DZIEŃ 30 – POCHMURNO, 9.40 – 2°
Szlag.
Gdzie jest Kucyk? Nic mu nie jest?
Co jest, do diabła?
Poszedł po drewno na opał czy co?
Joey był w Bravo.
- Co? - Słyszałeś.
Nie gra zespołowo.
- Dokładnie. - Tak.
Mam wątpliwości.
- Tak. - Mam wątpliwości.
Zaprosiliśmy cię do domu.
Jadaliśmy wspólnie.
Nie miałeś powodu, żeby tak odejść.
Wiedziałem, że coś jest nie tak. Czułem to od trzeciego dnia.
Dlatego byłem dla niego takim skurczysynem.
To gra o dużo pieniędzy, dziwnie się zachowuje…
Zlinczowaliby cię za coś takiego.
Mogę się mylić, przyznam się do błędu.
Osądzam go.
Nie wyciągajmy wniosków, nim powie, po co wziął tę łódź.
Tak.
- Opowiem wam. - Dobra.
Nie ufa mu.
Szlag by to.
Nie wiem, bracie.
W głowie mam chaos.
Gra się pogorszy.
Będzie gorzej.
Ani kęsa.
Popłynąłem na miejsce.
- Tak. - Stary.
I potem…
trochę kabotażu i sprawdziłem skały.
- Unieruchomimy tę łódź… - Tak, zaczyna się robić…
Unieruchomię i będę miał pod kontrolą.
Dobra.
To, co zrobiłeś dziś rano…
Łódź zniknęła, zero hałasu, nic.
Nic nie słyszeliśmy. Zero „Pocałuj mnie w dupę”.
- Naprawdę byłem… - „Popłynąłem sobie”?
Naprawdę popłynąłem na ryby w te skały.
Próbowałem coś złowić, a potem tyłek mnie rozbolał.
Joey…
naprawdę ci teraz nie wierzę.
Widziałem cię tam.
Bravo też tam byli, prawda?
- Dobra. - Co to było?
Chciałem jechać, ale mi zabroniono.
Cały wieczór rozmawialiśmy tylko o Bravo i o tym, jacy są.
Wszyscy mnie wciąż od tego odciągali. Brendon…
- I znów by tak było. - Wiem.
Nie obchodzi nas to.
Każdy jest członkiem drużyny.
- Tak. - Każdy mówi innym, dokąd idzie, a ty nie.
- Chciałem odwiedzić… - I w tym sęk.
Podjąłeś tę decyzję.
Jasne.
Pieniądz ludzi ogłupia.
Wątpimy w twoje motywy.
Rozumiem.
Wiem, jak to wygląda.
Mamy do ciebie dziś dużo pytań.
- Dobrze. - Przejdź się.
Prosiłem, żeby mnie przyjęli, ale nie muszą o tym wiedzieć.
W tym momencie pomyślałem: „To może być koniec”.
Bravo nie jest mną zainteresowane,
a z Deltą to pewnie koniec.
Kusi mnie, by iść spytać, o czym rozmawialiście.
- Idź. - Na pewno się dowiemy.
- Jasna odpowiedź byłoby super. - Rozumiem.
Rozumiem.
- W porządku. - Jasne.
Wrócę. Powiem im.
Pójdę po flarę i ją odpalę,
jeśli będzie trzeba.
Teraz chyba naprawdę mam kłopoty.
7 GRACZY
WYDALONY
WYDALONA
WYDALONY
TYLKO JEDNA ZASADA
WYDALONA
WYDALONY
MUSZĄ BYĆ CZĘŚCIĄ DRUŻYNY
WYDALONY
WYDALONA
ŻEBY WYGRAĆ MILION DOLARÓW
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
CZAS DO FINAŁOWEJ PODRÓŻY
Jak tłumaczył wzięcie łodzi?
Powiedział, że cały czas chciał zrobić to, co zrobił.
To, że nie wiedzieliśmy, że jej nie ma…
To podstawowe narzędzie, które…
- To był stres. - Poszedł sobie.
Jesteśmy drużyną.
Każdy powiedziałby innym,
dokąd jedzie, co robi.
- Dziwne, że wziął ją po cichu. - Bez wiedzy innych.
Każdy zaczyna się głowić, czemu po cichu wziął łódź
i co robił w Bravo?
Zmienia drużynę?
Brak mi słów.
Mnie też.
Więc pozwalamy mu zostać?
Co?
Komu? Joey’owi?
Jesteś za tym, żeby go wykluczyć, tak?
- Tak. - Tak uważasz.
To co robimy?
Joseph, jak myślisz?
OBÓZ DELTA
OBÓZ BRAVO
Po tym, jak go odesłaliśmy,
możemy usłyszeć flarę.
Też tak pomyślałem.
Bo jeśli Delta się dowie,
na pewno go wykluczą.
I już wie, że nie może tu przyjść.
Musieliby być naiwni.
- Żeby się nie skapnąć? - Tak.
Będą mieć problemy z zaufaniem, jak się dowiedzą, że tu był.
Kiedy wróci, wyczują go i wykluczą.
Kiedy prosił, żebyśmy nic nie mówili Delcie o jego wizycie…
Jestem mężczyzną, trzymam klasę.
Jestem uczciwy.
A on raczej nie jest.
Tak.
Więc jeśli ktoś z Delty tu przyjdzie,
i zapyta, czy tu był…
Joey prosił, żebym nie mówił, więc nie powiem.
Ale kłamał nie będę.
- Nie będziesz, ja też nie. - To nie ja.
Jestem zbyt uczciwy.
Ale chciałbym wiedzieć, czy ktoś chce mnie dźgnąć plecy.
Tak.
Widzisz prawdziwe oblicze ludzi, gdy jesteś głodny i…
- Tak. - …niewyspany.
Do tego połóż milion dolarów na szalę.
Zobaczysz ich prawdziwe oblicze.
Przynajmniej z dumą mówię, że ani ta gra, ani te pieniądze
mnie nie zmieniły.
Tak. Moralnie.
Jak tam, kapitanie?
Co tam?
Chcesz pogadać czy się relaksujesz?
Próbuję ochłonąć.
Mamy 24 godziny do wielkiego finału.
To może być wyścig, polowanie, wiele rzeczy.
Chyba nie wyglądało to…
zbyt dobrze.
Dobra, powiem ci wprost.
Rozwaliłeś mnie tym wypłynięciem, stary.
Tak.
Ludzie robią dziwne rzeczy z powodu pieniędzy.
Dochodzę do punktu zwrotnego.
Czyli co? Flara czy przeskok?
Po prostu…
To…
Mówmy szczerze, stary.
Lubię Josepha.
Chcę im powiedzieć
o próbie przeskoku do Bravo.
Ale czy przyznanie się do tej rozmowy coś da?
Jestem tu wystarczająco długo
i chcę dotrzeć do mety.
I nadal nie czuję, że ich zdradziłem,
i że muszę im o tym powiedzieć.
Popłynąłem do Bravo.
Chciałem to zrobić.
To był rekonesans.
To wszystko.
- Jak wyglądał obóz? - Co?
Jak wygląda ich obóz?
Chodzili wśród skał, zbierając kraby.
Wyglądali jak zombi.
Byli bardzo zmęczeni.
I…
Zapytałem, jaka jest ich sytuacja,
bo jesteśmy tak blisko końca.
I co powiedzieli?
Powiedzieli, że będą walczyć o zwycięstwo.
Joey…
Cokolwiek mówił,
nawet nie chciałem tego słuchać,
bo widziałem, że to półprawdy.
Nie wiem, czy próbował zmienić drużynę.
Pomyślałem, że proszę Boga o znak.
Więc tylko…
słuchałem i byłem cicho.
A pójście tam podniosło twoje morale?
Nie.
Nie wiem, co to jest. Jestem tym wszystkim zmęczony.
Znaczy…
Ale masz żonę, dzieci.
Wiesz, jaka to wielka szansa?
Byłem rozczarowany i smutny.
Ale jako sługa boży próbuję nikogo nie osądzać
i dam mu kredyt zaufania.
Nawet jeśli nie chcę.
Wierzę w przebaczenie. Tak żyję.
Powiem ci wprost.
Tę grę prowadzisz, jak chcesz.
Tak.
Nie ma tu zasad.
Grasz, jak chcesz.
Ale nie pozwól, by twój umysł nad tobą zapanował.
Tak.
Nikt w naszej drużynie nie ma egoistycznej motywacji.
- Co noc mówisz o rodzinie. - Tak.
Mówimy, co zrobimy z wygraną.
Mówią o rodzinie, mamie, tacie, dzieciach.
Nikt nie mówi: „Kupię sobie ferrari”.
- Tak.
Przechodzimy przez to dla większego celu.
Dajesz z siebie wszystko.
Daj z siebie wszystko. To jest tego warte.
To jest tego warte.
I nie przestanę wierzyć.
W ciebie ani w innych w drużynie.
Nie przestanę.
Koniec końców jest tu ciężko.
Alaska to nie żarty.
Każdy radzi sobie inaczej ze stresem, bólem i lękiem.
Ale nie mam serca, by kogoś wykluczyć.
Musiałby zrobić coś poważnego,
skrzywdzić drużynę lub kogoś, żebym go wykluczył.
Joey, dasz radę.
Jesteś dobry.
Wiem.
Spodziewałem się czegoś zupełnie innego.
Joseph schodzi na brzeg, pochyla się,
mówi dokładnie to, co chciałem usłyszeć
i prosi mnie, żebym został.
Nie sądzę, żeby do końca wiedział, ile to dla mnie znaczy.
Wszystko gra.
Hej, Joe!
Zostań, miej jaja!
Wygrajmy to.
Siedzę tu i słucham.
Dasz radę.
Daj z siebie wszystko. Uda ci się, wierzę w ciebie.
Dziękuję.
A potem przyszedł Człowiek Gór i mnie przytulił.
Co jeden potrafi, zrobi też inny. Dasz radę.
Zostań z nami.
Jest trudno. I będzie trudniej, ale uda się.
Trochę mi wstyd,
że…
podszedłem tam,
próbowałem się sprzedać i mnie odrzucili.
A oni mnie powitali z powrotem z otwartymi ramionami.
I to zagoiło wiele ran w moim sercu.
Chyba on i Joey teraz rozmawiają.
Tak?
Męczy mnie, czemu zrobił to bez pytania.
Tak.
Trudno zmienić zdanie Erica na jakiś temat.
Nie możemy pozwolić,
by to obniżało morale drużyny.
MODELKA
Myślę, że jest kimś, kto najpierw działa, potem myśli.
Dajcie spokój.
Tak.
Musiałam to wyrazić w taki sposób, żeby się na to otworzył.
Jestem zdezorientowany.
Chciałeś odpowiedzi.
Ale Joey myśli inaczej niż reszta z nas.
Robi, co może, by dotrzeć do Joey’a.
Nie można zmienić człowieka.
Musisz ich akceptować, jacy są.
Miał dziś niepotrzebną gonitwę myślową.
Tak.
Ale to prawie koniec i jest naszym wielkim atutem.
Więc myślę, że w tej chwili musimy zaakceptować, że Joey to Joey.
Rozumiem cię i się zgadzam.
Jeśli jesteś za, nie zagłosuję przeciw.
Tak.
Nie chcę go wyrzucać.
Gdybym wiedział, że odpuścicie…
Tak.
Koniec końców drużyna mi udzieliła cennych lekcji.
Mogli mnie wykluczyć w pierwszym tygodniu.
Byłem dość dziki.
Daliście mi czas do pracy nad sobą.
Cieszę się, że daliście mi tę szansę.
Tak.
- Bardzo to doceniam. - Tak.
Okazali mi przebaczenie
i akceptację.
I Joey zasługuje na to samo, więc…
Dzięki, że mnie wysłuchałaś i za tę rozmowę.
Cała przyjemność.
Po części moją rolą…
- Wnoszę chyba pewne wyważenie. - Jesteś naszą Matką T, Matką Teresą.
„Matka Teresa”.
Matka Tina.
- Jeszcze tylko 24 godziny. - I koniec.
Co za szalona jazda to była.
Tak, to był obłęd.
Ten chłopak z Teksasu próbuje przetrwać.
Jestem podekscytowany.
Mam ciarki, stary
Szansa na milion dolarów.
To niezła kasa.
Może kupię nowy dom.
Kupisz pięć łodzi, brachu.
Tak. Na pewno kupię kilka łodzi.
A ja nową ciężarówkę.
Chcę podróżować.
I żonie kolejny samochód.
Jasne!
- Popłaczę się, gdy ją usłyszę. - Jak ma na imię?
- Adrienne. - Adrienne.
Jak samego Rocky’ego Balboi.
Hej, Adrienne.
Udało mi się!
Moje życie już nigdy nie będzie takie samo.
Na pewno nabrałem wielkiego szacunku do jedzenia.
Gadam od dwóch tygodni o kanapce z masłem orzechowym.
- Tak. - Chrupiącej.
Pysznej.
Zgrzeszyłbym teraz ze słojem masła orzechowego.
Wiecie co?
Co się dzieje?
Wasza dziewczyna się wysrała!
To będzie dobry dzień.
- To było wspaniałe uczucie. - Wow.
- Chwała Panu. - Za dużo informacji, ale wiesz…
Nie ma, że za dużo. Wszyscy na to czekaliśmy.
Trochę się martwiliśmy.
Nie chcę wam przerywać, ale posłuchajcie.
Słyszycie?
Helikopter.
Chodź no tu.
Helikopter.
Szlag.
Co zrzucą?
Tak.
- Jest. - Jest.
Serce mi wali, stary.
Ja pieprzę.
Gdzie spadło?
Na drzewa.
Wszyscy są pobudzeni.
SZEF KUCHNI
Ja też: „Co teraz?”.
- Nie zrzucili na drzewa. - Tu!
Na widok helikoptera pomyślałem:
„Czas dać czadu”.
- Znalazłem. - Znalazłeś?
Tak.
Dobra, chwila prawdy.
- To jest to. - Co to?
- Nie wiem. - To jest to. Zobaczmy.
- Co to jest? - Tak.
Mamy mapę.
„Gracze, jesteście gotowi zakończyć tę podróż?”
O tak.
„Droga do przeznaczenia i nagrody miliona dolarów
zaczyna się o wschodzie słońca.
Zabierzcie kompas, tę mapę i siłę woli.
Przetrwaliście tak długo i nadszedł czas, by pokonać ostatnich przeciwników.
Musicie zacząć i skończyć jako drużyna”.
W tym ostatnim wyścigu Delta ma szansę.
Jestem tego pewny.
Dynamika drużyny jest wyjątkowo silna.
Mimo że uderzyłem do Bravo, jestem wdzięczny,
że nie spaliłem za sobą mostu.
Wygrana, przegrana czy remis, cała nasza drużyna dotrze na metę.
To wszystko.
To koniec.
Końcowe odliczanie.
Po morderczym miesiącu walki z żywiołami
i przekraczania granic ciała i umysłu
Bravo i Delta stoją przed ostatnią próbą:
wyścigiem do mety.
Wyprawa przez piekło, co?
To zdecyduje, kto otrzyma nagrodę miliona dolarów.
Mamy płynąć do punktu startu na tyłach zatoki, a potem iść.
Każda drużyna ma własną 11-kilometrową trasę,
własny zestaw wyzwań…
TRASA DELTY, TRASA BRAVO
…które sprawdzą ich wytrzymałość
i orientację w terenie.
Potem będziemy musieli iść dalej do tej małej części.
Tu chyba jest rzeka.
Jeśli to mszar, jaki znam, to może cię wciągnąć.
Torfowiska wodne. Wchodzisz w taką dziurę…
Trzeba iść blisko drzew.
Ostatnie wyzwanie nie będzie łatwe.
Ale pięć głów to nie dwie.
Gdyby były linie siatki, znałabym długość trasy.
Nie możemy określić tempa, aby wiedzieć, kiedy skręcić.
Joey i ja jesteśmy najlepsi w terenie.
Umiemy używać kompasu i mapy topograficznej.
Oby umieli używać kompasu.
Co to jest?
To chyba kompas.
Denerwuję się.
Kompas nie jest naszą silną stroną.
Słońce wschodzi tam.
Tam jest wschód.
- Niech pomyślę. - Tak.
Chcę wygrać i zabrać pieniądze do domu.
Nie chcę przegrać, bo pójdziemy złą drogą.
TECHNIK POLA NAFTOWEGO
Dobra.
Przygotujmy się.
Przygotujmy nasze ciała.
Przynieś 50 krewetek.
Myślę, że zbierzemy dziś obfite żniwo.
Przynieś coś dużego.
Zbierzemy obfite żniwo, tak coś czuję.
O rany, ten wiatr to nie żarty.
Nie jest dobrym wioślarzem.
Widzisz ten krótki… Ma krótki suw.
Każdy inaczej posuwa łódeczkę.
Jak kto lubi.
Szefie…
co robimy jutro?
„Co robimy jutro?”?
Tak.
- To samo, co dzisiaj. - „Spróbuj przejąć władzę nad światem”.
„Spróbuj przejąć władzę nad światem”. Wiedziałem, że to powiesz.
Szef kuchni i Człowiek Gór. Jutro przejmiemy władzę nad światem.
Jutro będzie pieszy wyścig.
Zdecydowanie jestem najsłabszym ogniwem w drużynie.
Nogi mam w złym stanie.
Potrzebuję wymiany stawu kolanowego, zrekonstruowano mi kostkę. Martwi mnie to.
Ale drużyna napawa mnie wielką dumą i nadal uważam, że wygramy.
ZAWODOWY TRAPER
Już prawie koniec.
Ta fala tylko nim rzuca.
Dostał tu po głowie, co?
Nie przywykł do tego, to widać.
- Tak. - I spójrz na niego
Teraz wierzę w motywy Joey’a.
Wszyscy mu ufają.
Jest tu, by grać zespołowo,
w końcu zrozumiał dynamikę drużyny i…
A ja…
otworzyłem się. Koniec z obroną.
Jestem z nas dumny.
Przepracowaliśmy paranoje, trzymając się razem.
Potrzeba wyjątkowych odmieńców,
by to się udało.
Zdecydowanie nimi byliśmy.
Wspaniale być częścią tej drużyny. Dzięki, że mnie wybrałeś.
Dzięki, że jesteś. Nie udałoby się bez ciebie.
To jedyna w swoim rodzaju przygoda.
Ostatnia noc w wigwamie.
Ostatnia noc w kniejach Alaski.
To było prawdziwe.
Było fajnie, ale…
Mogłoby być fajniej.
Jutro dzień naszego życia.
Oto my, chłopaki z Teksasu, zabieramy do domu po 500 000 $.
Świat chce zobaczyć, jak dwaj Teksańczycy wygrywają.
Tak.
Ja też.
Jesteśmy na mecie.
Wiem.
Nie chcę być draniem, ale może nim jestem.
Wszystkich wydalonych facetów pokonała modelka z Kalifornii.
Tak! Wygramy to!
- Jestem z was dumny. - Dziękuję.
- Naprawdę. Jestem z was dumny. - Dziękuję.
DZIEŃ 32 – POCHMURNO, 6.50 – -2°
Rzadko się budzisz…
Z szansą na wygranie 500 000 $.
Tak.
Nawadniajmy się, bracie.
Tak, stary.
To poranek ostatniego wyzwania.
Targa mną mnóstwo emocji.
Nie mogę się doczekać powrotu do domu.
Ale niepokoi mnie czytanie kompasu i mapy.
WŁAŚCICIEL ŁODZI IMPREZOWEJ
Zdecydowaliśmy, że ja będę prowadził.
To duża presja.
Stawka jest wysoka.
Serce mi wali, stary.
Całe rano się modliłem:
„Boże, daj mi siłę”.
Gotowy skopać kilka tyłków?
Gotowy.
Żegnaj, kapeluszu czarodzieja!
Żegnaj, wigwamie.
Dzięki za projekt, Sammy.
Ale poszedłem dalej.
Idziemy.
Ostatnie…
pożegnanie.
Przed nami długa, mokra droga.
Podejdę do tego ze spokojem.
Żółw i zając.
Tina ma kompas?
Tak.
W końcu nadszedł czas.
Teraz.
Czas to wygrać.
MECHANIK
Będę pilnował, by nikt nie pozostawał w tyle.
Dziękuję. Bo ja pewnie zwolnię tu i tam.
Nie wiem, drużyna Bravo jest młoda,
więc pewnie mają mocniejsze nogi i resztę.
Ale my kierowaliśmy się mądrością.
Mogę się pomodlić?
Modlitwy są dobre.
Prowadź, chłopcze.
Ojcze Niebieski, dziękuję.
Dziękujemy za tę podróż z tymi wspaniałymi ludźmi.
Miej w swojej opiece drużynę Bravo
oraz drużynę Delta.
Modlę się o nasze zwycięstwo.
Zasłużyliśmy na to cnotą i uczciwością.
W imię Jezusa, amen.
- Amen. - Amen.
Czasem nie chodzi o prędkość czy o mięśnie.
Chodzi o właściwe ruchy i decyzje we właściwym czasie.
I jesteś u mety.
Chodźmy.
Ostatnia podróż.
- Dajmy czadu. - Czas start.
Przed rozpoczęciem wyścigu
drużyny muszą dopłynąć do punktów startu na północnym krańcu zatoki.
Cholera, ale niestabilna.
No nie?
Nie przeklinaj nas.
Bravo i Delta mają przejść po 11 kilometrów na północny brzeg.
META DELTY, META BRAVO
Różnorodność terenu stawia ich przed wyjątkowymi wyzwaniami.
Wielki dzień, skarbie.
Naprzód!
TRASA BRAVO
Drużyna Bravo zmierzy się z gęstymi lasami,
mokradłami i drogami wodnymi.
LASY, MOKRADŁA, DROGI WODNE
Musimy to pokonać psychicznie i fizycznie.
Wspaniałe doświadczenie.
Niesamowite.
Na zachodzie Delta ma mniej lasów i wód do przebycia, co ułatwia orientację.
TRASA DELTA, MNIEJ LASÓW/WÓD
Jednak prawdziwym wyzwaniem będą duże obszary mszarów i trawiaste bagno.
MSZAR
To będzie test na zręczność i wytrzymałość.
Będzie mi was brakowało.
Było wspaniale.
Zamilknę, bo obiecałem żonie, że nie będę płakał.
Gotowy, raz, dwa, trzy.
Dobra.
Stresuję się.
Ja też.
Obie drużyny przybyły do punktu startu.
Bravo, miejcie się na baczności!
Rozpoczyna się wyścig o nagrodę miliona dolarów.
No dobrze.
Gotowi, chłopaki?
- Tak. - Pani?
Tak.
- Pamiętajcie o trzymaniu tempa. - Tak.
Chodźmy.
Tak, idę.
Na lewo. To…
To północ.
Prosto w tę stronę.
Tędy.
Przez to?
Tak, prosto.
W prawo czy w lewo?
Musimy iść…
To jest…
To północ.
W tę stronę.
Drake jest przede mną i prowadzi.
Ma dłuższe, lepsze nogi.
Powiedziałem na początku:
„Nadaj tempo, ja się dostosuję”.
Idę tuż za nim z kompasem.
Mapa mówi, żeby iść wzdłuż rzeki, dużego źródła wody.
Idziemy w kierunku, w którym mamy iść.
Bravo idzie trasą biegnącą na północ,
ocierając się o rzekę, która zamienia się w deltę na ich mecie.
LASY, RZEKA
Ale między nimi i odsłoniętą drogą wodną
jest gęsty las bez wydeptanej ścieżki.
Czekaj.
- Prosto tędy. - Tak.
Chodźmy.
- Dobra. - Chodźmy.
Będę szczery, mógłbym być lepszy w orientacji w terenie i używaniu kompasu.
W prawo.
Idź naprzód.
W górę, a potem może w prawo.
Możesz zboczyć z drogi o kilka stopni i jesteś w złej sytuacji.
Czekaj, sprawdzę.
Tu jest północ.
Chyba.
Zawsze orientowałem się w terenie, obserwując słońce:
północ, południe, wschód, zachód.
Ale jest pochmurno i nie widać słońca.
Nie musimy iść w prawo?
Skąd mam wiedzieć?
W końcu wszystko zależy od wyczucia kierunku…
Przejdziemy przez ten las i powinniśmy zaraz dojść do rzeki.
- Prosto? - Tak.
…umiejętności czytania mapy i używania kompasu,
żeby mieć pewność, że idziesz do celu.
Co za…
Tak. Chodź.
Gdy Bravo przedziera się przez las,
Delta kontynuuje wędrówkę na zachód.
Więc idziemy wzdłuż tego w górę.
Początkowy odcinek wędrówki Delty jest prosty. Idą na zachód wzdłuż potoku
do pierwszego punktu orientacyjnego: tamy bobra.
TAMA BOBRA
Ale ten teren ma ukryte wyzwania.
No i są.
Bagna.
Błotnisty teren, na który weszliśmy, jest jak smarki.
Stopy ci idą we wszystkich kierunkach.
Prawie skręciłem kostkę.
Uważaj na dziury.
Dwie są tutaj.
Trawa jest wysoka, więc musisz podnosić nogi.
I też jest śliska.
Nie było łatwego kroku od wyjścia z łodzi.
- W porządku? - Aha.
Boli mnie noga, czuję pulsowanie.
Ale staram się o tym nie myśleć.
To dla drużyny. Trzeba się sprężyć.
Człowieku Gór, z twoim kolanem nie jest źle.
No nie?
Musimy postawić wszystko na jedną kartę i pokonać Bravo.
Wszyscy z nas pewnie czują to samo.
To ty nadajesz tempo.
Dobrze.
Byle w dobrym kierunku.
Nie widziałem tamy bobra.
Robimy, co trzeba.
- Idziemy wzdłuż strumienia? - Tak.
Ojej, spójrz na to!
Tama bobra za tamą bobra.
O rany.
Wielka tama bobra.
- A to… - Ładne.
…jest tama.
Idąc wolniej, lecz planowo, Delta pierwsza dotarła…
TAMA BOBRA
…do swojego punktu orientacyjnego, co znaczy, że są na dobrej drodze.
Niewiarygodne.
Masz.
To musi być sen.
Mając przewagę nad Bravo,
kierują się do gęstego lasu.
To tu zaczynamy skręcać?
- Tak. - Tama bobra, więc musimy iść na północ.
Północ jest tam.
- Wszystko dobrze, T? - Tak.
Dajmy jej chwilę.
Ciało odmawia mi posłuszeństwa
i ostatnie, czego pragnę,
to spowalnianie drużyny.
Chcesz oddać komuś kompas? Wziąć go?
Nie.
Jestem po prostu wolniejsza od was.
To wszystko.
Tutaj. To ta tama.
- Idziemy dalej w tę stronę. - Tędy?
Idziemy na północny zachód.
Więc tędy.
Tędy idziemy na północ.
Mając małą przewagę, Delta idzie na północ.
Tymczasem na wschodzie Bravo wciąż szuka pierwszego punktu orientacyjnego.
Mamy tego ducha walki!
Mam tego ducha walki!
Nie wiemy, jak Delta, ale my idziemy szybko.
Uważamy, że nie mają szans poruszać się tak szybko jak my.
Jest milion do wygrania!
O tak!
Ufam, że nie minęliśmy rzeki.
Ale wydaje się, że nie zaszliśmy tak daleko.
Jeśli to nie była nasza rzeka… Jasne, mapa.
Sukinsyństwo.
Wiedzieliśmy, że jak tylko znajdziemy rzekę,
złapaliśmy kurs i możemy iść wzdłuż niej do mety.
Więc przebijemy się
przez teren przed nami i znajdziemy rzekę.
Idźmy w dół i powinniśmy wpaść na rzekę.
Tak.
Wejdźmy zobaczyć z góry.
- Chodź. - Tędy chyba najlepiej przejść.
Tu las się kończy.
Masakra, stary.
Nie chodź tędy.
Nie rozumiem, co się stało.
Dotarliśmy tam, gdzie powinna być rzeka i jesteśmy przy tamie bobra.
Ale myślałem, że minęliśmy tamę.
Myślałem, że to, co widziałem, to była tama.
Szlag! Cholera.
Czyli obróciliśmy się i skręciliśmy w złą stronę.
Cholera, ta mapa nas zwiodła.
Kiedy jest tyle na szali,
uczucie zagubienia i pójścia w złą stronę jest rozdzierające.
Stary, tam jest gęsto.
- Wolisz mokrą trawę? - Nie wiem.
Wydostańmy się z tych lasów.
TRASA BRAVO
Niezdolność Bravo do utrzymania kierunku w gęstym lesie Alaski
poważnie zepchnęła ich z kursu.
Tymczasem Delta wzmaga swoją przewagę.
Bagna.
Palce u nóg szeroko.
Jak tam T.?
- Wszystko dobrze? - Idę.
- Dobrze? - Tak.
Idę z tyłu. Nie pozwolę nikomu odpaść.
Dokąd my idziemy?
Wygląda na las rębny.
Trochę zboczyliśmy.
Nie wierzę!
Co się dzieje?
Co jest?
Jesteśmy na rozstaju dróg. Mamy prawo i lewo.
Sprawdźmy mapę i kompas.
- Północ. Idziemy tam. - Dobra.
Te słup wskazuje na północ.
To właśnie mówię. Do brzegu i na północ.
Nie pójdziesz prosto, bo jest woda.
- Mogę spojrzeć? - Widziałem.
- Idąc stąd tu… - Wiem, jak to wygląda.
- Bravo się zbliża. - Wiem. Którędy chcesz iść?
Chcę iść.
Chcę tam dotrzeć.
Chcę pokonać Bravo.
Pieniądze nigdy nie były dla mnie ważne.
Ale…
myślę o nich.
- Pokaż mi mapę. - Chodźmy na północ.
Dokąd idziesz?
Hej, Człowieku Gór!
- Wyluzuj. - Bądźcie twardzi!
Kompas pokazuje północ?
Idziemy na północ?
Nie, on prowadzi, my idziemy.
Człowieku Gór!
Hej!
Idziemy tam.
Na północ…
tędy.
Wiem, którędy na północ.
Dokąd on idzie?
Tu jest otwarta przestrzeń.
Nie potykasz się o drzewa.
Stójcie!
Stójcie.
- Musi zwolnić, idziemy razem. - Zwolnij!
Zamiast trzymać się wyznaczonej trasy,
Brendon wybrał krótszą…
TRASA DELTY
…ale bardziej wymagającą ścieżkę,
bo dodaje obszar lasu i zmiany wysokości.
Tymczasem Bravo nadal ma problemy z wyjściem z lasu.
- Czekaj. - Tak?
Jesteśmy tutaj.
Chyba.
Przechlapane.
Wszystko wygląda tak samo. Było łatwo i myśleliśmy, że idziemy dobrze,
ale bardzo zboczyliśmy z trasy.
Idziemy na północny zachód.
Czyli prosto przed tobą.
Prosto przed tobą.
Chyba zboczyliśmy za daleko na wschód.
To było idiotyczne.
Zrozumiałem, że musimy zawrócić na północ.
Tam prosto jest północ.
Chodźmy!
Gdy Bravo próbuje wrócić na swoją trasę,
Delta posuwa się naprzód, a Brendon nadaje rygorystyczne tempo.
Uważajcie tutaj.
- Tu są dziury. - Uważajcie, jak stąpacie.
Ruszyliśmy jak burza.
Dużo byśmy nadłożyli na pewnym etapie.
Chcę to skrócić, przechodząc górą.
Chodź, T., już prawie.
Już nie wiem, dokąd idę. Nie mogę…
Tina zaczyna nie nadążać.
Poczekajmy na T.
Ma kompas.
Odnajduję północ bez kompasu.
Nie myślę jasno, gdy idę.
Nie oglądam się za siebie.
Inni muszą za mną nadążyć.
Ja miałem być najsłabszym ogniwem.
Wybacz, że się wlekę.
Nie wleczesz się. Idź dalej, dobrze?
Człowieku Gór!
W tym momencie zobaczyłem,
jak Tina coraz bardziej zwalnia.
Uciekają mi.
Co ci ucieka?
Hej, zaczekajcie.
Nie mogę iść tak szybko jak oni.
Człowieku Gór!
Tina.
- Idę. - Jest tu.
Brendon rwał do przodu,
ale Tina powłóczyła nogami.
Szczyt jest tu.
Pójdziemy w dół i dotrzemy na mszar.
Hej, dokąd idziesz?
Chodź tu.
Cholera.
Według instrukcji
cała drużyna musi przekroczyć metę.
Dokąd idziesz?
Stary, dokąd idziesz?
Co robimy?
Idziemy na północ.
Słuchaj.
Zaczekaj na nich.
Poczekaj na nich.
Ciągnij, T.
Ciągnę.
Ale nie chcę przesadzać, żeby się nie przewrócić.
Hej, Tina i ja musimy zwolnić.
Musimy pokonać Bravo.
Obserwuję ją i nie jest z nią dobrze.
Wiem.
Musimy zwolnić.
Robię, co mogę, wierzcie.
Nie przyśpieszę.
Możemy zacząć maszerować wolniej teraz, gdy idziemy w dół.
Dziękuję.
Wtedy zdałem sobie sprawę, że Tinie brakuje już energii.
Mogłem się do tego przyczynić,
bo szedłem za szybko.
Powinienem was przeprosić.
Chcesz minutkę? Odpocznij.
Dotarło do mnie, że myślałem egoistycznie.
W drużynie są inni ludzie.
Zaczynam się stresować.
Ale jest dobrze.
Przykro mi.
Ta dziewczyna się nie poddaje.
Wiem, że da radę.
Ale wiem też, że się wypali w moim tempie.
- Dobra, chodźmy. - Prawie dotarliśmy.
- Naprzód. - W dół?
Będzie jej łatwiej, jak pójdziemy w dół.
To chodźmy.
Poprowadzę przez chwilę.
Tina, narzuć tempo.
Nie spodoba ci się kroczenie za mną.
W porządku. Pewnie powinienem.
- Widzę jakieś miejsce. - Co?
Miejsce na otwartej przestrzeni.
Idź w górę i może w prawo potem.
Tu się zaczyna.
Jest.
Oto nasza polana.
Jesteśmy tu.
Jesteśmy tutaj.
Bravo w końcu opuściło lasy
i są w stanie określić swoje położenie na mapie.
Nie traćmy czasu.
Prosto przez to coś?
Przez to coś.
I dotrzemy do tej rzeki.
Trzymajmy się z dala od lasu,
- Chodźmy. - Tak.
- Prawie w domu. - W połowie drogi.
- Prawie jesteśmy. - Połowa drogi.
Śledź kompas.
Tu jest dziura. To mszar.
To na pewno mszar.
To nie żart.
Wystarczająco trudno było chodzić po ścieżce, a tu nagle mamy mszar.
A niech to.
Ostrożnie.
Była woda, bajora i leje.
Spokojnie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Fajnie.
Z każdym krokiem czujesz wahania gruntu pod nogami.
Z każdym krokiem się zapadasz.
Czuję pieczenie w nogach.
To straszne.
Jesteś niski czy wysoki, ciężko ci przez to przejść.
Nie ruszasz się, możesz stracić but.
Szlag.
Utknęłam.
Uważajcie na dziury w bagnach.
Nie znajdziesz twardej ziemi.
Są dziury, których nawet nie widać.
Widzisz mokrą trawę.
Potem robisz zły krok i cię wciąga.
Cholera, tonę.
W porządku.
- Spróbowałam. - Tak, trochę to…
Ręka mi zamarznie.
Chwila, dam jej rękawiczki.
Przy każdym kroku czułam,
jakby stopy zamieniały mi się w kamień.
Jesteś prawie na szczycie, T.
Dotarłaś tak daleko.
Nie tchórz, bądź twarda.
Nie mogłam już.
- Słyszę rzekę. - Tak, chodźmy.
Tak.
To ona, bracie.
Idźmy wzdłuż rzeki.
Na widok rzeki pomyślałem:
„Naprzód! Najgorszy etap orientacji w terenie za nami”.
Dobra.
Musimy tu przejść.
Ale moje buty utraciły jakąkolwiek wodoodporność
i będę miał w nich tonę wody, gdy je zmoczę.
Jasny gwint!
Boję się, że będą ciężkie jak z ołowiu,
a moje nogi są już totalnie wyczerpane.
Jest taka szeroka. Nie wiem.
Kamień.
Skok.
Skok o tyczce.
No proszę.
Cholera, mam buty pełne wody.
Skok!
Jestem kawałek za tobą.
Przyśpiesz, Drew. Dalej!
Nie oszczędzaj się!
Czuję, że zwalniam.
Nie ma takiej opcji, nie zwalniasz.
Wyzwalasz w sobie energię i przesz naprzód.
Nie mam już siły, skarbie.
To wszystko.
To nasz czas.
Nasze przeznaczenie.
Wezmę cię na barana.
Szybko.
Wskakuj.
Idziemy.
Siły nas opuściły, skarbie!
Totalny brak sił.
Chodźmy.
Niosę kumpla przez rzekę, skarbie.
Cholera.
Tina.
Jestem teraz w bardzo mrocznym miejscu.
Chwila.
Możliwe, że nie dotrę do mety.
Chodź, T.
Już prawie.
Weź linę, T.
Pociągniemy cię.
Na tym etapie gry nie mam tyle siły, by ją podnieść i nieść,
ale wciąż mogę ją zaciągnąć na górę, jeśli da radę.
Dobrze.
Oprzyj się, jeśli musisz.
Zrobię wszystko, byśmy przekroczyli metę jako drużyna.
To była najważniejsza rzecz.
Chodź.
Dasz radę.
To coś daje?
Tak.
Za szybko?
Nie.
Są niesamowici.
Gdyby Brendon mnie nie pociągnął,
nie wiem,
co by ze mną było.
Dawaj, T.
Myśl o mamie. Potrzebuje cię.
Wiem.
Kocham cię, T.
Przypominają mi, jak silna byłam, robiąc to dla mamy.
Bo przede wszystkim dlatego tu jestem.
Wiedziałam, że muszę przeć do przodu.
Chyba zaraz opuścimy mszar
i dotrzemy do granicy lasu.
- Prawie jesteśmy. - Tak.
Tak, wychodzimy z mszaru.
O krok od domu!
Maszerujemy do celu!
Do domu!
Dobrze. Wiem, że idziemy szybko.
Czuję to.
Chodź, brachu.
Nie niosę cię przez dwie rzeki po to, żebyś zwalniał.
Rób, co możesz.
Przysięgam, jak to się skończy,
za te twoje jęki wytrząsnę z ciebie resztkę pieprzonego życia.
Cholera, to ujście.
Tak.
Widzisz?
Co? Chyba widzę.
- Mamy 45 metrów. Jak twoje nogi? - Biegnijmy.
- Jak nogi? - Chodźmy!
Jesteś ze stali?
Naprzód!
Mam tego ducha walki!
Dawaj, Drake!
Dotarłszy do ujścia rzeki,
Bravo pierwsi zbliżają się do mety…
Naprzód!
Jesteś ze stali?
…lub tego, co uważają za linię mety.
Co to, do diabła?
Co to jest?
Coś w skrzyni? Jakiś list?
Otwórz.
„Gracze, to wasze ostatnie wyzwanie.
Stoi tam stos sygnalizacyjny.
Skonstruujcie łuk ogniowy, by rozpalić ogień, który odpali flarę.
Pierwsza drużyna, która odpali flarę, wygra Outlast”.
O Boże!
Ostatnia część wyzwania sprawdzi prymitywne umiejętności graczy.
Muszą użyć łuku ogniowego, starego narzędzia przetrwania.
ŁUK
Łuk, wrzeciono i cokół wzniecą ogień.
WRZECIONO, COKÓŁ
Gdy będzie na tyle duży, by zapalić wiązkę gałązek trzy metry nad nim,
dym z flary obwieści koniec gry
i zwycięzców nagrody miliona dolarów.
- Dobra, do dzieła. - Do dzieła.
Chroń deskę przed wodą. Włóż rzeczy pod spód.
Milion dolarów czeka.
Do dzieła.
Łuk ogniowy wygląda znajomo.
Widziałem, jak się to robi, ale żaden z nas nigdy go nie używał.
Więc… będziemy improwizować.
Wrzeciono, łuk.
Stopa na desce.
Szlag!
Daj ten koniec na górę.
Nie. Obróć go.
Nie, niech spojrzę. Ostry koniec na górę.
Drake i ja nie jesteśmy surwiwalowcami.
Dorastałem w lesie, ale nieczęsto pocierałem dwa patyki o siebie,
żeby rozpalić ogień.
Próbuję nie panikować.
Masz, trzymaj.
Tak. Na początku nie trzeba mocno cisnąć.
Jednak wiem, że to może chwilę potrwać,
a Delta może być tuż za nami.
Ty dociskaj, a ja będę wiercił.
Trzymaj pod kątem prostym, Drew.
- Dobra. - Pochyl się do przodu.
Dawaj.
Nie przestawaj.
Pochyl ciut w lewo.
- Gotowy na pełną parę? - Tak.
Czekaj, jeszcze trochę.
Czekaj. Cholera, czekaj!
- Szlag! - Tutaj.
Gdy mówię: „Czekaj”, masz przestać.
Szlag.
Po kilku niepowodzeniach
drużyna Delta ma niecałe 200 metrów do brzegu,
gdzie czeka na nich ostatnie wyzwanie.
To nie koniec.
Panie, nie!
O Boże.
Już, szybko!
Dojdź tam bezpiecznie.
- Nic sobie nie zrób. - Nie chcę być przyczyną przegranej.
Weź lepszy, mówię ci.
Nie za mocno.
Przestań. Zobaczmy, co mamy.
Czerwień. Mamy żar.
Mamy żar.
- Niczego nie dotykaj! - Nie dotykam.
Nie dmuchaj!
Nie jestem szalonym surwiwalowcem.
Nie krzesałem nigdy ognia.
Trochę się o to winię.
Powinienem był się spodziewać czegoś takiego w trakcie tej gry.
Dajmy mu chwilę.
A jeśli Delta dotrze do mety,
może złożyć łuk i rozpalić ogień w kilka minut.
Dmuchnij.
Dobra.
Musimy to powtórzyć.
Dobra, powtórka.
Nie zapaliło się.
Cholera, stary.
Tutaj złap moje ramię.
Głową w dół.
Już?
Bądź silna. Zakończymy to z przytupem.
- Idź. - Proszę, nie rób tego.
Nie. To przeze mnie wszyscy przegrali i czuję się jak gówno.
Nie przejmuj się tym. Jesteśmy drużyną.
Nie da się.
Staram się.
Tutaj, daj mi rękę.
Idź dalej.
Ciężko ci.
- Powinno się udać, to dobry chrust. - Dobra.
- Gotowy? - Tak.
Przenieśmy to tam.
Jest, dawaj go na zewnątrz.
- Masz, jest twój. - Wyciągnij kawałek drewna.
Nie, to stojące. Wyciągnij!
Ostrożnie.
Zgaśnie?
No dalej.
Wiatr nam nie sprzyja.
Musimy odpalić lonty, które są daleko w górze nad ogniem,
a ten cholerny wiatr odwiewa płomień od lontu.
Wiatr, stary.
- Widzę polanę. - Widzę ją.
Widzę polanę.
Skaleczę się.
Tylko nie teraz.
Wiem.
Spokojnie i miarowo.
Jak tam?
- Idą. - Dobra.
Nie chcę być przyczyną przegranej.
Krok za krokiem, Tina.
Już prawie jesteśmy.
Prawie na mecie!
Masz. Wkładam.
Nie zduś go.
No już, skarbie.
Boję się, że zaraz zgaśnie.
Jeśli zgaśnie, mamy przechlapane. Przegraliśmy.
Dalej, wietrze! Już prawie.
Wiem. Przynieś moją kurtkę.
- Po co? - Przynieś ją!
- Utworzę parkan. - Po co?
Żeby wiatr nie zwiał…
- A jak zgaśnie? - Nie zgaśnie.
Nawet nie wiem, w którą stronę iść.
Staram się.
Prawie na miejscu.
- Tak. - Tak.
- Jesteśmy. - Jesteśmy.
- Dalej, szybko! - Naprzód!
Wygramy milion dolarów.
Drake, wygramy milion.
- Już prawie. - Tak!
O Boże!
Boże, Drake.
Drake!
- Staram się. - Jesteś silna.
Staram się.
- Idź. - Nie poddam się, chodźmy.
- Chodźmy. - Chodź.
No już!
Dalej!
Zapal się!
- Zapal się! - Zapal się!
Jest! Udało się!
Boże!
Udało nam się, Drew!
Wygrali.
W porządku. Dobrze się bawiliśmy.
Mam tego ducha walki!
Mam tego ducha walki, stary!
Dziękuję, Boże!
Mam tego ducha walki!
Wygrali. To koniec.
W tym momencie
jestem mokry
i zmarznięty.
I gotowy wracać do domu.
Udało im się.
Wysuwam się zza drzew i widzę brzeg.
Chyba najpierw zobaczyłam twarz Joego
i malowało się na niej rozczarowanie.
I moje serce…
dosłownie zamarło.
Pękło.
Przepraszam, to wszystko przeze mnie.
Nie przepraszaj.
Dotarliśmy do mety.
Udało nam się.
Uświadomiłam sobie, że…
zawiodłam.
Zawiodłam drużynę.
Zawiodłam mamę.
A potem…
załamałam się.
Hej,
wstawaj.
Chodź tu.
Mocny finisz.
Twoja mama będzie dumna.
Będzie dumna.
Chodźmy do skrzyni.
Musimy to zakończyć.
I tak będzie dumna.
Walczyłaś dzielnie.
Chodźmy do skrzyni to zakończyć, zróbmy, co trzeba.
Mama będzie z ciebie dumna. Świat będzie z ciebie dumny.
Oto i on!
Helikopter.
Cholera.
Wygląda jak worek pieniędzy.
To nasza kasa!
Boże!
W życiu nie widziałem tylu pieniędzy.
Jasna cholera!
Halo, mamo?
Hej.
Wygrałem milion dolarów!
Skarbie, wciągaj czerwone majteczki.
Jesteśmy bogaci!
- Jesteśmy bogaci! - O Boże!
To tylko pieniądze.
Możemy zarobić inne.
Zrobiłaś coś,
czego inna kobieta ani większość mężczyzn tu nie zrobili.
Pokonali nas i dostali nagrodę.
Chłopaki, jestem z was dumny.
Chciałem ich? Tak, chciałem.
Dla wszystkich w drużynie.
Tak miało być, ale to w porządku.
Połóż się, T.
Masz.
Chcesz go zapalić?
Musimy go zapalić.
Nie wygraliśmy, ale nie wyjdę z tego pokonany.
To ostatnie wyzwanie i wypełnimy je, finiszując w dobrym stylu.
Więc to zrobimy.
Mamy wszystko, czego nam trzeba.
Do dzieła.
Mamy podwózkę, bracie.
- Dawaj. - Wracajmy do domu.
Do naszych rodzin.
Jestem z siebie dumny.
Jestem z dumny z Drew.
Będzie zajefajnie, stary.
Dwóch chłopaków z Teksasu przyjechało tu po zwycięstwo
i nam się udało.
Co ty na to, stary?
Wygrałem milion dolarów z bratem.
To najwspanialsze…
najbardziej ekscytujące uczucie,
jakiego można doświadczyć w życiu.
To…
Nie umiem tego wyrazić słowami.
Będziemy się przyjaźnić i wspierać całe życie.
Będziemy się razem cieszyć wygraną.
Nikt nam tego nie odbierze.
Nikt.
Wracamy do domu.
Gratulacje, chłopaki!
Do dzieła. Zróbmy to, kapitanie.
- Jesteś dla siebie zbyt surowa. - Tak. Daj sobie spokój.
Choć doświadczyliśmy straty, wciąż jest robota do zrobienia.
Dotarliśmy aż tu, wytrwaliśmy, robiliśmy, co należało.
Rozpalmy ogień.
Byłoby lepiej, gdybyśmy wygrali, ale, na Boga, wytrwaliśmy do końca.
Pewnie, że tak.
I rzeczywiście, Brendon zrobił, co należało.
Rozpalił ogień.
Tak!
I wtedy jakby spadł nam z ramion jakiś ciężar.
To koniec, już po wszystkim.
Zakończyliśmy to. Przetrwaliśmy.
Nie jako pierwsi, ale dotarliśmy do mety.
Super gra, bracie.
Było wspaniale, stary.
Długa, dobra gra.
Wreszcie koniec.
Przeszliśmy przez to razem.
Tak.
Nie jestem zły.
Powiedziałem, że będę uczciwy i moralny bez względu na wszystko.
I tak było.
Odniosłem osobiste zwycięstwo.
Zwyciężyłem.
Wracamy do domu.
Zyskaliśmy czworo przyjaciół.
Tylko to się teraz liczy.
To była emocjonalna huśtawka.
Dla wszystkich.
Będę tęsknić za moimi ludźmi,
za członkami drużyny.
Nosiliśmy się nawzajem na barkach,
cierpieliśmy, śmialiśmy się,
Były dobre chwile, złe chwile, kłótnie.
Dawno się z nikim tak nie zżyłem.
To więcej niż przyjaźń.
Jesteśmy rodziną.
Od początku pragnąłem dotrzeć do mety.
I wytrwałem do końca.
Z wielu powodów nie powinno mnie tu być.
Ale wiem tylko,
że jestem wdzięczny drużynie Delta
i za to, że okazali mi dobroć.
Na początku mówiliśmy,
że zaczęliśmy razem i skończymy razem.
Wytrwałam do końca dzięki nim wszystkim.
To wiele znaczy
i to jest duch drużyny Delta.
Nie przyjechałem tu nawiązywać przyjaźni, ale…
znalazłem wielu przyjaciół.
Choć wszystko było trudne,
chyba najtrudniejszy…
jest koniec.
Będziemy rodziną. Na zawsze.
Na zawsze w moim sercu.
Chłopcy, whiskey czeka po drugiej stronie tej tęczy.
O tak!
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska