DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI PACIFIC VIEW
Szefie. Wi-Fi padło i znów nie działa linka alarmowa w 204.
Dzień dobry, Jaylenie. Co u ciebie?
- Stresuje mnie ta linka. - Zresetowałeś system?
Zaopiekuj się Cheryl, a ja wezwę informatyków.
Didi, Wi-Fi nie działa.
- Naprawiamy. Sprawdzaj. - Mój się nie włącza.
To talia kart, Sam.
Derek. Hej, tu Didi.
No popatrz, zgadłeś. Widzimy się za dziesięć minut.
Zajmujesz się też Wi-Fi?
No nie wiem.
Kto wie, dlaczego Wi-Fi wysiada?
To nie jest magia?
Jaka ze mnie niezdara. Dzięki. Jeszcze jedno.
Ojciec David nie dotarł i jego grupa biblijna czeka.
Zadzwonię do niego.
Nie do ciebie. Z tobą już rozmawiam. Przyjeżdżaj.
Didi, każdego dnia inspiruje mnie
twoja hardość i bystrość.
Beatrice. Zobacz! Sergio.
Sergio, dzień dobry!
Co u ciebie?
Susan, jesteś w moim biurze.
Rada mieszkańców zatwierdziła mój nowy plan bezpieczeństwa.
Przejrzyjmy go razem.
To zajmie dwie godziny.
- Może mi go dasz? - Niech ci będzie.
Powiedzieć ci coś dziwnego?
Czemu nie?
Skończyły się solniczki.
Nie sól, tylko...
Same fanty. Solniczki. Zostało ich może dziesięć.
Ile mieliśmy?
Pięćdziesiąt?
Zgubiliśmy 40 solniczek?
- Tak. - Że co, Dennis?
To nie moja wina.
Najpierw zajmę się Wi-Fi, potem domówię.
Daj mi jedną na wzór.
Dobra, ale oddaj przed lunchem.
Przepraszamy. Rozmowa nie może być kontynuowana...
Dzień dobry.
Pokój 826.
Jasna cholera.
TAJNY INFORMATOR
Dzień dobry, Cal.
Dzień dobry, Chaz.
Źle zapiąłeś sobie sweter.
Weź się w garść, Nieuwendyk. Dziękuję.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Hej.
Gdzie Florence?
Pewnie zaspała.
Od trzech dni bez ustanku planuje wieczór panieński.
Skoro o tym mowa, myślałem o wieczorze kawalerskim.
Albo zjemy szykowny stek w restauracji,
albo pojedziemy na striptizerki.
Uwaga, idę.
Tędy.
Z przodu po prawej.
KARETKA
Co się stało?
Florence odeszła?
Przykro mi, Ginny. Nie mogę ujawniać danych medycznych.
No więc... smutny dzień.
Bardzo smutny dzień.
Jutrzejszy wieczór zadedykujemy Florence.
Pewnie trochę to potrwa. Miała wielu przyjaciół.
Po przeniesieniu Roberta zwolnił się pokój w Ustroniu.
Gladys trafi tam jutro.
Będą dwa wolne lokale w głównej wieży. Trzeba gruntownie sprzątnąć.
Do tego jakimś cudem brakuje nam 40 solniczek.
Proszę o listę podejrzanych. Począwszy od krasnali.
Na razie tyle. Dziękuję.
Niespodzianka. Cześć, kochanie.
Cześć. Co tu robisz? Co ze sprawą?
Wszystko dobrze. Dzisiaj nic się nie dzieje.
Chciałem was zobaczyć, więc przyjechałem pociągiem.
Świetnie, że przyjechałeś.
- Szalony weekend. - Dziękuję.
Milion spraw do załatwienia.
Mną się nie martw. Wtopię się w tło. Szykujesz kolację?
Liczyłem na coś chińskiego.
Stawiam. Gdzie moi przystojni wnukowie?
Dobra.
- Już nie jesz? - Jadłem płatki, ziom.
Co? Kiedy?
Jakieś 20 minut temu.
Nie, tato. Usiądź, proszę.
Dzieci pomogą mi z naczyniami.
- Dzieci mi pomogą? - My musimy, a dziadek nie?
- Tak. - Przednia logika, ziom.
- Dzięki, tato. Doceniam. - Kurde, ziom.
- Weź się w garść, Nieuwendyk. - Twój tata ma się dobrze?
- To dziwne, że wpadł znienacka. - Chyba nic mu nie jest.
Ma idealne wyczucie czasu.
Jutro mam milion rzeczy do zrobienia.
- Służę pomocą. - Nie zauważy, że mnie nie ma.
Cieszy się bliskością
z wnukami.
O rany.
- Ziom. - Nie!
- Strzeliłem, stary. - Nam strzeliłeś.
Chwila. Cicho.
Muszę odebrać.
- Cześć. - Gdzie jesteś?
Miałeś być tu dwie godziny temu.
Nie dałem rady, bo jestem w Sacramento.
Co?
Musiałem pozbierać myśli, więc odwiedziłem Emily na noc.
- Charles, nie. Mówiłam... - Julie.
To był ciężki tydzień.
Gladys powoli odchodzi, a Florence zmarła.
Chcę być z rodziną i to właśnie robię.
Dobrze, rozumiem.
Wracasz jutro?
Tak. Do zobaczenia.
Ożeż!
Mieliście zapauzować. Co wy robicie?
Aż 144? To o sto więcej, niż potrzebuję.
Dobrze, wezmę cały gros.
Kiedy je dostanę?
Za dziesięć tygodni?
W porządku.
Wypełnię papierologię.
Nie, dziękuję, Jeanette.
Cześć, Rick. Co tam?
Tak. Jasne.
Zaraz będę.
SIEDZIBA KORPORACJI PACIFIC VIEW, 10.35
Didi. Wybacz, że czekałaś.
Szalony dzień. Trzy spotkania jedno po drugim.
Ale obłęd.
Dobra. Chodźmy na górę.
Dzięki, że wpadłaś. Kawy?
Jasne.
Espresso? Macchiato? Latte?
Poproszę latte.
Bosko. Odtłuszczone, migdałowe, sojowe, owsiane, 2%?
- Już żałuję. Najprostszą opcję. - Wystarczy nacisnąć guzik.
Zadecyduj za mnie.
Przejdę do rzeczy.
Domy Spokojnej Starości Pacific View zawarły partnerstwo strategiczne
z Bynum Southwest.
Rety. Czy wy robicie sobie wolne od fuzji, przejęć,
redukcji i restrukturyzacji?
W sumie to nie.
Bosko. Oni zjadają nas czy my ich?
To partnerstwo strategiczne.
Oni zjadają nas.
Dla ciebie to dobra wiadomość, bo mają siedzibę na Bahamach.
Szukają kogoś do poprowadzenia tego regionu.
Mam pracować w dziale korporacyjnym?
Nie wiedziałabym, co robić.
Nie doceniasz się. Każdy wie, że jesteś boska.
Dostałabyś wyższą pensję,
lepsze godziny.
Pracujesz w terenie od 12 lat.
Nie chcesz przerwy od tego stresu?
Dziękuję.
Rick, bez urazy, ale korporacyjni są do rzyci.
Biurokracja to obłęd.
Cztery godziny zajęło mi, abyście kupili solniczki.
Pracuj tu i napraw to odgórnie.
Bądź tą, która ułatwi kierownikom nabycie solniczek.
Cholera, dobre.
Mamy automat na każdym piętrze.
- Sprawa solniczek... - Pracuję nad tym.
- Dajesz! - O rany!
- Tak! Strzeliłem! - Rety!
- Nie! - O rany.
Rany.
Co?
Boże.
Dziadku?
Co się stało?
Wygrałeś.
Cieszy mnie moje piłkarskie auto i jego kapelusik. I tyle.
Ale dlaczego płaczesz?
To był ciężki tydzień.
Szefie, masz chwilę?
O co chodzi?
Co tydzień podwożę Elliotta po cygara.
Dziwnie się z tym czuję, gdy wiem, że ma raka.
Problemy zdrowotne Elliotta to jego prywatna sprawa.
Wciąż o tym mówi.
Pilot jest mój. Mam raka.
Słuszna uwaga.
Każdy inaczej radzi sobie ze złymi wieściami.
Jedni płaczą, inni nie.
Niektórzy palą cygara i stają się tyranami.
Jest dorosły. Nie traktuj go jak dziecko.
Wiem, ale mam wyrzuty sumienia, że pomagam mu kupować coś,
co mu nie służy.
Dobrze, ja go dziś zawiozę.
Dzięki.
To wszystko?
Jedno z niczym niezwiązane pytanie...
Czy romanse wewnątrzzakładowe...
są jakoś...?
Co ty...?
Są w porządku czy...?
Korporacyjni zwykle krzywo na to patrzą.
Jasne.
Dlatego wszyscy ich nienawidzą. Życie jest krótkie. Dajesz.
Hej, Tabitho. Dzień dobry.
Cześć, Didi.
Przynieś mi sok.
Mam raka.
Wyświadczysz mi przysługę i wyniesiesz ten wąż na zewnątrz?
Dobra.
Jace?
Tak?
- A możesz teraz? - Jasne.
Jace?
Ziom, masz obsesję na punkcie węża. Daj se siana.
Dziadek kazał przekazać, że skoczył po kawę.
Nic mu nie jest?
Nie. Dlaczego pytasz?
- Zmarła jego przyjaciółka. - Co? Kto?
Florence. Świętej pamięci.
O nie. Florence nie żyje?
- Tak. Orientuj się. - Skąd to wiesz?
Dziadek płakał. Spytaliśmy dlaczego, ale milczał.
- Pytaliśmy dalej i się wygadał. - O czym rozmawiacie?
- Mama pyta, czemu dziadek się smuci. - Bo Florence umarła.
To emotka buziaka szefa kuchni.
- Lub przez wyjazd C.J.-a na Syberię. - Do Singapuru. Polecam czytać.
- Cicho. - Kim jest C.J.?
Tylko mnie nie mówi o swoich problemach?
Nie mógł, bo załatwiałaś sprawy.
Nie wiń strzelca.
„Nie strzelaj do posłańca”?
- Olać. Strzelec będzie strzelał. - Raczej.
Mama kazała wynieść wąż na dwór.
Ożeż.
Co za miła wizyta. Dziękuję za gościnę.
Na pewno nic ci nie jest?
Tak.
Dlaczego... To jest, skąd to...?
Dzieciaki wspomniały, że umarła twoja przyjaciółka.
No tak.
Smutne.
Bardzo smutne.
Stacja ARCO należy teraz do Chevrona?
Od kiedy?
Chyba chciałabym,
żebyś mógł ze mną porozmawiać, gdy spotyka cię coś smutnego.
To nie twoja wina, że nie możesz.
Chodzi o nas.
Taki zaklęty krąg.
Ty unikasz tematów, potem ja i nie ma...
Po prostu tego nie robimy albo nie umiemy robić...
Chciałabym, abyśmy mogli to robić...
Myślę, że masz rację.
Trzeba to przedyskutować, gdy znów was odwiedzę.
Zaraz...
Ominęłaś zjazd na dworzec.
Nie wracasz pociągiem.
Odwiozę cię do San Francisco i zrobimy to.
We dwoje.
- Cóż... - Każdy z nas.
Gdzie jest Jaylen?
Miał mnie zawieźć po cygara.
Jest zajęty. Ja cię dziś zawiozę.
Zobacz. Chcę nowe solniczki,
a firma każe mi wypełnić formularze niczym kredytobiorca.
Dzięki, Obama.
O nie. Mówiłeś poważnie.
No dobra. To w drogę.
Co u ciebie?
- Mam raka. - Słyszałam.
Uważam, że mama sklejała nas razem emocjonalnie.
Bez niej nasza relacja osłabła.
Bo zabrakło kleju.
Albo jesteśmy jak łuk,
a mama była...
Jak to się zwie? Zwornikiem?
Użyłaś terminu architektonicznego.
Zgadza się.
Opowiedzieć ci niesamowitą historię o 900-letnim łuku katedralnym w Belgii?
Rety, brzmi jak nudy na pudy.
Dowiaduję się od dzieci, że zmarła twoja przyjaciółka?
Byłem już smutny
i nie chciałem też zasmucać ciebie.
Prowadzisz aktywne życie, masz pracę, dzieci i Joela.
Za nic w świecie nie chcę być ciężarem.
W tym rzecz. Brak komunikacji to ciężar.
Ciąży mi to, że nie jestem z tobą blisko.
Nigdy w ten sposób o tym nie myślałem.
Rany.
Więc kiedy...?
Przepraszam.
Co ty robisz?
Chciałem posłuchać Ezrę Kleina.
Myślałem, że rozwiązaliśmy problem. Prawda?
Dopiero zaczęliśmy.
Jak tam Virginia?
Jest pogrążona w smutku. Chyba nie mogę jej pomóc.
Możesz tylko być przy niej, gdy cię potrzebuje.
Potrzebuje więcej czasu z Florence
i tego jej nie dam.
Pamiętam, jak umarła mama.
Pragnęłam
jeszcze pięciu minut z nią.
Dałabym wszystko, aby spędzić z nią pięć minut.
Każdy z nas tego właśnie chce. Więcej czasu z tymi, których kochamy.
Ginny kochała Florence. Kocha też ciebie.
Bóg wie dlaczego, ale to prawda.
Zaczekam w vanie.
Cuchnie tu.
Odwiedziłeś mój dom, aby nie rozmawiać?
Na to wychodzi.
I w tym problem.
Kiedy uciekasz od swojego życia emocjonalnego,
szukasz towarzystwa córki?
Chciałem mieć dzień wolny od sprawy,
od smutku, od wszystkiego.
Tak trudno to zrozumieć?
Julie załapała.
Julie?
Czyli rozmawiałeś ze swoją fałszywą córką?
A: Nie mów mi, że jesteś o nią zazdrosna.
B: Przynajmniej wprost mi mówi, że nie chce o tych sprawach rozmawiać.
Z tobą B jest minus jeden, bo zjawiam się u ciebie w domu,
a ty znikasz.
Przez trzy godziny szukałaś nowego węża ogrodowego.
Na wstępie mówiłam, że to też moja wina.
To skąd poczucie, że obwiniasz mnie?
- Nie wiem. Wybacz. - Obwiniasz.
- Tak to odbieram. - Przepraszam.
Hej.
Nie uważam, abyśmy musieli się martwić.
Sądzę, że będzie jak ze wszystkimi złożonymi,
wielowarstwowymi, emocjonalnymi problemami.
Wszystko się samo ułoży.
To było coś.
Mogę zadać poważne pytanie?
Skąd będziemy wiedzieć, że zbudowaliśmy relację, której pragniemy?
Nie wiem...
Chyba wyjdzie to w praniu.
Nie sądzę, żebym kiedykolwiek czuł się komfortowo z tym...
że obciążam cię smutkami ze swojego życia.
Dzielimy niektóre te smutne uczucia.
To pomaga ludziom goić rany.
Dzielą się smutkiem z przyjaciółmi i tymi, których kochają.
Mama umarła, a dzień później
spakowałaś jej rzeczy, opisałeś i schowałeś w piwnicy.
Nie rozmawialiśmy o tym od tego czasu.
Nie wiem, jak najlepiej to rozwiązywać, ale tak tego nie zrobimy.
- Powinnam wracać do domu. - Nie. Dopiero przyjechałaś.
Nie jedź po ciemku.
O tej porze jazda mostem to masakra.
Proszę...
Weź moje klucze. Przenocuj u mnie.
Jest zapasowa szczoteczka.
Jakbyś było za zimno,
trzeba korzystać z termostatu na dole.
Pamiętaj, że czujnik jest na strychu,
więc rozgrzać trzeba cały dom.
W zamrażarce jest zamknięta paczka kawy.
Też cię kocham.
Elliott, staruszku.
Sekunduj mi przy fajce na patio, zanim oddamy należyty hołd.
Nie, dzięki.
Idź, jeśli chcesz.
Wiesz co?
Może trochę ograniczę palenie.
Wiem, że chcesz się mnie pozbyć, ale chyba jeszcze chwilę się pokręcę.
Jak tam ważna rozmowa?
Nie wiem.
Dobra.
Ciężka. Po prostu...
Jestem w tym kiepska.
W rozmawianiu z nim o emocjach.
Marnie mi to idzie.
Jezu. Nikt nie jest w tym dobry.
To niewykonalne.
Albo jesteś osobą, która to robi,
albo taką, która tego unika.
Próbujesz być osobą, która to robi.
To coś wspaniałego.
Kocham cię i cieszę się, że cię poślubiłam.
Ziom, z kim ja rozmawiam?
Ziom, to twoja żona, Emily.
No tak!
Też cię kocham, ziom.
Była przemiłą panią.
Zawsze ekscytował ją każdy nowy smak pomadki.
Zawsze pytała się o moje dzieci.
Będę za nią tęsknić.
Dziękuję, Arwanie.
Flo kupiła sobie ten fotel.
Chciała, aby każdy go wypróbował.
Więc sprawcie sobie masaż na cześć Flo.
Była najlepszą osobą...
jaką znałam.
Każda obecna tu osoba ją kochała.
Nawet Susan, a ona wszystkich nienawidzi.
Zabrakło mi już łez.
Dziękuję wszystkim za wasze piękne słowa.
Czy ktoś jeszcze chce podzielić się swoimi uczuciami
albo wspomnieniami o Flo-Jo?
Florence była tu jedną z moich pierwszych przyjaciółek.
Ludzie wyobrażają sobie, że poeci to samotnicy,
ale ona była życzliwa i towarzyska.
Jakiś czas temu pomogła mi w czymś,
a ja nie byłem w stanie tego odegrać.
To chyba odpowiedni moment.
„Świat jest teatrem, aktorami ludzie,
którzy kolejno wchodzą i znikają.
Każdy tam aktor niejedną gra rolę.
W pierwszym więc akcie słabe niemowlątko na piersiach mamki ślini się i kwili.
Następnie, student z teką, zapłakany,
z rumianą twarzą jak poranne niebo, ślimaczym krokiem wlecze się do szkoły.
Potem kochanek,
jak miech wzdychający,
pisze sonety do brwi swej kochanki.
Z kolei żołnierz, dziwnych przekleństw pełny,
z brodą jak kozieł, drażliwym honorem, żywy, gwałtowny, do sporów pochopny.
W szóstym wieku, chudy pantalon w pantoflach się zjawia.
Nos w okulary ujął, a u boku sakwy zawiesił.
Aż i nakoniec przychodzi akt siódmy, koniec historyi zdarzeń dziwnych pełnej.
Pamięć zagasła w drugiem niemowlęctwie,
bez zębów, oczu, smaku, bez wszystkiego”.
Nadal tam jesteś?
Poczekaj na mnie, aż wrócę. Mam prezent.
Łącznie 128,61 $.
Jeszcze to.
Co to za smak?
Truskawkowo-arbuzowy szał.
Sto solniczek.
Powinny ci wystarczyć na parę miesięcy.
- Tak szybko je załatwiłaś? - Wybacz, że traktowałam cię obcesowo.
Ciężki okres. Potrzebujesz czegoś jeszcze?
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień