Tak wygląda sytuacja.
Trzydzieści dni obserwacji, nagrań i zdjęć na darmo.
Nie na darmo, panie Cubbler.
Wykluczyliśmy sporo teorii.
Ale odkryliście wielkie nic.
Nie zbliżyłem się do ustalenia sprawcy.
Potrzebujemy więcej czasu. Śledztwo trwa.
Nie ma sensu. Jutro wystąpię o odszkodowanie za naszyjnik
i wyciągnę matkę z tamtej dziury. Kończymy współpracę.
Zaczynam podejrzewać, że ten facet jest... do bani.
Niestety, ale ma rację.
Dziwnym trafem złodziej ustalił, kim jesteś.
Podrzucił ci zegarek Elliotta, abyś wiedział, że cię nakrył.
Teraz czeka, bo wie, że to nie potrwa wiecznie.
Możemy to rozwiązać. Nie poddawaj się.
Myślisz, że tego chcę? Uwielbiam rozwiązywać sprawy.
Kocham siadać naprzeciwko winnego głupca,
który wierci się, kręci i poci z nerwów,
mówiąc: „Nie wiem, co to za insynuacje,
ale jestem oburzony”.
Pokazujesz mu niezaprzeczalny dowód, a on zaczyna się sypać.
Pewność siebie go opuszcza, a ego roztrzaskuje się
o szpiczaste skały własnego podstępu.
Spełnienie jak marzenie.
Nie doczekamy się tego.
Dam znać Didi, że się wyprowadzasz.
Jakie są plany na dziś?
Środa. Centrum handlowe.
Zmarnuj tam trochę czasu, zjedz kolację i idź spać.
Jutro odzyskasz dawne życie.
TAJNY INFORMATOR
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI PACIFIC VIEW
Moi mili, przypominam.
Spotkamy się przy food courcie za godzinę.
Power chodziarze – dbajcie o nawodnienie.
- Miłej zabawy. - Start.
Po prawej.
Od czego chcesz zacząć?
Bez różnicy.
Niczego nie potrzebuję. A ty?
Potrzebuję skarpet.
Masz skarpety.
- Mężczyźnie nigdy ich dość. - Bzdury na resorach.
Byłeś tu kiedyś?
W Katedrze Maryi Panny?
Zaprojektowano ją, aby przypominała kapelusz konkwistadora.
Obłędna sprawa.
Nigdzie nie byłem.
Miałem pozwiedzać miasto z synem, gdy przeniosłem się z Waszyngtonu.
Jakoś nie było na to czasu.
Hej.
Spadajmy stąd.
Pokażę ci miasto. Zabawa będzie przednia.
- Co w ciebie wstąpiło? - Nie chcę marnować dnia.
Rozerwę się z przyjacielem. Masz kartę miejską?
Skoro już szalejemy, zróbmy to z klasą.
Jedzie.
Stylowa fura.
C.J. dodał mnie do konta firmowego, abym miał transport, gdy jest w pracy.
Jeszcze nie korzystałem.
Dobrze wykorzystamy każdego centa.
Emily, jak mogę ci pomóc?
Chciałam ci dać znać, że tata postanowił zamieszkać ze mną.
Jutro rano się wyprowadza.
Rany. To mi niespodzianka.
Wydawał się szczęśliwy.
Mam wolny pokój. Pozwoli nam to zaoszczędzić.
Mogłabym zapytać, czy miał zastrzeżenia co do pobytu?
Może powinnam o czymś wiedzieć?
Ludzie nie przypadli mu do gustu.
Naprawdę?
Tak. Został napadnięty.
Kiepska sprawa.
No tak.
Przykro mi, że odchodzi.
Dziękuję.
- Cześć, Emily. - Cześć.
Susan, tak?
Przewodnicząca Susan.
Charles wspominał, że martwisz się o bezpieczeństwo.
Tak, ale...
Dlaczego pytasz?
Stałam się celem.
Ktoś ukradł coś bezcennego z mojego pokoju.
Naprawdę?
Pogadajmy, Susan.
Przewodnicząca Susan.
Chodź ze mną.
- Z życiem! - Już idę.
Czyli to Alcatraz.
Jeśli masz resztę życia gnić w wilgotnej norze,
warto przynajmniej mieć ładny widok.
Uprzedzam. Aby zwiedzić, trzeba kupić bilety z dużym wyprzedzeniem.
Nie zamierzam iść do nawiedzonego więzienia.
Biuro C.J.-a jest w tym największym szarym budynku.
Chce, bym zamieszkał w Singapurze.
Znalazł tam miły dom spokojnej starości.
Rany.
Polecisz?
Może. Mógłbym też zamieszkać na Księżycu.
Znam tam tyle samo ludzi co w Singapurze.
Jak na ironię losu przeniosłem się tutaj, aby być bliżej niego.
Takie rzeczy zazwyczaj same się rozwiązują.
Gdzie jest Oracle Park?
Po drugiej stronie.
No tak.
Jesteś fanem baseballu, prawda?
Poza moją zmarłą żoną i synem noszącym moje imię
tylko dwie inne rzeczy czyniły moje życie wartościowym.
Jedna to mój chevrolet corvette C3 z 1979 roku.
Czarne, skórzane wnętrze ze zdejmowalnym dachem.
Druga to bilety sezonowe na Baltimore Orioles,
na które wydawałem połowę wolnych środków,
a były warte każdego grosza.
Więc tak: Jestem fanem baseballa.
Cóż...
obejrzyjmy nieco baseballa.
Jesteś podejrzliwa? O co?
Nie wiem. Charles dołączył miesiąc temu.
I zaczęło się szaleństwo.
Zadomowił się, a ja odpuściłam. Nagle daje drapaka.
Dzieje się coś dziwnego.
Nasza czwórka ustali co.
Pierwszego dnia usiadł z Helen, choć jej nie zna.
Wystraszył ją, natrętnie wypytując o to,
czy czuje się bezpiecznie po tym,
jak zgłosiła zaginięcie naszyjnika.
- Skąd o tym wiedział? - Tu plotkuje się o wszystkim.
Słuszna uwaga.
Elliott oskarżył go o kradzież zegarka i uderzył za kradzież żony.
- Elliott to szaleniec. - Słuszna uwaga. Ale są inne dziwactwa.
Donosy, że się zakrada i wszędzie wściubia nos.
Coś mi nie gra z tą jego córką, ale jeszcze nie wiem co.
Jest administratorką na uczelni i kupiła mu rolexa.
Co właściwie uważasz, że się dzieje?
Jakie popełniono przestępstwo?
Nie wiem. Wyłudzenie. Z emerytami zawsze o to chodzi.
E-maile o opóźnieniu przesyłek kurierskich.
Esemesy o przedłużonych gwarancjach.
Telefony rzekomo od skarbówki grożącej więzieniem za brak wpłat.
Gdyby Charles i córka robili coś szemranego dla kasy,
pozwaliby nas po tym, jak Elliott go uderzył.
Albo Elliotta.
Gość jutro się wyprowadza. Czy to ważne?
No i proszę.
Dość tego.
- Tak. - Czas na baseball.
- To chyba tutaj. - Tak, 149.
O tak.
Naprzód!
Oszałamiający stadion.
C.J. lubi baseball tak samo jak ty?
Tak.
Zadbałem o to. Jeszcze raczkował, kiedy kupiłem mu rękawicę.
Trenowałem go w lidze dziecięcej. Gdy miał 12 lat,
widział ze mną,
jak Cal Ripken pobił rekord Lou Gehriga w liczbie występów z rzędu.
Ripken obiegł stadion i przybijał fanom piątki.
Przepchnąłem się łokciami w samą porę, aby przybił ją C.J.-owi.
Rany.
Spojrzał na mnie, oczy mu błyszczały.
Był taki szczęśliwy.
Kurde, macie szczęście.
Mnie i Emily nic takiego nie łączy.
Wciąż cię odwiedza,
przynosi wypasione zegarki i dba o ciebie.
Masz rację. To prawda.
Ale sprawa jest złożona.
Właśnie odbyliśmy poważną rozmowę.
Ona chce...
Chce, żebyśmy zbudowali inny rodzaj relacji.
Uważasz, że jesteś za stary, aby uczyć się czegoś nowego?
Tak!
Dorwał go.
Przestanę gadać, żebyś mógł cieszyć się grą.
Spokojnie. Słabo rozumiem baseballa.
Co tam się stało?
- Żartujesz sobie? - Co?
Lubię tu być, bo ty lubisz tu być.
- Charles. - Co?
Mogę obejrzeć to, co sam lubię, na własną rękę.
Chcę, abyś pokazał mi miasto, które ty tak kochasz.
Dobra.
Elliott, nie wiem, czy wystarczy mi butów.
Chyba wystarczy.
Gdzie Charles? Muszę z nim pogadać.
Poszedł sobie.
- Co? Dlaczego? - Nie wiem.
Wyszli z Calbertem. Trafią z powrotem.
Didi, kosztowałaś kiedyś precle u Wetzla?
Spróbowałam dzisiaj jednego w food courcie...
To w sumie cała opowieść.
Dobra.
SACRAMENTO, KALIFORNIA, USA
DYREKTORKA KOMUNIKACJI
WYKAZ WYDZIAŁÓW I PRACOWNIKÓW
AKCEPTUJ
WYŻSZA SZKOŁA SPOŁECZNA ORANGE GROVE
ROZMOWA ZAKOŃCZONA
Chwileczkę, Susan.
Carlos? Co tam?
Połączenie przychodzące z Pacific View do Orange Grove. Bez rozmowy.
Fajowo. Jak myślisz? Dobrze podejrzewam, kto dzwonił?
To była linia Didi. Zaczęła węszyć.
Niesamowite.
Słuchaj, Carlos.
Jestem teraz z kimś bardzo ważnym.
Oddzwonię. Opowiesz mi o wszystkim.
Dziwnie, gdy jesteś pod przykrywką. Jesteś miła i to mnie przeraża.
Bosko. Do usłyszenia.
Skradziono mi to.
Zestaw pozłacanych monet Ojców Założycieli.
Są bardzo rzadkie.
Wybito tylko 50 000 sztuk.
W tych niestabilnych czasach
kruszec to najlepsze zabezpieczenie dla mojej emerytury.
Podsumowując, ktoś wszedł do twojego zamkniętego pokoju,
ukradł te fałszywe monety, nie wziął gotówki
ani biżuterii, po czym wyszedł.
Tak.
- Susan, gdzie są monety? - W szafce za tobą.
Dobry Boże.
Przepraszam.
Od dawna próbuję zmusić Didi, aby wzmocniła ochronę.
Odrzuca wszelkie moje sugestie.
To tylko kwestia czasu, zanim ktoś zwędzi moje monety.
Susan, nikt ich nie chce.
To szmelc.
Przestań słuchać tych, którzy straszą cię w telewizji.
Nic ci nie grozi.
- Hej. - Chyba wiem, dlaczego Didi węszy.
To ona jest złodziejką.
Próbuje rozgryźć, co wiesz, zanim odejdziecie?
Właśnie. Może opiera się wzmożonym środkom ochronnym,
bo to ona kradnie?
Albo pomaga złodziejowi
- Motyw? - Przepracowanie. Słaba płaca.
- Żyje w San Francisco. - Ma to sens. Sprawdzę.
Skoro o tym mowa, przyda mi się podwyżka.
Megan, nie słyszę cię.
Jesteś tam? Zniknęłaś.
Nieważne, ile razy go zobaczę, nigdy mnie nie nuży.
Dosłownie napisałem o tym książkę.
Jedną z nich.
Napisano ich setki.
Moja nazywała się Brama do Pacyfiku.
Robi wrażenie.
Po raz pierwszy przeszedłem most na studiach.
Kiedy dotarłem na drugą stronę, byłem już kimś innym.
Gotowy na spacer?
Chyba już rozumiem.
Tak.
To bardzo długi most.
Wracajmy do szykownego wozu.
Cześć. Wciąż tu jestem.
Rzecz jasna zaczęłam już pakowanie.
Chciałam zapytać o dokumentację.
Jasne. Pomogłoby mi, gdybyśmy odbyły wywiad końcowy.
Podpisałabyś też wypis.
Robicie wywiad końcowy?
Tak. To standard.
Do użytku wewnętrznego. Pomoże nam w rozwoju. Dziesięć minut.
Świetnie. Też mam kilka pytań.
Bosko. Moje biuro.
- Super. - Słodko.
PUŁKOWNIK ARMSTRONG
Najstarsze drzewa w tym zagajniku mają ponad 1000 lat.
Najwyższe drzewo ma ponad 90 metrów wysokości.
Fajny z ciebie facet, ale przynudzasz jako przewodnik.
Brzmisz jak Victoria.
Podczas każdej naszej wizyty tutaj nadawałem, ile zużywają wody
i jak rozwija się system korzenny.
Ona na to: „Charles, proszę.
Milcz i ciesz się tym”.
Lubię Victorię.
Ja też.
Milion lat temu...
przyszła na uczelnię na zbiórkę dla muzeum.
Przez kilka godzin zagadywała ważnego darczyńcę.
Był bardziej zainteresowany nią.
Złapała przypadkowego gościa za rękę
i udawała, że to jej partner.
Profesora inżynierii, który nigdy nie miałby odwagi,
żeby się do niej odezwać.
To dobry sposób na poznanie żony.
Odpowiednie miejsce w odpowiednim czasie.
Przyszedłem tam tylko po darmowe jedzenie i picie.
A gdybym został tamtej nocy w domu?
Albo stał sześć metrów dalej?
Ale nie stałeś.
No wiem.
To cud.
Jak poznałeś swoją żonę?
Poszedłem na imprezę.
Zobaczyłem tam piękną kobietę.
Całą noc ją zarywałem. Próbowałem wszystkiego.
Złapała wysokiego kujona i udawała, że to jej partner.
Ja pierdykam, Calbert.
Więc poderwałem inną i pobraliśmy się.
Otwieram się przed tobą.
Wiem. Przepraszam.
To była randka w ciemno.
Od razu wiedziałem.
Margot miała wątpliwości, dopóki jej czegoś nie ugotowałem.
Też miałem wrażenie, że to cud.
Z perspektywy czasu każda ważna chwila w twoim życiu
wydaje się cudem.
W rzeczy samej.
To musi być naprawdę ciężka praca.
- Od dawna tu pracujesz? - Od 12 lat. Osiem jako kierowniczka.
Rety. Szychy z korpo pewnie nie płacą ci mniej,
niż jesteś tego warta.
Nie, właśnie zaproponowali mi awans.
Odrzuciłam go. Ta praca jest dla mnie cenniejsza.
Tak.
„Cenniejsza”.
Może zjedlibyśmy jutro lunch z Charlesem.
Taki pożegnalny.
Skoro świt jedziemy do Napa, więc będziesz miała nas z głowy.
Szkoda, że tak się spieszycie.
KŁAMCZUCHA
Kuzynka Julie odegra rolę w opiece nad Charlesem?
To pytanie na wypisie?
Była tu, gdy Charles uderzył Elliotta.
A ty nie.
Uznaliśmy, że ze sobą współpracujecie.
Jaki ma adres? W razie czego.
Julie ceni sobie prywatność.
Nie mogę podawać jej danych bez pozwolenia.
Zrozumiałe.
Zadzwońmy do niej.
Halo?
Hej, Julie. Tu Didi z Pacific View. Mam parę pytań.
Cześć, Jules.
Tak, twoja kuzynka Emily też tu jest.
Parę pytań, bo twój wujek jutro się wyprowadza.
No jasne.
Pomożesz mu w przeprowadzce?
Chciałabym, ale skoro świt jadą z Emily do Napa.
No tak.
Wiesz może, dlaczego twój wujek chce odejść?
Podobało mu się, ale nie do końca poczuł klimat.
Nie dogadywał się z częścią osób.
No i Elliott walnął go w twarz.
Rozumiem.
Bardzo dziękuję.
Żaden problem. W razie innych pytań...
Masz już wszystko?
- Tak. - Świetnie.
Didi nie jest złodziejką, ale jest na naszym tropie.
Zwijamy się?
Tak. Na już.
- Hej. Poczekaj na sygnał. Miłego dnia. - Ja pierniczę.
Gdzie jesteś? Czemu nie odbierasz?
Zostałeś nakryty. Wyciągamy cię.
Znajdę jakieś pudła i cię spakuję. Zadzwoń.
Jako przydzielony ci nużący przewodnik
muszę cię zapytać.
Chcesz posłuchać ciekawostki o Pałacu Sztuk Pięknych?
Nie.
Chcę pogadać o tym, że ten pies przypomina Elliotta.
To Elliott, jak się patrzy.
„Na co się gapicie? Zostawcie mnie”.
„To miasto schodzi na koty”.
Lepiej wracajmy na kolację.
Mam lepszy pomysł.
To był cholernie dobry posiłek.
Miło mi, że ci się podobało. To mój ulubiony lokal w mieście.
Panowie.
Espresso na koszt firmy.
Dziękuję, Matteo. To mój przyjaciel, Calbert.
- Piacere. - Matteo.
Wspaniale znów cię widzieć, Charles.
Przykro mi z powodu Victorii.
Szkoda, że nie udała się jej ostatnia wizyta.
To nie twoja wina, stary.
- Uwielbiała to miejsce. Od zawsze. - Tak.
Grazie. Życzę smacznej kawy.
Matteo przyniósł jej ulubione danie. To, które zawsze zamawiała.
Odmówiła zjedzenia go.
Zdenerwowała się i zaczęła krzyczeć.
Powiedziała, że chce...
plasterki jabłka i masło orzechowe.
Matteo wyjaśnił, że tego nie mają,
a ona stwierdziła, że to nieprawda, bo je to codziennie po szkole.
Myślała, że to St. Louis sprzed 60 lat.
Nie dała się przekonać, że jest inaczej.
Wiedziałem, że jest zbyt chora, aby wyjść na kolację.
Ale to wypierałem.
Jak my wszyscy.
Musimy, aby sobie ze wszystkim radzić.
Pewnego dnia zaczyna doskwierać kolano. Zamiast wyzdrowieć, jak dotąd,
ból już nigdy nie ustępuje.
Więc go ignorujesz.
Potem zaczynają ci uciekać słowa.
Rzeczowniki.
Cholerne rzeczowniki.
„Pamiętasz, jak byliśmy w sklepie? Jak on się nazywał?
Widzieliśmy przyjaciela,
który przypomina tego aktora z tamtego filmu”.
„Tego z kobietą, która grała w innym filmie
z facetem, który wyglądał jak tamten senator. Jak mu tam?”.
Rzeczowniki znikają.
Kolano nadal boli.
Potem zaczynasz budzić się co dwie godziny.
To się nigdy nie zdarzało.
Wiesz, co to wszystko znaczy.
Wiesz, dokąd to zmierza.
Udajesz, że jest inaczej, aby przetrwać dzień.
Każdy z nas to robi.
Robiłeś więcej niż większość, aby przetrwać swoje dni
i żeby żona przetrwała swoje.
Jakie było jej ulubione danie?
To, które zawsze zamawiała?
Zapomniałem.
Nie. Naprawdę?
Nie pamiętam.
Daj spokój.
Nie.
Linguine i małże.
Dzięki Bogu.
Było blisko.
Ulica Date to w sumie dzielnica włoska.
Tato.
Co ty robiłeś cały dzień?
- Zwiedzałem miasto z przyjacielem. - Dlaczego nie odbierasz?
Czemu moje konto obciążono na 800 $ za samochód służbowy?
To nie jest śmieszne.
Wybacz, C.J. To moja wina.
A skąd. Nie.
Ile razy widziałem cię w zeszłym roku?
Może dziesięć?
Teraz się zjawiasz, by okrzyczeć mnie za służbowy samochód?
Nie odwracaj kota ogonem. Martwiłem się.
Już od dawna się o mnie nie martwisz.
Nie szkodzi.
Jesteś zajęty.
Ale przerzucasz mnie po całym świecie,
aby ułatwić życie sobie, a nie mnie.
Uzgodniliśmy, że lepiej ci będzie blisko mnie.
- Co to za nagły wybuch? - Mówię od serca.
Wypiłem też sporo wina i mówię to, co we mnie siedzi.
To była długa noc. Zawiozę was do Pacific View.
Charles, masz Ubera?
Tak.
Charles o mnie zadba.
Żyj sobie w Singapurze. Moje życie jest tutaj.
Poradzę sobie.
Dobra.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Musiałem to powiedzieć.
Rodzice i dzieci, stary.
Rodzice i dzieci.
Co?
Nic. Przepraszam.
Właśnie coś rozgryzłem.
Na co się gapicie?
Idealnie.
Rety, udany dzień, co?
Świetny dzień.
Dzięki, Charles.
Co powiesz?
Partyjka w tryktraka na dobranoc?
Jestem padnięty. Zagramy jutro.
Dobra.
- Cześć. - Hej.
Właśnie pakuję rzeczy.
Czadowo. Dobry ruch, Julie.
Masz na imię Julie, prawda?
Gdy Elliott walnął Charlesa,
dwie osoby wpisały się jako Emily Nieuwendyk.
Różnym charakterem pisma. Sprawdź raport policyjny.
Tutaj świadkiem jest Emily Nieuwendyk.
Dziwne, bo ciebie tu nie było.
Ale była Julie.
Posłuchaj.
Nie wiem, co to za insynuacje,
ale ja...
jestem tym szczerze oburzona.
- Dobry wieczór paniom. - Charles, stań za mną.
Dobra.
Co twoim zdaniem tu się dzieje?
Nie wiem.
Myślę, że ty i twoja kuzynka dopuszczacie się tu wyłudzenia.
To oszustwo zdrowotne albo bankowe.
Sądzę, że ty i twoja kuzynka wciągnęłyście w to niewinnego mężczyznę
i jakoś go szantażujecie.
Didi, to nie jest wyłudzenie.
Od początku jestem tego częścią.
- Charles, idź do niej. - Dobra.
Dobra.
Jestem prywatnym detektywem.
Prowadzę śledztwo w sprawie kradzieży biżuterii matki klienta.
Charles ze mną pracuje jako mój człowiek w środku.
A kobieta, którą znasz jako Julie, jest moją prawdziwą córką, Emily.
- Nie miała z tym związku. - Okłamałeś mnie.
Kobieto, miały miejsce co najmniej dwie poważne kradzieże
w ostatnich dwóch miesiącach.
Ktoś w tym ośrodku jest przestępcą. Obchodzi cię to w ogóle?
Nie wiesz, o czym mówisz.
Nie wiem? Ktoś ukradł naszyjnik Helen.
- Nie było żadnej kradzieży. - Obie się mylicie.
Rozwiązałem sprawę.
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień