UŚMIECH LOSU
Co mówią?
W taką pogodę nic nie zrobią.
Wznowią poszukiwania, jak tylko…
Będzie za późno.
Już się wycofali.
Lepiej zaczekaj.
Dawaj helikopter.
Helikopter?
Jaki helikopter?
Jak mam to załatwić?
No i na co ci helikopter?
Muszę tam być.
W taką pogodę nie polecisz.
Poza tym musisz mieć zgodę pani Gu.
Czyli jest ryzyko?
Zyski zdają się początkowo rosnąć,
ale to tylko złudzenie.
Zysk netto na dłuższą metę spadnie…
Czyli mylę się?
Ależ nie.
Brak mi wyczucia co do przyszłości firmy?
Nie.
Czyli do tej pory robiłam dobrze.
Tak, zgadza się.
Skoro ja mam rację, a wy się mylicie,
to po co tu jesteście?
W handlu równoważymy stabilizację z ryzykiem.
Aby udowodnić, że Alanga
nie była tylko ryzykowną inwestycją…
O co chodzi?
Potrzebuję helikoptera.
Mam spotkanie.
Zaginęła pracownica.
- Zgłoszono mi. - Co dalej?
To nie sztab kryzysowy.
Co z tego?
Helikopter.
Potrzebuję twojej zgody.
Panie Gu.
Czy ktoś z tu obecnych ma stanowisko niższe od twojego?
Dość już tego wszędobylstwa syna prezesa.
Chcesz mojej zgody? Trzymaj się formalnego postępowania.
Przepraszam za najście.
Nasza pracownica utknęła w górach.
Nie odbiera telefonu, ale możemy ją namierzyć.
Poszukiwania wstrzymano z powodu pogody.
Właśnie dlatego
potrzebuję helikoptera.
Porozmawiamy później.
- Pani Gu. - Wyjdź.
- Nie mam czasu. - Nikt go nie ma.
Nie widzisz, że jesteśmy w trakcie spotkania?
Proszę.
Żadna firma nie wyśle helikoptera po pracownika.
Wiesz, ile kosztuje jeden lot?
Opamiętaj się.
Hwa-ran.
Ty ją tam wysłałeś.
Trzeba było tych pracowników nie wysyłać.
Kontynuujmy.
Na czym skończyliśmy?
Mówiliśmy o inwestycji w Alangę i ryzyku.
Zawsze chciałam stworzyć z Alangi słynną luksusową markę.
- Po to… - Marzenia.
Firma zbyt zapatrzona w zyski,
która nie dba o pracowników,
nie będzie żadną luksusową marką.
Czcze marzenia.
Mówi ktoś, kto o niczym nie marzy.
Prawda?
Sam polecę tym helikopterem.
Pokażę, jaki jestem wszędobylski.
Życzę państwu grubej kasy.
Uruchomcie helikopter.
Gu Hwa-ran się nie zgodziła.
Ale tu mówi Gu Won.
Wezmę to na siebie.
Kiedyś musiało nastąpić starcie.
Teraz pani Gu już ci nie będzie podskakiwać.
Nieźle załatwiłeś pierwszy pojedynek.
Tu chodzi o czyjeś życie.
Nie o władzę.
Władza ratuje ludzi.
Wracaj do domu.
Dam ci znać, co z nią.
Nie wracam.
Nic tu po tobie.
Ja zostanę.
A ja polecę.
Zwariowałeś? W taką pogodę?
Miłość cię oślepia,
- tak nie można! - Puść.
A jak coś ci się stanie, co ze mną?
Tylko ciebie znam w tej pracy!
Postawiłeś na złego konia.
Już mnie zostaw.
Po moim trupie!
Nie dam ci przejść, będę jak kłoda!
To się połóż!
Co? Nie słyszę!
Szybko! Nie ma czasu!
W takim razie miłego lotu!
Tędy, proszę!
Ale masz wrócić cały!
Tylko tam uważaj!
Nie daj się!
ODCINEK 6
Co to było?
Boję się.
Czy ja umrę?
Boję się, babciu.
Co robisz?
- Zostaw mnie! - To ja!
- Puszczaj! - To ja!
Pan Gu?
Tak.
To ja.
Zraniłaś się? Nic ci nie jest?
Człowiek? Nie duch?
Tak, to ja.
Tak strasznie się bałam, że tu umrę.
- Nic ci nie jest. - Dziękuję.
- Już dobrze. - Dzięki.
Jestem przy tobie.
Myślałam, że umrę.
Cel uratowany.
Wygląda dobrze.
Zawracam, za mocno wieje.
Skąd pan się tu wziął?
- Z helikoptera. - Pożyczył pan helikopter?
Miałem w domu.
Skąd ktoś miałby mieć…
No tak, pan ma.
Ale jak wrócimy na górę?
Idziemy i już.
Nie jest pan sam, prawda?
Zrzucą nam linę albo coś.
Zaraz.
Jest pan sam i bez niczego?
Przynajmniej masz towarzystwo.
Faktycznie, przynajmniej tyle.
No ale…
Kiedy się ogarnąłem, już tu leciałem.
Nie miałem chwili do namysłu.
Wiedziałem tylko, że muszę cię uratować.
Dlaczego?
Sam się zastanawiam.
Dlaczego tu jestem?
A co teraz zrobimy?
Nie martw się.
Jestem tu.
Halo? To ja, Gu Won.
Pomocy.
Z czego się śmiejesz?
Bez powodu.
„Pomocy”.
Rano przyślą ekipę ratunkową.
Trzeba wytrzymać do rana.
Co za ulga.
Ochronię cię.
O ludzie.
Co to było?
Słyszałem coś, coś tu jest.
Kto tu kogo chroni?
Ja tylko osłaniałem tyły.
Jasne? Zawsze to powtarzam.
Wrogowie atakują od tyłu.
Więc ja…
Boże! Co to jest?
No nie.
Łatwo pana przestraszyć.
Wcale nie.
Jedzcie, ile dusza zapragnie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
W życiu takiego tchórza nie widziałem.
Czy to duch, czy to dzik, trzeba walić jak mężczyzna.
Wciąż mi dźwięczy ten pisk w głowie.
Zgadzam się.
Chwila, co?
Żaden pisk. To był okrzyk wojenny.
W sumie taki ryk.
Bum!
Coś w tym stylu.
Panienka z Hotelu King?
Tak. Przepraszam za kłopot.
Mówią mi, że panienka nie wróciła, więc wyszedłem jej szukać.
Wyszła panienka w taką pogodę?
Odwaga czy brawura?
Ona nie myśli.
Co z tego, że firma kazała?
Co panience po firmie, jak sama umrze?
Praca nie jest warta życia.
Nie ma nic głupszego.
Ma pan rację.
Chciałam zignorować polecenie, ale szefostwo mi kazało.
Szefostwo? Kto konkretnie?
Właśnie on.
Ale pyszne. Dziękuję.
Pan je.
Powinni cię zbadać
w jakimś pobliskim szpitalu.
Nie mam na to czasu.
Muszę wracać do pracy na nocną zmianę.
Kogo obchodzi praca?
To polecenie szefostwa.
A na przyszłość
nie narażaj życia dla firmy.
W zasadzie nie chcę. Samo przychodzi.
Naucz się mówić nie.
Przeciętny pracownik jak ja nie ma wyboru.
Obiecuję ci.
Coś takiego
więcej się nie powtórzy.
Co tu robisz z samego rana?
Chciałam pozamiatać, zanim się gospodarz obudzi.
A co go obchodzi, że mu pozamiatasz?
Przyjechałam mu pomóc, więc muszę pracować.
Dawaj, teraz ja.
Nie, ja.
- Nie, ja to zrobię. - Nie trzeba.
Nie zamiatasz zbyt dobrze.
Daj, ja dokończę.
Nie trzeba.
- Dawaj. - Ale ja.
- Z drogi. - Źle.
- Uwaga. - Dawaj.
Sio mi stąd!
Co mi pan wchodzi w paradę?
Panie Gu.
Pierwszy raz obrywam.
Nic panu nie jest?
- Nic. - Ojejku.
Dawaj.
- Ja dokończę. - Nie.
- Nie trzeba. - Dawaj i już.
- Daj. - Przepraszam.
No już, puść miotłę.
Zostaw to mnie.
Nie tak się zamiata. Patrz teraz.
O tak.
Tak.
I tak.
I jeszcze tak.
- Tak się to robi. - Chwila.
Czekaj.
Bo ja…
Nic ci nie jest?
Uderzył mnie pan w ranę z wczoraj.
Czekaj…
Kamyk.
Usiądź.
Przepraszam. Nie chciałem.
Czy może…
Boli bardziej niż wczoraj.
Co za ból.
Strasznie boli.
Na pewno.
Posprzątam. Ty sobie siedź.
Ani drgnij.
Ja się tym zajmę.
Ty nie wiedziałaś, jak zamiatać.
Pierwsze widzę taką miotłę, ale patrz.
- Tutaj też. - Dobrze.
- Dobry jestem, co? - Bardzo!
Hotelowy tort i ciasteczka.
Zamówiłam specjalnie dla państwa.
Trochę się ubrudziły.
Dziękuję, chętnie zjem.
Prosimy współpracować z nami.
Chętnie zamówimy żeń-szeń.
Pracuję tylko dla Hotelu First Royal.
Panienka się nie kłopocze i wraca.
Czy mogę jakoś państwu pomóc?
Jeszcze przed powrotem.
Mówiliśmy pani, że nie trzeba.
Nie ma co.
Panienka wraca, bo jest ranna.
Zrobię wszystko.
Umiem sprzątać i prać.
Szef panience kazał?
Nie kazałem.
Ależ kazał pan.
Nie ma co, panienka wraca.
Już mi panienka zamiotła przed izbą.
Ja panu zamiotłem.
Jak się panience praca znudzi, zapraszam do mnie.
Umie panienka chodzić po górach, to może zbierać żeń-szeń.
Racja, żeń-szeń!
Sekundę.
Tak?
Proszę spojrzeć.
Wykopałam wczoraj w górach.
Niech pan powie,
czy to żeń-szeń?
Niby potrafisz ukopać?
To nie żeń-szeń, tak?
Korzeń dzwonka.
Nawet nie pytaj. Widać, że korzeń dzwonka.
Żeń-szeń.
- Co? - Naprawdę?
Dziki żeń-szeń.
Ale rzadkość.
Mało kto umie wykopać.
Stoją za panienką trzy sprawiedliwe pokolenia.
Nawet ja znalazłem taki tylko raz.
Panienko.
Widać wiedziesz uczciwe życie.
W zasadzie tak.
Zechce panienka ze mną pracować?
Góra Jiri się zgodziła.
Proszę pana.
No nie.
Przykro mi.
Nie pozwolę.
Pani jest naszą wartościową pracownicą.
A pan co?
Najlepsza pracownica w hotelu.
Już dwa lata z rzędu.
- Tak. - Dwa lata.
Fakt.
Proszę mnie puścić.
Co to było?
Dziękuję panu za ratunek.
Ja cię uratowałem.
Proszę to wziąć.
Gdyby mnie pan nie uratował,
umarłabym w tamtym lesie.
To ja cię uratowałem.
Odwdzięczaj się mnie.
- Ja to wezmę. - Ej!
Nie mogę przyjąć.
Zbyt cenna rzecz.
Ale ja nalegam.
Nie mogę przyjąć daru niebios.
Powinna panienka dać swemu ojcu.
Nie mam ojca.
A więc matce.
Matki też nie mam.
Słucham? No to…
Co z tym pani zrobi?
Dam babci. Będzie zachwycona.
Tak, panienka da babci.
Chwileczkę, tylko zapakuję.
Coś tak cennego
zasługuje na wielki szacunek.
Dziękuję.
Proszę pomyśleć też o naszym hotelu.
Panienka zapewniła mi przypływ dobrej energii.
Gdy znajdę najlepszy dziki żeń-szeń,
wyślę do Hotelu King.
Proszę wracać.
Naprawdę?
Poważnie?
Obiecał pan. Nie można wycofać.
W porządku.
Ale i zapraszam do mnie.
Wrodzony talent
w poszukiwaniu żeń-szenia!
Zgadza się. Znalazłam żeń-szeń!
Znalazłam żeń-szeń!
Prześlę żeń-szeń,
jak tylko jakiś znajdę.
Proszę nie przysyłać pracowników.
Nie róbcie im tego.
Wykorzystywałem tych pracowników,
gdy tylko tu przyjeżdżali.
Ale dzięki niej oprzytomniałem.
Mogła skończyć tragicznie.
To nie ja ją wysłałem…
To byłem ja.
Dziękuję za pomoc.
Dam radę.
Naprawdę dam.
Podziękuj i już.
Dziękuję bardzo.
Nie, nie tak.
Dziękuję panu z całego serca, panie Gu.
Musisz mi dziękować takim oficjalnym tonem?
Inaczej byłby brak posłuszeństwa.
A nieważne.
Co ja gadam?
Trzeba było wrócić helikopterem, a nie nocować.
Musiałem jechać pięć godzin.
- Sa-rang, nic ci nie jest? - Nic.
Zabieraj.
Nie zapraszałem cię.
Zrobiłeś w pracy scenę,
bo chciałeś pomóc pracownicy.
Prezes chce cię widzieć.
Jesteś cała?
Tak, jestem.
Co z pracą? Coś się tam stało?
Wtargnął do pani Gu i zażądał helikoptera…
Wystarczy już. Jedźmy.
Zaatakował ją.
- Zapraszam. - Wskakuj.
Jedziemy.
Słuchaj, możesz…
Dobrze.
Tak?
Z tyłu.
Dobrze.
Zamknę te drzwi.
Sam mógł sobie zamknąć.
On taki wymagający jest.
- Spróbuj zrozumieć. - Dobrze.
Słyszę was.
Już jedziemy.
Jak tam było?
Prawie umarłam.
Właśnie. Tak się martwiłem,
że przyjechałem tu bez snu.
Dziękuję.
Boli mnie noga,
więc dobrze, że nie jadę autobusem.
Chcesz się odwdzięczyć?
Możesz mi postawić obiad.
Pewnie.
Naprawdę?
Co zjemy?
Na co masz ochotę?
Pan zdecyduje, panie No. Ja stawiam.
Jakie „panie No”?
Cóż za formalność.
Sang-sik.
Tak jak ostatnio.
Uwaga, bo w końcu tak zrobię.
Tak zrób.
To ja!
- Co? - Uratowałem ją!
Czemu wy jecie, skoro to byłem ja?
Nielogiczne i nierozważne.
Co z wami?
Zatrzymam się na jedzenie.
- Innym razem. - Żadnym innym!
Wy nie jecie razem!
Sa-rang, jedz. Ja stawiam.
- Dziękuję. - Proszę.
Ich popisowa przekąska to kiełbaska.
Ta jest moja.
Ale z niego dzisiaj szkarada.
Bierz, co chcesz, byle nie kiełbaskę.
- Nic nie chcę. - Czemu?
Ja poprowadzę. Ty siedź z tyłu.
Będę wdzięczny.
- Wyciągaj to. - Co?
Widzisz?
Tak wygląda sukces. Ucz się na moim przykładzie.
Szef mnie tak traktuje, bo jestem niezbędny.
Prawda?
Pewnie to lubisz.
Jedźmy po cichu.
Będą cię traktować jak teraz,
- tylko słuchaj się mnie. - Dobrze.
Panie Gu, chce pan spróbować?
Nie chcę.
Pan spróbuje, dobre.
Ale on nie chce.
Zrobiłoby mu się niedobrze.
Ja zjem.
Wbiję na patyk.
Dobre?
Przydrożne ciastka orzechowe najlepsze.
Pycha.
- Możesz więcej. - Nie, ty zjedz.
Najlepiej pasują do kawy.
Muszę do toalety.
Chyba nie zdążę.
MOP JUNGJEON
Pewnie rozbolał go brzuch.
Tak się kończy obżarstwo.
Nic mu nie będzie?
Nie ma mowy.
Martwisz się?
Oczywiście, że tak.
A co ze mną?
- Słucham? - O mnie się nie martwisz?
To ja cię ocaliłem,
ale martwisz się o innych i innych karmisz, czy dajesz żeń-szeń.
No bo…
o pana też mogę się martwić.
Nieważne.
Wszystko dobrze? Bardzo cię boli?
Nie.
Zwykły ból brzucha.
Weź tydzień chorobowego.
Płać firmową kartą i się rozerwij.
Naprawdę?
Dziękuję.
Nie dziękuj. Zostawiam cię tutaj.
Na takich warunkach zostawiaj mnie gdzie chcesz.
Wielokrotnie.
Jedź ostrożnie.
Miłej randki.
Halo?
Rozłączył się. Gadałem do siebie.
Ledwo zdążyłem.
DO SEULU
Gdzie?
- Słucham? - Mieszka twoja babcia.
Damy jej żeń-szeń.
Ale prezes dzwonił.
Nie szkodzi. Mów.
Mogę jej zawieźć później.
Mów.
Serio nie trzeba.
JOAS
Proszę pani?
Tak, czym mogę służyć?
Ile dostajecie za taką sprzedaż?
- Słucham? - Prowizji. Na pewno coś macie.
Nie dostajemy prowizji.
Co za okropna firma.
Nasza firma, Joas, daje dużą prowizję od każdego produktu.
Mam poziom diamentowy i zarabiam 40 mln wonów miesięcznie.
Los mi panią zesłał.
Przyjmę panią do nas. Co pani na to?
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Tak, czym mogę służyć?
Podsłuchałem.
Proszę wypełnić.
Podanie o członkostwo w Joas.
Przepraszam pana.
- Nie wolno nam… - Pani firma jest skąpa.
Ze mną dostanie pani 50, 60 mln wonów.
Przykro mi.
Polityka firmy mi zabrania.
Pani tylko wypełni podanie.
Nazwisko, telefon, numer dokumentu tożsamości.
Przykro mi.
W tym kraju wszystko wolno.
- Gdzie twoje maniery? - Co?
Już miałam sama panią wpisać.
Co się wtrącasz?
Ja?
Kto pierwszy, ten lepszy.
Pani się wpisze.
Co ty odwalasz, człowieku?
Już raz mi ukradłeś członka!
- Łachudra! - Co ty, babo?
- Spokojnie. - Babo?
- Tak! - Babo?
Już nie żyjesz.
A dawaj!
- Ja ci dam! - Chwila.
- Spokój. - Babsztyl!
- Babsztyl? Już ja ci… - Spokojnie.
Gdzie twój rozum?
- Ty wredna! - Stracony!
Szanowni państwo, wlecieliśmy w obszar turbulencji.
Dla bezpieczeństwa
prosimy pozostać na miejscach i zapiąć pasy.
Szanowni państwo…
Ledwo wyrobiłam.
Wody się napij.
Dzięki.
Pyeong-hwa.
Gdzie twój but?
Robimy wózek i jedziemy.
Wracasz tam
bez buta?
A tak nie wolno?
Tak.
Do lądowania daleko, możemy coś sprzedać.
Gdzie on jest?
Tego szukasz?
- Włożyć ci? - Nie.
Sama włożę.
Dzięki.
Będę bardziej uważać.
Nawet jak znowu zgubisz, to ci znajdę.
Jesteśmy.
WOŁOWINA W KOTLE GOTOWANA
„Wołowina w kotle”?
Zupa z krowiej głowy?
Nie, tylko z mięsa z głowy.
Chce pan spróbować?
Nie, dziękuję.
Ale ty idź.
Dziękuję za podwiezienie. Bezpiecznego powrotu.
Zaczekam.
Nie, bo chwilę się zejdzie. Pan jedzie.
Do zobaczenia.
Właśnie, gdzie ja…
Babciu, jestem.
Co?
Co tu robisz?
Nie w pracy?
Patrz, dziki żeń-szeń. To dla ciebie.
Dobra, zakładaj fartuch.
Sama wykopałam ten żeń-szeń.
- Spójrz. - Rozumiem.
Zacznij podawać.
Proszę. Na jednej nóżce.
- Butelkę wina ryżowego. - Smakuje?
- Synowo! - Tak?
Jeszcze miskę ryżu.
- Halo! - Matko jedyna!
A ty kto?
- Słucham? - Kim jesteś?
Czemu podglądasz kobietę przez dziurę?
Podglądam? Zerknąłem tak tylko.
Właśnie.
Czemu zerkasz na moją Sa-rang tym swoim lubieżnym wzrokiem?
Lubieżnym?
Nie wychodziła, to chciałem zerknąć, co robi.
„Moją Sa-rang”? Jest pani jej babcią?
A ty kolegą z pracy?
Tak.
Trzeba było tak od razu.
Dobra.
Bierz worki i za mną.
Słucham?
Siadaj.
Słucham?
Siadaj, mówię.
Trzymaj.
Siadaj no.
Dobrze.
Obierałeś już cebulę?
Nigdy.
Co?
Co mnie okłamujesz?
Naprawdę.
Czyli co, nie umiesz?
- Nie. - Nie bądź mięczak i rób, co mówię!
Babciu, kolejka jest.
- Gdzie poszłaś? - Niech czekają albo idą.
Mogą zjeść gdzie indziej.
Posłuchaj no.
Najpierw tutaj odcinasz.
Potem odcinasz tutaj.
Jak już obierzesz tę warstwę,
to będzie wyglądać tak.
Oto twoje zadanie.
Moje?
Dlaczego?
Rób, co mówię.
Bóg ci pobłogosławi.
Babciu, mamy dużo zamówień!
- Ale… - Już idę.
Co za gagatki niewychowane.
Obieraj.
Co ci ludzie?
Z tego
ma wyjść to.
Okej.
Spójrzmy sobie.
Co?
Boże drogi.
Takie piękne cebule zniszczyłeś.
Co teraz będzie?
Co ty, stopą kroiłeś?
Boże mój.
Po co ja cię z tym zostawiałam.
Boże.
Nie wytrzymam z nim.
Nie do wiary.
Czemu płaczę?
Boże!
Co jest? Pan tutaj?
Znaczy…
Skąd ten fartuch?
Twoja babcia mi dała.
Poznał ją pan?
Było nie dać się złapać.
Ale złapała.
Chyba mnie wykorzystała…
- Wejdź. - Dobrze.
Spisałeś się, a teraz pij.
- Co to? - Zdrowy napój.
Do dna.
Dziękuję.
Co to było?
Dobre dla mężczyzn.
Mieszanka wyciągu z piskorza
z odrobiną larw.
Boże drogi.
Taki wrażliwy mężczyzna jest do niczego.
Ale on ma wysokie stanowisko w pracy.
Czemu kazałaś mu obierać cebule?
Wysokie czy nie, mężczyzna jak inni.
Żaden z niego syn prezesa.
Słuchaj, musisz iść po tofu.
Dobrze.
Lepiej się pan czuje?
Jak można pić piskorza i larwy?
Kazałam panu wracać do domu.
Jestem lojalny.
Znaczy co, lojalny wobec nas?
Oczywiście.
Omal razem nie zginęliśmy.
No i cię uratowałem.
To może postawię panu coś słodkiego?
Podziękuję, nie cierpię słodyczy.
Tak dla smaku.
W dowód lojalności.
Tak dużo bulionu?
Jest wyśmienity.
Ile się należy?
Sześć paluszków rybnych i cztery naleśniczki.
Jedno 3000, drugie 2000, czyli 5000.
Wypiłem też cztery kubki. Proszę doliczyć.
Bulion jest za darmo.
Ale on taki pyszny.
Pięknie dziękuję.
Mój portfel.
Proszę.
Oddam ci.
Nie trzeba. Jesteśmy u mnie, więc ja stawiam.
Mogę prosić jeszcze jedno?
- Ile tylko chcesz. - Jedno.
Proszę. Na koszt firmy.
To może jeszcze.
Proszę bardzo.
GRA W KARPIA KRÓLEWSKIEGO
To istnieje? Za dzieciaka się grało.
Co jest?
KARP KRÓLEWSKI
Wybrać jedno.
- Mam 18. - Kolejna przegrana?
Po raz dziesiąty z rzędu.
Co za talent.
Na pewno w tym można wygrać?
Naturalnie.
Jeszcze jedna runda.
Dasz tysiaka?
Nie, wystarczy tego.
Ostatni raz. Pożycz mi 1000 wonów.
Ostatni raz był kilka kolejek temu.
O, proszę.
Ten już ostatni.
Jeszcze jeden raz.
Tylko 1000 wonów.
To już hazard.
Jaki hazard? Zwykła batalia.
Sam za to płacę.
W sumie twoimi pieniędzmi.
Tak wygląda hazard.
Nie i już.
Poza tym nie mam gotówki.
Bierzemy i znikamy.
Tylko 1000 wonów.
Proszę?
Zagram jeszcze jedną rundę.
Tylko 1000 wonów.
Jeszcze…
jedna runda.
Serio tak się pan przymila?
Tak, pożycz 1000 wonów.
W tej grze trudno wygrać.
Dużo grałam i nigdy nie miałam głównej nagrody.
Pokażę ci.
Proszę, tylko 1000 wonów.
Tak bardzo pan chce?
Jeszcze raz?
Proszę.
Ale po raz ostatni.
- Mówiłaś, że nie masz kasy. - To biorę.
Jeszcze jedna runda.
Tym razem grasz ze mną.
Powiedz kiedy.
Stop.
Błagam.
Nie może być.
Numer 39. Karp królewski!
- Mamy go, mamy karpia! - Jakim cudem?
Wygraliśmy! Niemożliwe!
Wygraliśmy!
- Patrzcie, tamten nasz! - Nie wierzę!
- Co ty zrobiłaś? - Ale super!
No i jest karp.
Ekstra.
- Zabiorę go. - Dobrze.
Ojej.
- Wygrałem. - Obłęd.
No proszę.
Taka radość?
Tak.
Niczego bardziej w życiu nie pragnąłem.
Radość małych rzeczy.
Małych? To karp królewski.
A wydał pan na niego 10 000 wonów.
Nie ma nic za darmo.
Żeby wygrać, trzeba zainwestować.
Grałam w to wiele razy, kiedy byłam mała.
Nigdy nie widziałam, żeby ktoś wygrał karpia królewskiego.
Całkiem fajnie panu wyszło.
Widzisz, takie coś nie spotyka byle kogo.
Wygrałem, bo to byłem ja.
Tylko ja tak mogę.
Jasne, pewnie.
Ale kasę zwrócę.
Nie trzeba.
Jesteś cała?
Jesteś ranna?
Co to ma być?
Miałem cię chronić.
Chrupki ryżowe.
- Pan ma chrupki. - Ryżowe?
- Och. - Tak.
A brzmiało jak bomba.
Ale się działo.
Mój karpik.
Mój…
Babciu.
Ile można czekać na tofu?
Sami robiliście czy co?
Właśnie, tofu!
- Pójdę po nie. - Stój!
Jesteś rozkojarzona.
Nie idź, bo mi zaginiesz.
Przepraszam.
Oprowadzałam go po targu.
Zwykły targ, nie ma co oglądać.
Proszę, dla pani.
Co to?
Bo wcześniej byłem z pustymi rękami.
Proszę.
Boże, co ty tak szastasz pieniędzmi?
Tego się nawet zjeść nie da.
Kiedy ty dom kupisz, skoro tak wydajesz?
Babciu, akurat o niego nie musisz się martwić..
A co, ma bogatego ojca?
Czym się zajmuje?
Posiada kilka małych przedsiębiorstw.
Jesteś za stary, żeby żyć na koszt ojca.
Z wyglądu niczego ci nie brakuje.
Zbierasz na wkład własny?
Jeszcze nie.
Jeśli cię stać na kwiaty,
otwórz konto oszczędnościowe.
Nieważne, jak bogata jest twoja rodzina,
musisz sam zarabiać na siebie.
Oczywiście.
Chodźcie, zjecie coś.
Spodobały jej się?
Boże drogi.
Jedzcie, zanim wystygnie.
Dziękuję.
Coś nie tak? Nie chcesz jeść?
Nie, ja tylko…
Nigdy tego nie jadłem.
Co?
Dobrze.
Weź trochę ryżu.
Ryżu?
Zanurz w zupie.
- W zupie. - Dobrze.
Spróbuj, a posmakujesz.
Ale jak nie chcesz, zrobię co innego.
Pan spróbuje.
Gukbap babci jest pycha.
Dobrze.
Dziękuję.
No i jak?
Dobre, prawda?
Tak, naprawdę dobre.
Widzisz?
Robię takie od 30 lat.
Weź dokładkę.
- Mogę dostać kimchi? - Kładź i jedz.
- Tak. - Dobrze.
Dziękuję. Czyli najpierw ryż.
- Chyba ci smakuje. - Z kimchi.
Chwileczkę.
Proszę.
Spakowałam gukbap i kimchi.
Weź na wynos.
Dziękuję za jedzenie.
Proszę.
Mam coś jeszcze.
Pensja za dzisiaj.
Nie trzeba. Proszę zostawić.
Płacę ci stawkę minimalną.
Dziękuję za obranie cebuli.
Weź.
Weź!
W takim razie dziękuję.
- A to dla ciebie. - Nie musisz.
Za ten żeń-szeń.
Moja kochana wnuczka
przyniosła mi bezcenny żeń-szeń.
Ale ze mnie szczęściara.
Mogę ci wykopać więcej.
Ani się waż tam wracać.
Wiesz, jak niebezpieczne są góry?
Co za kretyn kazał mojej wnuczce łazić po górach?
Gdy się dowiem,
łeb mu ukręcę.
Koniec z górami, spokojna głowa.
Idźcie już.
A ty jedź ostrożnie.
Zbieramy się.
Wrócę do pani.
A niby po co?
Racja.
Albo wróć znowu obierać cebulę.
Dobrze.
- Idźcie. - Do widzenia.
- Już. - Pa.
No już.
Patrzcie państwo.
Boże drogi, jaki on uprzejmy.
Smarkacz jeden.
Ale ma dobre maniery.
Dziękuję.
Za uratowanie mnie i zabranie do babci.
Dziękuję za wszystko.
Teraz mówisz z sensem.
Jesteś wdzięczna,
to postaw mi obiad.
Dobrze.
Pan da znać kiedy.
Dobrze.
Możesz mnie zabrać.
Ale dokąd?
Na randkę.
Na randkę?
Chciałaś iść ze mną.
Na randkę.
Odpocznij.
Co to?
Gukbap.
Chcesz trochę?
Ale dobre.
Trudno o dobry gukbap.
Pani robi taki od 30 lat.
Aż bym się napił.
Chciałbym się napić.
Whisky, koniak, wino?
Co panu podać?
Chcę tylko kieliszek soju.
Zaraz przyniosę.
Przepyszne.
W końcu wziąłeś ten helikopter?
Tak.
Możesz być synem prezesa,
ale nie wolno ci wszystkiego, bo masz takie widzimisię.
Przepraszam.
Po co to wszystko?
Chodziło o pracownika.
Tyle zachodu dla jednej osoby?
A czy ty…
uratowałeś…
choć jedną osobę?
Nie ma nic trudniejszego na tym świecie,
niż uratowanie tej jednej osoby.
Zaczynasz się zastanawiać, czy warto.
Świat stał się taki,
że bardziej od człowieka ceni rzeczy.
To była trudna decyzja. Dobra robota.
Choć dosyć kosztowna.
No i dziękuję za gukbap.
Przynieś kiedyś jeszcze.
Zjemy razem.
CIĄGUTKI DYNIOWE
CENTRUM HANDLOWE KING
- Co chcesz? - Coś dobrego.
- Brać sok? - Co jest najsłodsze?
- A ty? - Nie wiem.
Ja nic nie chcę.
Ale wy bierzcie, co chcecie.
Co bierzesz?
Muszę porównać sprzedaż z zeszłoroczną.
Proszę o raport, pani Gang.
Ale te raporty to pani zadanie.
Po co mam go pisać, skoro zdaję?
Muszę zdać do jutra rana.
Przyślij do wieczora.
Przepraszam, ale muszę wracać do domu do dziecka.
Pani Gang.
Nie umiesz oddzielić życia zawodowego od prywatnego?
W pracy trzeba pracować.
Kierowniczka sklepu powinna dawać przykład.
Podeślij mi raport przed wyjściem.
Daj łyka.
Ale słodkie.
Bita śmietana bardzo tuczy.
Jak możesz to pić z tym twoim brzuchem?
Daj też łyka.
Czemu takie zimne?
Mrożone musi być zimne.
Ale za zimne.
Zamówię pani następnym razem.
Wypiłaby pani całą misę.
Wiesz, że nie piję kawy.
Muszę wracać do obowiązków.
Miłej pracy.
Całe mi wypiła.
Zawsze to samo.
Je rano w pracy,
kradnie innym kawę
i pracuje poza biurem.
Nie pracuje. Wraca do domu.
Tak jej wolno?
Ona jest w zarządzie, a my jesteśmy spoza firmy.
Nie ma co narzekać.
Chodźmy.
RAPORT NT. SPRZEDAŻY
- Cześć, kochanie. - Kochanie.
Coś mi wypadło w pracy. Odbierzesz Cho-rong?
Nie.
Ty miałaś ją dzisiaj odebrać.
Wypadł mi nagły raport.
Mam spotkanie z klientem. Nie mogę.
Poproś mamę.
Dobrze.
Wybacz. Kocham cię.
Musisz ruszać biodrami.
Dziś nie przyjmujemy zwykłych gości.
- Sprawdzaj listę dokładnie. - Tak.
Ale co to za wyjątkowa okazja?
Urodziny najmłodszej z Hotelu First Royal.
Dlaczego urządza je tutaj, a nie u siebie?
No właśnie.
- Ale ma być bezbłędnie. - Dobrze.
Słuchajcie, dzisiaj mam urodziny!
Cześć wszystkim!
- Sto lat. - Dzięki.
Sto lat.
Hej!
Dziękuję.
Piękniejesz z dnia na dzień.
Jesteś na tyle duża, by za mnie wyjść.
Sorki, ale mam swoje standardy.
Chociaż możemy się pobawić.
- Przepraszam. - Tak?
Co to jest?
Varignon P2, proszę pani.
Doskonała kremowa tekstura.
Niby wyszukane, a kiczowate.
Urodziny dzieciaka. Szpanuje i tyle.
Sa-rang, na chwilkę.
Potrzymaj. Ktoś dzwonił.
Przepraszam. Idź za nim.
- Muszę odebrać. - Jasne.
- Halo? - To moi przyjaciele.
Won!
Won, jak się masz? Tęskniłeś za mną?
Jak tam?
Nijak, bo bez ciebie.
Chyba cieszysz się życiem, codziennie pijesz i imprezujesz.
Paparazzi to obecnie wielki problem.
Sto lat.
Przynosisz tylko słowa?
Nie, chwileczkę.
Gdzie Sang-sik?
Rozmawia przez telefon.
Coś się stało?
Nie.
- Coś jest nie tak. - Ej, Won.
Co robisz?
O Boże! Ale wielkie!
Co to jest?
Mogę otworzyć?
Pewnie.
Pomóż mi. Jak to otworzyć?
Jakie ładne!
Skąd wiedziałeś? Marzyłam o tym!
Sama mnie poprosiłaś.
Ty to mnie słuchasz.
Impreza zaczyna mnie wkurzać.
- Może pójdziemy gdzieś sami? - Nie.
Zostań ze znajomymi.
Na co patrzysz? Tu jestem.
Przepraszam!
Tak?
Proszę to przechować dla mnie.
Oczywiście.
- Ciężkie, potem wezmę. - Nie.
Zajmę się tym.
Taka moja praca.
- Won. - Tak?
- Na co patrzysz? - Na nic.
- Jak się miewa prezes? - Dobrze.
- A Hwa-ran? - Ona też.
A ty?
Chodzisz na kurs zarządzania firmą?
Ja tylko pracuję.
Nie możesz tylko pracować.
Musisz zostać dziedzicem.
Ja mam trzech braci i dwie siostry, więc odpadam.
Przejmij Grupę King, to będzie moja.
Co masz na myśli?
W końcu się pobierzemy.
Nasi tatowie już ustalili.
To niech oni się pobiorą.
Nie bądź taki.
Yu-ri.
Zostaw mnie.
Wybierz kogoś sercem.
No dobra.
Powiem, jak kogoś znajdę.
A ty powiesz, kiedy zaczniesz jakiś romans.
Nie chcę słyszeć z drugiej ręki.
Sa-rang.
- Tak? - Idź do domu.
Nie jadłaś, a już późno.
- Nic mi nie jest. - Dziękuję za pomoc.
Dostaniesz sporo za nadgodziny.
Dziękuję.
Sa-rang.
Idziesz już?
Tak.
Czyli co, randka?
Miałabym iść z tobą?
Ze mną?
Czemu mężczyźni tacy są?
Walić takie randki z kimś, kto ci się nie podoba!
Pytałem, czy z kimś innym idzie.
A się wkurzyła.
Czemu się wkurzyła?
Proszę.
Na chandrę najlepsze słodycze.
A czemu? Nie mam chandry.
Masz.
Wyglądasz, jakbyś miała zaraz beczeć.
Ale dobre.
Ciasteczka premium.
Wszyscy chwalili, to wzięłam dla was.
No pyszne.
Bierz ich więcej.
- Cho-rong polubi. - Tak.
Jestem.
A ty co, miałaś wypłatę?
Cho-rong została z mamą.
Dzisiaj ja stawiam. Zamawiajcie, co chcecie!
Coś nie tak?
Pić mi się chciało.
Mów, co ci leży.
Chodzi o słowo „randka”.
Faceci każdą zapraszają?
Gość cię podrywał?
Niektórzy szukają kogoś na noc.
Pełno takich w samolocie.
Większość z nich jest w jakimś związku.
Facet dał mi numer, jak jego dziewczyna poszła do toalety.
Tak, on chyba ma dziewczynę.
Ci w związkach często tak robią.
Co najgorsze,
że w pracy muszę się uśmiechać i ignorować zaczepki.
Jeśli coś powiem, złożą na mnie skargę.
Robią, co chcą, bo wiedzą, że my nic nie możemy.
Kiedy się uśmiecham, narzekają, że sztucznie.
Kiedy przestanę, narzekają, że grymaszę.
Psiakrew, ale z nas łatwe cele.
Piwo mi się grzeje. Zmieńmy temat.
Dobrze.
Ta cisza mnie przygnębia.
Posłuchajmy muzyki.
„WA” LEE JUNG-HYUN
Nie chciałam w to uwierzyć
Nie chciałam cię stracić
A jeśli miłość nam się pokruszy
Rozsypie się już?
Złamałeś mi serce, lecz udawałam
- Zranione serce lepsze niż pożegnanie - Zranione serce lepsze niż pożegnanie
Otwarte!
Pizza przyszła! Już idę!
Pizza.
O, nóżki wieprzowe!
Nóżki wieprzowe!
Nóżki wieprzowe.
- Nóżki! - Nóżki!
Yo, kurczaczku!
Patrz uważnie
Moja miłość nie zgaśnie
Dalej, śmiało
Powiedz, co zrobiłeś
Czego ci było mało?
Dlaczego mnie porzuciłeś?
Nie jęcz, tylko chodź tu, kurczaczku
Chodź
UŚMIECH LOSU
- Nie jesteśmy razem. - A uścisk?
Czemu się ściskaliście?
Musisz zyskać władzę, by chronić pracowników.
Zrobię to.
Sprowadzę do hotelu arabskiego księcia.
Witamy.
Czemu nigdy o mnie nie myślisz?
Nie mówiłam, że nie myślę.
A więc?
Wyczuwasz moje szczere zamiary?
Napisy: Cezary Kucharski