Chodźmy.
Czekają na nas.
Wejdę sama. Reszta może zaczekać.
Teraz zadawajcie Julie ewentualne pytania dotyczące „operacji”.
- Didi. - Co?
- Powinienem pójść z tobą. - Pogięło cię?
Będzie łatwiej, jeśli też tam będę.
Przyjazna twarz.
Może mieć rację, Didi.
Ani słowa, chyba że pozwolę.
USTRONIE
Chodź.
NAGRODA DLA OPIEKI NAD OSOBAMI Z CHOROBAMI OTĘPIENNYMI
Dzień dobry.
Dzień dobry, Gladys.
Dzień dobry.
Jestem Didi. Pracuję tutaj.
Sprawdzam tylko, jak ci się mieszka w nowym pokoju.
Jest bardzo cicho,
a jajka są niedosolone.
Przekażę szefowi kuchni.
Hej, mam jedno pytanie...
Znam cię. Jesteś aktorem.
Zgadza się. Jestem Charles.
Charles.
Oczywiście. Charles.
Faceci i laleczki.
Gladys, potrzebujemy twojej pomocy.
Masz niezrównane wyczucie stylu.
Może znalazłabyś coś dla mnie?
Nowy garnitur? Ten jest trochę staromodny.
Nie dla mnie.
Szukam kobiecego naszyjnika.
Uznałem, że może masz coś w swojej kolekcji.
Mam ja ci naszyjniki.
Ten pochodzi z musicalu Król i ja.
W sam raz dla syjamskiej arystokracji.
Zależało mi raczej na czymś z rubinami.
Z rubinami.
Rubiny.
Tego użyto w Kabarecie. To rekwizyt, ale przepięknie zaprojektowany.
Dokładnie tego szukałem.
Mogę pożyczyć?
Bierz.
Muszę się pozbyć tego szmelcu.
Jestem ci bardzo wdzięczny.
Mam coś, co może ci się spodobać.
Wygląda jak mój pies, Bunchy.
Idealnie, bo chciałbym ci go dać.
Na pewno?
Tak.
Jego miejsce jest tutaj.
TAJNY INFORMATOR
Miała naszyjnik, przypinkę z Princeton Granta,
młotek Susan i około 30 solniczek.
Sprawdzę rejestry. Może ktoś inny coś zgubił.
Pod koniec życia moja żona tak robiła.
Brała rzeczy, które uważała za swoje.
Nie było w tym złośliwości. Tylko dezorientacja.
Wczoraj olśniło mnie, że nie było zgłoszeń kradzieży,
odkąd przenieśli Gladys do Ustronia.
Przypomniałem sobie, że w szkicowniku
rysowała mieszkańców ubranych w jej projektach kostiumów.
Pomyślałem, że może miesza to też w prawdziwym życiu.
Nikt jej nie podejrzewał, bo wszyscy odsuwali ją od siebie.
Czyli Gladys nie zabrała zegarka Elliotta?
Zabrała. Na pewno.
Speszył ją szum o zegarku, który dała mi Julie.
Odniosła mi zegarek Elliotta, myśląc, że należy do mnie.
Sądziłam, że złodziej daje znać, że nas nakrył,
więc położyłam go na patio, aby odwrócić uwagę od Charlesa.
To był bardzo długi tydzień. Sporządzę raport i dam ci kopię.
Dzięki.
Mieliście rację.
Gratulacje.
I co teraz?
Macie godzinę na opuszczenie ośrodka albo zrobicie to w asyście policji.
Mówiłaś komuś o mnie?
Nie, ale sam wiesz, jak szybko rozchodzą się tu plotki.
Dziękuję za wszystko.
Wykonywałam tylko swoją pracę.
Kłamałaś, aby wejść do mojego budynku.
Oskarżyłaś moich pracowników o poważne przestępstwo.
Oni codziennie rozwiązują więcej ciężkich spraw
niż ty przez miesiąc śledzenia cudzołożników i krętaczy.
Jestem za stara na kazania.
Coś zniknęło, już się odnalazło.
Znalazł to mój facet, nie ty. Nie ma za co.
Nie musimy się już widywać.
Do widzenia.
Dzień dobry, Chaz.
Dzień dobry, Cal.
Gdzie byłeś?
Wstałem wcześnie. Zainspirowałeś mnie do zwiedzania.
Zobacz, co znalazłem.
BRAMA DO PACYFIKU
- Moja książka. - Tak jest.
Musisz mi ją podpisać.
To zwiększy wartość przy odsprzedaży.
Dam to cacko na aukcję online i lekką ręką zarobię cztery dolce.
W końcu się dowiesz, ale chciałem ci to powiedzieć osobiście.
Niedługo się wyprowadzam.
Właściwie to dzisiaj.
Dlaczego?
Kobieta znana ci jako moja córka
jest prywatnym detektywem.
Zatrudniła mnie do śledztwa w sprawie kradzieży
naszyjnika Helen.
Nie miałem zostać na dłużej.
To było na niby?
Wszystko? Przez cały czas?
Tak.
Ale było też prawdziwe.
Przysięgam. Jestem...
mną.
Napisałem tę książkę.
Poszliśmy razem na mecz baseballowy.
Moja żona, Victoria,
zmarła rok temu wskutek komplikacji związanych z chorobą alzheimera.
To wszystko prawda.
Muszę opuścić teraz ośrodek.
Gdybyś zechciał spotkać się na obiad czy kolację,
wszystko bym ci wyjaśnił.
Dość już usłyszałem.
Musisz się z kimś pożegnać?
Będzie łatwiej po prostu wyjść.
Wieści szybko się tu rozchodzą.
Wszyscy na pewno wiedzą.
Dzień dobry, Charles. Zjedzmy jutro razem kolację.
Większość wie.
Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co.
Joel opiekuje się dziećmi, jakbyś chciał coś przekąsić.
Jeśli masz czas,
może byśmy jeszcze trochę...
popakowali i porozpakowywali.
ZATRZYMAĆ
ODDAĆ
JEZIORO SHASTA
To z wycieczki statkiem nad jezioro Shasta.
No tak. Wpadłeś do wody.
Musiałeś kupić suchą koszulkę.
Wpadłem? Coś mi się zdaje,
że ktoś wrzucił pluszową rybę do jeziora,
aby sprawdzić, czy umie pływać. Wyszło, że nie.
Tak zrobiłam?
Wskoczyłeś po nią?
Wskoczyłem, bo tak robią ojcowie.
Pokaż ją.
Mama ją lubiła, bo była mięciutka.
Zatrzymać czy oddać?
Zatrzymać.
Celem jest pozbyć się rzeczy.
Kiedy ostatnim razem to nosiłeś?
Masz rację.
Oddać.
A potem...
Ten u mnie na barana to syn Bobby’ego, Ray.
To rok 1978 albo 1979.
- Całowałam się z Rayem w liceum. - Fuj!
To na pewno 1979 rok.
Kupiła tę spódniczkę w Santa Fe.
Całe lato mieszkaliśmy w jej vanie.
- Mama miała vana? - Tak.
Mieszkałeś w vanie, zanim się urodziłam?
Dziewięć miesięcy wcześniej.
Ponoć ukrywał się w ścianach i zaglądał przez otwory wentylacyjne.
Co zobaczył? Podobało mu się?
Nazwisko jego fałszywej córki to Kovalenko.
Sowiecki szpieg.
Pracował dla Rosji.
Nie szpiegował dla Rosji ani żadnego innego kraju.
Ale szpiegował.
Tak jakby.
Mówiłem, że coś mi w nim nie gra.
Każda osoba tutaj jest mi winna przeprosiny.
Didi, ty pierwsza.
Zrobimy tak.
Każdego, kto chce to omówić, zapraszam do mojego biura.
Powiem wszystko, co wiem. Odpowiem na każde pytanie.
Pierwsza.
Oczywiście.
To całe fiasko potwierdziło słuszność moich obaw o bezpieczeństwo.
Ufałam Charlesowi.
Ustanowiłam go swoim wice,
a on mnie zdradził.
Niczym Gerald Ford.
Nieważne, czy znalazł mój naszyjnik. Nie chcę już z nim rozmawiać.
Dobre wieści, Helen. Już odszedł.
Nie pożegnał się?
Grubianin.
Pierwszego wieczoru przygotował mi drinka.
Kusił mnie do grzechu.
Mam teraz o nim nieczyste myśli.
Wiadomo, w połowie lat 80. był szał na śmieciowe obligacje.
Pracowałem w Sullivan Brothers.
Grant, skupmy się na Charlesie.
Zarysowuję tło dla mojego punktu widzenia.
W 1985 roku byłem w hotelu Ritz-Carlton w Naples, na Florydzie.
Nie zgadniesz, kto wszedł. Cyndi Lauper.
Mam!
Znalazłem.
Pierwszy raz go widzę. Kiedy go namalowała?
- Lata temu. Uwielbiam go. Od zawsze. - Tak.
Co to za walizka? Jest pełna słodyczy.
Mama ją spakowała.
Zobaczyła, że się pakuję. Chciała pomóc.
Ale spakowałeś wszystko po jej śmierci.
W ostatnich kilku miesiącach
byłe dobre i złe dni.
Pamiętasz.
Tak.
W końcu były tylko złe dni.
To mnie przerosło.
Według pielęgniarzy dom nie zapewniał jej już bezpieczeństwa.
Dlatego...
podjąłem decyzję.
Tato, chciałeś...
Wysłać ją do ośrodka.
Do miejsca w Berkeley. Wspominał mi o nim kolega.
Przyszli i wszystko spakowali.
Powiedziałem jej, że to wycieczka.
Wmówiłem sobie, że to poniekąd prawda.
Miała się wpisać w poniedziałek,
ale noc przed wyjazdem...
była jej ostatnią.
Obiecałem jej...
że nigdy tam nie trafi.
Obiecałem, że nigdy nie opuści domu.
Złamałem obietnicę.
Osoba, której ją złożyłeś, już odeszła.
Zapewniłeś jej najlepsze możliwe życie.
Każdego dnia darzyłeś ją miłością. Zrobiłeś, co mogłeś.
Już dobrze, tato.
Już dobrze.
Odkąd odszedł, sytuacja się poprawiła. Krzyżyk na drogę.
Co z tobą?
Gdyby nie Charles, nie wrócilibyśmy do siebie.
Znalazł twój zegarek.
No chyba.
Fajnie było mu przyfasolić. Jak zresztą każdemu.
- Przyfasoliłbym każdemu. Co mi tam? - Był dla mnie miły.
I dla Flo.
Flo go uwielbiała. Nie obchodzi mnie, co zrobił.
Smutno mi, że odszedł.
Ty znałeś go najlepiej. Jak ty to widzisz?
Charles to oszust i kłamca.
Zrobił z nas głupców.
Cieszę się, że go nie ma.
Pamiętasz, jak mówiłam, że nie wiem, jakiej chcę relacji,
ale wyjdzie to w praniu?
To jest to.
Coś w tym stylu.
No tak.
Tak jest dobrze.
Przyjedziemy w przyszły weekend na Dzień Ojca.
W piątkę.
Joel pomoże nam przejrzeć resztę rzeczy.
Nie zapomnij zamówić odbioru darowizn.
Lepiej wezwij kogoś od pleśni, zajeżdża stęchlizną.
Też cię kocham.
Tato!
ROZBŁYSŁY MŁODE GWIAZDY ORIOLES
Nad czym teraz pracujesz? Jakieś ekscytujące nowe sprawy?
Mam jedną.
Sprawdzam byłego pracownika,
który wściubia nos w nieswoje sprawy.
Tego, który uratował ci skórę
i dowiózł zwycięstwo w obliczu pewnej klęski?
Nie sądzisz, że jesteś mu coś winna?
Zapłaciłam ci, prawda?
Dobrze. Mam u ciebie dług wdzięczności. Zadzwoń w razie potrzeby.
Przyszedł pan Cubbler.
Witamy. Pamięta pan Charlesa, naszego tajnego informatora?
A owszem. Przybyłbym wcześniej, ale byłem zapracowany.
- Mam pani czek. - Dziękuję.
A tu pełen raport, w tym notatki Charlesa.
Niech jemu pan podziękuje. To on rozwiązał sprawę.
Cóż, dobra robota.
Oczekiwałem, że kogoś zwolnią albo zamkną. C'est la vie.
Ale staruszkę zapuszkowano?
Gladys? Jest w specjalnym ośrodku, jeśli o to pan pyta.
Nieważne. O ile matka jest bezpieczna.
Wciąż nie ufam Pacific View.
Każdy jej e-mail czy wiadomość głosowa to kolejna skarga.
To miejsce się rozpada.
Przykro mi, że Helen jest nieszczęśliwa.
Odwiedził ją pan ostatnio? Rozmawiał z nią o jej przeżyciach?
- Jak mówiłem, zajęta ze mnie osoba. - Zapewne.
Bo przez cały mój pobyt ani razu pana nie spotkałem.
Ani na obiedzie, ani na jej urodzinach.
Problem pana matki z Pacific View jest taki, że pana nigdy tam nie ma.
Płacę za odnalezienie naszyjnika, Nie za domorosłą terapię.
Tyle że Didi, dyrektorka...
mówi, że dla większości seniorów
największym zagrożeniem dla zdrowia nie są choroba czy wypadek,
ale samotność.
Skoro Didi jest taka mądra i troskliwa, dlaczego odchodzi?
- Pan się myli. - Nigdy.
Złożyła wypowiedzenie zaraz po pana odejściu.
Chociaż jedną osobę spotkały konsekwencje.
Wychodzę.
Odpocznij, zasłużyłeś.
Co? To nie koniec.
Didi ewidentnie zrezygnowała z powodu naszych działań.
Musimy ją namówić do zmiany zdania...
Dość już namieszaliśmy w Pacific View. Odpuszczę sobie.
Dobra.
Żaden problem.
- Ale daj mi chwilę. - Jasne.
Halo?
Hej, Julie. Tu Charles Nieuwendyk. Dzwonię w sprawie długu.
BIURO DETEKTYWISTYCZNE
Jak mnie znaleźliście?
Dla detektywa to nic.
Codziennie, punkt 14.30, wychodziłaś na przerwę.
Wracałaś z kubkiem kawy z logiem tej kawiarni.
Plus zadzwoniliśmy. Jayden się wygadał.
Kurde. Moja wersja też była prawdziwa!
To była nasza wina. Nie możesz odejść.
Już to zrobiłam.
Zostaję, dopóki nie znajdą zastępstwa. To nie była wasza wina.
To zaszło pod moim okiem.
Mam dbać o bezpieczeństwo rezydentów. Naraziłam ich. Czas odejść.
Nie, twoje miejsce to Pacific View.
Byłeś tam miesiąc. Co ty tam wiesz.
Nie potrzebowałem miesiąca.
Od razu wiedziałem.
Julie, tu Charles.
Popołudnie piątego dnia.
Słonecznie, 20 stopni. Lekka bryza z południowego zachodu.
Spada ciśnienie atmosferyczne.
Robił tak codziennie.
Największą przeszkodą może być Didi.
Nic nie ujdzie jej uwadze.
Wszechwiedząca, wszechwidząca.
Podziwiana przez personel i mieszkańców.
Ma niebywałą umiejętność odgadywania potrzeb rezydentów
i wychodzi im naprzeciw godnie i z wdziękiem.
Jest wręcz unikatowa.
Ciężko będzie jakoś ją obejść,
stąd mój kolejny pomysł.
Nie skreślaj go od razu. Zapiszę się znów
jako mój brat bliźniak Bernard Nieuwendyk...
- To... - Musimy tego posłuchać.
Sztuczne wąsy, zmiana ubioru, dorastał w zamglonym Londynie...
Wystarczy. Po prostu...
Skupmy się na pierwszej części.
Przybyłem pod fałszywym pretekstem,
ale naprawdę byłem samotny. Zauważyłaś to.
Pierwszego dnia przysłałaś do mnie Virginię i Florence.
Tamtej nocy w bibliotece nie dałaś mi się pogrążyć w bólu.
Pomogłaś mi odzyskać życie.
Co się stanie,
gdy pojawi się tam kolejna samotna osoba,
a ciebie nie będzie?
Pewnie nie liczysz się z moim zdaniem.
Zgadłaś.
Rozpoznaję koleżankę pracoholiczkę.
Wiem, jak to jest, gdy całe życie kręci się wokół pracy.
Naoglądałam się przeróżnych malwersacji, zaniedbań
oraz zwykłego draństwa,
więc kiedy widzę kogoś, komu zwyczajnie zależy...
Złapałaś mnie.
To dla mnie nowość.
Większość osób odbębnia godziny i ma wszystko w nosie.
Tobie zależy.
To godne podziwu.
Fontanna z szampanem powinna być bliżej mnie.
Łososiowy? To nasz kolor ślubny?
To kolor zdrowej prostaty.
Doprawdy?
Chyba, nie wiem.
Fontannę szampana można postawić obok głównego stołu.
Wtedy deski z serem umieścimy przy barze.
Deski z serem? Stylowo.
Pielęgniarze niech mają pod ręką lactaid dla Granta.
- Didi miała tego dopilnować. - Didi? Jej już chyba nie będzie.
Nie słyszałeś? Zostaje.
Didi.
Nie uciekasz nam już?
Miałam z tobą o tym pogadać.
Nic nie mów. Twoje odejście w niczym by nie pomogło.
Charles był tym złym.
Właściwie to on przekonał mnie, abym została.
Przyszedł ze mną pogadać. Wygłosił mowę, jaki to był samotny,
zanim tu trafił.
Jak bardzo go to zmieniło. Ilu przyjaciół znalazł.
Wolałabym go nienawidzić, ale w ostatecznym rozrachunku...
„Dla Calberta, nowego przyjaciela. Co wydaje się cudem”.
Ostatecznie to odróżnia świetnego inżyniera
od tylko przydatnego.
Czy forma odpowiada funkcji?
Czy użytkownikom rzeczy zależy, aby miały duszę?
Czy temu użytecznemu przedmiotowi dano bijące serce?
W tym przypadku odpowiedź brzmi stanowczo „tak”.
Dziękuję.
Dziękuję za to, pani profesor.
- To była przyjemność. Super wykład. - Miło słyszeć.
- Wyszedłem z wprawy. - Nie widać. Twój kolega?
Ty to uwielbiasz gadać.
Bywałem o to oskarżany.
Znowu nauczasz.
To tylko gościnny wykład, ale może nie ostatni.
Co u ciebie?
Dużo robię. Wychodzę, zwiedzam miasto.
To dobrze.
Jak C.J. radzi sobie w Singapurze?
Zabawna historia.
Po naszym wypadzie porozmawiałem z nim.
Odbyliśmy szczerą rozmowę.
Powiedział szefom, że nie może być tak daleko od starego.
No i dobrze. Dla ciebie też.
Jeżdżę czasem komunikacją miejską do jego biura na obiad.
Wiesz, że przez cały dzień dostają darmowe żarcie?
Nie nazywają tego stołówką.
To centrum kulinarne.
Mamy tu stołówkę, jakbyś chciał się napić kawy.
- Nie mam czasu. - Jasne.
Chętnie innym razem.
Co robisz w sobotę?
GRATULACJE VIRGINIA I ELLIOTT, ZNÓW
Rany, naprawdę każdego może spotkać miłość.
Co sądzisz, Grant?
Że ten roquefort to złoto.
Kogo my tu mamy.
Pewnie chce ukraść połowę prezentów.
- Naprawdę? Przyprowadziłeś Nieuwendyka. - To moja osoba towarzysząca.
Cieszę się, że tu jesteś, Profesorze.
Mała cząstka mnie liczyła, że wparujesz i zgłosisz sprzeciw.
Przegapiłeś swoją szansę.
Wszystko ułożyło się jak należy.
Pełna zgoda.
Będzie miesiąc miodowy?
Naciskam na Florydę, ale to decyzja mojej pani.
Zapomniałam ci powiedzieć. Już wybrałam.
- Zawsze chciałam polecieć do Paryża. - Lecimy do Paryża.
To będzie jedna z moich najlepszych podróży poślubnych.
Wybacz, ale ktoś zostawił wszystkie farby pootwierane przez noc,
więc nie mamy żadnych na jutrzejsze zajęcia.
Ogarnę.
To takie wzruszające, gdy ludzie się odnajdują.
- Widziałaś, że Charles wrócił? - Charles Nieuwendyk! Wielkie nieba!
A to kiszka!
Nigdy nie wypadła czwórka, gdy jej potrzebowałeś.
Ani razu.
- Zaryzykuję. - Zły pomysł.
Dobry, bo nie ma mowy, że wyrzucisz...
Bez jaj!
Jakiś obłęd.
Te kości są ustawione.
Nie, po prostu jestem taki dobry.
Cóż...
MIESIĄC PÓŹNIEJ
- Odezwiemy się. - Dziękuję.
Co o tym sądzisz?
Że to niewykonalne. Trzeba odrzucić.
Sprawa jest intrygująca. Oferują sporo kasy.
Nie znamy nikogo, kto mógłby temu podołać.
Znamy.
Kogo? W mordę jeża.
Nie, to się nie uda, bo... W mordę...
W mordę.
Tu Julie.
Nie wierzę, że to mówię, ale mam dla ciebie kolejną robotę.
Ani słowa więcej.
Wybacz. Jednak powiedz parę słów więcej.
Ale cokolwiek to jest, wchodzę w to.
NA PODSTAWIE EL AGENTE TOPO
Napisy: Przemysław Stępień