UŚMIECH LOSU
Proszę.
Oto gwóźdź programu.
Nic ci nie jest?
Zraniłaś się?
Nie.
Ale co z jedzeniem?
O ile nic ci nie jest,
to nie szkodzi.
Czy mi…
pozwolisz?
Proszę.
O rety.
Proszę.
Dziękuję.
Nie wiem, co to jest,
ale naprawdę dobre.
Chciałem ugotować ci coś najlepszego.
Zadanie wykonane.
To była najlepsza kolacja
w najlepszym otoczeniu w moim życiu.
Cieszę się.
Będę gotował więcej.
Następnym razem ja gotuję.
Kiedy?
Jutro?
Nie.
A kiedy?
Gdy będziesz wyjątkowo uroczy.
Na zdrowie.
Jedzmy.
Ty chyba wszystko potrafisz.
A nie mówiłem?
Choć sam nie wiem, co to jest.
ODCINEK 9
Jeszcze tylko 500 dolarów.
Już po nas.
Zaraz zamykamy,
a tu nikogo nie ma.
Ha-neul, może ja kupię torebkę?
Będziesz miała problemy z prawem.
Za te 500 dolarów kup wycieczkę.
Wspólna wycieczka fajniejsza.
Wygram na loterii i kupię.
Ty nie grasz na loterii.
Teraz zacznę.
Wy się tak starałyście.
Stawiam grillowaną wołowinkę.
Zwijajmy się.
- Tak jest. - Jasne.
Się robi.
Witamy w Alandze!
- Witamy w Alandze! - Witamy w Alandze!
Zapraszamy!
- Tędy, proszę. - Co pani powie?
Najnowsza kolekcja.
Dziękuję.
Dziękujemy. Miłej podróży.
- Dziękujemy. - Miłej podróży.
Wznieśmy toast za awans Pyeong-hwy.
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Gratulacje. - Gratulacje.
Dajcie już spokój.
Dlaczego?
Pani Yoo mówiła, że liczą się wyniki sprzedaży i tyle.
Ty miałaś najlepsze. Nasz zespół też.
- Już wszystko jasne. - Oczywiście.
Za tobą długa droga.
Pani starsza stewardesso, masz ten awans,
ale nie zapominaj o nas.
Będę cię słuchać.
Wystarczy.
Już wam mówiłam.
Tutaj, zapraszamy!
Dzień dobry.
Co tak długo?
Tak się tutaj same nudziłyśmy.
Chyba dobrze się bawiłyście.
Po co wam ja, stara?
Gdzie tam, skąd taka myśl?
- Tutaj, proszę. - Dziękuję.
- Piwo z beczki, proszę. - Już.
Wszyscy się napracowaliście.
Szczególnie gwiazda zespołu, Pyeong-hwa, dzięki której z szarego końca
trafiliśmy do czołówki.
Co powiecie na wielkie brawa?
Wszystko dzięki tobie.
Ale to dzięki wam
nasz zespół wygrał.
A to taki dowód wdzięczności.
Aż mi głupio. Wszyscy zapracowaliśmy na sukces.
Zasłużyłaś bez dwóch zdań.
Należało się.
Dziękuję. Zrobię z tego dobry użytek.
A teraz gwóźdź programu.
Mam ważne ogłoszenie.
Ktoś z tu obecnych dostanie awans na starszą stewardessę.
Napięcie rośnie.
GRATULUJEMY AWANSU, PYEONG-HWA
Gratuluję ci awansu.
Tak ciężko sobie zapracowałaś, Mi-na.
Ja?
Oto twoja chusta.
Dziękuję.
Nie zawiodę. Dziękuję.
Gratulujemy, starsza stewardesso.
Dziękuję.
Ale bajka.
Ślicznie w tym wyglądasz.
- Nie atakuj mnie - Nie atakuj mnie
- Nie mów, że jestem okrutna - Nie mów, że jestem okrutna
- Bo ja dla ciebie - Bo ja dla ciebie
Postanowiłam zerwać…
Wybacz mi.
Jak mogłam awansować,
skoro ty pracujesz tutaj znacznie dłużej ode mnie?
Nie szkodzi.
Nie martw się o mnie.
Świetnie się spisałaś i gratuluję.
Weź nie pleć takich bzdur.
Zazdrościsz.
Po prostu mi powiedz, że zazdrościsz i tyle.
Taka obojętność jest żałosna.
Nie pij więcej.
Jesteś pijana.
Dlatego powinnaś bardziej się starać.
Dla mnie to taki szczęśliwy dzień.
A ja muszę uważać na ciebie.
Niepotrzebnie mi ciebie żal.
Co to ma być?
Ale niezręcznie.
Czemu wyszłaś na takie zimno?
Przeziębisz się.
Dzięki.
Wszystko w porządku?
Nie.
Nic a nic.
Jest mi tak bardzo wstyd…
że narobiłam sobie nadziei.
Pyeong-hwa.
Pamiętasz, co mówiłaś?
„Po prostu lubię latać”.
Bo tak było.
Nadal tak jest.
Podobno ludzie mylą to,
co chcą robić, z tym, kim chcą zostać.
Czy ty nie marzyłaś, żeby odbywać piękne loty?
Jeśli będę starszą stewardessą,
to czy moje loty nie będą piękniejsze?
Już osiągnęłaś sukces.
Sam chciałbym zostać takim dobrym stewardem jak ty.
Jak ja?
Przypomnij sobie, co się stało.
Spójrz na mnie.
Patrzę.
Zawsze patrzyłem.
Bo ty zawsze pomagasz pasażerom,
żeby było im dobrze.
Być najlepszą w tej pracy…
to znacznie lepiej
nić dostać jakiś awans.
Dzięki.
Niewielkie to pocieszenie,
ale rozchmurzę się.
Przejdźmy się.
Czemu dzisiaj idziemy pieszo?
Ładny dzień, co?
Piękna pogoda i dobry humor.
- Oby więcej takich dni. - Dziwne.
Co to za odświeżający zapach?
- Woda kolońska? - Nie byle zapach.
„Woń”.
Woń.
Perfumy.
Ojej.
A co cię to obchodzi?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Panie Gu.
To pracownik najdłuższy stażem.
Trzydzieści lat.
- Po wyjeździe proszę w lewo. - Dobrze.
Jest nie do zdarcia.
Trzydzieści lat?
A co?
Nie, nic.
Dzień dobry.
Ładny mamy poranek.
Fakt.
Mamy ładny poranek.
Dobry dzień przed nami.
„Ładny mamy poranek”?
Stop.
Co jest?
Co się tak cieszysz?
Mylisz się.
Wcale nie. Coś jest na rzeczy.
Prawda, Sa-rang?
Ja tam nic nie wiem.
Patrz przed siebie.
Czemu nie wiesz?
Dziwne.
Coś tu jest grane.
Śmiejesz się jak głupi do sera.
Bzdury pleciesz.
Wysiadaj.
- Czemu nie wysiadasz? - Odprowadzę cię.
Pójdę sama.
Nie puszczę cię samej.
Ktoś nas zobaczy.
Przykryję nam ręce.
Nic nie widać.
Dalej już nie.
Tylko dotąd.
W porządku.
Pozwalam ci raz.
Ale potem już nie.
W porządku.
Chyba mnie nie zrozumiałeś.
Do środka.
Dobrze.
Ale on fajny.
Dzisiaj będę ciężko pracować!
Zamówił kawę.
Co się dzieje?
Czemu nie wychodzi?
Chyba chce popatrzeć, jak pracujemy.
Racja. Ewidentnie.
Aż mam dreszcze. Nie spodziewałem się.
Znowu nas obserwuje.
Ciągle jakoś tak na nas zerka.
Masz rację.
Chce mieć nas na oku.
Sa-rang, sprawdź go.
- To znaczy? - Czy czegoś nie potrzebuje.
Zobacz, czemu tak robi.
Sprawdź jego nastrój.
- Szybko. - Szybko.
Dobrze.
Panie Gu,
czy mogę pomóc w czymś jeszcze?
Nie, dziękuję.
A może rozważy pan wyjście?
Nie chcę.
Czujemy się niezręcznie, kiedy pan tak tu siedzi.
Zignorujcie mnie. Pracujcie normalnie.
Tyle że…
Jak mamy normalnie pracować,
kiedy tak sobie tu siedzisz?
- Mam tu spotkanie. - O której?
O 17.
Ale teraz jest 14.
Wychodź już stąd.
- Za chwilę pójdę. - Nie możesz teraz?
Po prostu chciałem cię zobaczyć.
Ale…panie Gu!
Jesteśmy tutaj w pracy.
- Proszę wyjść. - Ale…
Musiałaś być taka poważna?
Przez ciebie nikt tu nie może normalnie pracować.
W tym ja.
W porządku.
Ale jeszcze filiżaneczkę.
Podaliśmy już trzy.
Lepiej będzie, jeśli już pójdziesz.
Ruchy.
Tego chcesz?
Tak.
Błagam.
Błagasz?
Dobrze.
Zniknę, skoro tego chcesz.
Zna pan jakieś dobre restauracje dla obcokrajowców w Gwanghwamun?
- Gwanghwamun? - Tak.
Przepraszam. Nie znam tamtej okolicy.
Czy mogę polecić panu jakieś restauracje
w tej okolicy?
Nie, mam spotkanie w Gwanghwamun.
RESTAURACJE WEGAŃSKIE
RESTAURACJE OBOK NAMSAN
RESTAURACJE OBOK GWANGHWAMUN
Proszę pana,
restauracja Gwanghwamun Hanjeongsik
zyskała popularność na całym świecie.
Może zarezerwować tam dla pana stolik?
Tak, oczywiście.
Dla trzech osób na godzinę 19.
Okej, zarezerwuję dziś na 19 dla trzech osób
na pana nazwisko.
Super. Pan jest…
- Se-ho. - Se-ho? Dziękuję.
Do widzenia.
„Dziękuję”.
Tak wypada mi teraz powiedzieć.
Nie ma za co.
Podziękuj sobie za wspaniałą pracę.
- Rządzisz. - Fakt.
Ale co to za notesik?
Najpopularniejsze dania,
miejsca, znajomość języków u obsługi.
W lobby wielu gości pytało,
czy znam jakieś restauracje.
W wolne dni robiłam objazd po restauracjach.
Szacun.
Nie bez powodu jesteś najlepsza.
Teraz to widzę.
W obsłudze klienta trzeba dbać o szczegóły.
Zostawię go tutaj.
Korzystaj, kiedy chcesz.
Na pewno?
Tyle się napracowałaś.
Co w tym złego?
To dla zespołu.
Jesteśmy rodziną.
Czy przygotowania na setną rocznicę ruszyły pełną parą?
Tak, wszystko idzie gładko.
Możesz rozwinąć?
To nie byle jakie wydarzenie.
Podstawą Grupy King jest Hotel King.
W tym roku uczcimy 100 lat historii grupy
oraz przedstawimy nową wizję.
Wiem.
Musimy zaprosić polityków,
o których zapomniałeś.
Tacy ludzie nie przyjdą, jeśli ich zaprosisz w ostatniej chwili.
Hwa-ran ma rację.
Podejście do ludzi z rządu wymaga pewnej finezji.
Twoja siostra ma odpowiednie kontakty.
Poproś ją o pomoc.
Powierzyłeś tę sprawę mnie.
Dam radę.
Nic jeszcze nie zrobiłeś.
Ziemia Królewska tym się zajmuje.
Wszystko zależy ode mnie.
Nie, bo to sprawa hotelu.
Mamy zaprezentować tam możliwości hotelu.
Zgadza się.
Cały hotel musi być zaangażowany.
Dlatego od teraz
sam zajmę się hotelem.
Hwa-ran zarządza King Air i Dystrybucją,
więc ty możesz hotelem.
Jednakże…
musisz mi udowodnić, że potrafisz.
Gdy skończymy obchody setnej rocznicy,
wrócimy do rozmowy.
Panie Gu, może jeszcze kawy?
Wykluczone.
Musimy porozmawiać.
Nie chciałaś ze mną rozmawiać w pracy.
Powiedz mi,
jesteś zły?
Nie.
Ja i takie bzdury?
Gdzie tam, przecież się dąsasz.
Że niby co?
Nie chcę łączyć interesów z przyjemnością.
Sama prosiłaś.
Ojejku.
Wcześniej nie miałam wyboru.
Przecież błagałaś, żebym wyszedł.
Daj spokój. Nie czepiaj się.
Przestań.
Nie gniewaj się.
Znaczy…
- Ale ja nie… - Nieważne.
- Bo ja… - Dopilnuję,
by nie mieszać pracy z przyjemnością.
Rozumiem, o co chodzi.
- Ale… - Pogadamy później.
No ale…
Czy możesz zrobić tak jeszcze raz?
Niedobrze.
Bardzo niedobrze.
Panie Gu!
- Jesteś… - Wynocha.
Jesteś najlepszy. Zwycięzcą jesteś.
Tym właśnie jesteś.
Co ty pleciesz?
W końcu wypowiedziałeś wojnę pani Gu.
„Sam zajmę się hotelem”.
Jesteś super.
Cudownie. Świetnie rozegrane.
A to dopiero początek.
Zaś ja ruszę do boju w samej awangardzie.
Co z tobą? Skąd ta mina?
Rano byłeś wniebowzięty.
Czemu teraz taki przybity?
O co chodzi?
Coś się stało?
Nic się nie stało.
No ja myślę.
Rzuciłeś wyzwanie i się boisz?
Nic z tych rzeczy.
Chodzi o sprawy sercowe?
Potrzebujesz rady?
- Znam taką osobę. - Dobrze.
Pokłócił się w pracy z dziewczyną.
Bo dziewczyna kazała mu zachować dystans w pracy.
Facet się pogniewał.
- Tak. - Jednego nie rozumiem.
Dziewczyna przytuliła go od tyłu,
żeby go rozweselić,
a ten się wzdrygnął.
Spodobało mu się,
ale i tak ją odepchnął.
Wystraszył się? Kretyn jakiś.
Nie ma pojęcia o związkach.
Przecież mam!
Idź już.
Jeśli tak dalej pójdzie, przegra pani z panem Gu.
Nie należy lekceważyć najpotężniejszej broni pana Gu.
Jakiej broni?
Jest synem prezesa.
Otrzymałam pilną wiadomość z USA.
Próbowali do pani dotrzeć.
Mogą poczekać.
Coś pilnego w sprawie pani syna, Ji-hu.
Powiedziałam coś, tak?
Oczywiście, pani dyrektor.
Martwi się pan, panie Choi?
Owszem, odrobinę.
Nie ufa mi pan?
Nie w tym rzecz.
W takim razie
skąd te obawy?
Grupa od początku była moja.
Tak też zostanie.
Nie oddam nic Wonowi.
Pani wybaczy.
Wyślijmy zaproszenia naszym politykom.
Chce pani pomóc panu Gu?
Czemu miałabym mu pomagać?
Won zajmuje się obchodami stulecia,
ale przyjdzie tam wielu moich popleczników.
Won będzie gospodarzem tylko z nazwy.
Rozumie pan?
Dzień dobry pani.
Boże drogi.
A ciebie co tutaj sprowadza?
No cóż…
Och.
Ostrożnie!
Boże.
SZPITAL OGÓLNY
Dobra, starczy.
Proszę leżeć.
Od razu do szpitala z taką błahostką?
Pieniędzy nie szkoda?
Mogło się skończyć znacznie gorzej.
Zwyrodnienie chrząstki w obu kolanach.
Chodzi pani normalnie?
Na obu nogach, a jakże inaczej?
W tym wieku stawy niedomagają i już.
Dziwne, gdyby były zdrowe.
A ty przesuń się, bo wychodzę.
- Nie słyszała pani lekarza? - Co?
Zalecił zastrzyki w kolano.
Z uwagi na pani wiek polecił też kilka innych badań.
A co z moją restauracją?
Ja się nią zajmę.
Boże.
Taki wyszczekany, a cebuli obrać nie potrafi.
Nie wytrzymam.
Proszę pani,
może pani tak mówić,
ale bez odpowiedniego leczenia i wszystkich badań
nie wyjdzie pani ze szpitala.
Zajmę się restauracją.
Pani musi tylko
zadbać o swoje zdrowie.
A ty co?
Co tak na mnie zerkasz?
Patrzcie państwo.
Miałam cię za ślamazarnego, a ty jaki wyrywny.
Rany.
Po co tu w ogóle przyszedłeś?
No bo…
byłem akurat w okolicy.
Byłeś akurat w okolicy poza Seulem?
Zobaczyłem kwiaty
i pomyślałem o pani.
O swojej sympatii było myśleć.
Czemu od razu o mnie?
Coś tu jest na rzeczy
między tobą a Sa-rang.
Skąd pani wie?
Wiem i już.
Masz to wypisane na twarzy.
Czujesz coś do Sa-rang, tak?
Tak, Sa-rang mi się podoba.
Powiedziałeś jej o tym?
Czy muszę ubierać to w słowa,
skoro oboje wiemy o swoich uczuciach?
Chodź no tu.
Może mi pani powie…
Chodź, mówię!
Rzecz w tym,
że nawet jeśli czujesz z kimś więź emocjonalną,
to jeśli nie powiesz wprost, co czujesz,
ta osoba może nie wiedzieć.
Bez różnicy, czy u was dobrze,
czy źle.
Coś cię rozgniewa,
to schowaj dumę do kieszeni i mów,
żeby druga osoba wiedziała, o co chodzi.
Trzeba też słuchać sercem.
Na tym polega miłość.
Rozumiesz?
Tak.
Będę pamiętać.
Dobra, słuchaj.
Zacznijmy od początku. Wpiszę cię na listę kandydatów.
Jakich kandydatów?
Będziesz pierwszym kandydatem na męża Sa-rang.
Decyzję podejmę, gdy rozważę kilku innych.
Ale, wie pani…
Babciu.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Gdzie cię boli?
- Bardzo cię boli? - Boże.
Mówię, że nic mi nie jest. Dajże spokój.
A z tobą to ja się…
Co za niecierpliwy człowiek.
Nie wierzę, że od razu jej powiedziałeś.
Taką masz gębę niewyparzoną, co?
Trafiła pani do szpitala, więc musiałem kogoś powiadomić.
Że co? Odpadasz, mówię.
Nie zgadzam się.
A ty przesuń się.
- Bo wstaję. - Dokąd idziesz?
Muszę prowadzić restaurację.
Kogo teraz obchodzi restauracja?
Mówiłam, żebyś nie pracowała. Zarabiam pieniądze.
Ale mnie nic się nie dzieje.
Chcesz mnie ciągle martwić?
Wiesz, co czułam, jak tu jechałam?
Proszę cię.
Miałaś mi mówić,
kiedy zachorujesz albo coś innego się stanie.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Jak miałabym bez ciebie żyć?
Już dobrze, nic się nie stało.
Nie płacz już.
Niech mnie leczą i badają.
Będę tu siedzieć, póki lekarze tak każą.
Tylko przestań płakać.
Obiecałaś żyć dłużej ode mnie.
Przestań. Nie umieram.
Dokąd bym miała pójść bez ciebie?
Nigdzie się nie wybieram.
Przestań już płakać, dobrze?
No już.
Nie martw się.
Wyjdzie z tego.
Upadek nie był groźny.
Dziękuję.
Idź już, zajmę się resztą.
Zajmijmy się razem.
Nie trzeba. Wezmę taksówkę.
Obiecałem twojej babci, że cię odwiozę całą i zdrową.
Razem.
Nie wystarczy zgasić światła?
Nie. Trzeba odciąć prąd całkowicie,
żeby było bezpiecznie.
Masz doświadczenie?
Oczywiście, że nie.
W takim razie ja to zrobię.
Nie.
Ja.
Zaufaj mi.
- Co jest… - Co zrobiłeś?
Ledwo palcem dotknąłem, a tu proszę…
Czekaj, masz może komórkę?
- Chwila. - Włącz latarkę.
Moja komórka…
jest w aucie.
- Moja też. - Zaczekaj chwilę.
- Gdzie wyjście? - No i co?
- Chodźmy… - Gdzie…
Zaczekaj…
- Idziemy tędy? - Trzeba iść tamtędy.
- Dobrze. Ja pójdę. - Nie, to nie tam.
- Czekaj. - Boże.
Nic ci się nie stało?
- Nic ci nie jest? - Stój.
Nie ruszaj się.
Jasne?
Jasne.
- Ale… - Nie.
Dobrze.
Co jest?
Gdzie jesteś? Żyjesz tam? Coś ci spadło?
Gdzie jesteś? Gdzie, do diabła, jesteś?
- Tutaj. - Boże!
Spokojnie.
- Nie jestem spokojny. - Co z tobą?
Weź.
Czemu ciągle mdlejesz?
Wstawaj. No co ty?
Powinieneś wracać.
Naprawdę tego chcesz?
Chcę zostać z tobą.
Tylko ja tego chcę?
Nie.
Czuję to samo.
Przepraszam za wczoraj.
Bywam zupełnie bezmyślny.
Chyba…
całe zamieszanie przez to,
że wydawało mi się, jakbyś nie tęskniła i nic nie czuła.
Przepraszam cię.
Ja też przepraszam, że tak naskoczyłam.
Mogłam być delikatniejsza,
ale bałam się, co pomyślą inni.
Byłam taka spięta.
Nie.
To ja przepraszam.
Ja też przepraszam.
Jeśli znowu popełnię jakiś błąd,
wolno ci się dąsać.
Wytrzymam.
Choćby to trochę trwało, jakoś cię rozweselę.
Kiedy jesteś ze mną,
nie tłum emocji.
Bądź sobą.
Tak sobie myślę,
że chyba nigdy nie wyraziłem swoich prawdziwych uczuć.
Bardzo mi się podobasz.
Przyjmiesz moje uczucie?
Ale czemu musimy leżeć tak daleko od siebie?
Jesteśmy w pokoju babci.
Przecież wiem.
Tylko że…
Jesteś za daleko.
Ledwo cię słyszę.
Halo?
Słyszysz mnie?
Chcesz wracać do Seulu, czy wolisz spać na zewnątrz?
Pytasz poważnie?
Uparciuszka.
Wstajemy wcześnie, żeby się przygotować.
Zostały nam trzy godziny. Prześpij się.
W porządku.
- Co ty? - Śpimy.
Śpij już.
Po raz drugi.
To znaczy?
Śpimy w jednym pokoju.
Ostatnio były dwa pokoje.
Byłaś wtedy opryskliwa.
A ty byłeś palant.
Byłem dla ciebie niemiły,
cały czas nieuprzejmy…
ale w głębi duszy
myślałem sobie: „Co?
Ona mi się podoba?
Co ona taka słodka?”.
Poważnie.
Jak tak o tym pomyśleć,
cała mi się podobałaś od początku.
Dziękuję, że cała ci się podobałam.
Zawsze będę przy tobie.
Zawsze będę w zasięgu wzroku.
Zawsze…
w zasięgu ręki.
Teraz widzę cię wyraźnie.
Śpijmy.
Ale my nie…
- Łajdaku! - To nie tak, proszę pani.
Przysięgam, ja nic.
Co? Jakie nic?
Tak, przysięgam. My tylko trzymaliśmy się za ręce.
Już ja ci…
- Łajdak. - Za co?
- Łachudra. - Ale za co?
- Ty się mężczyzną nazywasz? - Co?
Mężczyzną, łajdaku?
- Babciu. - Za rękę, tak?
A niech cię.
Nie idziesz do szpitala?
Po co mam tam iść, skoro mnie wyleczyli?
A dokąd idziesz?
Niedługo wrócę.
Obierz cebulę
i rozpal ogień.
- Chodźmy. - Tak jest.
Zabierasz go?
Co jest?
- Prędko. - Tak jest.
Ale dokąd?
Pani Cha!
Proszę sobie wypić.
A któż to taki?
Prazięć może?
Nie rozśmieszaj mnie.
Jeden z absztyfikantów Sa-rang.
Kandydat.
Rozumiem.
Przystojniak.
To takie absolutne minimum, żeby Sa-rang go w ogóle rozważała.
Ona jest na innym poziomie.
Pełna zgoda.
- Proszę wypić. - Nie trzeba.
Ja stawiam. Śmiało.
Dziękuję bardzo.
Sun-hui!
Podobno byłaś w szpitalu.
Masz, żebyś wyzdrowiała.
Dobrze.
A to kto?
- Jej prazięć? - Nie.
Jeden z wielu absztyfikantów Sa-rang.
Na razie tylko kandydat.
No i?
Od dawna zabiegasz o Sa-rang?
- No… - A w ogóle masz pracę?
- Tak, ja… - Pracuje w tym samym hotelu co Sa-rang.
W Hotelu King.
Najlepszym hotelu w kraju.
Jedna noc kosztuje tam kilkaset tysięcy wonów.
Hotel może być i cudaczny,
ale to tylko przerośnięty zajazd.
A mój prazięć pracuje dla wielkiej firmy w Seulu.
Boże drogi.
Hotel to taka jakby duża firma.
A powiedz, dom masz?
Jeszcze nie czuję takiej potrzeby.
Boże.
Nie wierzę, żeby ktoś nie potrzebował domu.
Niełatwo kupić dom w Seulu.
Chłopak ma czas. Co się jego domem martwisz?
Wszystko dobrze.
A mój prazięć kupił dom.
Spłacił ledwo pół.
Znowu ploteczki?
Nie będziecie pracować?
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
- Smacznego. - Synowo.
- Tak? - Kimchi z rzodkwi.
Dobrze, już podaję.
Gdzie oni są?
Co ci się podoba w Sa-rang?
Dosłownie wszystko.
Nie ma wad.
Wiesz, jak długo Sa-rang tu mieszkała?
Kiedyś tu mieszkała?
Od kiedy?
To ja zadaję pytania.
Ty odpowiadasz.
Tak jest.
Ulubione jedzenie Sa-rang?
Nie surowe ryby.
A pytałam, czego nie lubi?
Pytałam, co lubi.
Wszystkiego się dowiem po kolei.
Skoro ci się podoba,
powinieneś się dowiedzieć, co przeszła,
jaka w ogóle jest.
A ona co, podoba ci się,
chociaż nic o niej nie wiesz?
Nie pasujesz mi na partię dla Sa-rang.
Wstawaj.
BANK YANGGIL
- Dzień dobry. - Wiem.
Czyli to ten pan, który zabiega o względy Sa-rang?
Potencjalny prazięć.
Tak, to ja.
Pani Cha ma silny charakter.
Jeszcze pan zobaczy.
Czym mogę służyć?
Nowe konto oszczędnościowe?
Konto na wkład własny.
Naprawdę? Dlaczego?
Pani ma już dom.
Nie dla mnie. Dla tego tutaj.
A to za pierwszy miesiąc.
Od przyszłego sam będziesz wpłacać.
Porządnie się pani zajęła prazięciem.
Jest pani bardzo troskliwa.
Prazięciem, dobre sobie.
To tylko kandydat.
Pierwszy raz w banku?
Dowód daj.
No tak. Oczywiście.
Proszę.
Proszę zaczekać. Zrobię kopię.
Dziękuję pani.
Będę dużo oszczędzać.
Domu teraz nie potrzebujesz.
Możecie z Sa-rang pracować i zbierać oszczędności.
Nie smuć się z byle powodu.
Pracuj ciężko
i żyj uczciwie, jasne?
Czyli wreszcie wyraża pani zgodę?
Nie słyszałeś ty mnie?
Jesteś do niczego.
Nie pasujesz.
Co to wszystko?
Jakaś uczta?
Przygotowałam co zwykle. Nie namęczyłam się.
Jedz.
Dziękuję.
Babcia gotuje najlepiej.
- Tylko nie choruj. - Dobrze.
Zjedz to najpierw.
Poprosiłam o najlepszy kawałek
Ale nie wiem, czy będzie miękki i soczysty.
- Dziękuję. - Jasne.
Proszę. Ty też spróbuj.
Ale pycha.
- Naprawdę? - Tak.
- Pani też spróbuje. - Dobrze, spróbuję.
Ale dobre.
Proszę jeść.
Dobrze.
Powiedziała mi, że jestem pierwszym kandydatem na prazięcia.
Dlatego dla ciebie gotowała?
Dziwne.
A jakie masz…
ulubione jedzenie?
Może sajgonki?
Tylko?
Jak to? Sajgonki są bombowe.
- A ty? - Też wybieram sajgonki.
- Co? - Bo wiesz,
że jesteś moją ulubioną osobą.
Więc lubię to, co ty.
Zjedzmy je kiedyś.
Dobrze.
Może jeszcze jedną rundkę?
Tych rundek było już chyba z dziesięć.
No to…
niech będzie i 20.
Zezwalam.
Chodźmy.
Sa-rang!
Skąd wracasz?
Co tam?
O proszę, pan No.
Pan No?
To naprawdę on.
Co tu się dzieje?
Dzisiaj upiję się jak świnia.
Ona teraz bez picia nie wytrzyma.
A czemu? Coś się stało?
Wyjazd motywacyjny, wiesz?
Miesiąc harówki i osiągnęłyśmy cel.
A wyjazdem jest dzień na Bali.
Dzień na Bali?
Tak.
Właśnie wróciłam.
Weź!
Fryzurę mi niszczysz!
O rety.
Przepraszam.
Rzuci pani okiem?
Bali to nic wyjątkowego.
Mamy tutaj plażę i palmę, więc jakbyśmy już tam były.
BALI NA FALI
Czyli nie możemy tam polecieć?
Właśnie tak.
Takie coś nam wystarczy.
A kiedyś Tajlandia.
Miała być Azja Południowo-Wschodnia za 30% wzrostu.
Harowałyśmy jak woły, nawet bez przerw na toaletę.
Wiem coś o tym.
Następnym razem zrobię wszystko, żeby załatwić wam wycieczkę do Tajlandii.
Więc zwiększmy jeszcze sprzedaż.
Pani Do.
Przyjechałyśmy w miłe miejsce.
Nie psuj nastroju. Rozmawiajmy o czymś miłym.
Byłam już na Bali. Tam jest identycznie jak tutaj.
Po co tam lecieć!
Ej.
Efekty specjalne.
Dobre?
- Tak. - Uśmiech.
Ładnie. Cudownie.
- Jak Lee Hyo-ri. - Tak?
Do kitu.
Baba to zło wcielone.
Dokładnie jak moja przełożona.
A twoja co zrobiła?
Obiecała Pyeong-hwie awans,
więc ta wciągnęła zespół na szczyt.
Ale zamiast niej awansowała młodszą,
swoją ulubienicę.
Pyeong-hwa nie niszczyłaby kręgosłupa, gdyby o tym wiedziała.
Sprzedaż podczas lotu decyduje o awansie?
Duża marża, duża kasa.
Firma na nas naciska.
Jeśli zespół nie sprosta,
dostaje słabą ocenę.
A macie jakieś prowizje od sprzedaży?
Nie mamy żadnych.
Mam sobie radzić.
Jak nie radzę, dostaję opieprz.
Grupa King, wiadomo.
Nawet Sa-rang, najlepsza pracownica od dwóch lat,
a dostała tylko przypinkę z buźką.
Chwila.
Dwa lata byłaś wybierana najlepszą pracownicą
i masz za to przypinkę?
Dwa lata, więc dwie przypinki.
Na nic nie liczyłam, więc luz.
Żaden luz. Ciągle tak mówisz.
A co innego mogę powiedzieć?
Najlepsza pracownica ma przypinkę.
Da-eul, mimo że osiągnęłaś cel,
nie masz obiecanego wyjazdu.
Pyeong-hwa, obiecano ci awans, jeśli twój zespół będzie pierwszy,
ale ktoś inny dostał.
Byłam zbyt naiwna.
Czemu, u licha…
Firma musi szanować i nagradzać pracowników.
Przełożona nie dotrzymuje słowa?
Jakim cudem przełożona może nie dotrzymywać danego słowa?
A może.
Przełożeni patrzą tylko na górę.
Dołami się nie przejmują.
Pójdzie dobrze, to dzięki nim. Pójdzie źle, to przez nas.
Czemu niby przez was?
Cała wasza trójka nie jest winna.
Winna jest firma
oraz przełożeni za oszukiwanie.
Nie możemy tego odpuścić.
Zrobię, co w mojej mocy, i naprawię te błędy.
- Czekaj. - Na pewno dasz radę
jako menadżer?
Co nie?
Jako menadżer działu…
Też by nie dał rady.
Musiałby być głównym.
Nie słyszałaś, co mówiła Sa-rang?
Że jej główny menadżer to skończony palant.
Pracuje sobie dla zabawy.
Za nic ma takich maluczkich jak my.
Prawda, Sa-rang?
Nie.
Nie, już nie jest palantem.
Jest bardzo miły.
Weź się w garść.
Powinien dawać dobry przykład.
Ale nie daje, skoro tak cierpimy.
Prawda, panie No?
On jest w porządku.
Głównym menadżerem powinien być pan No.
Właśnie.
Dobrze, panie No, zostań głównym menadżerem!
Nieważne, kto to zrobi.
Pracujesz ciężko dla firmy,
to niech firma cię szanuje.
Aż tyle to nie oczekuję.
Byle tylko ktoś mnie docenił za ciężką pracę.
Czemu musimy prosić o coś tak oczywistego?
Zasłużyłyśmy sobie.
Tak czy inaczej, to zaszczyt.
Najlepsze pracownice King Air, Dystrybucji King
i Hotelu King.
Jestem wśród samej śmietanki Grupy King.
Jak mówiłam,
powinieneś być tym głównym menadżerem.
Zagłosowałabym na ciebie.
Na pana No.
- Na pana No. - Na pana No.
Skoro tak mnie dopingujecie, nie mogę was nie posłuchać.
Dzisiaj zamawiajcie, co tam chcecie.
W imieniu firmy…
Jako menadżer
płacę za wszystko!
O tak!
Pan No!
„Gang Da-eul, Oh Pyeong-hwa,
Cheon Sa-rang”?
Miła pani Sa-rang?
Co to jest?
Najlepsze pracownice Dystrybucji King, King Air i Hotelu King.
Najlepsze w Grupie King.
W ramach bonusu podróż zagraniczna.
Pozostali pracownicy polecą potem.
Skąd ta troska o wyjazdy motywacyjne?
Firma powinna nagradzać za wyniki.
Czy to nie oczywiste?
Pierwsze widzę taką firmę.
Oto i ona.
- A zgoda pani Gu? - Nie.
Co do hotelu to ja decyduję.
Ale pracownice są ze sklepu i linii lotniczych.
- Jesteś pewien? - Działaj.
Biorę to na siebie.
Nasze najlepsze pracownice
powinny zostać najlepiej potraktowane.
GRUPA KING
Ja?
„Miłą podróżą”?
NAGRODZIMY PANIĄ MIŁĄ PODRÓŻĄ
Co?
„Pani Oh Pyeong-hwa, dziękujemy za pani poświęcenie i ciężką pracę.
Nagrodzimy panią miłą podróżą”.
Gratulacje.
Najlepsi pracownicy grupy otrzymują bilety.
Moje gratulacje.
Dziękuję.
Wyjazd już jutro. Wszystko gotowe?
Naturalnie.
Czeka ich najlepsza podróż w życiu.
Aż ty się zdziwisz.
Proszę wsiadać.
A ty co? Nigdy mi nie otwierasz.
Jak to? Zwykle ci otwieram.
Jestem najlepszym asystentem grupy, wiesz?
- Chory może? - Nie, nic mi nie jest.
Odwiozę cię do domu.
TERMINAL NR 1
Ale się cieszę.
- Ja też! - Hej!
O rety, pan No!
Jesteście.
Wszystko dzięki tobie.
Nic nie zrobiłem.
Jedziemy na wycieczkę, bo dałeś cynk przełożonym.
Dziękujemy pięknie.
Bardzo dziękujemy.
Podczas tej wycieczki zapomnijmy o wszystkim.
Niech to będzie radosna
i ekscytująca podróż.
Zrelaksujmy się.
- Dobrze! - Dobrze!
Ruszajmy.
Jak ja się cieszę.
Co zjemy najpierw?
Dobre pytanie.
Główny…
menadżerze!
Cicho.
- Kto to? - Znajomy?
Co tu robisz?
Wycieczka najlepszych.
Najlepszy asystent.
Jasne, wyślę cię następnym razem, ale teraz musisz…
Co za absurd. Muszę ci towarzyszyć.
A ty mi po co?
- Idź sobie. - Kim jesteś?
- Cześć, Sa-rang. - Dzień dobry.
- To zaszczyt… - Pracuje w hotelu.
…was poznać.
Przedstawię się. Jestem…
To jemu…
zawdzięczamy ten wyjazd.
Yoo Sang-sik, menadżer działu.
O czym ty mówisz?
Przedstawmy się jeszcze raz.
Oto pan Yoo Sang-sik. Jest menadżerem działu.
Z kolei ja…
jestem panem No.
Dziękujemy, panie Yoo.
Panie Yoo, dziękujemy.
Panie Yoo Sang-sik,
dziękuję bardzo.
Panie Yoo,
sam pomogę paniom,
- więc ty możesz… - Z drogi.
- Co? - Jakie „co”?
- Słucham? - Słuchaj.
Mam wyższe stanowisko.
Możesz zejść mi z drogi?
Przedstawię się, jak należy.
Jestem menadżerem działu odpowiedzialnym za wyjazd.
Jestem No… Yoo Sang-sik.
Miło was poznać.
Ideą wyjazdu jest: „Wszystko na całego”.
Jemy? Na całego.
Bawimy się? Na całego.
- Razem… - Wszystko na całego!
Ach, ta energia.
A co ty tak milczysz, panie No?
Udawaj, że mnie tu nie ma, proszę.
Jedność to sedno wyjazdu.
Indywidualna zabawa zakazana.
Zaczniemy po okrzyku.
- Jemy? - Na całego!
- Bawimy się? - Na całego!
- Wszystko na całego! - Na całego!
Tak jest. Jazda!
Czemu nie idziesz?
No Sang-sik mnie popamięta.
Chyba „Yoo Sang-sik”.
Ma gość zapał. Chodźmy.
Panie No!
- Szybko! - Szybko!
Już. Idę do was.
Już idę.
Panie No, pora na nas!
Panie No, już pora!
UŚMIECH LOSU
Na całego!
- Na… - …całego!
Oto grafik na dzisiaj.
A czas wolny?
Na wyjeździe grupowym nie ma.
- Chodźmy stąd. - Teraz?
Teraz.
Wycieczka?
Takie coś w Grupie King bez mojej wiedzy?
Ale wciąż chcę więcej.
Jestem taka szczęśliwa, że aż wątpię, czy mi wolno.
Mam nadzieję, że nadal będę tak szczęśliwa.
Sprawię, że każdy twój dzień będzie przepełniony szczęściem.
Napisy: Cezary Kucharski