UŚMIECH LOSU
Wciąż się gniewasz?
Przepraszam. Więcej tak nie zrobię.
A wiesz, co zrobiłeś?
Pewnie, że tak. Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Za wszystko.
Za całokształt. Konkrety nieważne.
Mniejsza z tym.
Będziesz powtarzać te same błędy.
Nie zmienisz się.
Nie zrobię tego więcej.
Będę dobry.
Jak mi się grafik zwolni,
wyjedziemy gdzieś za dwa, trzy tygodnie.
Chciałaś jechać do Gangneungu.
Nie, do Sokcho.
Tak, do Sokcho.
Chciałaś zjeść tam pikantną zupę.
Nie, zupę z kluskami.
Fakt.
Chodź ze mną, dobrze?
Chodźmy w ustronne miejsce. Powiem ci coś.
- Co takiego? - Powiem ci na miejscu.
A nie możesz teraz?
Dlaczego?
Mam spotkanie z klubem.
Ważna okazja.
Czyli przyszedłeś
nie, żeby przeprosić,
ale żeby oczyścić sumienie przed spotkaniem z kumplami.
Nie mów tak.
Przesunąłem spotkanie dla ciebie.
Próbowałam być wyrozumiała, bo nikt nie jest idealny.
Starałam się dla ważnej osoby.
Ale…
nie ma sensu starać się dla kogoś, kogo nie obchodzę.
Nie zasługujesz na to.
Dobra.
Powiem im, że się spóźnię. Chodźmy coś zjeść.
Coś prostego, może kimbap?
Chodźmy.
Co jest? Nie chcesz kimbapu?
Koniec z nami.
Za bardzo mi siebie żal.
Ale czemu?
Gdy tylko jedno dba o drugie,
to niszczy tę drugą osobę.
Chyba cię zniszczyłam.
Przyjechałem tu dla ciebie.
Co ty taka samolubna?
Chwileczkę.
Wszyscy są?
Możecie zaczynać.
Nie, prawie skończyłem. Zaraz będę.
Coś mi wypadło.
Zaraz skończę, czekaj.
Zamawiajcie cokolwiek. Rachunek dzielimy.
Oddzwonię.
Sa-rang!
Czekaj!
Nie ma mowy,
żebym czuł teraz zazdrość
czy coś takiego.
Ja?
No ja?
Nie wierzę.
POLICJA
Pan śmieci, jak widzę.
Prawo jazdy proszę.
Proszę.
Będzie pan musiał pozbierać.
Proszę to wyrzucić.
Policja tego nie robi.
Przepraszam.
Dla dziewczyny?
Nie.
Kupił jej pan prezent, ale wyrzucił.
Coś zaszło.
Mówię, że nie.
Pana dziewczyna ma innego.
Takie rzeczy widać jak na dłoni.
To nie pierwszy raz.
Pewnie ładna.
No…
Pewnie.
Powiedziałbym…
całkiem ładna.
Uśmiecha się.
To część jej pracy.
Ładna i często się uśmiecha?
Ani się człowiek obejrzy, a taka kobieta go omota.
Pan się nie daje. Pomyślunku trochę.
Weź się pan w garść.
Ona taka nie jest!
Już pana omotała.
Szkoda zachodu.
Wszystko gra.
Proszę, pan jedzie.
Jak to wszystko gra?
Niech mi pan da mandat.
Panie, żal mi się pana zrobiło.
Zaoszczędził pan trochę, proszę iść się napić.
- Dobrze? - To nie tak!
Coś pan taki mięczak?
Sam przez to przechodziłem.
Mniejsza z tym.
Moje słowa do pana nie dotrą.
Proszę bardzo.
Niech się panem tak bawi.
W końcu pana zrani i tyle.
Wspomni pan moje słowa.
Pan jedzie.
Och, ludzie.
Jedź pan już.
No jedź!
Posłuchaj tego, co ci powiem.
Ile miałeś związków?
Przyjaciół?
Kobiet.
Nie mam czasu.
Dobra.
Mało doświadczenia,
ale chyba dużo pieniędzy.
Idealna ofiara, co nie?
A co najgorsze,
nawet nie wiesz, co naprawdę czujesz.
„Ona mi się podoba? Czy to zwykła ciekawość?
Zakochałem się?”.
Łatwo się pogubić!
Co nie?
A skąd to wiem?
Moja kobieta też była piękna.
Twarz niczym miłość najczystsza.
- Miłość? - Powiedz,
znasz tę piosenkę?
Twoje oczy, nos i usta
Twój sposób na czułości
Cały najdrobniejszy dotyk twój
Wciąż o niej pamiętam.
Mógłbym za nią w ogień wskoczyć ze sto razy.
Powinienem był ją zatrzymać.
Powinienem był krzyknąć: „Ja jestem twój, a nie on!”.
Wystarczyła chwila zwątpienia,
kiedy się odwróciłem…
Od tamtej pory czuję ból.
Głowa do góry.
Boże.
Co ja obcemu opowiadam?
Na razie!
Abonent czasowo niedostępny…
PAENG
OSTATNIE POŁĄCZENIA
BABCIA
Babciu.
Pewnie, że jadłam obiad. Późno już.
A ty?
Mogę wpaść jutro?
Tak, mam wolne.
Chcę u ciebie zjeść.
Oczywiście. Ty gotujesz najlepiej.
Tak.
Twoja kuchnia to moja ulubiona.
A ty co byś chciała zjeść?
Przyniosę ci coś jutro.
ODCINEK 4
WOŁOWINA W KOTLE GOTOWANA
Synowo.
Dwie butelki soju, proszę.
Już niosę. Dwie butelki soju.
Boże.
Od synowej będzie jeszcze słodsze.
Ostatnia kolejka.
Pan wraca spać.
Wyśpię się po śmierci.
Znowu to samo!
Pan nie je za dużo.
Synowo, więcej kimchi z rzodkwi.
Kimchi z rzodkwi raz!
Babcia się tym zajmie.
Słuchać mnie.
Czemu nazywacie mi wnuczkę
„synową”?
Wezwałem uprzejmą synową.
Co tu robi ta wredna kobita?
Nie chrzań!
Wy nawet nie macie synów.
Żebym więcej nie słyszała,
jak mi wnuczkę „synową” nazywacie.
Dotarło?
Synowo.
- Wino ryżowe proszę. - Co ten…
Już panu synowa niesie!
Boże drogi.
Mam.
Powiedz mi,
czy coś cię trapi?
A czemu?
Przyjechałam cię zobaczyć.
Ty najlepiej gotujesz.
Jeśli się o mnie martwisz, wychodź szybko za mąż.
Dziecko Da-eul jest już takie duże.
Zawsze tak mówisz.
Tyle masz mi do powiedzenia?
Wcześnie zaczęła. Pyeong-hwa też jest sama.
Nawet nie wspominaj mi o Pyeong-hwie.
Ta to jest wprost niemożliwa.
Nic nie myślisz o ślubie,
bo trzymacie się razem.
Pogoń ją.
Pójdę, zanim zaczniesz zrzędzić.
Czekaj.
Spakuję ci trochę jedzenia.
Nakarmisz tego, jak mu tam, Yu-nama czy coś.
Nie.
Dlaczego nie?
Zerwaliśmy.
Dopiero co.
I dobrze.
Cieszę się.
Co za palant.
Jego strata.
Nawet nie znasz powodu.
Ale znam ciebie.
To na pewno jego wina.
Zapomnij o pieniądzach.
Powinnaś być z kimś, kto jest dla ciebie dobry.
Dobrze się stało.
Tak.
Też się cieszę.
Powiem ci coś.
Jak ci kiedyś znowu będzie tak źle,
to nie duś tego w sobie, tylko mów.
Dobrze?
Wściekać się możesz.
Beczeć też ci wolno.
Mnie możesz powiedzieć wszystko.
Dobrze. Tak zrobię.
Ale miło.
Babciu, jesteś najlepsza.
Boże drogi, moja maleńka dziewczynka.
Brawo.
Cieszę się, że to zrobiłaś.
Salon LVIP z Hotelu First Royal właśnie stał się topowy w branży,
prześcigając Ziemię Królewską Hotelu King!
Prezesie Han, twoje marzenie w końcu spełnione.
Całe życie chciałeś prześcignąć Hotel King.
To tylko salon. Nic wielkiego.
A założymy się?
Tym razem to tylko salon,
ale czy na tym się skończy?
Załóżcie się, a stawką niech będą hotele.
Nasze hotele to inna liga.
Podobno wydałeś fortunę, żeby dojść na sam szczyt.
Dasz radę?
To się nazywa inwestycja.
Zwycięstwo nad Hotelem King po latach porażek
daje mi inne spojrzenie na branżę.
W porządku, staraj się nas dogonić.
A będę!
Ile znaczą zyski z salonu w zarządzaniu hotelami?
Klientela składa się głównie z VIP-ów,
więc im większy przychód,
tym bardziej wyrafinowany jest hotel.
Dlatego hotele porównują zyski z salonów,
a nie ogólną sprzedaż.
Skoro wiesz,
to czemu First Royal nas przegonił?
Obdarzyłem was zaufaniem i wolną ręką.
A wy co?
Wzrosło im krótkoterminowo
po intensywnej reklamie…
Takie samozadowolenie to prosta droga na samo dno.
Teraz tylko salon,
ale na tym się nie skończy.
Współpracujcie i róbcie, co się da,
żeby wrócić na szczyt.
Tak, tato.
Dystrybucja i linie lotnicze tak samo.
Macie zajść tak wysoko, żeby First Royal został na zawsze w tyle.
Porównam waszą pracę
i zdecyduję, czy przepiszę całą Grupę,
czy rozdzielę na dwie.
Zrozumiano?
Tak.
Jaki masz plan?
Kazał połączyć siły,
ale ty nic nie możesz.
Jeszcze nie.
W przyszłości też nie.
Nie próbuj się wtrącać.
Siedź i patrz.
Ja się tym zajmę.
Czyli takie to uczucie.
Jakie?
Pogarda.
Nic nowego.
Miałeś się za jakiegoś ważniaka?
Ktoś mi powiedział…
Ludzie są tacy sami.
Każdego trzeba traktować tak samo.
…że wszystkich ludzi
należy traktować tak samo.
Wszystkich poza tobą.
Ty jesteś takim nowobogackim nikim.
Wiem.
Dlatego nie masz się co bać.
Dziękuję za wszystko.
Pójdę na górę.
Ty już wiesz…
Albo i nie.
Nawet nie wiesz, jak wygląda Ziemia Królewska.
Prezes musiał się pomylić, skoro cię tam wziął.
Szybko cię wyrzucą, nie masz co się starać.
Dobrze.
Szmat czasu, Su-mi.
Dzień dobry, pani Jeon.
Czołem.
Cheon Sa-rang?
Tak.
Jestem menadżerką Ziemi Królewskiej.
Oprowadzę panią.
Dzień dobry, jestem Cheon Sa-rang.
Miło mi poznać.
Mnie również.
Liczę na dobrą współpracę.
Pani Jeon.
Skończyła dwuletnie studia.
W porządku.
Chodźmy na górę.
Oprowadzę cię.
Większość naszych gości to prezesi
z pierwszej trzydziestki najbogatszych firm.
Jeden taki potrójny VIP zwykle wydaje więcej,
niż wynosi dzienny dochód reszty hotelu.
Dlatego nazywamy to miejsce pierwszą klasą hotelu.
Każdy konsjerż marzy, by tu pracować,
lecz nie każdemu będzie dane.
Nigdy nie sądziłam, że będę pracować na tym piętrze.
Nie mogę w to uwierzyć.
Postaram się nie być obciążeniem dla Ziemi Królewskiej.
Co powiesz o obrazie?
Nie znam się na sztuce,
ale jest super.
Czyż nie?
Prezes kupił osobiście w Nowym Jorku.
Ma oko do obrazów, nieprawdaż?
Tak, chyba ma.
Także i ciebie zwerbował tu osobiście.
Na pewno miał swój powód.
Ufam jego ocenie.
Nie przejmuj się plotkami.
Szanuj siebie, a inni też zaczną cię szanować.
Dobrze.
Do dzieła. Strój gotowy.
NAJLEPSZA PRACOWNICA CHEON SA-RANG
Witam, nazywam się Cheon Sa-rang.
Przemyślałeś sprawę?
Tak.
Całą noc myślałem.
Teraz też myślę.
Co zrobisz?
Powinienem był ją zatrzymać.
Powinienem był krzyknąć: „Ja jestem twój, a nie on!”.
Myślę.
Znowu?
Ciągle myślisz?
A co zrobimy, żeby Ziemia Królewska wróciła na szczyt?
Co?
Na szczyt?
Wiesz, czemu First Royal zajął pierwsze miejsce?
Miesiącami podążali za łowcami żeń-szenia
i zdobyli dziki żeń-szeń.
Sprzedawali go z winem za 100 mln.
Jestem pewien, że tak też zrobi pani Gu.
Właśnie dlatego
- bądźmy pierwsi. - Kopiujemy?
Nie, podążamy tylko za trendem.
Ale trzeba zarabiać uczciwie.
Kto tak mówi?
Kto ci tak powiedział?
Raczej nikt bogaty.
Typowy tekst biedaków.
Coś ty taki zawzięty?
Główny menadżer?
Skończę z niczym, jeśli będę tak siedział jak ty.
Masz tu etat.
No właśnie, etat i nic więcej.
Najwidoczniej
wybrałem złą osobę.
Idź, jeszcze możesz.
Złaź mi z oczu.
„Sam przejmę Grupę King!”
Ty nie masz takich męskich ambicji?
A niby skąd?
Niczego nie chcesz i nic cię nie obchodzi.
Ano. Znasz mnie.
Bo masz za dużo wszystkiego.
Niedostatek powoduje pragnienie.
A wyrzuć ten swój majątek na śmieci.
Chętnie bym został takim śmietnikiem.
Jak chcesz.
Proszę bardzo, rzucaj.
Śmiało.
Czekam.
Z wszystkiego, co mam,
najchętniej bym się pozbył…
ciebie.
Wynocha.
Nie chcę iść.
- Wyrzuć coś. - Wynocha.
Nie ma mowy. Daj mi coś.
Wynoś się…
Nowa pracownica Ziemi Królewskiej
przyszła się przywitać.
Dzień dobry.
Jestem Cheon Sa-rang. To mój pierwszy dzień tutaj.
Nasza miła pani Sa-rang
wreszcie tutaj, brawo.
Podobno w Ziemi Królewskiej mamy najlepszych pracowników.
Tak, pracujemy tam z dumą.
A teraz ona do was dołączyła?
Trochę ją znam.
Wymaga uwagi i ćwiczeń,
aby zyskała nieco obycia
i dobrych manier typowych dla Ziemi Królewskiej.
Oczywiście.
Będę o tym pamiętać
i nauczę się obycia
oraz dobrych manier typowych dla nas.
Tak będzie.
- Możecie iść. - Tak, panie Gu.
Dziękujemy.
Roczny plan biznesowy.
Przychód za zeszły rok…
Dlaczego taki byłeś?
Jaki?
Jakby ci się Sa-rang podobała.
Zgrywałeś żałosnego dzieciaka.
Nie było tak?
Co?
- „Żałosnego”? - Tak.
- „Dzieciaka”? - Tak.
Podoba ci się,
ale jej nie mówisz.
Chcesz zwrócić jej uwagę,
ale nie wiesz jak.
Dlatego jej dokuczasz i jesteś niemiły.
Tak robią dzieciaki.
Nie podoba mi się!
Jest taka fałszywa.
Absolutnie nie w moim typie.
Matko, co się tak wściekasz,
jakbym cię przejrzał żartem?
Wybacz mi, panie Gu.
Brak ci poczucia humoru, wyczucia chwili i popularności.
Dlatego nikogo nie masz.
Dzień dobry.
Przywitajcie się.
Dziś dołącza do nas pani Cheon Sa-rang.
Miło poznać.
Jesteśmy tu jak rodzina,
łatwo się odnajdziesz.
Nabywaj doświadczenia od innych,
a w razie czego wołaj mnie.
Postaram się, jak mogę.
Dobrze ją wyszkolę.
Teraz klauzula poufności.
A ja wracam do biura.
Do widzenia.
Pani Jeon jest miła, prawda?
Tak, wydaje się cudowna.
Masz rację.
Jest miła, nie ma uprzedzeń
i ma dobre serce.
Ale ja taka nie jestem.
Według mnie różnice trzeba pielęgnować.
Ukończyliśmy dobre uniwersytety.
Sam fakt, że taka po dwuletnich studiach tu jest,
umniejsza naszym wyrzeczeniom,
by się tu dostać.
Jeśli chcesz być zaakceptowana,
musisz udowodnić, że jesteś warta
pracować tu wbrew naszej tradycji.
Staraj się, choć nie będzie łatwo.
Bądź gotowa.
Dobrze.
Dam z siebie wszystko.
Chodź.
Du-ri.
Zatrudniają teraz byle kogo?
Sam prezes ją tu wrzucił.
Wiedziałem.
Już ja znam takie dziewczyny.
Od takich lepiej się trzymać z daleka.
Nasi goście należą do górnej 0,0001% populacji kraju.
Klauzula poufności jest po to, byś nie ujawniała,
co tu widziałaś i słyszałaś.
Jeśli cokolwiek ci się wymsknie,
poniesiesz odpowiedzialność, w tym finansową.
Podpisz.
Dobrze.
Masz social media?
- Tak. - Usuń swoje konta.
Wrzucanie zdjęć tego miejsca naruszyłoby klauzulę.
A nie wystarczy nie robić zdjęć?
Jak chcesz, możesz wracać na dół.
Usunę profile.
PODPISANO: CHEON SA-RANG
CENTRUM HANDLOWE KING
To nasz najlepszy sklep?
Tak, pani dyrektor.
Kto tu rządzi?
To ja.
Do Ra-hee, nadzoruję ten sklep.
Które sklepy pani nadzoruje?
Te z lotniska w Inczonie, Gimpo, Czedżu i sklepy w centrum.
Od jutra jest pani tu.
Skupimy się na tym sklepie.
Mamy podwoić sprzedaż.
Da pani radę?
Owszem, dam.
Pani Do będzie u nas pracować?
Najstraszniejsza jędza wśród starych jędz.
Co z nami będzie?
Ona jest aż taka zła?
Spójrz tylko na to dziwne imię.
Menadżerka Do Ra-hee.
Nie szkodzi. Robimy swoje.
Chodźmy.
Wracamy.
- Tak. - Właśnie.
Unikałaś wzroku.
- Dzień dobry. - Witamy.
To zespół z najniższą sprzedażą bezcłową podczas lotów?
Najniższą rangę mają trzy zespoły.
Oto jeden z nich.
Wasz szef?
Tak, to ja.
Jaki ma pani plan?
Postaramy się.
A wcześniej nie?
Przeciwnie.
Postaramy się zwiększyć sprzedaż.
Konkrety?
Zwiększymy sprzedaż tak,
by żaden z naszych gości nie opuścił pokładu
z pustymi rękami.
Czyli z łatwością podwoicie sprzedaż.
Postaramy się.
Nie zawiedźcie mnie.
- Do widzenia. - Do widzenia!
Kto to w ogóle był?
Pierwszy raz ją…
Pewnie jesteś w szoku.
- Dyrektorka zarządzająca. - Omal nie padłam.
Wie pan, że chińskie restauracje mają największą sprzedaż?
Tak, wiem o tym.
A dlaczego nie u was?
Przyjdę spróbować dań osobiście,
więc zmieńcie stare przepisy,
a nowe mają być za parę dni.
W tym tygodniu?
Nie dacie rady?
Wręcz przeciwnie, damy.
- Tego się pozbądź. - Tak jest.
Tego się pozbądź.
Tak jest.
Zwołałem personel w sprawie przychodów.
A ja tam po co?
Patrz na panią Gu.
Ona była w każdym dziale i dała im nowe wytyczne.
Rewelacja.
Czyli ja już nie muszę.
Zwolniła dziś dwie osoby.
„Tego się pozbądź. Tego też”.
Była straszna.
Jeden był za gruby, drugi za brudny.
Z obsługi?
A co, zarząd miała zwalniać?
A jeśli zwolni całą Ziemię Królewską?
Oraz, co gorsze,
jeśli zwolni i mnie?
Jestem niewinny.
Dla pana to nic wielkiego,
ale szeregowy pracownik jak ja może za to polecieć.
Pracuje pan u tatusia w ramach hobby,
ale inni muszą wiązać koniec z końcem.
To twoje zebranie
obejmuje też ekipę Ziemi Królewskiej?
Owszem, szczególnie, jeśli ty będziesz.
Idziemy.
Pan Gu zwołał zebranie z personelem
w sprawie przychodów hotelu.
Specjalna akcja promocyjna dla VIP-ów
byłaby najskuteczniejsza w krótkoterminowym zwiększeniu przychodów.
Tak zróbmy.
Jeśli pan woli,
możemy także zwiększyć wartość transakcji poprzez oferowanie wina premium
lub whisky jako podstawowego trunku.
Tak, dobrze.
Jeśli te propozycje nie pasują,
proszę powiedzieć, w jakim kierunku mamy zmierzać.
Właściwie to mi pasują.
Jest pani tam na miejscu i wie najlepiej,
więc posłucham pani sugestii.
Co najskuteczniej zachęci pracowników?
Szczerze mówiąc, więcej bonusów.
Tak zróbmy.
Jednak 30 000 wonów w bonusach, jak było ostatnio,
za sprzedaż alkoholu wartego 40 milionów,
niewiele zmieni.
Słucham?
Dostajecie 30 000 bonusu
za produkt wart 40 milionów?
Pierwszy raz to słyszę.
Tak.
Zwiększmy do istotnej kwoty.
Proszę mi podać cele sprzedaży.
Przejrzę je i wprowadzę w życie.
Dziękuję.
Postaramy się.
Spotkanie uznaję za zakończone.
FAŁSZYWA CHEON
ZADZWOŃ
WIADOMOŚĆ
Musimy porozmawiać po pracy.
No dobra.
Ciągle jest w pracy?
Nie zobaczyła?
Mogła nie przeczytać?
Dalej pracuje?
Robi nadgodziny?
Nie mam zasięgu?
Siedem. Osiem.
Dziewięć.
Dziesięć.
Raz, dwa, trzy…
Aż się klepsydra przesypie.
Jeszcze nie.
FAŁSZYWA CHEON
NIEODEBRANE
Pani Gu przyszła i było jak na wojnie.
Była też w sklepie Da-eul.
Ponoć w hotelu tak samo.
Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie.
Wygnała paru pracowników.
Wygnała? A dokąd?
Skąd mam wiedzieć?
Ponoć w twoim hotelu jest miejsce dla wygnańców.
Nie wiem.
Kto to taki?
Nie wiem.
Słuchaj,
nie muszę wiedzieć, gdzie trafili,
jak mnie czeka gilotyna.
A co, zrobiłaś coś?
Mamy podwoić sprzedaż.
Mało sprzedamy podczas lotów,
a wyjdziemy na zdrajców.
Jak to podwoić?
Będą nękać pracowników, aż się sprzedaż nie zwiększy,
więc zamęczą nas na śmierć.
Z tobą nie gadali?
Dali nam bonusy za sprzedaż.
Serio?
Twój zespół ma najlepiej.
Ile?
Nie wiem.
Bonusy będą albo ich nie będzie,
a ja zamierzam robić swoje.
Pracować normalnie.
A mnie nic nie czeka, mimo że robię więcej niż muszę.
Duszę się pośrodku.
Pomiatają mną starsi i młodsi.
Może poproś Da-eul o wskazówki.
Ma najlepszą sprzedaż.
Powinnam.
Brawa dla Da-eul.
Menadżerka, najlepsza sprzedaż, mężatka
i ma śliczną córkę.
Ma wszystko.
Zazdroszczę!
Ja też!
Wróciłam.
- Mama. - Cześć, Cho-rong.
Co narysowałaś?
Wróciłaś.
Zrób kolację. Jestem głodna.
Dobrze.
Spójrz na to.
Co z nimi?
Mamo, muszę iść zrobić zakupy.
Nic nie mamy.
Czemu nie poszłaś wcześniej?
Teraz długo będziemy czekać.
Rano zrobiłam żeberka i zupę z dorsza,
ale chyba jakiś włamywacz zjadł.
Dlatego jak gotujesz, musisz robić na zapas.
Nie oszczędzaj na jedzeniu.
Babciu.
Nie bądź niemiła dla mamy.
Ciocia z wujkiem i ta cholerna rodzina nam zjedli.
Kto cię nauczył takich słów?
Nie mów tak.
Jak już idziesz,
kup ogon wołowy i zrób dobry bulion.
Coś opadłem z sił.
- Nie mam apetytu. - Boże.
Trzy miski ryżu opróżnił i nie ma?
Tylko trzy, bo nie mam apetytu.
Na co czekasz?
Zrób zakupy.
Dobrze, zaraz wracam.
Cho-rong, chodź z mamą.
Popatrz tylko.
Mamo, nasz dom to nie restauracja.
Czemu ciocia zawsze u nas je?
Bo pewnie ja lepiej gotuję.
Ciągle przychodzi i tylko je,
nigdy nie zmywa
i kradnie wszystko dobre z lodówki.
Może powiemy policji?
Po prostu jestem dobrą kucharką. Dajmy jej spokój.
Cho-rong, chcesz lalkę?
Halo? Gdzie jesteś?
Możesz przyjść do sklepu?
Mam za dużo rzeczy.
Wybacz, jestem na kolacji z klientem.
Cały czas? Nie możesz się urwać?
Niby jak?
To część pracy.
Dobra, tylko zjedz coś konkretnego.
- Nie przemęczaj się. - Dobrze.
Ty tak samo.
Wrzuć na luz i odpocznij.
Późno wrócę, nie czekaj na mnie.
Pa.
Musimy pogadać.
Co podać?
Chciałem się spotkać.
Co? Kiedy?
Nie czytałaś?
Dzwoniłem też.
- Ma pan mój numer? - Oczywiście.
Jest w twoich aktach.
Ty mojego nie masz?
Nie mam dostępu do pana akt.
Proszę.
Tu jest mój numer, zapisz sobie.
Co chciał mi pan powiedzieć?
Muszę…
cię o coś spytać.
Słucham.
Porozmawiajmy po pracy przy kolacji.
Chwila.
Nie może być teraz?
Postawiłaś mi sok na Gapado.
Chcę ci się odwdzięczyć. Do zobaczenia.
Nie, nie trzeba.
Ale trzeba.
Nie znoszę być komuś coś winnym.
Mnie nie szkodzi.
Czy to dla ciebie
zbyt wiele,
żebyś zgodziła się ten jeden raz?
Ale zaraz,
czy kultura nie wymaga
dowiedzieć się najpierw, czy mam wolne?
Pani Fałszywa Cheon.
Powiedz mi,
czy masz jakieś plany
na ten wieczór?
Nie mam.
Dobrze.
A co powiesz
na wspólną kolację
ze mną?
Nie chcę.
Dlaczego? Czemu mi odmawiasz?
Nie panu.
Odmówiłam kolacji.
Dobrze, pani Fałszywa Cheon. Co innego wolisz?
Byłoby niezręcznie jeść samej z panem.
Nic pan nie zamawia?
Nie zamawiam.
Nie będę jeść!
A temu co?
Następne.
Musisz dzisiaj jakieś wybrać.
Dla mnie one są takie same.
Strasznie dużo tych samych zdjęć.
Wybierz coś, proszę.
Zdecydowałem.
Dziękuję. Które zdjęcie?
Po prostu muszę dziś zjeść z nią kolację.
Zaplanuj kolację z Cheon Sa-rang po pracy.
Żeby przyszła.
A coś się stało?
- Powitalna kolacja. - Powitalna?
Gdzie?
W hotelu.
Restauracja japońska.
Po tej kolacji
wybierzesz zdjęcie, tak?
Musisz. Proszę cię.
Dzień dobry. Szmat czasu.
Poproszę mocną kawę.
Zaniosę ją do kokpitu.
Nie, wolałbym tu wypić z tobą.
W tej przytulnej kuchni.
Przyniosę ją.
Charakterna jak zawsze.
Pójdźmy po locie na kolację. Dawno nie byliśmy.
Nie.
Proszę, przytulna kawa.
A teraz przepraszam.
Nie bądź taka harda.
Jak myślisz, kto na tym straci, jeśli zacznę być niemiły?
Nadal się ze mnie nabijasz?
Nie.
Nadal cię pragnę.
Dzień dobry.
Podać panu coś?
Co? Nie.
Już dostałem.
Oby tak dalej.
Coś się stało?
Nic takiego.
Masz plany na wieczór?
Będę odpoczywać.
Napijesz się ze mną piwa?
Jestem zmęczona. Nie mam nastroju.
Mama kazała ci coś postawić i podziękować za szal.
Nie trzeba. To ja dziękowałam.
Mama to tylko pretekst.
Sam chcę iść z tobą na kolację.
Możemy się umówić.
Ale fajnie.
Też tak myślę.
Wspaniale, co nie?
Tylko fale i wiatr.
Lubię, kiedy jesteś taka zadowolona.
Dziękuję za tamtą pomoc.
Jak mogłem nie reagować,
kiedy starsza stażem koleżanka tak biegnie?
Chciałem ci pomóc, żeby mnie było lżej w pracy.
Nie musisz dziękować.
Jeśli tak, to przykro mi.
Dlaczego?
Wybrałeś złą koleżankę.
Tylko ja zostałam na niższym stanowisku.
Jeśli nie awansuję za rok,
wszyscy się dowiedzą, że odpadam.
To byłby koniec.
Co z tego?
Co masz na myśli?
Nic nie zyskasz, przyjaźniąc się ze mną.
Daj sobie spokój.
Nie awansuję i co z tego?
Upadek z wysoka za bardzo boli.
Wolę być nisko i grać na długi dystans.
Wszystko dobrze.
Muszę być twoim bliskim współpracownikiem.
Będziesz tego żałował.
Nigdy.
Co myślisz o Mi-nie?
Świetna dziewczyna.
Bardzo ją interesujesz.
A ty?
Co?
Mnie ty interesujesz.
Tędy, proszę.
- Dobry wieczór, panie Gu. - Dobry wieczór.
- Co ty? - Co to jest?
Kolacja powitalna.
- Czemu? - Dla pani Cheon.
Kazałeś mi zorganizować.
Czy ty tak serio…
Ja ci…
- Niech zjedzą i idą. - Nie bądź nieśmiały.
Chodź do środka.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Zróbmy sobie zdjęcie przed jedzeniem.
Dobra, Hermès.
Raz, dwa, trzy.
Dziękuję.
O patrz, super wyszłaś.
Zdrowie. Oraz gratulacje.
Dziękuję.
Panie Gu.
Dziękuję, że znalazł pan czas dla nowej pracownicy.
Jedzcie.
- Może toast? - Jedzmy.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Pani Cheon.
Nie smakuje?
Nie, wszystko dobre.
Niczego nie widzę na talerzu.
Ryby złe?
Wszystko dobre.
Panie No, proszę zrobić dla niej stek.
To japońska kuchnia.
Wiem. W restauracji obok.
Nie trzeba, naprawdę.
Proszę mówić, jeśli ktoś z państwa nie jada ryb.
Ja akurat zjem wszystko.
Ja też. Lubię surową rybę.
- Mam iść sam? - Zaraz wracam.
Myślałem, że to drzwi.
Edward Jung, szef kuchni Zachodniej w Hotelu King.
Przygotowałem stek z polędwicy,
doskonały antrykot,
oraz australijską jagnięcinę.
Miłej kolacji.
Dziękuję.
Szybko, bo wystygnie.
Dobrze.
Co też najlepszego mówię?
Panie No, proszę pokroić.
- Dobrze. - Ja sama!
Sama będziesz jeść?
- Czy ci pomóc? - Nie.
Nie trzeba.
Jedzcie.
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Po co mnie tu wezwałaś?
Specjalnie mi pan utrudnia?
Niby czemu?
Nie prosiłam o kolację.
A ten wielki stek to co?
Chciał mnie pan zabić?
Ja nie…
Nie to miałem na myśli.
Widziałem, że nie jesz surowej ryby, więc był stek.
Czemu się złościsz?
Pan robi swoje.
Jasne, że tak.
Królewskie życie wśród służby.
A ja tam siedziałam jak na szpilkach
przez tę niepotrzebną uprzejmość.
Czuję już dość zakłopotania.
Skąd to zakłopotanie?
Chciałem wyrazić szacunek tą kolacją.
Wielki mi szacunek. To było jak zamach.
Niech pan udaje, że mnie nie zna.
Nie chcę tego szacunku.
Proszę.
Co poszło nie tak?
GONG YU-NAM
Sa-rang!
- Sto lat! - Sto lat.
- Sto lat, sto lat - Sto lat, sto lat
- Niech żyje, żyje nam - Niech żyje, żyje nam
- Niech nam żyje… - …sto lat
Wolno mi się cieszyć?
Powinnaś nawet bardziej.
Życz sobie dużo szczęścia.
URODZINY CHEON SA-RANG
Wszystkiego najlepszego!
Ty wszystko przygotowałaś?
Jak wytrawna gospodyni.
Dziękuję.
A ja jestem wytrawną konsumentką.
No dobra.
Otwórz prezent. Wybrałyśmy go razem.
Rety, dziękuję.
Zobaczmy.
- Co to? - Jutro masz urodziny.
Dzisiaj posiedzisz z nami,
a jutro ostra nocka z chłopakiem.
Ale on pamięta o urodzinach?
Rok temu zapomniał.
Nie mówiłam wam?
Zerwaliśmy jakiś czas temu.
No co ty, czemu nie mówiłaś?
Jakoś zapomniałam. Miałam dużo zajęć.
Jak mogłaś o tym zapomnieć?
Wszystko gra?
Tak, dobrze jest.
Właściwie czuję ulgę.
Aż się zastanawiam, czy w ogóle miałam chłopaka.
Tak to już jest.
Wrócicie do siebie?
Nigdy.
Przyniosę piwo. Włącz muzykę.
Świetnie. Będzie imprezka.
Sa-rang, wstawaj.
Wstawaj i pokaż, co potrafisz.
Wstawaj.
Dajesz!
BIURO GŁÓWNEGO MENADŻERA GU WONA
Czy wyglądam na kogoś,
kto może ignorować innych,
bo urodził się w dobrej rodzinie?
Trochę tak.
Ale kto śmiał ci tak powiedzieć?
Ktoś odważny.
Nie przejmuj się.
Taki się urodziłeś.
Po prostu ci zazdroszczę.
Idź, panie Gu.
Ja zajrzę do Ziemi Królewskiej.
Po co?
Miła pani Sa-rang ma urodziny,
więc dam jej kupon na bufet.
Taki pracowniczy bonus.
Wreszcie pokazujesz zęby.
Daj mi spokój.
- Bo mnie ugryziesz. - Nic nie robię.
Mógłbym z tobą walczyć, ale nie chcę.
Niby nie chcesz walczyć,
a za moimi plecami odbyłeś jakąś naradę.
Zarządzam Ziemią Królewską.
A ja zarządzam tobą w pracy.
Nie wiedziałeś,
że na wszystko musisz mieć moją zgodę?
Nie wiedziałem. Nie spojrzałem na hierarchię.
Nie wiem, dlaczego tu pracujesz,
ale ja ci nie odpuszczę.
Dam ci tyle pieniędzy, ile zechcesz,
ale odejdź.
Mam dość pieniędzy.
Mówię to dla twojego dobra.
Nie skończ jak twoja matka.
Widzisz?
Nikt o niej nie pamięta.
Ani ty, ani ja.
Takie przegrane życie.
Nie?
Wyrzuć ten zegarek.
Dziecinada.
Tego szukasz?
- Oddaj. - Nie chcę.
Oddaj. To moje.
Odeszła, bo cię nie chciała.
Zapomnij o niej.
Nie!
Nie…
Ja będę obsługiwał ten stół.
Ty stań cicho z tyłu.
Nie wcinaj się z jakimś namawianiem.
Rozumiem.
Chciałbym zamówić wino.
Od niedawna mamy dobre roczniki Chateau Margaux i Zeñi.
Które lepiej pasuje do posiłku?
Poproszę sommeliera o bardziej szczegółową sugestię.
Nie możemy tyle czekać.
Sam pan coś zasugeruje.
Do dzisiejszego posiłku pasuje każda butelka.
Pani to ta najlepsza pracownica, tak?
Owszem, dzień dobry.
Nadal ma ten piękny uśmiech.
W takim razie
posłuchajmy rady najlepszej pracownicy hotelu.
Skoro tak, mogę zaproponować Zeñę?
Wyśmienite wino z Chile.
Zapach porzeczki i jeżyn ładnie łączy się
z zapachem wanilii z beczki dębowej.
Czuć tam drobnoziarniste taniny i wytworność wina o mocnym smaku.
Doskonale uzupełni państwa stek jagnięcy.
Zna się pani na winie.
Prawie jak jakiś ekspert.
Mam certyfikat sommelierki.
Wiedziałem, że mam dobre oko do ludzi.
Aż chciałbym panią wykupić.
Zapłacę dwa razy tyle.
W moim hotelu.
Dziękuję pięknie.
Boże drogi.
Czy przygotowywać posiłek?
Sa-rang, co ty robisz?
Mamy whisky single malt za 40 mln.
Czemu poleciłaś wino?
Mógł zamówić whisky.
Właśnie dlatego mówimy, że nie znasz podstaw.
Ale prezes sam prosił o rekomendację wina.
Ty też sugerowałeś wino.
Mniejsza z tym.
Sprzedawaj droższe rzeczy.
Droższe.
Zapamiętaj sobie.
Jasne?
Tak, zapamiętam.
AKTA PRACOWNIKA
Panie Gu.
Pan powie, czego szuka, a pomogę.
Czy na serwerze może brakować akt?
Nie, wpisaliśmy dosłownie wszystko
w ramach cyfryzacji.
To czemu nie ma?
Musi tam być.
Wypłaty i odprawy są w systemie księgowym.
Tego nikt nie usunie.
To wszystko z roku 1989?
Tak.
Czy mogę spytać, kogo pan szuka?
Teraz już nieważne.
Niespodzianka! Wszystkiego najlepszego.
Co robisz?
Zarezerwowałem ładne miejsce.
Nadal się dąsasz?
Przecież zerwaliśmy.
Nie chciałam cię widzieć.
Nie dąsałaś się przez kimbap?
Dlatego zarezerwowałem stolik w luksusowej restauracji.
Nie przejmuj się jedzeniem.
Słuchaj.
Myślisz, że dlatego z tobą zerwałam?
Takich powodów jak ten miałam setki.
Za kogo mnie masz, że tak pomyślałeś?
Przepraszam.
Poprawię się. Wybacz mi.
Przestań przepraszać!
Gdybyś mówił szczerze,
nie zachowywałbyś się w ten sposób.
Mam cię po prostu dość.
Zakończmy to.
Jesteś okropna.
No i samolubna. Nie możesz sama decydować.
Mogę.
Moja miłość skończona, a ty rób ze swoją, co chcesz.
Zejdź mi z oczu.
Zawsze byłaś taka okropna?
Jesteś tą samą Sa-rang?
Puść mnie.
Jesteśmy już sobie obcy.
To moje miejsce.
Słucham?
To jest…
moje miejsce.
UŚMIECH LOSU
Ten strój…
Świetnie razem wyglądacie.
Wiedziałem.
A ty co…
Ona nie chce cię więcej widzieć.
- O co chodzi? - Czemu nie odpisałaś?
- Na co? - Na sms-a.
- Odpisałam. - Potem znów napisałem.
Jestem w pracy.
Tylko zgrywałem wystraszonego.
Patrz, serce.
Dobre.
Ulubione jedzenie, pogoda i kolor.
Powiedz, co lubisz.
Skąd takie zainteresowanie?
Napisy: Cezary Kucharski