'Yan ang update sa imbestigasyon.
Thirty days ng pagmamanman, recordings, pictures, wala pa rin.
Hindi naman wala, Mr. Cubbler.
Marami na kaming nabawas na teorya.
Wala rin naman kayong mapatunayan.
Wala pa rin akong alam gaya no'ng bago ko kayo kinuha.
Kailangan pa namin ng oras. Tuloy-tuloy ang imbestigasyon.
Wala na kayong iimbestigahan.
Magfa-file na ako ng claim sa insurance bukas
at aalisin ko na ang nanay ko sa basurang 'yon.
Tapos na tayo.
Naiisip ko nang bastos ang lalaking 'yon.
Kaya lang, tama siya.
Nalaman ng magnanakaw kung sino ka,
iniwan sa 'yo ang relo ni Elliott at sinabing binabantayan ka niya.
Hinihintay na lang nilang sumuko tayo. Alam nilang di 'to panghabambuhay.
Malulutas natin 'to. Wag kang sumuko.
Akala mo, gusto ko?
Charles, gusto kong lumulutas ng mga kaso.
'Yong sandaling haharapin mo na ang may kasalanan,
tapos nabubulol, natataranta, at pinagpapawisan sila ng malamig,
tapos sasabihin nilang, "Hindi ko alam ang sinasabi mo,
pero kalokohan 'to."
Tapos papakitaan mo sila ng ebidensiya at matutunaw na sila sa hiya.
Mauubusan sila ng tapang at guguho ang yabang nila
kasabay ng gabundok nilang kasinungalingan.
Mukhang masaya 'yan.
Hindi tayo aabot doon.
Sasabihin ko kay Didi na aalis ka na.
Ano'ng schedule mamaya?
Wednesday. Pupunta sa mall.
Okay. Magpatay ka muna ng oras sa mall, mag-dinner, matulog.
Tapos bukas, babalik ka na sa dati mong buhay.
Okay po. Paalala lang,
magkikita tayo sa food court pagkatapos ng isang oras.
Power walkers, wag kalimutang uminom ng tubig.
- Enjoy kayo. - Sige na.
Sa kanan n'yo.
Saan mo gustong pumunta?
Kahit saan.
Wala naman akong bibilhin. Ikaw?
Kailangan ko ng medyas.
May medyas ka, a.
- Dapat marami tayong medyas. - Hindi totoo 'yan.
Nakapunta ka na dito?
Sa St. Mary's Cathedral?
Dinisenyo 'yan para magmukhang sombrero ng mananakop.
Ang galing, 'no?
Wala pa akong napupuntahan.
Sabi ng anak ko, ipapasyal niya ako pagdating ko galing DC,
pero hindi naman kami natutuloy.
Uy.
Alis tayo dito.
Ipapasyal kita sa city.
Masaya 'yon.
- Ano'ng nakain mo? - Gusto ko lang sulitin ang araw na 'to.
Pasayahin ang kaibigan ko. Tara. Dala mo ang BART card mo?
Kung gagawin natin 'to, gawin natin nang tama.
Ayan na 'yon.
Astig ang sasakyan.
Nasa company account ako ni C.J.,
para may masasakyan ako pag nasa trabaho siya.
Hindi ko pa 'to nagagamit.
Masusulit natin ang pera natin.
Uy, Emily. Ano'ng maitutulong ko?
Gusto ko lang sabihing nagdesisyon ang papa ko na tumira na sa akin.
Kaya aalis na siya bukas ng umaga.
Wow. Okay. Biglaan 'to.
Mukha naman siyang masaya.
Oo, pero may lugar naman sa bahay, kaya makakatipid kami.
Maitanong ko lang,
may problema ba sa stay niya?
Meron ba akong dapat malaman?
Alam mo, ayaw niya sa mga tao, e.
Talaga?
Oo. Sinuntok siya dito.
Hindi maganda 'yon.
Oo nga.
Ikinalulungkot kong aalis siya.
Salamat.
- Hi, Emily. - Hi.
Susan, di ba?
President Susan.
Nabanggit ni Charles na nag-aalala ka sa kaligtasan niya.
Oo, pero...
Ba't mo naitanong?
Tinarget ako.
May ninakaw sa kuwarto kong isang mahalagang bagay.
Talaga?
Mag-usap tayo, Susan.
President Susan.
Sumunod ka.
- Dali! Bilisan mo! - Nandiyan na.
'Yan pala ang Alcatraz.
Kung uubusin mo na lang din ang buhay mo sa kulungan,
doon ka na sa may magandang tanawin.
Kung gusto mong mag-tour diyan, kailangang bumili ka ng ticket nang maaga.
Hindi ako mamamasyal sa kulungang may multo, Charles.
Uy, doon ang opisina ni C.J. sa pinakamalaking gray na building, o.
Isinasama niya ako sa Singapore.
May nakita daw siyang magandang senior community para sa akin.
Wow.
Sasama ka?
Siguro.
Pwede rin ako sa buwan.
Magkasingdami naman ang kakilala ko sa buwan at sa Singapore.
Ang nakakatawa, lumipat ako dito para maging malapit sa kanya.
Hindi bale, naaayos naman nang kusa ang mga bagay na ganyan.
Saan ang Oracle Park?
A, nandoon sa kabila.
Oo nga pala.
Mahilig ka sa baseball, di ba?
Bukod sa namayapa kong asawa at sa junior ko,
may dalawang bagay pa akong ikinabubuhay.
Una, 'yong 1979 Chevrolet Corvette ko.
Black-on-black leather ang loob na may natatanggal na T-tops.
At 'yong isa, ang season tickets ko sa Baltimore Orioles,
na umuubos sa kalahati ng natitira sa sahod ko,
pero sulit naman ang bawat sentimo.
Kaya, oo. Medyo mahilig ako sa baseball.
Sige.
Manood tayo ng baseball.
Nagdududa ka? Saan?
Ewan. Isang buwan pa lang dito si Charles.
Ang dami nang nangyari.
Naging komportable siya, hinayaan ko na. Tapos ngayon, aalis siya.
May kakaibang nangyayari.
Aalamin nating apat kung ano 'yon.
Unang araw, kinausap niya si Helen, na hindi niya kilala,
tapos kung anu-ano'ng tinanong niya kaya natakot,
gaya ng kung ligtas ba siya o hindi,
pagkatapos 'yon na manakaw ang kuwintas ni Helen.
Paano niya nalaman?
Pinag-uusapan ng lahat ang nangyayari dito.
Oo nga.
Pinagbintangan siya ni Elliott na nagnakaw ng relo, sinuntok siya dahil sa asawa.
Baliw si Elliott.
Tama naman. May kakaiba sa kanya, e.
Paikot-ikot siya, laging tinanong 'yong iba.
Tapos may kakaiba din sa anak niya,
pero hindi ko alam kung ano.
Admin siya sa community college, pero nagregalo ng Rolex.
Ano ba sa tingin mo ang nangyayari?
May nangyayari bang krimen?
Ewan ko. Panloloko.
Laging may nanloloko sa matatanda.
Mga email sa pagiging delayed ng UPS packages nila.
Mga text tungkol sa in-extend na warranty.
Mga tawag sa pekeng IRS agent, ikukulong sila pag di nagpadala ng pera.
Kung may binabalak si Charles at ang anak niya para sa pera,
dapat idinemanda na nila ang lugar na 'to noong suntukin siya ni Elliott.
O kaya si Elliott.
Aalis na siya bukas. Para saan pa 'yon?
Okay, eto na.
Okay. Tama na 'yan.
- Sige. - Manood na tayo ng baseball.
- Dito yata tayo, e. - Oo, 149.
- Sa 149. - Ayos.
Charge!
Ang ganda ng stadium na 'to.
Mahilig din ba si C.J. sa baseball gaya mo?
Oo.
Sinigurado ko 'yon.
May glove na siya bago pa siya makalakad.
Tinuruan ko siya sa Little League.
Noong 12 siya,
pinanood naming talunin ni Cal Ripken si Lou Gehrig sa magkakasunod na laro.
Tumakbo si Ripken sa buong stadium na nakikipag-high five.
Nakipagtulakan ako para makalapit kami at makapag-high five si Ripken kay C.J.
Diyos ko.
Tumingin siya sa akin na nagniningning ang mga mata.
Sobrang saya niya.
Grabe, ang suwerte n'yo.
Kami ni Emily, wala kaming ganyang pagkakapareho.
Pero lagi siyang bumibisita sa 'yo,
binibigyan ka ng mamahaling relo, kinukumusta ka.
Tama ka naman. Totoo 'yan.
Pero komplikado, e.
May mabigat kaming pinag-usapan.
Gusto niyang...
Gusto niyang magbago 'yong relasyon namin.
At akala mo, dahil matanda ka na, hindi ka na magbabago.
Ayos.
Nahuli niya.
Tatahimik na ako para ma-enjoy mo na ang laro.
Okay lang. Hindi ko naman naiintindihan ang basebell, e.
Ano'ng nangyari doon?
- Seryoso ka ba? - Ano?
Gusto ko dito kasi gusto mo dito.
- Charles. - Ano?
Kaya kong pumunta at manood ng gusto ko.
Kung gusto mo akong ipasyal sa city, ipakita mo 'yong city na minahal mo.
Okay.
Elliott, hindi yata sapat ang mga sapatos ko.
Parang ayos na 'to.
- Uy. - Si Charles? Kailangan ko siyang makausap.
Umalis.
- Ano? Bakit? - Hindi ko alam, e.
Lumabas sila ni Calbert. Di na daw sila sasabay pabalik.
Didi, nasubukan mo na ba 'yong Wetzel's Pretzel?
First time kong nakatikim kanina sa food court...
Okay. 'Yon na 'yong kuwento.
Okay.
Orange Grove Community College.
Sandali lang, Susan, a.
Carlos? Kumusta?
May tumatawag sa Orange Grove College line galing sa Pacific View.
Walang sinabi.
Ayos 'yan. Tama ba ang iniisip ko?
Number ni Didi. Nag-iimbestiga siya.
Ang galing.
Uy, teka, Carlos.
May kasama lang akong importanteng tao.
Tawagan na lang ulit kita mamaya, ha? Ikuwento mo sa akin.
Sobrang weird pag undercover ka
kasi ang bait mo sa akin, nakakatakot.
Ayos. Sige. Mamaya ulit.
Ito ang ninakaw sa akin.
Isang set ng Founding Fathers na gold-plated coins.
Bibihira lang 'yan.
Nasa 50,000 set lang ang ginawa.
Sa ganitong panahon,
bullion ang pinakaligtas na paraan para protektahan ang retirement ko.
Okay. Ulitin lang natin, may pumasok sa naka-lock mong kuwarto,
ninakaw ang mga pekeng baryang 'to, walang kinuhang pera,
o kahit anong alahas mo, tapos umalis na lang.
Oo.
Nasaan ang mga barya?
Nasa cabinet sa likod mo.
Diyos ko po.
Sorry na.
Ang tagal ko nang pinipilit si Didi na higpitan ang security,
pero lahat ng sinasabi ko, tinatanggihan niya.
Hindi magtatagal, may kukuha na rin ng mga barya ko.
Susan. Walang kukuha nito.
Basura lang 'to, e.
Wag ka kasing nagpapaniwala sa mga nananakot sa TV.
Okay ka lang.
- Uy. - Alam ko na bakit nag-iimbestiga si Didi.
Siya ang magnanakaw.
At inaalam niya kung ano'ng alam mo bago kayo umalis?
Oo. Baka kaya ayaw niyang higpitan ang security,
kasi siya ang nagnanakaw.
O tinutulungan niya kung sino 'yon.
- Ano'ng motibo? - Kulang ang sahod.
- Nakatira sa San Francisco. - Tama naman. Titingnan ko.
Nabanggit na rin 'yong kulang na sahod, baka makakahingi ng raise.
Naku, Megan. Hindi kita marinig. Megan?
Nandiyan ka pa? Hindi kita marinig.
Kahit ilang beses kong makita 'to, iba pa rin ang dating.
Isinulat ko ang libro tungkol diyan.
Isa sa mga libro.
Marami 'yon, e.
Gateway to the Pacific 'yong sa akin.
Ang galing noon.
Unang beses kong tinawid 'yan, nasa college ako.
Pagdating ko sa kabila, parang naging ibang tao ako.
Ready ka nang tumawid?
Parang naiintindihan ko na.
Oo nga.
Napakahaba ng tulay na 'to.
Bumalik na tayo doon sa magandang kotse.
Hi. Nandito pa ako.
Nagsisimula na ako sa pag-iimpake.
Itatanong ko lang kung ayos na 'yong paperwork.
Sige. Makakatulong kung gagawin na natin 'yong exit interview
habang pumipirma ka.
May exit interview?
Oo. Standard lang naman.
Pang-internal lang. Para makapag-improve kami. Ten minutes.
Ayos. May ilang tanong din ako, e.
Sige. Sa opisina tayo.
- Ayos. - Sige.
Mahigit 1,000 taon na ang ilan sa mga puno sa gubat na 'to.
Lampas pa sa 300 feet ang taas ng pinakamataas na puno dito.
Charles, mabait kang tao, pero sobrang boring mong tour guide.
Para kang si Victoria.
Tuwing pupunta kami rito,
Dadaldal ako tungkol sa dami ng kailangang tubig
o sa evolution ng mga root system.
Tapos sasabihin niya, "Ano ba, Charles."
"Tumahimik ka na lang at mag-enjoy."
Gusto ko si Victoria.
Ako rin.
Maraming taon na ang nakakaraan,
may pinuntahan siyang museum fundraiser sa campus.
Ilang oras na niyang kausap 'yong isang major donor.
Pero mas interesado sa kanya.
Kaya hinila niya sa braso 'yong katabi niyang lalaki
at nagpanggap na date niya 'yon.
Isang associate professor ng engineering na hindi magkakaroon ng lakas ng loob
na kausapin siya.
Ang ganda ng pagkikita n'yo ng asawa mo.
Right place at the right time, 'ka mo.
Pumunta lang talaga ako doon para sa libreng pagkain at inumin.
Paano kung di ako umalis ng bahay?
Paano kung 20 feet ang layo ko sa kanya?
Pero hindi.
Oo, alam ko.
Himala nga 'yon.
Paano mo nakilala ang asawa mo?
Pumunta ako sa party.
May nakita akong magandang babae.
Buong gabi ko siyang pinormahan. Sinubukan ko na ang lahat.
May hinatak siyang matangkad na lalaki at sinabing date niya 'yon.
Ano ba naman, Calbert.
Kaya pumorma ako sa iba, tapos ikinasal kami.
Nagdadrama 'yong tao dito, e.
Alam ko. Sorry.
Blind date 'yon.
Alam ko na agad.
Si Margot, hindi pa sigurado, hanggang sa ipinagluto ko siya.
Parang himala din 'yon.
Lahat ng magagandang bagay sa buhay mo, pag binalikan mo,
parang himala.
Oo naman.
Sobrang hirap ng trabaho mo, 'no?
- Gaano katagal ka na rito? - Twelve years. Eight years na director.
Wow. Siguradong hindi ka binabayaran nang tama
ng management.
Hindi. Inalok nga nila ako ng promotion.
Pero tinanggihan ko. Mas rewarding ang trabahong 'to.
Oo nga.
"Rewarding".
Naisip ko, maghahanda kami ng lunch para kay Charles bukas.
Goodbye lunch.
Maaga kaming pupunta sa Napa, kaya aalis kami dito nang maagang-maaga.
A, sayang naman, nagmamadali kayo.
May papel ba ang pinsan mong si Julie sa pangangalaga kay Charles?
Tanong 'yan sa form?
Nandito kasi siya noong sinuntok ni Elliott si Charles.
Ikaw, wala.
Kaya naisip kong magtutulungan kayong dalawa.
Ano'ng address niya? Para alam namin.
Sobrang private ni Julie.
Ayokong ipamigay ang information niya nang walang paalam.
Oo nga naman.
Tawagan na lang kaya natin siya?
Hello?
Hi, Julie. Si Didi 'to ng Pacific View. May tanong lang ako.
Uy, Jules.
Oo, nandito ang pinsan mong si Emily.
May tanong lang ako kasi aalis na bukas ang tito mo.
Oo, sige.
Tutulong ka ba sa paglipat niya?
Gusto ko sana, pero pupunta sila ni Emily sa Napa
bukas ng umaga.
Oo nga.
Pwede mo bang sabihin kung bakit gusto nang umalis ng tito mo?
Gusto naman niya sa Pacific View, pero hindi siya komportable.
May mga hindi siya makasundo.
Sinuntok siya ni Elliott sa mukha.
Okay.
Maraming salamat.
Walang problema. Kung may iba ka pang tanong...
Nasagot na ang mga kailangan mo?
- Oo. - Ayos.
Hindi si Didi ang magnanakaw. Pero mainit ang mata niya sa atin.
Tapusin na natin?
Tapusin na natin. Ngayon na.
- Hello. Wait for the beep. Magandang araw. - Buwisit.
Nasaan ka? Bakit hindi ka sumasagot?
Buking ka na. Kailangan mo nang umalis.
Maghahanap ako ng mga kahon, ipag-iimpake na kita. Tawagan mo ako.
Bilang nakakainip na tour guide mo,
tatanungin kita.
Gusto mong kuwentuhan kita tungkol sa Palace of Fine Arts?
Ayoko.
Gusto kong pag-usapan natin na kamukha ni Elliott ang asong 'yon.
Si Elliott nga 'yan.
"Ano'ng tinitingin-tingin n'yo? Umalis kayo."
"Babagsak na ang bayang 'to."
Umuwi na tayo kung gusto nating makaabot sa hapunan.
Mas maganda ang naisip ko.
Grabeng sarap ng pagkaing 'yon.
Buti naman, nagustuhan mo. Paborito kong kainan 'to.
Mga ginoo.
Espresso coffee, libre namin.
Salamat, Matteo. Si Calbert, kaibigan ko.
- Piacere. - Matteo.
Ang saya kong makita ka ulit, Charles.
Nakikiramay ako kay Victoria.
Sana lang naging mas maayos 'yong huling pagbisita n'yo.
Hindi mo kasalanan 'yon, pare.
- Gusto niya ang lugar na 'to. Dati pa. - Oo.
Grazie.
Enjoy kayo.
Dinala ni Matteo ang paborito niya, 'yong lagi niyang ino-order.
Ayaw niyang kainin.
Nagalit siya, sumigaw nang sumigaw.
Sabi niya, gusto niya ng...
apple slices at peanut butter.
Ipinaliwanag ni Matteo na wala silang ganoon,
pero sabi niya, "Meron kayo."
"Palagi ko 'yong kinakain pagkagaling sa school."
Akala niya nasa St. Louis ulit siya, 60 years ago.
Wala akong nasabi para kumbinsihin siyang hindi totoo 'yon.
Alam kong hindi na niya kayang kumain sa labas.
Siguro, ayoko pang maniwala.
Lahat naman tayo, ayaw maniwala.
Kailangan, e. Para makayanan natin.
Isang araw, sasakit ang tuhod mo.
Pero sa halip na gumaling gaya ng dati, sasakit na 'yon habang buhay.
Kaya di mo na papansinin.
Tapos may mga makakalimutan kang salita.
'Yong mga pangngalan.
Lintik na pangngalan 'yan.
"Naalala mo noong nasa tindahan tayo?"
"Ano nga 'yon?"
"Nakita natin 'yong kaibigan mo,
'yong kamukha noong artista sa pelikula."
"'Yong pelikulang bida 'yong babae sa isa pang pelikula
kasama 'yong lalaking mukhang senador."
"Sino nga 'yon?"
Mawawala ang mga pangngalan.
Masakit pa rin ang mga tuhod.
Tapos magigising ka na kada dalawang oras.
Hindi nangyayari dati 'yon.
At alam mo na ang ibig sabihin.
Alam mo na kung saan na papunta 'yon.
Kaya magpapanggap kang hindi, para makaraos sa buong araw.
Ginagawa nating lahat 'yon.
Kinailangan mong pagsikapang makayanan ang buong araw.
Para makayanan din ng asawa mo.
Ano'ng paborito niyang pagkain?
'Yong lagi niyang ino-order?
Nakalimutan ko.
Hindi nga? Talaga ba?
Hindi ko maalala.
Ano ka ba.
Hindi.
Linguine and clams.
Ay. Salamat sa Diyos.
Muntik na 'yon.
Date's 'to. Pero sa totoo lang, parang Italian area 'to, e.
Papa.
Ano'ng ginawa mo buong araw?
- Namasyal kasama ng kaibigan ko. - Bakit di mo sinasagot ang tawag ko?
Saka bakit may babayaran akong $800 sa company car?
Hindi nakakatawa, a.
C.J., pasensiya na. Kasalanan ko 'to.
Hindi. Wag.
Ilang beses ba kitang nakita ngayong taon?
Nasa sampu?
Tapos ngayon bigla kang susulpot at magagalit dahil sa company car?
Wag mo akong baliktarin. Nag-alala ako.
Matagal mo na akong hindi inaalala, anak.
Ayos lang 'yon.
Busy kang tao.
Pero itong ginagawa mo, pinagpapalipat-lipat mo ako,
buhay mo lang ang pinadadali mo, hindi 'yong akin.
Nagkasundo tayong mas mabuti kung lilipat kang malapit sa akin.
- Saan ba 'to nanggagaling? - Ito ang nararamdaman ko.
Nakainom ako ng wine, kaya sasabihin ko ang nararamdaman ko.
Okay. Nakakapagod ang gabing 'to. Ihahatid ko na kayo sa Pacific View.
Charles, may Uber ka?
Oo, meron.
Si Charles na ang bahala.
Doon ka na sa buhay mo sa Singapore. Nandito ang sa akin.
Ayos lang ako.
Okay.
Okay ka lang?
Oo.
Kailangang sabihin 'yon.
Mga magulang at anak talaga.
Mga magulang at anak.
Ano?
Wala lang. Sorry.
May naisip lang ako.
Ano'ng tinitingin-tingin n'yo?
Perfect.
Grabe. Ang saya ng araw, di ba?
Sobra.
Salamat, Charles.
Ano?
Laro tayo ng backgammon bago matulog?
Pagod na ako. Bukas na lang tayo maglaro.
Okay.
- Hi. - Uy.
Nag-iimpake lang ako.
Ayos. Ang galing mo, Julie.
Ikaw si Julie, di ba?
Noong suntukin ni Elliott si Charles,
dalawa ang pumirmang Emily Nieuwendyk, 30 minuto ang pagitan.
Magkaiba ang sulat-kamay. Tingnan mo ang police report.
Sabi dito, si Emily Nieuwendyk ang witness
na medyo weird kasi wala ka naman dito.
Si Julie lang.
Ganito.
Hindi ko alam kung ano sa tingin mo ang alam mo o kung ano'ng pinalalabas mo,
pero...
Alam mo, naiinsulto ako, sa totoo lang.
- Magandang gabi. - Charles, dito ka sa likod ko.
Okay.
Ano sa tingin mo'ng nangyayari?
Hindi ko alam.
Tingin ko, may ginagawa kayong panloloko ng pinsan mo sa Pacific View.
Baka medicare o banking fraud.
At sa tingin ko, naloko n'yo ng pinsan mo ang mabait at inosenteng lalaking 'to,
baka bina-blackmail n'yo.
Didi, hindi panloloko 'to.
At simula pa lang, kasali na ako dito.
- Charles, doon ka sa kanya. - Okay.
Okay.
Private detective ako.
Kinuha ako ng client ko para imbestigahan ang pagnanakaw ng alahas ng nanay niya.
Nagtatrabaho sa akin si Charles bilang mata ko sa loob.
At 'yong babaeng kilala mong Julie, siya ang totoong anak ko, si Emily.
- Wala siyang kinalaman dito. - Nagsinungaling ka.
May hindi bababa sa dalawang pagnanakaw ang nangyari dito
sa nakaraang ilang buwan.
May kriminal sa lugar na 'to.
May pakialam ka ba?
Hindi mo alam ang sinasabi mo.
Hindi ko alam ang sinasabi ko? May nagnakaw sa kuwintas ni Helen.
Walang nakawan dito.
Pareho kayong mali.
Nalutas ko na ang kaso.
Nagsalin ng Subtitle: ZGP