UŚMIECH LOSU
Yu-ri.
Zostaw mnie.
Wybierz kogoś sercem.
No dobra.
Powiem, jak kogoś znajdę.
A ty powiesz, kiedy zaczniesz jakiś romans.
Nie chcę słyszeć z drugiej ręki.
Tylko że ja…
już kogoś poznałem.
Yo, kurczaczku!
Patrz uważnie
Moja miłość nie zgaśnie
Dalej, śmiało
Powiedz, co zrobiłeś
Czego ci było mało?
Dlaczego mnie porzuciłeś?
Nie jęcz, tylko chodź tu, kurczaczku
Chodź
Możemy porozmawiać?
Pan Gu.
Myślałem, że chcesz kurczaka.
Dasz radę zjeść sama?
Zaraz, co pan tu robi?
Pogadajmy przy kurczaku.
Że co?
Ale dokąd pan?
Tam nie można!
- Pizza - Pizza
ODCINEK 7
Trzeba było nam powiedzieć, że pracujecie razem z Sa-rang.
Przepraszam za najście,
ale w sumie nie dałyście mi szansy…
Luzik, jesteśmy tu jak rodzina.
Pracujemy w Grupie King.
- Ja w Alandze. - A ja w King Air.
- Jedna wielka… - …rodzina.
- Hermès. - Hermès.
Pracujecie w tym samym dziale z Sa-rang?
Nie.
Bo on…
Tak, pracujemy.
Pewnie macie tam trudno.
Ponoć pracuje u was straszny palant.
Weź.
Nie pracuje.
O czym ty gadasz?
Ten cały główny menadżer.
Fakt, główny menadżer.
Jak on się nazywał?
Jakoś… Gu Won.
Syn prezesa. Przez to ma stołek.
Co nie?
- Nie. - O rety.
Tak ci dopiekł, że wolisz o nim nie słuchać?
Spokojnie.
Ponoć gość pracuje dla zabawy.
Bawi się kosztem innych.
Zawsze się taki znajdzie.
Weź…
No bo…
na początku.
Na początku taki był.
Tak trochę. Ale zmienił się.
Jak to?
Mówiłaś, że ma paskudny charakter.
Mówiłam tak?
Tak, nazwałaś go dupkiem.
Jasne. A kiedy?
- Wczoraj. - Dwa dni temu też.
- Tydzień temu. - Miesiąc temu.
Czyli tak.
Zaraz, my się nawet nie przedstawiliśmy.
Jak się nazywasz?
Dziewczyny,
- to jest… - Menadżer No.
O rety, menadżer?
Ja też kieruję zespołem.
Gang Da-eul. Pracuję w Alandze.
Zapraszam przed podróżą.
- Dam dużą zniżkę. - Dobrze.
A ja jestem Oh Pyeong-hwa.
Wkrótce szefowa pokładu.
Chętnie pomogę podczas lotu.
Dziękuję.
Lepiej ich obu unikać.
Właśnie, panie No.
Co też tu robisz?
No co ty, nie wiesz?
Wpadł, bo nie mógł przestać o niej myśleć.
Czyli sprawy zaszły aż tak daleko?
Macie.
Jedzcie i wypad.
Co ty? Dobrze się bawimy.
A co zrobicie, jak wyjdziemy?
Da-eul.
Mam cię wykopać?
Wiesz, że pół tego domu moje?
Pół depozytu i czynszu płacę.
A to mój gość.
Możesz zostać, ile chcesz.
Dziękuję, Pyeong-hwa.
A to co?
- Prezent? - Ach.
Proszę. Leki.
Nie wiedziałem tylko jakie.
To dla mnie?
Po co mi leki?
Kiepsko wyglądałaś, to pomyślałem, że chorujesz.
Panie No, zdałeś test.
Również potwierdzam.
Dajcie spokój. Wystarczy tego.
A czego?
Pewnie ją zawstydzamy.
Udawajmy, że nie wiemy, o co chodzi.
Mówiłam, że to nie tak.
Jeśli mogę…
chciałbym porozmawiać z nią na osobności.
- No tak, dobrze. - Proszę.
Tyle do obgadania.
- Zostawimy was. - Jasne.
- Nie śpieszcie się. - Miłego.
Macie mnóstwo czasu.
Chodźmy.
Proszę wypić.
Dobrze. Dzięki.
Przepraszam. Ostra jazda, co?
No cóż…
to był wyjątkowo cenny czas,
bo dowiedziałem się, co o mnie myślisz.
Palant
z paskudnym charakterem
i do tego dupek.
Zwykłe żarty, nie ma co tego traktować poważnie.
One często tak żartują.
Musicie być blisko.
Jesteśmy jak rodzina.
Masz wspaniałą rodzinę.
A właściwie to po co pan tu przyszedł?
Wcześniej nie wyglądałaś zbyt dobrze,
więc zacząłem się martwić,
że możesz być chora.
Nie trzeba było dla mnie zostawiać dziewczyny.
I to w jej urodziny.
Nie jesteśmy razem.
- Nie? - Nie.
A uścisk?
- Co? - Czemu?
Czemu się ściskaliście?
Otwiera pan ramiona przed każdą?
Co to, drzwi otwarte?
Nie mów, że jesteś zazdrosna.
Ja?
Niby czemu? Nie ma mowy.
Jak to?
Całe oczy ci płoną z zazdrości.
Nic mi nie płonie.
Proszę.
Niech się pan umawia, z kim chce.
Mnie to nie obchodzi nic a nic.
W porządku.
Skoro nalegasz,
od teraz będę pilnował,
żeby nikt się tu nie zbliżał.
O to nie prosiłam.
Niech będzie.
Dopilnuję,
żeby nie było już żadnych dwuznaczności.
Bez obaw.
Mówię, że to nie tak.
Na pewno?
Dobrze.
Zastosuję się.
Co oni?
Chodzą ze sobą?
Ale fajnie.
- Miłej zabawy. - Nie śpieszcie się.
Idziemy na randkę?
Teraz?
Już za późno.
A jutro rano?
Mamy pracę.
A kiedy chcesz?
Kiedy chcesz jeść, pić herbatę,
czy pójść na drinka?
Daj znać, kiedy ci pasuje.
Zastanowię się.
Nad czym tu się zastanawiać?
Nie wiesz, kiedy chcesz?
Muszę sprawdzić grafik.
Lepiej pan idzie.
Już?
Zróbmy więcej kółek.
Oddam cenny czas.
Serdecznie odmawiam zabierania czasu.
Pan już idzie.
Nie każ mi iść.
Pójdę, gdy nadejdzie pora.
Chyba właśnie nadeszła.
No dobrze.
Ostatnie kółko.
- Co też pan? - Jak to?
Chcę cię chronić.
Tylko nie rób sobie nadziei.
Nie myślałam o niczym.
Wyjątkowo agresywnie tutaj ludzie jeżdżą.
Nie powinnaś chodzić sama.
Sama potrafię rozglądać się za samochodami.
Proszę mnie puścić.
Chyba wszyscy śpią.
Bądźmy cicho.
Trochę ciszej.
HAWAJSKIE SŁOŃCE
PERFUMY DIOR 30 MILILITRÓW
Dzień dobry.
Potrzebujesz czegoś?
Ostatnio przychodzisz do pracy z takim młodym chłopaczkiem.
Spotykacie się?
Pytam cię.
Spotykacie się?
Idź sobie, póki ładnie proszę.
Czy on o nas wie?
Fajna zabawa z młodszym?
Co ci do tego?
Nie twoja sprawa.
Czy może chcesz, żebym wyjął
twojego trupa z szafy?
No co?
Boisz się?
Dlatego przestań się wydurniać.
Bo od takiego wydurniania mam ochotę poplotkować.
Ani się waż.
Tylko piśnij, a pożałujesz.
Kocham ten twój błysk w oku.
Dlatego nie mogę o tobie zapomnieć.
A twoja żona o tym wie?
Dzień dobry, kapitanie.
Czołem.
Ro-un, co myślisz
o kobietach z przeszłością?
O takich przebiegłych,
które ukrywają prawdę o sobie.
A skąd…
w ogóle takie pytanie?
Racja.
Po co w ogóle pytam?
Żaden tego nie lubi.
Dobrze, zostawię was.
Jeśli coś się dzieje albo szukasz pomocy,
to mnie możesz powiedzieć wszystko.
Wiesz?
Jak leci?
Źle, a czemu pytasz?
Już dość jestem wkurzona.
Nabijasz się ze mnie?
Zmieniaj wdzianko.
Co to jest?
Miałam cię wystroić i odstawić.
Podobno wysłali po ciebie helikopter.
Jesteś niemożliwa.
Przepraszam.
Tak się przeprasza?
Śmiejesz się ze mnie, bo ci kieckę przyniosłam?
Taka ważna się zrobiłaś?
Ależ nie.
Co robicie?
Dzień dobry, pani Jeon.
Uczę ją podstawowych manier.
Podstawy u niej leżą, za to miała dużo szczęścia
i woda sodowa do głowy uderzyła.
A czy pani zaszła tak wysoko tylko dzięki szczęściu?
Słucham?
Do wszystkiego doszłam dzięki kompetencjom.
Naturalnie.
W Hotelu King samo szczęście nie wystarczy.
A tym bardziej w Ziemi Królewskiej, gdzie pracują najbardziej kompetentni.
Czyż nie?
Owszem, ale…
Sa-rang była najlepszą pracownicą dwa lata z rzędu.
Dzięki temu mogła promować hotel.
Jej sukces wynika z wysiłku.
Nie ze szczęścia.
Zrozumiano?
Tak jest.
Będzie pani nękać moje konsjerżki,
a sama panią nauczę manier.
Co pani tu robi?
Pani Gu kazała ją przygotować do konferencji prasowej.
Pani Cheon ma wyglądać elegancko od stóp do głów.
Ja w tym pomogę. Proszę już iść.
Dobrze.
Pani będzie czytać.
Na pytania odpowiadać będę ja, tak że spokojnie.
Dobrze, rozumiem.
KONFERENCJA PRASOWA
Mam wątpliwości co do tej części.
Tak?
Napisano, że moje życie było zagrożone,
ale sytuacja nie była taka groźna.
Bez znaczenia.
Ludzi nie obchodzą fakty.
Chcą emocji.
Musimy sprzedać opowieść.
To by było oszustwo.
Wie pani, ile kosztowała akcja ratunkowa?
Zapłaciła za to firma.
Nie jest pani z tym źle?
Przepraszam.
Zorganizowałam konferencję, by złagodzić pani poczucie winy.
Zespół PR przygotował opowieść.
Wygodnie, prawda?
Wszystko dla pani.
Proszę się postarać.
Tak, proszę pani.
Proszę końcówkę.
Przeczytać?
Tak, teraz.
„Byłam sama i walczyłam o przetrwanie
w burzliwej pogodzie.
Dziękuję Hotelowi King…”
ORAZ DYREKTORCE GU HWA-RAN
Co tam? Jakiś problem?
Uratował mnie główny menadżer Gu.
Ja zezwoliłam na lot.
On nie ma do tego uprawnień.
To mnie powinna pani dziękować.
Proszę czytać.
Najlepsze miejsca na randki w Seulu.
„Słodko i romantycznie. Spokojnie, wszystko zorganizujemy”.
- Randeczka? - Super.
A ty co?
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Z kim?
Z nikim.
Nie ma randki.
Ale jest, patrz.
Weź już.
Tak tylko chciałem sprawdzić,
czy nasz hotel jest na liście z tymi randkami.
Co to za uśmieszki?
Ty w ogóle wiesz, jak to jest na randce?
- Jasne, że wiem. - Jasne, że nie.
Ja posiadłem technikę, którą skradnę serce każdej w minutę.
Nauczyć cię może?
W minutę?
W minutę.
Że niby ja mam się uczyć
od ciebie?
Randka
jest niczym bitwa o serce kobiety.
A wiesz, co trzeba mieć, żeby wygrać tę bitwę?
Co takiego?
No a mówiłeś, że nie chcesz pomocy.
Boże.
Będę taki miły i posłucham.
Okej.
Pewnie o tym nie wiesz,
ale ona musi cię zauważyć.
Musisz być na widoku
i przechadzać się tuż obok niej niby przypadkiem.
Rozumiesz?
To chyba jakiś stalking.
Musisz być dyskretny.
Masz się pojawiać
i znikać.
Zbliżać się, ale nie za bardzo.
Rozumiesz?
Wtedy pomyśli:
„Czemu ciągle na niego wpadam?
Czy to coś znaczy?”.
Gdy już o tobie myśli,
musisz znikać.
Wtedy za tobą zatęskni i o tobie pomyśli.
Koniec gry.
To zadziała?
Oczywiście. Na stówę.
Boże drogi.
A ty dokąd?
Mam raport.
Coś mojego?
Nie, ale powinieneś wiedzieć, co w firmie…
Od teraz, jeśli coś mnie nie dotyczy,
nie mów mi o tym.
Ale fajnie.
Podać coś panu jeszcze?
Nie, zatrzymałem się tylko na chwilę.
Podziękuję.
Dobrze.
Czy może szuka pan kogoś?
Wszyscy pracownicy są?
Tak.
Czemu nie widzę pani Cheon Sa-rang?
Poszła na konferencję prasową.
Konferencję?
KONFERENCJA HOTELU KING WS. AKCJI RATUNKOWEJ
Mogliście państwo zaczekać. Służby ratunkowe były świadome.
A jednak zwołała pani nocne zebranie zarządu.
To prawda?
Tak. Chodziło o pracownicę.
Czemu zaangażowała się pani osobiście?
Doszły mnie wieści, że pogoda uniemożliwia poszukiwania.
Pani została sama w górach.
Musiałam się zaangażować.
Posłanie helikoptera po jedną pracownicę
z pewnością nie było łatwą decyzją dla firmy.
Wręcz przeciwnie.
Powtórzę raz jeszcze.
Pani była w niebezpieczeństwie.
Zapewne musieli państwo wziąć pod uwagę koszt tej akcji.
Czy takie firmy, konglomeraty,
nie działają we własnym interesie?
To prawda.
Liczą się zyski.
Ale to pracownicy generują zyski.
Dlatego nazywamy pracowników właścicielami firmy.
Zdaje się, że mogą oni ufać firmie.
Moim obowiązkiem jest tego dopilnować.
Mam pytanie do pracownicy.
Czy chce pani
coś powiedzieć firmie?
Byłam sama
i walczyłam o przetrwanie w burzliwej pogodzie.
Dziękuję Hotelowi King
oraz dyrektorce Gu Hwa-ran.
Pani dyrektor Gu, chce pani coś przekazać pracownikom?
Przepraszam.
Czy mogę dodać coś jeszcze?
Pewna osoba przyleciała po mnie w samym środku burzy.
Dziękuję bardzo głównemu menadżerowi Gu Wonowi.
Bardzo dziękuję.
Pani Gu, proszę tu spojrzeć.
„Trzecie pokolenie przedsiębiorców rośnie w siłę”.
Chyba przespali długie lata.
„Gdy dyrektorka Gu Hwa-ran poznała niedolę pracownicy,
zwołała pilne zebranie
i sama wysłała helikopter…”
Skradła całą uwagę.
To ty wysłałeś helikopter.
Co za absurd.
Musisz się tego od niej nauczyć.
Sztuki autopromocji.
Dzięki temu prasa plotkuje, że ona wszystko odziedziczy.
Słuchasz mnie w ogóle?
Mówi do ciebie właściciel firmy.
Bo tutaj napisali…
że pracownicy to właściciele firmy.
Nie mówiłeś mi o konferencji.
Miałem nie mówić o niczym, co ciebie nie dotyczy.
To mnie niby nie dotyczy?
Zabrali moją pracownicę
i zrobili z niej marionetkę.
To mów jasno.
Ile mam ci zgłaszać?
Mogę wszystko.
Tylko to, co mnie dotyczy.
Właśnie.
Ale jak bardzo dotyczy?
Dam przykład.
Jak pani Gu kombinuje, żeby zostać dziedziczką?
Tego nie muszę i nie chcę wiedzieć.
A to?
Za parę dni Koreę odwiedzi książę Samir z Bliskiego Wschodu.
Trzynasty najbogatszy.
Na świecie. Płaci kupę kasy.
Każdy hotel w Korei chce go przyjąć.
Pani Gu próbowała, ale nici.
Okazja sama się nadarza.
To mnie w ogóle nie dotyczy.
Moi pracownicy dotyczą.
Ale kto?
- Mam posprawdzać? - Nie.
Chcę wiedzieć, kto ma ciężko,
kogo źle traktują.
Tylko tyle.
Każdy pracownik ma ciężko i każdego źle traktują.
Taka już praca.
Panie Gu…
jeśli chcesz się zaangażować, muszę cię informować.
Wiem, że nie podoba ci się zachowanie pani Gu.
Musisz zyskać władzę,
by chronić pracowników.
Nie patrz tak na mnie.
Musisz mieć władzę odpowiednią do pozycji.
Dzisiejsza konferencja wypadła znakomicie.
Sukcesora nie wybiera jedynie sama firma.
Opinia publiczna również.
Ważne jest, o kim myślą, mówiąc o grupie.
Poucza mnie pan?
Przepraszam.
Nie ma innych opcji z księciem Samirem?
Hotel First Royal już negocjuje jego pobyt.
Próbowaliśmy wszystkiego, ale książę się uparł.
Tyle mi pan mówi po sześciu miesiącach prób?
Przepraszam panią.
Nic nie możemy zrobić.
Dajmy sobie spokój.
Od teraz
to nie nasza sprawa.
To byłeś ty?
Kazałeś jej podać swoje imię?
Czy może Sa-rang sama zdecydowała?
Ja ją do tego zmusiłem.
Bo i ja uratowałem.
Skorzystałeś sobie z mojej akcji.
Żałosne, czyż nie?
Lepsze niż oszukiwanie.
Ale ładne przedstawienie.
„Pracownicy są prawdziwymi właścicielami firmy”.
Naprawdę tak uważasz?
Oczywiście.
Właścicielami firmy są jej pracownicy.
A pracownicy należą do mnie.
Jesteś bezczelna.
Płacę im.
Zawsze właścicielem jest ten, kto płaci.
Skoro tak uważasz,
to nie zasługujesz,
by przejąć firmę.
A ty zasługujesz?
Wiesz, ile szkód spowodowałeś?
To ja wszystko po tobie naprawiłam.
Choć wpływ dzisiejszej prasy na zyski
na pewno zignorujesz.
Wartości człowieka nie określają pieniądze.
Dlatego wiele ci brakuje.
Szef firmy powinien maksymalizować zyski,
choćby musiał grać i udawać.
Firma nie istnieje beze mnie,
a pracownicy nie istnieją bez firmy.
Gratuluję, Hwa-ran.
Pokazałaś, jak należy dbać o wizerunek firmy.
Wszystkie biznesowe tytuły piszą o pani.
Pani historia krąży po mediach społecznościowych
i dziennikarze ją podłapali.
Doprawdy?
Tego nie przewidywałam, ale cieszy mnie zainteresowanie mediów.
A co z tym arabskim księciem?
Zatrzyma się w First Royal.
Jeśli to wciąż nieoficjalne,
zrób, co można, by go ściągnąć.
Powinniśmy,
jednak to Ziemia Królewska zaprasza VIP-ów.
Więc to obowiązek menadżera Gu.
W takim razie ty zrób, co możesz, by go do nas sprowadzić.
Jeśli go przejmą, ucierpią nie tylko nasze zyski.
On jest kluczem do pozycji lidera rynku.
Może zmienić zasady gry.
Rozumiesz?
Czemu milczysz?
Nic nie przygotowałeś?
Jeśli nie dajesz rady, mów.
Wtedy twoja siostra zacznie działać.
Zrobię to.
Jesteś pewien?
Sprowadzę do hotelu arabskiego księcia,
choćbym musiał grać i udawać.
Dobrze.
Wiesz, że dziś był bankiet?
Wiesz, ile było roboty?
Miałaś fart i mogłaś się obijać.
Świat jest taki niesprawiedliwy.
Nie obijałam się.
Byłam na konferencji za poleceniem pani Gu.
To nie mój problem.
Obsługiwaliśmy gości, gdy było tłoczno,
więc możesz posprzątać sama, prawda?
Sama?
Nie wiedzieliśmy, w co ręce włożyć.
Odpoczniemy w saloniku.
Daj znać, jak skończysz.
Chodźmy.
Powodzonka.
Dziękujesz mi?
Słucham?
Znaczy…
Podziękujesz mi przy kawie.
Jestem bardzo zajęta.
Muszę tu ogarnąć do końca przerwy.
Pomogę ci.
Zaraz, tak się nie robi.
Nie wystarczy zakryć?
W tym hotelu „wystarczy” to za mało.
Brzegi obrusa muszą wisieć równomiernie pod idealnym kątem.
Czy to konieczne, skoro ludzie tylko raz tu usiądą?
Wiele osób poświęca czas i energię,
by zadowolić gości, którzy tu usiądą.
To ma być dowód.
Nie wystarczy, żeby było schludnie?
Musisz nadać temu jakiś sens?
Jeśli nie nadam,
będę wykonywać pracę, którą może robić każdy.
Ale jeśli nadam,
wykonuję wyjątkowe zajęcie, które potrafię tylko ja.
Nadaję też sens swojej karierze hotelowej konsjerżki.
Pomogę ci z tymi dowodami.
Naucz mnie, żebym potrafił.
Dobrze.
Łapiemy za krawędź w ten sposób.
- Za krawędź? - Tak.
- Teraz… - W ten sposób?
Nie, nie rozciągamy tego.
Sprawdźmy… Tyle?
- Tak dobrze? - Nie.
Musi być lekko naprężony,
więc jakoś tak.
Czyli…
nie może być zbyt mocno…
Tak.
…ani zbyt lekko,
więc mogę trzymać, jak chcę.
Poradzę sobie sama.
Dobrze, postaram się bardziej.
Jak ma być? Jakoś tak?
Tak.
Dobrze.
Na trzy,
powoli puści pan obrus.
- Powoli? - Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
Zrobione?
Tak, dobra robota.
Naturalnie.
Dobry we wszystkim.
Szczęściarz.
Wpadłem tu przy okazji.
Wiem.
Tak mówię,
żebyś nie myślała, że przyszedłem specjalnie.
Nie myślałam tak.
Czemu nigdy o mnie nie myślisz?
Mówiłam tylko o tej wizycie.
Nie mówiłam, że nie myślę w ogóle.
Prawda.
Nie ma opcji, żebyś o mnie nie myślała.
Chodźmy, mamy dużo pracy.
Szybko.
Łapiemy koniec i powoli kładziemy.
Raz, dwa, trzy.
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Co na obiad?
- Byle nie żeberka. - Jasne.
Mam nadzieję, że się nie obijacie.
Może nas pani pilnować na miejscu.
A po co?
Zapamiętajcie sobie.
Obserwuję was niczym jastrząb.
Tak jest.
Myślałam o wspólnym obiedzie w tygodniu.
Dajcie znać, kiedy macie czas.
Bo ja jestem zajęta cały tydzień
poza czwartkiem.
A więc może w czwartek.
Naprawdę?
Skoro tak chcecie. A co zjemy?
Cokolwiek chcą dziewczyny.
Co chcecie zjeść?
- Sashimi. Dawno nie było. - Fakt.
Wczoraj jadłam sushi.
Mam dość surowych ryb.
Grillowane jelitka wołowe?
Jak można to jeść?
A więc, pani Do,
może jakaś prosta kuchnia?
Co ty, dziecko? Urodziny masz?
A nóżki wieprzowe? Tu obok mają dobre.
Jak można ludzi karmić nóżkami?
One śmierdzą.
Możemy iść, gdzie pani chce.
Nie, wy zdecydujcie.
Musicie o wszystko mnie pytać?
Omówimy sprawę i damy znać.
Ostatnio byliśmy w tej takiej…
Jak się nazywała?
Boże.
Mieli dobre żeberka.
Tak tylko mówię.
- No to wiecie. - Do widzenia.
Miłego wieczoru.
Po co tyle zachodu, żeby powiedzieć,
że chce żeberka?
Nie chciała mówić wprost.
Zadzwonię z rezerwacją.
Dobrze.
Pięć porcji świeżych żeberek.
Marynowane mają najlepsze.
- Można marynowane? - Pewnie.
Dziewczyny lubią świeże.
O ile wzrósł przychód?
O około 15%.
W tym tempie osiągniemy cel 20%.
Może zwiększymy go o kolejne 10%?
Bez przesady. I tak pracujemy jak woły.
Dostaniecie premię.
Obiecano nam premię za 20%.
Zamiast trzech dni na Czedżu,
polećmy do Azji Płd-Wsch. na sześć.
Bali, Phuket, Cebu, Kota Kinabalu…
Wybierzcie, gdzie chcecie.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Zwiększmy sprzedaż, a polecimy.
Dacie radę?
Ale 30% to lekka przesada.
Tylko jeśli uważasz, że to niemożliwe.
Jeśli uważasz, że to możliwe, dasz radę.
Wszystko zależy od ciebie.
Da-eul, zróbmy to.
Jak dodamy 10%, nie będziemy miały przerw.
Jesteś pewna?
Nie potrzebujemy przerw.
No pewnie.
Jak ma się nie udać, skoro mamy panią Gang?
A więc wypijmy za nasze wakacje.
- Zdrowie! - Na zdrowie!
Słyszałeś wieści?
Arabski książę zatrzyma się w naszym hotelu.
Wyrafinowany gust, jak na rodzinę królewską przystało.
Wie, który hotel jest najlepszy w Korei.
Nie bez powodu mamy nazwę First Royal.
Słyszałem, że to nic pewnego.
Oj, przecież ty się dobrze znasz.
Zarezerwował posiłki na tydzień,
zmieniliśmy kolory zasłon i toalety.
Jakie „nic pewnego”?
Nic pewnego, póki nie przyjedzie.
No jasne, żrą się jak pies z kotem.
Kiedy w końcu dorośniecie?
Przyznaj, że jesteś zazdrosny.
W każdym razie sytuacja uległa zmianie.
First Royal rządzi.
Hotel King jest drugi.
Ziemia Królewska tak samo.
Nasza najlepsza pracownica.
Jakie „nasza”?
Mojego hotelu.
Arabski książę zatrzyma się w naszym hotelu.
Niech go pani przywita jako moja reprezentantka.
- Słucham? - Boże.
Przestań mi męczyć pracowników tym ględzeniem.
Hotel mógłbym ci oddać, ale tej pani – nie ma mowy.
Założymy się?
Tak.
Załóżcie się.
Bądźcie mężczyznami i załóżcie się o hotele.
- Boże. - O rety.
Doprawdy?
- Co? - Mam złe wieści.
Arabski książę przyjedzie do mojego hotelu.
- Co? - Mój syn, Won, załatwił sprawę.
W hotelach liczą się historia i reputacja.
Chwileczkę.
Gdy przybędzie książę,
niech go pani przywita jako moja reprezentantka.
Dobrze?
Oczywiście. Dziękuję.
Czołem, to ja.
Co się wyprawia?
Co z arabskim księciem?
Zmieniliśmy toaletę!
Dobra robota.
W końcu jesteś moim synem.
Spisałeś się.
Podobno wpłacił zaliczkę.
Naprawdę przyjedzie?
Tak, dzwoniłem do niego.
Książę zmienił zdanie po jednym telefonie?
Jak to możliwe?
Prawda?
A jednak.
Halo?
Samir?
Wiesz, że to ja.
Oczywiście, że ja. Co tam?
Będziesz w Korei.
Czemu mnie szpiegujesz?
Mój hotel zaprasza.
No tak, twój ojciec jest hotelarzem.
Biznes nie idzie?
Mam tam wydać trochę kasy?
Nie musisz nic wydawać.
Po prostu przyjedź.
W szkole mnie nie znosiłeś.
Uważałeś, że zależy mi tylko na pieniądzach.
Tak, dalej cię nie znoszę.
Doceniam twoją szczerość.
Ale już wybrałem Hotel First Royal.
Czemu miałbym zmieniać na twój?
Ugoszczę cię dobrze.
Ugościsz mnie dobrze?
Ugości mnie dobrze.
Wyjaśnij, co znaczy „dobrze”.
Powiedz, czego chcesz.
Załatwię wszystko.
Wszystko?
Wszystko.
Okej.
Wyślę ci umowę.
Podpisz ją.
UMOWA
To naprawdę twój przyjaciel?
Prawnicy nie znają takiej umowy.
Żaden mój przyjaciel.
Jesteśmy tylko znajomymi.
Obcy byłby lepszy. Spójrz na tę umowę.
„Zawsze będziesz odpowiadać »tak«”.
„Zawsze będziesz się uśmiechać”.
To ma być umowa?
On szuka niewolnika.
Nie możesz podpisać.
Dlaczego?
Bo nie.
On będzie tobą pomiatał.
Za kogo on cię ma?
Jesteś samolubem, który ma w nosie innych.
Nigdy się nie uśmiechasz.
Złamiesz umowę.
Potem ja mam świecić oczami?
- Nie mogę. - Dlaczego?
Masz mnie za dupka
z paskudnym charakterem?
Ktoś ci tak powiedział?
Aż tak źle nie myślę.
Miałeś tego nie podpisywać.
Nigdy się przed nikim nie kłaniałeś.
Jakoś będzie.
Nie będzie.
Nie wytrzymasz z nim.
Chcesz sprawdzić?
- Co? - Proszę.
Jestem księciem Samirem.
Ej, Gu Won.
Zdejmij mi buty
i przynieś kapcie.
Musisz powiedzieć „tak” z uśmiechem na twarzy.
Inaczej złamanego grosza nie zapłacę, bo złamałeś umowę.
Tak.
Świetnie.
Dobra robota.
Chodź tu.
Podniosę prawą nogę.
Chciałbym, żebyś teraz padł na kolana.
Delikatnie.
Dobra robota.
Wypoleruj mi buty.
Są bardzo drogie.
No i co, nie mówiłem?
Wracaj
mi tu!
Książę Samir, 13. najbogatsza osoba na świecie,
przyleciał do Korei.
Wizyta ma być ściśle turystyczna,
ale zdaje się, że jej celem są negocjacje w sprawie zakupu myśliwców.
Podczas pobytu książę
zapewne spotka się z dyrektorem Pionu Sprzedaży…
Wychodź.
Otwórz drzwi.
Prowadzisz do bani. Jesteś do bani.
Niech cię ochroniarz wozi, a nie ja.
Nie, to byłoby nudne.
Potrzymaj.
Uśmiech.
Książę Samirze,
witamy w Hotelu King.
Nazywam się Gu Hwa-ran i zarządzam tym hotelem.
Dołożyliśmy wszelkich starań,
by powitać pana i zapewnić najlepszą obsługę.
Nauczyłam się, jak pana przywitać po arabsku.
Witamy w Hotelu King.
Te kwiaty dla mnie?
Dobrze pan zna koreański.
Witamy.
Przepiękne.
Dziękuję.
W imieniu hotelu
przygotowałam prezent od serca.
Mogę rzucić okiem?
Oczywiście.
Wasza Wysokość może być rozczarowany, że prezent taki niewielki.
Jak mógłby mi się nie spodobać prezent od serca?
A to co?
Tradycyjna koreańska bransoletka.
Przygotowałam zieloną,
gdyż zieleń wiąże się z obfitością, świętością i rajem
w świecie arabskim.
Mam dobre oko.
Świetnie.
- Tak? - Gdy cię ujrzałem,
już wiedziałem, że masz serce równie piękne co twarz.
„Sa-rang”.
Założysz mi ją?
Oczywiście.
Ja to zrobię.
Proszę.
Wszystko gotowe. Zapraszamy do pokoju.
Proszę za mną.
Otrzymałem taki cenny prezent.
Muszę się odwdzięczyć.
Jadłaś obiad?
Sa-rang?
Słucham?
Musisz wytrzymać.
Czemu nie jesz?
Chcesz coś innego?
Nie, dziękuję.
Chyba nie dam rady tego skończyć.
Nie musisz.
Jedz, co chcesz.
Dobrze.
Zaskoczył mnie koreański Waszej Wysokości.
Moją pierwszą miłością była Koreanka.
Doprawdy?
Uczyłem się, by wyznać jej miłość, lecz mnie odrzuciła.
Okropna kobieta.
Może chodziło o ciebie.
Takie przeznaczenie.
Czujesz się niezręcznie?
Bo tak wyglądasz.
Cóż…
Tutaj pracuję.
Nie czuję się komfortowo, siedząc, gdy wszyscy inni pracują.
- Mam ich wyprosić? - Nie trzeba.
Nie.
Nie…
Nie jadasz w takich miejscach?
Tak, to mój pierwszy raz.
Dziwnie siedzieć przy stole, który sama przygotowałam.
Ludzie myślą najpierw o obowiązkach,
a dopiero potem o prawach.
Wynająłem dla ciebie cały ten lokal.
Jesteś gwiazdą tego dnia.
Baw się dobrze.
Dziękuję.
Pozwoliłem usiąść?
Myślałem o swoich prawach.
Przywiozłem cię,
otworzyłem drzwi i trzymałem bagaż.
Mnie chyba też wolno coś zjeść.
Dam ci jeść. Tam sobie zjesz.
Gdzie tam, nie trzeba.
Nie chcę cię tutaj.
Wzajemnie.
Słuchaj.
Dość mnie już zgnębiłeś, co?
Dość się nabawiłeś.
- Daj spokój. - Miałem taki zamiar.
Nie potrzebuję cię, idź sobie.
Dobra myśl.
Nasz najlepszy pracownik się tobą zajmie.
- Proszę wstać. - Nie, nie musisz.
Wybrałem już towarzyszkę.
Sa-rang.
- Słucham? - Że co?
Ona odpada.
Niby czemu?
Bo tak mówię i już.
Pani Cheon Sa-rang jest moją…
osobistą asystentką.
Jestem? Od kiedy?
Od dziś.
Pamiętasz umowę?
Musisz się zgadzać na wszystko.
A więc zostanę.
Nie potrzebuję cię tutaj. Wyjdź już.
Pamiętasz umowę?
Według niej
muszę cały czas być obok ciebie.
Długo trwa to spotkanie.
Nie musisz tak się starać.
To znaczy?
Przygotowywać prezentu od serca
i podawać mu z takim przekonaniem.
To ważny gość w naszym hotelu.
Muszę mu służyć jak najlepiej.
Trochę… przesadzasz.
Hotel King zapewnia najlepszą obsługę wszystkim gościom.
Jesteśmy z tego dumni.
Przeciętna uprzejmość
jest niedopuszczalna u pracownika Hotelu King.
Nie karm go ładnym uśmiechem.
A ładnie się uśmiecham?
Myślałam, że pan tego nie znosi.
Nie żeby od razu ładnie.
A jak mam się uśmiechać, żeby nie było ładnie?
Tak?
Czy tak?
Przestań.
Rób to, co do tej pory.
Tak czy siak mnie nie posłuchasz.
Bo nie wiem, o co chodzi.
Od pierwszego dnia w pracy
uśmiecham się od ucha do ucha.
Ćwiczę uśmiech nawet przez sen.
Jestem pewna, że pracownicy Hotelu King
mają najlepsze uśmiechy w całym kraju.
Po co niby ćwiczysz we śnie?
Żeby dobrze wypaść.
Szczera aż do bólu.
W takim razie
pan tez powinien się postarać.
Ja?
Dlaczego?
Bo dziś reprezentujemy hotel jako zespół.
Udowodnijmy księciu Samirowi, że podjął dobrą decyzję,
wybierając Hotel King.
Żółwik.
Dobra.
Naucz mnie, co mam robić,
żeby dobrze nas reprezentować.
Do dzieła.
Po pierwsze
trzeba witać gościa promiennym uśmiechem.
Szeroki uśmiech.
Wszystko dobrze?
Dobra, zapomnij.
Najpierw serce. Potem mimika.
Uśmiech nie może być wymuszony.
Musi być szczery.
Goście będą wiedzieć, co człowiek czuje w środku,
po samym uśmiechu.
Więc trzeba myśleć tak:
„Witamy w naszym hotelu!”.
A potem uśmiech.
Tak.
Dobrze.
Znacznie lepiej niż wcześniej.
Właśnie dlatego trzeba się uśmiechać z serca.
Szczere zamiary się wyczuwa.
A więc?
Co powiesz?
Słucham?
Wyczuwasz moje szczere zamiary?
Moje uczucia?
Sa-rang!
Mam już wolne. Chodźmy.
- Koniec spotkań? - Koniec.
Zgodziłem się kupić myśliwce.
Leciałeś kiedyś myśliwcem?
A po co?
To najlepsze hobby.
Potaniały i kosztują teraz ledwo kilkaset miliardów wonów.
Kup sobie jeden.
Sa-rang, zabiorę cię kiedyś na lot.
Dziękuję.
Sa-rang,
co to?
Pałac królów z dynastii Joseon.
„Pałac”.
Chcę tam pojechać.
Dobrze, jedźmy.
Jazda.
Ale się cieszę!
Ty możesz iść.
Nie.
Ja też pojadę.
Jedziemy razem?
Tą ścieżką kroczyli królowie z dynastii Joseon.
Nazywa się ona eodo.
Tylko król mógł nią kroczyć.
Fascynujące.
Istna piękność.
Obejrzałeś już.
Chodźmy.
Ty idź.
Tylko z tobą.
Co ty…
Idź kup kawę.
Kawę?
Nie jestem na posyłki.
Właśnie, że jesteś. Pamiętasz umowę?
Ja kupię tę kawę.
Tylko jaką?
Nie.
Jesteś gościem specjalnym.
Na jednej nodze.
Kawy się zachciało, co?
Impertynencja.
Dziwnie znajome to miejsce.
Korea to taki piękny kraj.
Ale najpiękniejsza tutaj jesteś ty.
Dziękuję.
Sa-rang,
masz chłopaka?
Jeszcze nie.
Naprawdę? Istne błogosławieństwo.
Dziękuję niebiosom, że cię spotkałem.
Mnie lepiej podziękuj.
Proszę.
Sam wam kupiłem,
więc trochę wdzięczności się należy.
Dziękuję bardzo.
Hej.
Przeszkodziłeś nam.
Spadaj.
Nie mogę, choćbym chciał. Umowa zabrania.
- Dobra ta kawa? - Tak.
- Prawda? - Dobra.
Sa-rang, co to jest?
Tradycyjna ceremonia zaślubin.
- „Zaślubin”? - Ślubna.
Chcę spróbować…
z tobą.
Ze mną?
Tak. To jakiś problem?
Bo to takie udawane jest,
ale zwykle tylko prawdziwe pary robią.
Poudawajmy sobie.
Doświadczmy kultury.
Ale chrzani.
Jeśli przyjedzie Wasza Wysokość z narzeczoną,
przyprowadzę was tutaj.
Chciałbym tylko poznać trochę koreańskiej kultury.
Kultury, niech mnie. Co za ściema.
Proszę o zbyt wiele?
Prosta sprawa.
Nie i już.
Pamiętasz umowę?
„Zgoda na wszystko”.
Nie zapomniałem.
Nie mówię, że złamię umowę.
Zrywam ją.
- Co? - Znajdę ci inny hotel.
Wynocha z mojego.
Słono ci zapłaciłem.
Taki nędzarz mi wynagrodzi?
Z przyjemnością.
Ta umowa…
jest nieważna.
Nie wolno.
- Zrobię to. - Co?
Tę tradycyjną ceremonię zaślubin.
Nie musisz. Przestań.
To tylko praca, nie prawdziwy ślub.
Nic nie znaczy.
Proszę wszystkiego nie psuć z byle powodu.
Pójdę się przygotować.
Czekaj, ja nie…
Pracownica wie lepiej.
Zaczekaj, Sa-rang!
Sa-rang!
Ślub.
Sa-rang!
Będzie ślub.
Sa-rang, zaczekaj na mnie.
Wnoszony zostaje palankin panny młodej.
Teraz piękna panna młoda tutaj podejdzie.
Niech pan młody się ukłoni i tutaj podejdzie.
UŚMIECH LOSU
Stójcie!
Jak śmiesz mnie oszukiwać?
Jesteś naszą pracownicą VIP.
Zasługujesz na ten nocleg.
Wiedziałem, że dobrze ci w eleganckim stroju.
Kochanie.
Sa-rang.
Nie, puść go.
Zaraz, czy to zazdrość?
Od kiedy zależy ci na firmie?
Spróbuję ochronić ludzi, których masz za nic.
Jeśli nie powiesz jej wprost, w końcu ją stracisz.
Zaproś ją na randkę.
Chcę porozmawiać o nas.
Napisy: Cezary Kucharski