UŚMIECH LOSU
AKTA PRACOWNICZE
To wszystko z roku 1989?
Tak.
Czy mogę spytać, kogo pan szuka?
Nie wiem, dlaczego tu pracujesz,
ale ja ci nie odpuszczę.
Mówię to dla twojego dobra.
Nie skończ jak twoja matka.
Teraz już nieważne.
Dzień dobry.
Zejdź na dół i zjedz coś.
Gdzie moja mama?
Wczoraj jej nie było i dzisiaj też jej nie ma.
Wstań, proszę.
Pan prezes już czeka.
Proszę.
Dzień dobry.
Nie uśmiechajcie się.
Przestańcie się uśmiechać.
Nie uśmiechajcie się!
Macie się nie uśmiechać!
Nie uśmiechajcie się.
Przestańcie.
To moje miejsce.
Słucham?
To jest…
moje miejsce.
Czyli umiesz płakać?
Na chwilę ci pozwolę.
Nie ruszaj się.
Chodźmy.
Odwiozę cię do domu.
Nie trzeba. Wrócę sama.
Wsiadaj.
Gdzie twój parasol?
Odleciał.
Trzeba było go pilnować.
Nie chciałam.
Wiatr zabrał go hen daleko stąd…
a ja poczułam jakąś taką ulgę.
Może powinnam była puścić go już wcześniej.
Dalej mówisz o parasolu?
Czy o twoim związku?
Wysiądę przy jakiejś stacji metra.
ODCINEK 5
Halo.
- Fałszywa Cheon. - Tak, słucham.
Co?
Gdzie jesteśmy?
Proszę.
Co to?
Pewnie nie pasuje.
Załóż raz, a potem wyrzuć.
Zaraz, pan poczeka.
Chodźmy coś zjeść.
Masz urodziny.
Co, u licha…
Ten strój…
Czekaj.
Ludzie wezmą nas za parę.
Nikt tak nie pomyśli.
Mnie stać na wiele więcej.
W porządku, proszę tu spojrzeć.
Świetnie razem wyglądacie.
Może kolejne zdjęcie?
Ale my nie jesteśmy razem.
Och, przepraszam.
Myślałam, że jesteście, bo dobrze razem wyglądacie.
- A co z tym… - Proszę nam zostawić.
Dobrze.
Życzę udanej kolacji.
Dziękujemy.
Mówiłam.
Źle nas odczytała.
Tak ci przykro,
że biorą cię za moją dziewczynę?
Czemu pan kupił podobne ubrania?
Poprosiłem w sklepie o cokolwiek.
Nie jesteś warta mojego czasu.
Ano fakt.
Nigdy nie kupowałem nikomu ubrań.
W sumie nie było warto,
no i nie podoba ci się,
ale lepiej to niż mokre.
Dziękuję panu bardzo.
Nie bądź fałszywa.
Poważnie dziękuję.
Buty też w dobrym rozmiarze.
Co za ulga.
Przypadkiem trafiłem.
Proszę, państwa posiłek.
Życzę smacznego.
My mamy to wszystko zjeść?
A koniecznie musimy?
Jedz, ile chcesz.
Co za marnotrawstwo.
Nie wiem, co lubisz.
Dlatego zamówił pan wszystko?
Powiedz mi.
- Ale co? - Co lubisz.
Ulubione jedzenie,
pogoda i kolor.
Powiedz, co lubisz.
A czemu chciałby pan wiedzieć?
Żeby niczego nie marnować.
Żeby było tylko to, co lubisz.
Ale dzisiaj ja stawiam.
To twoje urodziny.
Pozwól mi postawić chociaż kolację.
Zwykle nie obchodzę urodzin.
Czemu nie?
Bo tego dnia czuję się taka nieistotna.
Ciągle robię sobie nadzieję i dostaję kopa.
Jak nie mam oczekiwań, jestem spokojniejsza.
To fałszywe uczucie.
Oszukujesz samą siebie.
Sztuczne pocieszenie.
Jesteś taka fałszywa.
Życzę smacznego.
Ja stawiam.
- Proszę. - Dziękuję.
Kwota rachunku to 1 684 000 wonów.
Że ile?
Słucham?
Nie, nic.
Zapłacę kartą.
- Proszę. - Nie, ja przecież stawiam.
Przywilej solenizantki.
Trzeba korzystać.
Przepraszam pana.
Potrzebny będzie podpis.
Dziękuję.
Dziękuję. Niech pan wraca bezpiecznie.
Zaczekaj.
Może i dzień jak każdy, ale niech się skończy słodko.
Co, nie lubisz tortów?
Lubię.
Uwielbiam torty.
Dziękuję, bardzo miło.
Poprosiłem szefa kuchni, żeby zrobił, więc powinien być dobry.
Szefa kuchni? A kiedy?
Poprosiłem, żeby dostarczyli,
jak tam przyjechaliśmy.
A on pewnie już kończył pracę.
Dlatego bardzo grzecznie go poprosiłem.
To zwykłe zawracanie głowy.
Bardzo grzeczna prośba głównego menadżera.
Dla pana to zwykła prośba,
ale dla nas to rozkaz do wykonania.
Pewnie tam siedział dłużej przeze mnie.
O tym nie pomyślałem.
Od teraz będę uważał.
Dziękuję bardzo za dzisiaj.
Dziękuję też za tort.
- Leć. - Dobrze.
Wszystko jasne.
Wiedziałem.
Coś mi tu śmierdziało.
To dlatego ze mną zerwałaś?
Taki miałaś plan.
Co tu robisz?
A co on tu robi?
Kim jesteś?
A ty kim?
Ja? Chłopakiem Sa-rang.
Chłopakiem? Niby jak?
Jesteś moim byłym.
Byłym? Kto, ja?
Zerwaliśmy, więc jesteś moim byłym.
A co to za dureń?
Nie twoja sprawa.
- Jak nie moja? - Jesteś jej byłym.
Czyli nie twoja.
Nie wtrącaj się.
Wystarczy już.
Wiem, że tego żałujesz.
Schowaj dumę do kieszeni i wracaj.
Policja. Jak możemy pomóc?
Halo?
Ktoś śledzi mnie do mojego domu.
- Mój adres… - A ty co?
Prosiłam, ale nie słuchasz.
Nie mam wyboru, muszę to zgłosić.
Lepiej już idź.
Czemu mnie wyganiasz?
Czujesz się winna?
Zdradzałaś mnie?
- Ty! - No co?
Dobrze zrobiłam, że z tobą zerwałam.
Powinnam była o wiele wcześniej.
Posłuchaj.
Wróć tu jeszcze, a cię uduszę. Dotarło?
Jeśli odejdziesz, to koniec.
Nie będzie odwrotu.
Naprawdę koniec!
Co za…
- Co jest? - Mówiła coś.
- Puść. - Nie słyszałeś?
Płakała w swoje urodziny w samotności.
Ledwo wydobyłem jej uśmiech.
Nie psuj tego. Idź już.
A ty co…
Puść mnie.
Puszczaj, mówię!
Zostaw.
Zostaw, proszę.
Ona nie chce cię więcej widzieć.
Prześladowanie drugiej osoby to forma przemocy.
Jeśli chcesz się z nią spotkać,
grzecznie ją poproś.
Rozumiesz?
Ja pierdzielę.
Już ja ci pokażę.
Wszystkiego najlepszego.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Nie wie, że to ja?
DZIĘKUJĘ
Wiesz, kto pisze, prawda?
- Halo? - To ja.
Wiem.
To czemu nie odpisałaś?
Nie dał mi pan szansy.
Ale słuchaj.
Gdyby coś takiego się powtórzyło,
zadzwoń do mnie.
Policja ma za dużo na głowie.
To się nie powtórzy.
Spokojnie pan jedzie.
Jestem szefem, który chroni pracownika.
Dzwoń do mnie śmiało.
Dobrze. Rozumiem.
Halo?
Wszystkiego najlepszego.
Nie miałem okazji powiedzieć ci wcześniej.
Dziękuję.
W porządku. Odpoczywaj.
Dobrze. I…
Jazda.
Gratuluję wam
Gratuluję wam ostatniego miejsca
W końcu tylko my byliśmy ostatni!
Skąd te smutne miny?
Chcecie mnie wykiwać?
Zostałam upokorzona przed całym zarządem.
Dopięliśmy swego, więc trzeba świętować.
Przepraszamy.
Przepraszacie?
Tak okazujecie skruchę?
Słuchajcie.
Zmówiliście się, żeby mnie wylali?
Kto odpowiada za sprzedaż?
Ja.
Sprzedaż podczas lotu zaczyna się od wejścia na pokład.
Trzeba się starać,
uśmiechać, ile można,
układać bagaże,
podawać jedzenie
i robić wszystko, co się da,
żeby pasażerowie pomyśleli:
„Kurczę, chyba muszę coś od niej kupić”.
- Tak jest. - Pamiętajcie.
Jeśli w tym miesiącu nie wygramy, wszyscy pójdziemy na dno.
Jasne?
- Tak jest! - Tak jest!
Bardzo proszę.
Wyluzuj, jak jesteśmy same. Pracujemy tu razem od początku.
Dobra.
Powinnaś dostać ten awans.
Chciałabym,
ale chyba zrezygnuję.
Chyba nie chcesz, żeby całe życie uważali cię za gorszą?
Wszyscy już dostali ten awans.
Tylko ty masz biały szal.
Przez to mają o tobie niskie mniemanie.
Zrobili czat grupowy bez ciebie. Dziecinada.
Jest czat beze mnie?
Właśnie o tym mówię.
Tym bardziej powinnaś dostać awans.
Po co ci te certyfikaty językowe z najlepszymi wynikami?
Sama na placu boju.
Ale ja ci pomogę.
Naprawdę?
Tylko zwiększ sprzedaż.
Jeśli będziemy pierwsi,
pociągnę za kilka sznurków.
Dobrze.
Postaram się.
Wróciłam.
Hej.
Znowu to samo.
- Co? - Co z nimi?
A co…
Czyli tak.
Nic między wami nie ma,
ale zmokłaś, a on kupił ci ubrania firmy Thom Brownie?
Co nie?
Nie powiesz nam, kto to jest?
Niech ci będzie.
Kimkolwiek jest, próbuje cię zdobyć pieniędzmi.
To nie tak.
Poprosiłem w sklepie o cokolwiek.
Nie jesteś warta mojego czasu.
Wiesz, ile to kosztuje?
I niby mu się nie podobasz?
Faceci nie wydają na kobiety, które ich nie interesują.
Jeśli mu się podobasz, umów się z nim.
Pełna zgoda.
Kupił ci nowe buty, bo stare zamokły.
Skąd znał twój rozmiar?
Mówiłaś mu?
Nie.
Co za ulga.
Przypadkiem trafiłem.
Ale okażesz mu wdzięczność po takim prezencie?
Bo ja wiem.
Zastanów się.
Darował prezent i swe serce.
Byłabyś okropna, gdybyś się nie odwdzięczyła.
Nie wstyd ci?
Właśnie.
Ale nie wiem, co lubi,
a jest bardzo wybredny.
Bez obaw.
W Alandze mamy idealny portfel na karty.
Pasuje nawet wybrednym.
Nie próbuj mi tu nic wcisnąć. Nie znasz go.
Dam ci dużą zniżkę.
Nie ma mowy. Niczego nie kupię.
A co powiesz na tę wodę kolońską?
Cena niezbyt wygórowana, a młodzi mężczyźni za nimi przepadają.
Doskonale trafia w wyrafinowane gusta.
Może podać?
Co się wtrącasz?
Gagatek jeden.
Jestem zdesperowana.
Zrozum, proszę.
Co?
Znowu nie wyrobiłyście normy?
Byłyśmy ostatnie.
Proszę mi pomóc, pani Gang.
Kup wodę kolońską.
Albo od razu dwie.
Mówię, że nie chcę!
Proszę, kup! Inaczej nie możesz opuścić pokładu.
A tobie co?
Jesteś Gang Da-eul?
Co z naszą słodką Pyeong-hwą?
Ogarnij się i wracaj do nas!
Personel King Air zmniejsza własny bagaż,
aby zabrać więcej produktów bezcłowych.
Mamy wszystko.
Proszę, kup coś.
- Nie. - No weź!
Klientko?
Nie możesz mi tego zrobić.
Jeśli ten produkt nie pasuje, mamy mnóstwo innych.
Proszę kupić coś ode mnie.
Nie, dziękuję.
Ej!
Droga Sa-rang, wyjdź i…
Czeka nas Tydzień Superrolnika organizowany przez zespół ds. zakupów.
Prosimy Ziemię Królewską o wsparcie.
Tydzień Superrolnika…
Co to?
Odwiedzamy w całym kraju sprzedawców,
którzy nas zaopatrują,
i prosimy o dalszą współpracę.
Nagabujemy.
Nie ma nic za darmo.
Jakość wymaga wysiłku.
Czemu Ziemia Królewska, a nie zespół?
Po to ich zatrudniliśmy.
Są zbyt kompetentni, żeby się tym zajmować.
Znajdźmy innych.
To mój hotel.
Ja o tym zdecyduję.
Tak jest w prawie całym hotelu.
Wyjątkiem jest miejsce, w którym ja decyduję.
Koniec zebrania.
Idę.
Wiem, że ci tu dobrze, ale przynajmniej zapukaj.
- Dokąd idziesz? - Zapukać.
Nie wchodź tu.
Miałeś nie wchodzić.
- Co? - Będzie pojedynek?
Ale jaki?
Pani Gu ciężko pracowała,
a ty wszystko zepsułeś.
Ciężko coś uknuła?
Tak się dzisiaj nie robi.
Próbujesz pomóc, ale nie masz takiej władzy.
Może tym razem odpuścisz?
Przegrana to wygrana.
Nie próbuję wygrać.
Nie chcę takich wycieczek.
Dopóki tu jesteś,
nie będzie spokoju.
Będąc w Wielkiej Brytanii,
marzyłem o dniu,
w którym wrócę do Korei
i uczynię cię prezesem Grupy King!
Właśnie dlatego
co tydzień przynosiłem ci raporty o poczynaniach grupy.
Czemu ich nie przeglądałeś?
- A to co? - Ej.
Ej!
- Co to jest? - Oddawaj.
- Dobra. Proszę. - Oddawaj.
Co to jest?
Mogłeś podrzeć.
To coś cennego?
Nic takiego.
Jak to? Jesteście ubrani tak samo.
Nie bądź śmieszny. Wcale nie.
Właśnie, że tak.
Miała urodziny.
Urodziny?
A na moje urodziny tak się nie ubieramy.
Taki pracowniczy bonus.
A mnie załatwisz takie wdzianko w ramach bonusu?
Też takie chcę!
Przepraszam.
Wracaj tu!
Prawie by podarł.
Jest pan zajęty po pracy?
Nie, ani trochę.
Chwila.
JEST PAN ZAJĘTY PO PRACY?
Oczywiście, że tak.
Rozumiem.
Co?
To wszystko?
Nie tak miało być.
A o co chodzi?
Chyba będę mieć kilka wolnych minut.
Może się spotkamy po pracy?
Czemu nie odpisujesz?
Boże.
Musiałem przyjść osobiście?
- O co chodzi? - Czemu nie odpisałaś?
- Na co? - Na sms-a.
- Odpisałam. - Potem znów napisałem.
Jestem w pracy.
Zabieram.
Nie wolno nam używać komórek w pracy.
Słucham.
O co chodzi?
Ale jest pan zajęty.
Powiedz mi.
O co chodzi?
No co?
Właściwie…
Zastanawiałam się…
czy możemy się spotkać po pracy.
Mam nawał pracy.
Ale poświęcę
cenny czas dla ciebie.
Nie trzeba. Nie musi pan.
Oddam ci
swój cenny czas.
Do zobaczenia.
- Jaki on fajny. - A czemu?
W tym roku odpada nam Tydzień Superrolnika.
- Serio? - Zawsze kazano nam,
a to działka zespołu ds. zakupów.
Pan Gu powiedział, że to nie nasze zadanie.
Z nim mamy jak w niebie.
Jego imię oznacza „zbawienie”.
Przybył nas uratować.
Nasz bohater.
Mam nadzieję, że zostanie prezesem.
Cieszy was, że tamto nas ominie?
Ty tam nigdy nie byłaś, co?
- Nie. - To siedź cicho.
A o czym rozmawiałaś z panem Gu?
Podpadłaś mu?
Dodał mi otuchy.
„Dasz radę”.
- „Dasz radę”? - Tak.
Nie…
Pan zostanie.
Dlaczego?
Ludzie nas widzą.
A to przestępstwo?
Nie, proszę.
Opuści pan szybę?
Rety.
Co jest?
Proszę.
Co to?
Nic takiego.
Chciałam podziękować za tamten dzień.
Nie musisz mi nic dawać.
- To biorę. - Czekaj.
Doceniam gest.
- Przyjmuję. - Nie trzeba.
Ale przyjmuję.
Sa-rang.
- Tak. - Nie wracasz?
Do zobaczenia.
Proszę już wracać.
To tyle?
Tak. Miał być pan zajęty.
Nie chcę marnować cennego czasu.
No nie.
Chodźmy zjeść.
Słucham?
Jestem głodny.
Dobrze.
Ale ja stawiam.
Szybko.
Klient numer 159.
- Tak. - To nie my.
Jaki mamy numer?
Trzeba czekać.
Tyle czekania na jeden posiłek?
To popularne miejsce, nie przyjmują rezerwacji.
W życiu na nic nie czekałem.
Jak widać.
Musi być świetna restauracja, skoro ludzie stoją
i marnują czas.
Dla mnie na przykład czas jest…
Chodźmy. Wrócimy kiedy indziej.
Dlaczego?
Nie chcę marnować pana cennego czasu.
Następnym razem zarezerwuję stolik.
Nie dałaś mi skończyć.
Olśniło mnie…
Olśniło mnie
i chcę wiedzieć, jak to jest czekać.
Chcę tego doświadczyć.
Nie musi pan.
Ale tak zrobię,
choć nie muszę.
Siadaj.
Ja zawsze musiałam na wszystko czekać.
Czekałam na autobus, na taksówkę.
„Kiedy będzie moja kolej?”
„A jeśli przede mną będzie koniec kolejki?”
Ale ktoś mi powiedział,
że wszyscy ludzie czekający w kolejce
pracują na tych, co czekać nie muszą.
Patrzę na nas i przyznaję im rację.
Czemu dzielisz ludzi po czymś tak zwykłym jak kolejki?
Nie masz serca.
Klient numer 161.
To nie my.
Albo i my.
Pali się coś?
Nigdy czegoś takiego pan nie widział?
Tylko mi nie mów,
że dla nas też będą tak głośno gotować.
Będą, a co?
Powinno się jeść w ciszy.
Chaotyczne i niewygodne miejsce.
Przychodzę tu na specjalne okazje.
Narzeka pan, możemy iść.
Czekaj.
Nie jest wygodnie,
ale dam radę.
Mogę przyjąć zamówienie?
Poprosimy dwa zestawy specjalne.
- A co do picia? - Louise-Conti.
Słucham? Co pan mówi?
Louise-Conti.
Dwa piwa prosimy.
- Dobrze. - Dziękuję.
Ja stawiam i ja wybieram.
Piwo smakuje lepiej, kiedy kufel jest zimny?
Ludzie skupiają się na opakowaniu, ignorując sedno.
Nie zna się, a mówi.
Poproszę, wypiję sama.
Doceniam gest, więc wypiję do dna.
To jakaś przysługa?
„Znajdę czas, zaczekam, dam radę”.
Do tego stuknę.
Cóż za zaszczyt, że mogę z pan stuknąć kuflami.
Co to ma być?
No i jak?
- Super, co? - Dobre.
Ale dlaczego takie dobre?
Dlaczego to takie dobre?
Mogę więcej?
Kiedy będziemy jeść?
Ale tchórzem podszyty.
Nieprawda.
Bo ja…
tylko zgrywałem wystraszonego.
Komplementowałem ten występ.
Jasne, było widać.
Ale tamten palec…
Możemy już jeść?
Tak, proszę.
Dobre, co?
Zaraz…
Zrobił serce.
Jakim cudem…
Raz, dwa, trzy.
Zrobię więcej zdjęć. Raz, dwa.
Patrz, serce.
Kto je zje?
Co zjemy następnym razem?
Następnym?
No…
a nie?
Nie, to koniec.
Dlaczego?
Bo czuję się niezręcznie, jedząc z panem sama.
Ale ja nie.
Kiedy powtórka?
Mówię, że nie.
- Czemu? - Bo to niezręcznie.
- Nie dla mnie. - A tylko to się liczy?
Dobrze.
Koniec z niezręcznością.
Pozwalam ci.
Co?
Umie się pan uśmiechać?
Trzeba było się uśmiechać na Czedżu.
Mylisz się. Nie lubię uśmiechów.
Może następnym razem mięso?
Znam świetną restaurację.
Podziękuję. Pan idzie ze znajomymi.
Nie mam żadnych.
Dlaczego?
Bo ich nie potrzebuję.
A co powiesz na makaron?
- Cóż… - Dobrze. Sam zdecyduję.
Przepraszam.
- Nie chce mięsa, to makaron. - Nie słyszy pan?
- Makarony… - Halo?
- Z małżami… - Halo?
- Z czosnkiem… - Słyszy mnie?
- Z ikrą kremową… - Mówię, że nie idę.
- A ten swoje. - A ja idę.
Dołączysz do mnie?
To niespodzianka? Nie spodziewałam się.
Jadłeś kolację?
Zamówić coś?
Musimy porozmawiać.
Chcę rozwodu.
Kocham kogoś innego.
Jak długo tym razem?
Zabaw się i tyle.
Naprawdę ją kocham.
W porządku.
Kochaj ją, ile chcesz.
Nie zatrzymuję cię.
Ale rozwód wykluczony.
Nie potrzebuję pieniędzy.
Chcę tylko rozwodu.
Toczę wojnę z Wonem.
Ojciec jeszcze nie wybrał następcy.
Nie wchodź mi teraz w drogę.
Gdy odziedziczę Grupę King, zrobię, co chcesz.
- Hwa-ran. - Teraz ci nie wolno.
Nie odejdziesz, póki ci nie pozwolę.
Niespodzianka!
Co to jest?
Czy to nie wasza rocznica?
Wyjątkowy prezent ode mnie dla was.
Z głębi serca
życzę wszystkiego najlepszego!
Dziękuję. Postaw w środku.
Doktor Yoon wrócił do Korei?
Nagła sprawa w pracy, dlatego nie dawał znać.
Ponoć kogoś ma.
Tylko przelotnie.
Dopilnuj, żeby nie wypłynęło.
Dopilnuję. Spokojnie.
Nie martwię się o ciebie.
Jeśli ludzie zaczną plotkować,
zmarnujemy środki, blokując to gadanie.
Do rana masz zatwierdzić Tydzień Superrolnika.
Mówiłem, że z tego rezygnujemy.
Myślisz, że działasz w ich interesie?
Pracownicy mają tam pracować.
Zrobią, co im każemy.
Możemy im płacić, ale nie zmuszę ich do czegoś takiego.
Cóż za heroizm.
Nawet nie wiesz, czego oni chcą.
A chcą pieniędzy.
Niczego więcej.
Nie popisuj się i podpisz.
Witamy.
Przepraszam, ale piesek mógłby przeszkadzać innym klientom.
Czy może go pani trzymać?
Kupię tylko jedną rzecz.
Prosimy o zrozumienie.
Jeśli będę musiała nosić Charlesa,
to będzie mi niewygodnie.
Czy ja mam tutaj cierpieć?
Już dobrze, kolego.
Kupimy coś i wychodzimy.
Wie pani, kim ona jest?
To „Matka narodu”,
aktorka Mo Seong-ae.
Przepraszam, ale piesek może wystraszyć klientów.
Proszę zrozumieć.
Chcesz się kłócić?
Dobrze.
Zwykle nie przejęłabym się, gdyby mnie wypraszano,
ale dzisiaj bardzo mi zależy!
Ojejku.
Pani Gang, on robi kupę!
Milutko, prawda?
Charles, zrobiłeś kupkę?
Brawo.
- Chodźmy. - Przepraszam.
Musi pani posprzątać.
- Co? - Kupę Charlesa.
To nie moje zajęcie.
Od tego wy jesteście.
Poza tym kupka Charlesa jest czyściutka i nie będzie śmierdziała.
Skoro nie, może pani sama posprząta?
Jesteś śmieszna.
Nawet mnie tu wpuścić nie chciałaś.
A teraz mam sprzątać po psie?
Chcę kierownika!
To ja.
Wspaniale.
A więc pokieruj sprzątaniem.
Ja się tym zajmę.
Nie, to nie nasze zadanie.
Przepraszam panią, ale czy może pani wejść i posprzątać?
Słuchaj.
Jestem Mo Seong-ae, „Matka narodu”!
Nie wiesz?
A ty dokąd?
Co robisz?
Czemu to sprzątasz?
Nie mówiłam ci, żebyś znał swoje miejsce?
Ludzie patrzą. Spokojnie.
Ktoś wrzuci to do sieci
i znowu będzie chryja.
Mówię ci, że dzisiaj niektórzy ludzie nie znają swojego miejsca w szeregu.
Tym razem odpuszczę, bo jestem miła.
Cieszcie się, że do was przyszłam.
Bo więcej nie przyjdę!
Co za komedia.
Do widzenia.
Mam za nią rzucić solą, żeby odgonić nieszczęście?
Daj spokój.
Zwykły pech. Teraz trzeba zjeść coś ostrego.
- Boże. - Co jemy?
Co tu macie dobrego?
Oto najpopularniejsze danie.
POLECA „MATKA NARODU”
Przepraszam. Przyjdziemy innym razem.
- Chodźmy. - Zjadłyśmy przed przyjściem.
Pani wybaczy.
Naprawdę musimy?
To nasza praca.
Rób, co ci każą.
Tak robią młodsi.
Idę odpocząć,
a ty dzwoń do każdego z listy.
Tak jest.
Dzień dobry, Cheon Sa-rang z Hotelu King.
Jak się pan miewa?
Dzwonię kontrolnie, bo dawno pana nie widzieliśmy.
Nie, gdzie tam.
Dziękuję, zawsze pan taki miły.
Zapraszamy, kiedy znajdzie pan chwilę.
Dziękuję.
Dzień dobry, Cheon Sa-rang z Hotelu King.
Trochę czasu…
Dzień dobry.
Dobry wieczór.
Cheon Sa-rang z Hotelu King.
Dzwonię, by do nas zaprosić.
Dobrze. Do widzenia.
Dziękuję.
Dzień dobry panu.
Co robisz?
- Słucham? - Do kogo dzwonisz?
Do gości, żeby sprawdzić, co u nich.
Sama do nich wydzwaniasz?
Czy chcesz dostać premię?
Kilka wonów więcej.
Wykonywałam polecenie,
by zaprosić gości, co ma zwiększyć sprzedaż.
Jakie polecenie? Kto ci kazał?
A nawet jeśli,
to gdzie masz godność?
Mogę spytać o to samo.
Nasz kierownik mógłby nam pomóc,
a nie obrażać mnie za pracę.
Takie podlizywanie się ludziom
to jest dopiero obraza.
Nie podlizuję się.
Wykonuję swoją pracę.
Pracę?
Jesteś w zespole na miejscu.
Godne pochwały, że pomagasz w sprzedaży.
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Panie Gu?
Wszyscy pracownicy tak pracują?
To znaczy jak?
Wydzwaniają do gości
i śmieją się, mówiąc:
„Zapraszamy pana”.
Co za masakra.
Aż tak się starają?
Wysoka premia była dobrą motywacją.
To ma być staranie się?
Tydzień Superrolnika, co?
Przyślij pracowników.
Miało go nie być.
Byłem złoczyńcą, nie bohaterem.
Muszę pomóc, skoro zależy im tylko na pieniądzach.
Wołaj.
Dobry pomysł.
Przegrana to wygrana.
Słuchaj mnie dalej,
wszystko pójdzie jak z płatka.
O tak.
Wołam.
Gada trzy po trzy…
Uwaga.
Zapadła decyzja,
że czeka nas Tydzień Superrolnika.
- Słucham? - Miało nie być.
Pan Gu pewnie zatwierdził.
Postanowione, więc do dzieła.
Sami ustalcie, kto gdzie jedzie.
- Tak jest. - Tak jest.
Do dzieła!
- Tak jest! - Tak jest!
A przy nas udawał, że mu zależy.
Pogrywał z nami?
Wiedziałem. Wygląda na takiego, co by nóż wbił w plecy.
Po twarzy człowieka widać charakter.
Nic nie poradzimy.
Przygotujmy się.
Ja pierwsza.
Ktoś jest przeciw?
Ale ja nie mam nic.
Nie masz wyboru.
Został żeń-szeń.
Żeń-szeń?
Najważniejsze miejsce. Ubierz się ładnie.
Musisz przekazać prezent osobiście.
Weź ze sobą ubrania na zmianę.
Dobrze.
Grafik Superrolnika ustalony.
Orzech królewski i czarna persymona w środę.
Ostrygi z Tongyeong, uchowce z Wando i dziki żeń-szeń dzisiaj.
Już?
Przez ciebie mają opóźnienie.
GRAFIK TYGODNIA SUPERROLNIKA
GÓRA JIRI, CHEON SA-RANG
SEUL DO GURYE
Co za absurd.
Jedzie nocnym autobusem z Seulu
i będzie w Gurye o 4.40 rano.
Potem ma kolejny autobus, który jedzie godzinę i 20 minut.
Będzie w domu mistrza od żeń-szenia o 7 rano.
Ma się z nimi przywitać,
pomóc w domu, porobić zdjęcia
i wrócić autobusem o 1 w nocy.
- A potem rano do pracy? - Tak.
Ma pojechać i wrócić w jeden dzień,
tak bez snu?
Może spać w autobusie.
Czemu to takie ważne,
że ludzie muszą tyle robić?
Sam zatwierdziłeś.
Zapłacimy im 200 000 wonów.
Nikt nie narzeka.
DZIKI ŻEŃ-SZEŃ
Jak korzeń dzwonka.
Bezpiecznej podróży.
Weź dzień wolnego, jakby co.
Jedziesz już?
Czemu ciągle kasujesz, co napisałeś?
Skoro się martwisz, to do niej zadzwoń.
Co?
O czym ty mówisz?
Z nikim nie piszę.
Właśnie widzę. Zadzwoń do niej.
Skup się na drodze.
Przecież jadę.
Grzeczniej może.
Skręcę w lewo.
Jest tu kto?
Mogę w czymś pomóc?
Boże.
Dzień dobry, jestem z Hotelu King.
Ach, tak.
Starego nie ma.
Proszę. Ja mu dam.
Muszę to zrobić sama.
Nie ma sensu.
Nie dojdzie pani do niego z tym wszystkim.
Przychodzą do nas z hoteli z całego kraju.
Ale po co?
Stary nie chce mieć nikogo poza Hotelem First Royal.
Ale pochwalę panią.
Proszę odpocząć i wracać do Seulu.
Nie, dziękuję.
Wie pani, gdzie znajdę męża?
Poszedł w góry.
Jak już pójdzie, nigdy nie wiem, kiedy wróci.
Ale chciałabym się spotkać i przywitać.
Uparta pani jest.
Da pani radę chodzić po górach?
A którędy?
Pani pójdzie tam prosto, aż zobaczy małą chałupę.
Męża pani znajdzie gdzieś obok.
Długo się tam idzie?
Blisko tam jest.
Ale w tych butach?
Nie, mam inne. Wszystko jest tutaj.
- Tam się pani przebierze. - Dziękuję.
Mówiła, że blisko.
Idę już dwie godziny. Gdzie on jest?
MAPA POGODY
- Będzie dziś padać? - Według prognozy tak.
Ale w górach bywa inaczej.
Silne burze i mocne porywy wiatru.
Góry nie są niebezpieczne?
Zabawne, że się martwisz, skoro sam ją tam wysłałeś.
Kto się martwi?
Nie było tematu.
Przyglądam się trendom sprzedaży.
- Nie chcesz zajrzeć? - Nie.
Nie idziesz na seminarium nt. polityki, prawda?
Nie idę.
Martwisz się o Sa-rang?
Pewnie, że tak.
- Co? - Lecisz na nią.
Bądź dla niej miły. Co ty taki drażliwy się zrobiłeś?
Wcale nie lecę.
Łeb mi pęka, idź już.
Słuchaj.
Dzisiaj jest tylko 30% szans na deszcz.
Nie martw się bez powodu.
O nie, co…
Co?
Cholera.
Co jest?
Co znowu?
GŁÓWNY MENADŻER GU
Tak, panie Gu.
Nie myśl sobie. Dzwonię jako menadżer.
- Gdzie jesteś? - W górach.
Chyba nie pada?
Ojejku!
Pada.
Wracaj na dół.
Najpierw dam temu panu prezent.
Masz złazić natychmiast.
Czemu poszłaś w deszczu?
Rozum postradałaś?
Sam mnie pan tu wysłał.
Wrócę, jak już skończę.
Mam gdzieś ten żeń-szeń czy co tam.
Zejdź z tej góry.
Chwila.
Co jest?
Chwileczkę.
No co jest?
Co się dzieje?
Boże drogi!
GŁÓWNY MENADŻER GU
Niemożliwe.
GŁÓWNY MENADŻER GU
Żyję?
O nie.
No i co teraz?
Halo?
Jest tu kto?
Jestem na dole, pomocy!
O nie.
Umrę z głodu albo wyziębienia.
Czy to już koniec?
Kto dobrze je, dobrze wygląda po śmierci.
Nie wiem, czy to żeń-szeń.
Co to było?
Boję się.
Czy ja umrę?
Co ze mną?
Boję się, babciu.
UŚMIECH LOSU
Dziękuję.
To ja!
Uratowałem ją!
Czemu wy jecie, skoro to byłem ja?
Za mną.
- Obierałeś już cebulę? - Ja?
Rób, co mówię.
Boże! Co jest?
To ja, Gu Won.
Pomocy.
Jesteś za stary, żeby żyć na koszt ojca.
Zbierasz na wkład własny?
Jesteś ranna?
Co to ma być?
Miałem cię chronić.
Możesz mnie zabrać.
Na randkę.
Napisy: Cezary Kucharski