Tara na.
Ready na sila para sa atin.
Ako lang ang papasok. Maghintay kayo dito.
Kung may itatanong ka kay Julie tungkol sa operasyong 'to, itanong mo na.
- Didi. - Ano?
Sasamahan kita.
Nababaliw ka na ba?
Mas makakabuti kung nandoon ako.
May kakilala siya.
Tama siya, Didi.
Hindi ka pwedeng magsalita.
Halika na.
Morning.
Morning, Gladys.
Good morning.
Ako si Didi. Empleyado ako dito.
Binisita lang kita para kumustahin ka sa bagong kuwarto mo.
Sobrang tahimik, saka laging kulang sa asin ang itlog.
Aayusin natin 'yon. Kakausapin ko ang chef.
May itatanong lang ako, Gladys...
Kilala kita. Artista ka.
Oo. Ako si Charles.
Charles.
Oo nga, Charles.
Guys and Dolls.
Gladys, pinuntahan ka namin kasi kailangan namin ng tulong mo.
Magaling ka sa fashion.
Baka matutulungan mo ako, may hinahanap ako, e.
Bagong suit, ano? Medyo luma na 'to, e.
Hindi para sa akin.
May hinahanap akong kuwintas ng babae,
baka meron ka sa koleksiyon mo.
Ay, marami akong kuwintas.
Ito, galing sa The King and I,
kung parang Siamese royalty ang hanap mo.
Ang nasa isip ko, 'yong merong rubies.
Rubies.
Galing 'to sa Cabaret.
Costume lang 'to, siyempre, pero sobrang ganda ng design.
Ito nga mismo ang hinahanap ko.
Pwede ko bang hiramin?
Sa 'yo na 'yan.
Kailangan ko nang itapon ang mga basurang 'to.
Aba, maraming salamat.
Meron akong ibibigay na magugustuhan mo.
Kamukha niyan 'yong aso kong si Bunchy.
Ayos 'yan. Kasi ibibigay ko na 'to sa 'yo.
Sigurado ka?
Oo naman.
Sa 'yo na siya.
Nasa kanya ang kuwintas, Princeton pin ni Grant,
gavel ni Susan, at nasa 30 salt shakers.
Titingnan ko ang logs kung meron pang ni-report na nawawala.
Ganito din ang asawa ko bandang dulo.
Nangunguha ng gamit, akala sa kanya.
Wala siyang masamang balak. Nalilito lang siya.
Kagabi, bigla kong naisip na wala nang ni-report na nawawala
mula noong ilipat si Gladys sa memory care.
Tapos naalala ko, sa sketchbook niya,
naka-drawing ang mga residente na suot ang mga costume design niya.
Naisip kong baka naipaghalo niya ang mga 'yon sa totoong buhay.
Walang makakaisip na pagkamalan siya kasi lahat sila lumalayo sa kanya.
Walang kinalaman si Gladys sa relo ni Elliott?
Meron. Siguro kinuha niya 'yon,
tapos narinig 'yong usap-usapan tungkol sa Rolex na bigay ni Julie sa akin
tapos nalito siya.
Ibinalik niya ang relo ni Elliott sa kuwarto ko,
akala relo ko 'yon.
Akala ko, pinapaalam ng magnanakaw na kilala niya na kami,
kaya inilagay ko 'yon sa patio para ilayo ang atensiyon kay Charles.
Okay, nakakapagod ang linggong 'to.
Ita-type ko, bibigyan kita ng kopya.
Salamat.
Paano, tama kayo.
Congratulations.
Ano na'ng mangyayari?
Umalis ka dito sa loob ng isang oras,
o pasasamahan kitang lumabas sa San Francisco Police.
- May pinagsabihan ka ba tungkol sa akin? - Wala.
Pero mabilis kumalat ang balita dito.
Sige, salamat na lang sa lahat.
Ginagawa ko lang ang trabaho ko.
Nagsinungaling kayo para makapasok sa building ko.
Pinagbintangan n'yo ang staff ko ng mabigat na krimen.
Mas matindi pa ang hinaharap ng staff ko sa isang araw
kaysa sa isang buwan mong pagsunod sa mga babaero at tax evader.
Okay, ang tanda ko na para sa sermon.
Ganito, may mga bagay na nawala, ngayon nakita na.
Tao ko ang nakahanap, hindi ikaw. Kaya welcome.
Hindi na natin kailangang magkita ulit.
Kaya goodbye.
Morning, Chaz.
Morning, Cal.
Saan ka galing?
Maaga akong nagising. Nahawa mo akong mamasyal.
Tingnan mo ang nakita ko.
- Ang libro ko. - Opo, sir.
Pakipirmahan naman.
Tataas ang presyo nito pag binenta.
Ilalagay ko 'to sa eBay at kikita ako ng four dollars.
Calbert, mababalitaan mo rin 'to,
gusto kong manggaling sa akin.
Aalis na ako.
Ang totoo, ngayon na.
Bakit?
'Yong babaeng nakilala mong anak ko,
private investigator siya.
Kinuha niya ako para mag-imbestiga sa nakawan dito.
Sa kuwintas ni Helen.
Hindi talaga ako titira dito.
Peke lang 'to?
Buong panahon? Lahat?
Oo.
Pero totoo rin 'to.
Pangako. Maniwala ka, totoo
ako.
Ako ang nagsulat niyan.
Nanood tayo ng baseball game.
Ang asawa kong si Victoria,
namatay noong isang taon sa complications ng Alzheimer's disease.
Totoo lahat ng 'yon.
Kailangan ko nang umalis.
Pero kung pwede tayong magkita ng lunch o dinner,
gusto kong ipaliwanag 'tong lahat sa 'yo.
Sapat na ang narinig ko.
Magpapaalam ka ba sa kanila?
Mas madali kung aalis na lang ako.
Mabilis kumalat ang balita dito.
Sigurado akong alam na ng lahat.
Magandang umaga, Charles. Saluhan mo ako sa hapunan bukas.
Karamihan sa kanila.
Salamat sa tulong mo.
Siyempre naman.
Si Joel na ang bahala sa mga bata, baka gusto mong kumain.
Kung may oras ka,
naisip ko, baka pwede tayong
mag-ayos ng gamit.
Galing 'yan sa boat trip natin sa Lake Shasta.
Oo. Naalala ko, nahulog ka.
Binili mo 'to para may pamalit ka.
Nahulog ako? Ang pagkakatanda ko,
may nagtapon ng bagong stuffed fish niya
para makita kung lalangoy 'yon, nalaman niyang hindi.
Ako 'yon?
Tapos tinalon mo?
Tinalon ko 'yon. Kasi ganoon ang mga tatay.
Patingin nga niyan.
Oo, gusto 'yan ng mama mo kasi malambot.
Ano, keep o donate?
Keep.
Pa, ang point nito, e, mabawasan ang tambak.
Sige nga, kailan mo huling sinuot 'to?
Tama ka.
Donate na.
Tapos... Ay.
Anak ni Bobby 'yang nasa balikat ko, si Ray.
Parang '78 o '79 'yan.
- Naghalikan kami ni Ray noong high school. - Kadiri.
Sige, 'yan ang '79.
Nabili ng mama mo 'yang palda sa Santa Fe.
Sa van niya kami tumira buong summer.
- Teka, may van si Mama? - Oo.
Tumira kayo sa van isang taon bago ako pinanganak?
Nine months bago 'yon.
Balita ko, nagtatago siya sa pader tapos sumisilip sa mga vent.
Ano'ng nakita niya?
Nagustuhan niya ba?
Kovalenko ang apelyido ng pekeng anak niya.
Soviet siya.
Nagtatrabaho para sa Russia.
Okay, hindi siya spy ng Russia o ng kuna ano pang dayuhan.
Pero spy pa rin siya.
Medyo, oo.
Sabi sa 'yo, may mali sa taong 'yon, e.
Lahat kayo dito dapat mag-sorry sa akin.
Didi, ikaw muna.
Eto ang gagawin natin.
Kakausapin ko ang kahit sinong gustong pag-usapan 'to sa opisina ko.
Sasabihin ko ang lahat ng alam ko. Tanungin n'yo ako ng gusto n'yo.
Ako muna.
Siyempre.
Pinatunayan lang ng buong pangyayaring 'to ang mga alalahanin ko sa kaligtasan.
Pero nagtiwala ako kay Charles.
Iniluklok ko pa siyang bise presidente ko.
At niloko niya ako.
Gaya ni Gerald Ford.
E, ano kung nahanap niya ang kuwintas ko? Ayoko na ulit makausap ang taong 'yon.
Magandang balita, Helen. Wala na siya.
Hindi siya nagpaalam?
Bastos.
Ginawan niya ako ng inumin sa unang gabi niya.
Tinukso niya akong magkasala.
May malaswa na akong naiisip tungkol sa kanya ngayon.
Siyempre, noong kalagitnaan ng '80s, sikat ang junk bonds.
Tapos nasa Sullivan Brothers ako...
Grant, mag-focus muna tayo kay Charles.
Binibigyan lang kita ng background sa pananaw ko.
Noong 1985, nasa Ritz-Carlton ako sa Naples, Florida,
at sino ang pumasok, wala nang iba, kung di si Cyndi Lauper.
Ay, nahanap ko na!
Uy, nakita ko.
A, wow! Hindi ko pa nakita 'yan. Kailan niya ginawa 'yan?
- Matagal na. Gusto ko 'to. Paborito ko. - Oo nga.
Ano'ng nasa bag na 'to? Parang puro candy.
Ginayak ng mama mo 'yan.
Nakita niya akong nag-iimpake, tumulong siya.
Pero inimpake mo ang lahat ng 'to pagkatapos niyang mamatay.
Noong mga huling buwan,
may magagandang araw, may masasama.
Alam mo 'yon.
Oo.
Hindi nagtagal, puro masama na lang.
Isip ako nang isip.
Sabi ng mga nurse, hindi na ligtas ang bahay para sa kanya.
Kaya...
Nagdesisyon na ako.
Papa, dadalhin mo siya...
Lilipat na siya sa memory care.
May lugar sa Berkeley na sinabi ng katrabaho ko.
Dumating sila at iginayak nilang lahat.
Sabi ko sa kanya, magbabakasyon kami.
Sabi ko sa sarili ko, totoo din naman 'yon.
Dapat papasok siya ng Lunes,
pero 'yong gabi bago siya umalis...
ang huling gabi niya.
Nangako ako sa kanya,
hindi ko siya ilalagay doon.
Nangako ako na hindi siya aalis sa bahay.
Hindi ako tumupad doon.
Oo. Pero 'yong taong pinangakuan mo, wala na siya dito noon.
Binigyan mo siya ng pinakamagandang buhay na kaya mong ibigay.
Araw-araw mo siyang minahal. Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo.
Okay lang 'yon, Pa.
Okay lang 'yon.
Okay lang.
Mas mabuti ang lahat noong umalis siya. Buti wala na siya.
Ano'ng problema mo?
Kung hindi dahil kay Charles, hindi tayo magkakabalikan.
Nahanap niya ang relo mo.
Siguro nga.
Masaya ding suntukin siya.
Kahit sino, masayang suntukin.
Manununtok ako. Wala akong pakialam.
Mabait siya sa akin.
At kay Flo.
Mahal siya ni Flo.
Kahit ano pa'ng ginawa niya.
Malungkot ako, wala na siya.
Ikaw ang pinakanakakakilala sa kanya.
Ano'ng tingin mo sa lahat ng 'to?
Sinungaling at manloloko si Charles.
Pinagmukha niya tayong tanga.
Masaya akong wala na siya.
Tanda mo noong sinabi kong di ko alam kung ano'ng relasyon natin ang gusto ko,
pero malalaman natin pag ayan na?
Ito na 'yon.
Parang ganito.
Oo. Oo nga.
Maganda 'to.
Okay. Babalik kami next weekend para sa Father's Day.
Kaming lima.
Matutulungan tayo ni Joel na linisin 'yong natitira.
Wag mong kalimutan na i-schedule 'yong pickup ng donation.
Saka tawagan mo 'yong naglilinis ng amag kasi amoy kulob na doon.
Love you, too.
Pa!
Ano na'ng tinatrabaho mo?
May mga bago kayong kaso?
May isa.
Iniimbestigahan ko ang dating empleyado
na laging nakikialam sa mga bagay na hindi siya kasali.
'Yan ba 'yong empleyadong nagligtas sa 'yo,
ang sumungkit ng tagumpay sa kamay ng pagkatalo?
Di mo ba naisip na may utang ka sa kanya?
Nabayaran ka na, di ba?
Sige. May utang nga ako sa 'yo.
Tawagan mo ako kung kailangan mo ng pabor.
Nandito si Mr. Cubbler.
Welcome.
Naaalala mo si Charles, ang mata natin sa loob?
Oo naman.
Ngayon lang ako napadaan kasi busy ako.
- Nandito na ang bayad mo. - Salamat.
Eto naman ang full report, pati ang notes ni Charles.
Siya ang pasalamatan mo. Siya ang nakalutas nito.
Magaling, kung ganoon.
Umasa akong may matatanggal o makukulong, pero ganoon talaga.
Ipinakulong n'yo 'yong matanda?
Si Gladys? Nasa memory care na siya, kung 'yon ang ibig mong sabihin.
Bahala na. Basta ligtas si Mama.
Wala akong tiwala sa Pacific View.
Lahat ng email at voicemail na pinadadala niya, may bagong reklamo.
Bulok ang lugar na 'yon.
Sorry kung malungkot si Helen.
Binibisita mo ba siya?
Kinausap mo ba sa mga karanasan niya?
Inuulit ko, busy ako.
A, siguro nga.
Kasi sa buong panahong nandoon ako, hindi kita nakita kahit isang beses.
Kahit tanghalian o noong birthday niya.
Sa tingin ko, ang problema ng nanay mo sa Pacific View,
e, wala ka doon.
Kinuha kita para maghanap ng kuwintas, hindi maging therapist.
Si Didi kasi, siya ang director.
Sabi niya, para sa mga senior,
pinakamalaking banta sa kapakanan nila, hindi sakit o aksidente.
Kung hindi, kalungkutan.
Kung matalino at maalaga pala si Didi, e, bakit siya aalis?
- Baka nagkakamali ka. - Hindi.
Nag-resign siya pagkaalis mo.
Kahit paano, may taong handang humarap sa pagkakamali.
Aalis na ako.
Sige, ingat ka na lang, Charles.
Ano? Hindi pa tayo tapos.
Nag-resign si Didi dahil sa ginawa natin.
Kailangan nating baguhin ang isip niya.
Hindi. Masyado nang malaki ang gulong ginawa natin sa Pacific View. Ayoko na.
Okay.
Walang problema.
- Sandali lang, ha? - Sige.
Hello?
Hi, Julie. Si Charles Nieuwendyk 'to. May hihingiin akong pabor.
Paano n'yo nalamang nandito ako?
Simpleng detective work.
Araw-araw, eksaktong 2:30, aalis ka para mag-break,
tapos babalik kang may dalang kape na may logo ng kapihang 'to.
Tinawagan din namin si Jaylen.
Ano ba, Julie. Tama din naman ako, a.
Didi, hindi mo kasalanan 'to. Wag kang mag-resign.
Nag-resign na ako.
Naghihintay na lang ako ng kapalit.
Hindi lahat kasalanan n'yo.
Nangyari 'yon sa ilalim ko.
Trabaho ko na ligtas ang mga residente, pero pinahamak ko sila. Kaya aalis na ako.
Hindi. Sa Pacific View ka nababagay.
Isang buwan ka lang doon. Paano mo nasabi 'yan?
Hindi ko kailangan ng isang buwan.
Alam ko na agad pagdating ko doon.
Julie, si Charles 'to.
Hapon ng ikalimang araw.
Maaraw, 68. Bahagyang hangin mula sa timog-kanluran.
Bumababa ang biometric pressure.
Araw-araw niyang ginawa 'yan.
Si Didi ang pinakamalaking balakid natin.
Walang nakakalampas sa kanya rito.
Alam at nakikita niya ang lahat.
Iginagalang ng mga staff at residente,
meron siyang kakaibang kakayahan na malaman ang kailangan ng mga residente,
ibinibigay niya ang mga 'yon nang may dignidad at kabaitan.
Ang totoo, kahanga-hanga siya.
Mahihirapan tayong makalusot sa kanya,
na hahantong sa susunod na ideya ko.
Makinig ka sa akin.
Papasok ulit ako bilang kakambal ko, si Bernard Nieuwendyk...
- Okay, hindi na... - Pakinggan natin.
Pekeng bigote, ibang damit, at lumaki sa mahamog na bayan ng London.
Okay. Sige na. Pwede bang...
Mag-focus na lang tayo sa first part.
Nagkunwari ako para makapasok doon, oo.
Pero malungkot talaga ako.
At nakita mo 'yon.
Pinapunta mo sina Virginia at Florence sa kuwarto ko noong unang araw.
Ang tagal mo akong kinausap noong gabing 'yon sa library.
Tinulungan mo akong ibalik ang buhay ko.
Ano'ng mangyayari
pag nag-check in ang susunod na malungkot tapos wala ka na?
Okay, sigurado akong ayaw mong makinig sa akin.
Tama ka diyan.
Pero kilala ko ang kapwa ko workaholic.
Alam ko kung paano gawing buhay ang trabaho.
Nakita ko na ang lahat ng klase ng panloloko at pagpapabaya
at 'yong hindi mo aakalaing klase ng kalokohan,
kaya pag may nakita akong tunay na nagmamalasakit...
Nahuli mo nga ako, o.
Hindi pa nangyayari 'yon dati.
Kasi karamihan ng tao, papasok, uuwi, tapos wala na silang pakialam.
Pero ikaw, meron.
At kahanga-hanga 'yon.
Parang gusto kong mas malapit sa akin 'yong champagne fountain.
Salmon? Salmon ang wedding color natin.
Kulay 'yan ng malusog na prostate.
Hindi ba?
Siguro. Hindi ko alam.
Pwede nating ilagay ang champagne fountain malapit sa main table,
pero malilipat ang cheese station sa tabi ng bar area.
Cheese station? Sosyal.
Ipaalala n'yo sa mga med tech na bigyan ng LACTAID si Grant.
Si Didi na daw ang bahala.
Si Didi? Wala na siya noon, di ba?
Hindi mo alam? Hindi na siya aalis.
Uy, Didi.
Dito ka pa rin.
Gusto sana kitang makausap.
Hindi na kailangan. Walang maitutulong ang pag-alis mo.
Si Charles ang masama dito.
Si Charles ang nangumbinsi sa akin na wag umalis.
Kinausap niya ako.
Nagbigay siya ng mahabang speech kung gaano siya kalungkot
bago dumating dito.
Kung paano siya nabago.
Mga naging kaibigan niya.
Ewan ko, ha, gusto kong magalit sa kanya, pero sa huli ng lahat ng 'to...
"Para kay Calbert, bago kong kaibigan. Na parang isang himala."
'Yan ang pagkakaiba ng mahusay na engineering
sa basta mapakikinabangang engineering.
Tugma ba ang porma sa gamit?
Mahalaga ba ang kaluluwa ng bagay na 'yon sa mga gumagamit nito?
May tumitibok na puso ba ang kagamitang ito?
Sa kasong 'to, malinaw na oo ang sagot.
Salamat.
Uy, salamat para dito, Professor.
- Ikinagagalak ko, Charles. Ang galing mo. - A, mabuti.
- Medyo kinakalawang na. - Hindi halata.
Sino 'yong kaibigan mo?
Ang hilig mo talagang magsalita, a.
Oo, sabi nga nila.
Nagtuturo ka ulit.
Guest lecture lang 'to, pero susubukan kong dalasan.
Kumusta ka, Calbert?
Busy. Lagi na akong namamasyal, nag-iikot sa city.
Mabuti 'yan.
Kumusta si C.J. sa Singapore?
Nakakatawang kuwento.
Pagkatapos nating lumabas, nag-usap kaming dalawa.
Pinakamatapat na pag-uusap namin.
Sinabi niya sa mga boss niya na hindi siya pwedeng lumayo sa tatay niya.
Mabuti para sa kanya. At sa 'yo.
Sumasakay ako ng BART papunta sa opisina niya para mag-lunch minsan.
Alam mo bang libre sila sa pagkain buong araw?
Pero hindi cafeteria ang tawag nila.
Culinary center daw 'yon.
May cafeteria dito kung gusto mong magkape.
- Hindi ako magtatagal. - Sige.
Pwede ako sa ibang araw.
Ano'ng gagawin mo ngayong Sabado?
Wow. Mukhang meron talagang nakatadhana para sa lahat.
Ano sa tingin mo, Grant?
Sa tingin ko, tagumpay ang Roquefort.
Tingnan n'yo kung sino'ng nandito.
Baka nakawin ang kalahati ng registry.
Talaga? Isinama mo si Nieuwendyk.
Binigyan mo ako ng plus-one, siya ang date ko.
Masaya akong nandito ka, Professor.
May maliit na parte sa akin na umaasang darating ka sa seremonya at tututol.
Pero sinayang mo ang pagkakataon.
Sa tingin ko, nangyari ang dapat mangyari.
Tingin ko rin.
Magha-honeymoon ba kayo?
Gusto ko sana sa Boca, pero si misis ang masusunod.
Ay, nakalimutan kong sabihin. Nakapagdesisyon na ako.
Matagal ko nang gustong pumunta sa Paris.
Pupunta kaming Paris.
Isa 'to sa mga pinakamasayang honeymoon sa buhay ko.
Pasensiya na sa abala, pero merong nag-iwang bukas sa mga pintura buong gabi,
kaya wala tayong pintura para sa klase bukas.
Okay, ako'ng bahala.
Nakaka-touch, di ba? Kung paano nagtatagpo ang mga tao dito.
Nakita mo bang bumalik si Charles?
Charles Nieuwendyk! Diyos ko po.
Pambihira!
Hindi ka talaga makakuha ng four pag kailangan mo, e.
Wala kahit minsan.
- Isusugal ko na. - Masamang ideya.
Magandang ideya 'yon kasi imposibleng makakakuha ka ng...
Ano ba 'yan!
Grabe naman 'yan.
May daya ang dice na 'to.
Wala, ganoon lang ako kagaling.
Ay, naku...
Okay, tatawag ulit kami.
Salamat.
Ano sa tingin mo?
Imposible 'yon.
Tatanggihan natin.
Magandang kaso 'yon, malaki ang ibabayad nila.
Alam ko, pero wala tayong kakilala na kayang gawin 'yon.
Meron.
Sino? Ay, leche.
Ayoko. Hindi gagana 'yon kasi... Pucha.
Buwisit.
Si Julie 'to.
Hindi ako makapaniwalang sasabihin ko 'to,
pero may trabaho ako para sa 'yo.
Hindi mo na kailangang magsabi.
Uy, sorry. Kailangan ko pala ng detalye.
Pero kahit ano pa 'yan, payag ako.
Nagsalin ng Subtitle: ZGP