykro.
Już idę.
Gdzie to dać?
Może postawcie w tamtym rogu.
Może być?
Mógłbyś się pochylić i wpiąć?
Jasne, skarbie.
Proszę.
Dziękuję za szybką dostawę tak pokaźnej przesyłki.
Życzę paniom miłego dnia.
Ginny, popełniłam wielki błąd.
Należało po prostu kupić masażer do stóp.
Jedyny twój błąd jest taki, że za długo zwlekałaś z kupnem.
Jesteś poetką, prawda?
„Powiedzże, co zamierzasz uczynić ze swym dzikim i cennym życiem”.
Mary Oliver.
Czytałaś?
Kazałaś przeczytać, to przeczytałam.
Kazałam ci kupić cholerne krzesło i kupiłaś.
Siadaj.
Spróbuję raz.
Nigdy tyle nie płaciłam za luksus.
Jutro zadzwonię do sklepu i powiem im...
Kochanieńki.
Dlaczego z tym tyle zwlekałam?
Cześć, Gladys.
Przepraszam, że cię zdenerwowałem. Chcę ci to wynagrodzić.
Teraz odpoczywa. Porozmawiaj z nią jutro.
Ale kupiłem jej dziś prezent urodzinowy.
Liczyłem, że...
Zaraz wracam. Chcesz jeszcze herbaty?
Nie najlepiej się czuje. Lepiej wróć rano.
Liczy się czas.
Liceum Świętego Ignacego wystawia dziś Facetów i laleczki.
Kupiłem bilety na dziś.
Mogłaby posłuchać starych piosenek.
Nie nadaje się na wycieczkę, zwłaszcza wieczorem.
Ale to...
Moja zmarła żona też przez to przechodziła.
Znam to.
Pomagało jej, kiedy widziała coś znajomego.
Są ćwiczenia.
Gry. Można jej pomóc.
I robimy to. Przysięgam.
To wspaniałe, że instynktownie chcesz jej pomóc.
Dopiero co poznałeś Gladys.
Ledwo cię zna.
To inna sytuacja.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!
TO MOJE URODZINY
- Wszystkiego najlepszego, Charles. - Dziękuję.
SOLENIZANTKA
Uciekasz z własnej imprezy?
Nie mam ochoty świętować.
Słyszałeś o Gladys?
Tak, już po niej.
Trudno mi znieść, gdy ludzie się oddalają.
Chciałem spędzić z Gladys wyjątkowy wieczór,
może odświeżyć jej pamięć.
Kupiłem jej bilety na licealny musical.
Genialnie.
Nic nie ukoi udręczonego umysłu tak, jak stepujący nastolatkowie.
Czym się tak przejmujesz? Poznałeś ją dwa tygodnie temu.
Nic nie poradzę.
Widzę problem z jednej strony
i rozwiązanie z drugiej.
Próbuję je ze sobą połączyć.
Mieszkam tu blisko pięć lat.
Widziałem, jak wiele osób umiera,
trafia do szpitala, znika w oddziale dla osób z chorobami otępiennymi.
Znasz mnie, miły ze mnie gość.
Walnąłeś mnie w twarz.
Ale po odejściu piątej, dziesiątej, dwudziestej osoby...
to staje się tłem dla twojego życia.
Takie to miejsce.
Nie rozumiesz tego,
bo po raz pierwszy spotykasz się z demencją.
Drugi.
Twoja żona?
Nie wszystko da się naprawić.
Im prędzej to zrozumiesz,
tym szybciej odetniesz się od poczucia winy.
Idę się upić.
Sto lat, głąbie.
Dziękuję.
- Dobrze się bawisz? - Fantastycznie.
Piję, tańczę. A co najlepsze: Nie było cię, by to zepsuć.
- Nie wolisz być gdzie indziej? - Rozmawiałem z Charlesem.
Jeśli będzie następny na twojej liście, niechętnie przyzwalam.
Wydaje się miły.
Elliott.
Jak bardzo jest źle? Co mówił lekarz?
Zwą go doktorem Optymistą.
Mówi, że mam po co żyć.
I ma rację.
Wiem, że ze mnie osioł.
Z oddechem niczym... Jak to ujęłaś?
- Spalona skóra. - Dzięki.
Przepraszam.
Nie tylko za ostatnie parę tygodni, ale...
za całokształt.
Przepraszam, Ginny.
Chyba znam kowbojkę,
która chciałaby
zatańczyć z osłem.
M oznacza, że jesteś jak marzenie
Może masz siatkarskie kolana, ale na biżuterii się znasz.
Naprawdę śliczny pierścionek.
Nie zaimponujesz stylowej lasce, jeśli uzna cię za idiotę.
Za późno. Wiem, że jesteś idiotą.
Hej.
Ćwiczę jogę na krześle trzy razy w tygodniu.
Zobacz.
Elliotcie Haverhillu, ożenisz się ze mną?
Ja powinienem spytać.
Idź z duchem czasu. Chcesz mnie poślubić?
Niczego innego nie pragnę!
Bierzemy ślub!
Spalona skóra.
DZIEŃ 22, 10.32
To jest z Company. Widziałaś?
Nie.
Cudowny spektakl.
Scena ślubu.
Uwielbiam tę sukienkę.
Witam panie.
Cześć, słońce.
Może herbaty?
Jasne, zaraz wracam.
Cześć, Gladys.
Hej.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Ostatnio bywam zmęczona.
Tęsknię za dawną osobowością.
Wiem.
Twój stary szkicownik?
Tak.
Wszystkie moje projekty kostiumów od lat 60.
- Niektóre historie są niewiarygodne. - Chętnie posłucham.
To z musicalu Szachy.
Nie jeden raz kłóciliśmy się z reżyserem o kostiumy.
Żona mnie na to zabrała.
Pamiętam, jak kręciły się w kółko kostiumy z kryształami.
- Zakręciło mi się w głowie. - Taki był plan.
To mój pies, Bunchy.
Siedział u moich stóp, gdy szyłam.
Co to za musical?
To moi przyjaciele.
Florence.
Mój przyjaciel Charles.
Przystojny, ale przemądrzały.
Zdecydowanie.
- Elliott. - Elliott.
Śmierdziel.
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień