UŚMIECH LOSU
Kocham cię, Sa-rang.
Ja ciebie też kocham.
Nie chcę wracać do Korei.
Zostanę tutaj do końca życia.
- Kocham Bangkok. - Dobre?
A Cho-rong?
Pewnie czeka na mamusię.
Faktycznie, zapomniałam o córce.
Mamo Cho-rong, co z tobą?
Opamiętaj się.
No dobrze.
Smutno mi wyjeżdżać.
Czuję się jak we śnie.
Możemy to powtórzyć.
W jeszcze lepszym miejscu.
Nie zapominaj tych słów.
Nie zapomnę, szanowna pani.
Po co podróżować razem, skoro wszyscy idą swoją drogą?
Po co w ogóle planowałem tę wycieczkę,
co, panie No?
Zgadzam się.
Przesadziliście i wkurzyliście pana Yoo.
Super.
Właśnie…
dlatego mam…
prezent na zakończenie.
Co to takiego?
Tajemnica.
Czyli nic nie ma.
Racja.
Dobra. Chodźmy.
Na całego!
- Na całego! - Na całego!
Jesteśmy…
- Razem! - Razem!
PORT LOTNICZY BANGKOK–SUVARNABHUMI
To nasze miejsca?
Miejsca w klasie biznes. Nie wierzę.
Oczywiście.
Najlepsi pracownicy Grupy King
mają miejsca VIP.
- Podoba ci się? - Tak.
Bardzo. Super.
Uwaga na głowę.
Zawsze tylko obsługiwałam pasażerów w tej klasie.
Nie myślałam, że tu usiądę.
Co nie? Popatrz tylko.
Ile tu miejsca.
Panie Yoo, bardzo dziękujemy.
Zwiększymy sprzedaż na pewno.
Miłej podróży. Zasłużyłyście sobie.
Nasz najlepszy!
Wycieczka była idealna od początku do końca.
Dziękuję.
To ja dziękuję tobie.
Dobrze się bawiłem.
Czy wolno mi być aż tak szczęśliwą?
A będziesz jeszcze bardziej.
ODCINEK 11
Setna rocznica jest ważna, jako że odbywa się raz na sto lat.
Błędy są niedopuszczalne.
Bankiet składa się z dziesięciu dań.
Naszym głównym zadaniem
będzie witać ważnych gości i podawać im jedzenie.
Przybędą najznamienitsi goście,
więc Ziemia Królewska przywita ich jak najlepiej.
Tak jest. Damy z siebie wszystko.
Gdy już dostaniemy listę, sprawdźcie ją dokładnie,
żeby nie umknęło nam nic,
co trzeba przygotować. Ha-na?
Tak, dopilnuję tego.
Będę was informować.
A teraz dziękuję.
Pani najlepsza pracownico,
miła wycieczka?
Tak, było miło dzięki pani.
Wybrali pracownicę z każdej podgrupy.
Cieszę się, że nasza najlepsza jest z Ziemi Królewskiej.
Jestem dumna.
Pracujmy tak dalej,
aby to utrzymać.
- Tak jest. - Tak jest.
Pani Jeon,
to nic takiego, ale…
- Co to jest? - Kula do kąpieli.
Podobno pani codziennie kąpie się w wannie.
Wybrałam przyjemny zapach.
Wzruszające, że pomyślałaś o mnie w podróży.
Dziękuję, skorzystam.
Oczywiście.
Ale jej nadskakuje.
Kupiła coś tylko dla pani Jeon.
To dla ciebie, Du-ri.
Dla ciebie, Se-ho.
Dla ciebie, Da-seok.
Oraz dla Ne-mo.
A to dla ciebie, Ha-na.
Nie musiałaś nic nam kupować.
To nic wielkiego.
Pomyślałam o was na zakupach.
Poza tym jesteśmy zespołem.
Dziękuję za prezent.
- Dziękuję. - Wielkie dzięki.
Oto wizytówka hotelu przygotowana jako prezent dla VIP-ów.
którzy wezmą udział w obchodach.
DZIĘKUJEMY ZA WSPARCIE HOTEL KING
Wygląda lepiej, niż myślałem.
Dobra robota.
Miło słyszeć, że się podoba.
Sama je przygotowałam.
Ale czy to prawdziwe złoto?
Tak, zgodnie z prawem
mamy trzy dony czystego złota, czyli 11,25 g.
Przygotujmy prezenty dla pracowników.
- Dla każdego? - Oczywiście.
Czy hotel może sobie na to pozwolić?
Jeśli ci to przeszkadza, ty nie dostaniesz.
Ależ nic mi nie przeszkadza.
Świetny pomysł.
Jeśli dla wszystkich,
rekomenduję voucher hotelowy lub restauracyjny.
Mniejsza o nasze propozycje.
Sprawdźmy, czego chcą pracownicy.
Takie coś będzie lepsze.
Dobrze.
Wysłucham opinii
i przygotuję satysfakcjonujący prezent.
Dobrze. Dziękuję.
Panie Gu?
- Panie Gu! - No?
Cześć.
Wołam i wołam, a tu zero reakcji.
Wybacz, byłem taki zajęty.
Co pan powie
na pracę we własnym biurze?
Nie, nie trzeba.
Pewnie jesteś zajęta. Wracaj do pracy.
Pytam, ponieważ trudno mi pracować z panem obok.
To nie biuro.
Tak się tutaj nie robi.
Nie mogę tu popracować?
Oczywiście, że nie.
Co?
Gdzie wasz szef?
Chcę rozmawiać z szefem.
Chciałem cię zobaczyć.
Przez ten nawał pracy nie mogłem.
Siedzę obok ciebie i od razu mi lepiej.
A tobie nie?
Mnie też.
Czuję tak samo.
Napije się pan czegoś?
Poproszę cokolwiek.
Po południu pije pan herbatę zamiast kawy,
więc może earl grey?
Skąd tyle o mnie wiesz?
Jesteś aż tak zainteresowana?
Pracownicy Ziemi Królewskiej
pamiętają upodobania gości.
Jeśli to jedyny powód, czuję lekką irytację.
I kto to mówi?
Wołałam cię, a ty nic.
Potrafisz chować urazę.
Chyba już cię przeprosiłem.
Czujesz irytację, więc odpłacam tym samym.
Skoro tak ci tu źle, to może wyjdziemy razem?
Jak mamy wyjść, kiedy wszyscy patrzą?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć… Nie wszyscy.
Mało tu osób.
A popełniamy przestępstwo?
Miłość to zbrodnia?
Nie chcę być w centrum plotek.
Możemy wyjść osobno
i spotkać się później.
Panie Gu.
Szukałem wszędzie.
Pani Gu o ciebie pyta.
Wypadła nagła sprawa.
Nie mamy pełnej listy gości na stulecie.
Mamy. Została ostatnia decyzja.
Czyli nie jest pełna, tak?
Nie ma czasu na relaks.
Nawet biuro prezesa prosi o listę.
Nie relaksuję się, tylko zachowuję ostrożność.
Więc ostrożnie zdecyduj.
Rzuć okiem.
Lista VIP-ów z wydarzeń Grupy King
z ostatnich pięciu lat.
Pamiętaj, że pani Gu zaprosiła głównie polityków.
Zgromadzenie Narodowe, komisja ds. transportu.
No i co?
Mamy ją naśladować?
Nie.
Jako przyszłe szefostwo Grupy King
wybierzmy młodych, przyszłościowych i znanych na świecie.
Pomyślałem sobie…
żeby zaprosić k-popowych idoli.
Oczywiście sam wyślę im zaproszenia.
Miałeś przygotować stulecie,
a nie dobrze się bawić.
Sam zajmę się resztą.
Ty skup się na próbie.
Jasne?
Liczę na ciebie.
„Liczę na ciebie”.
Dzięki wielkie.
„Liczę na ciebie”.
Zaprośmy ludzi z tej listy.
Deputowany Park wygłosi przemowę z gratulacjami.
Przygotuj czas po przemówieniu prezesa.
Ja się tym zajmuję.
Ciesz się, że ci pomagam.
Decyzja należy do mnie. Zrobię, jak uważam.
Kiedy ty rządzisz, robisz po swojemu.
Powinieneś wiedzieć, kiedy przestać.
Setna rocznica to nie żart.
Przedstawimy naszych współpracowników
na kolejne 100 lat.
Muszą tam być poważani ludzie.
LISTA VIP-ÓW GRUPY KING
Politycy, wysocy rangą urzędnicy Ministerstwa Finansów…
Chcesz przyszłości z tymi ludźmi.
To ważni ludzie dla każdej naszej podgrupy.
Nie chcę z nimi niczego tworzyć.
Sukces dzięki koneksjom
rozpadnie się przed prawdziwą władzą.
Wiesz o tym.
A ty co i z kim zbudujesz?
Mówi się, że kiedy zapomnisz o tych,
którzy ci pomagali, wtedy przegrasz.
Kolejne 100 lat hotelu
powinni tworzyć ludzie, którzy pomagali w hotelu do tej pory.
Pewnie fajnie jest zgrywać bohatera.
Rozdawać bilety lotnicze klasy biznes.
Walczyć o ich względy.
Liczysz na wymierne korzyści,
mając ich u boku?
Nie walczyłem o ich względy.
Zrobiłem, co trzeba.
Czy z zarządu czy nie,
każdy, kto pracuje dla firmy,
będzie równo traktowany.
- Za kogo się masz? - Ja?
Za kogoś z sumieniem.
Absolutne minimum firmy
to nie wbijać noża w plecy pracownikom.
Nie sądzisz?
Naprawdę myślisz, że wszyscy ludzie są tacy sami?
Balony mogą wyglądać tak samo,
ale jedne wznoszą się, a inne spadają.
Tym, co je odróżnia…
jest krew.
Mogą wyglądać tak samo, ale nie są.
Mają inne geny.
Tak jak ty i ja.
Czym ja się różnię?
Żyj w niewiedzy.
Takie twoje przeznaczenie.
CEL SPRZEDAŻOWY ALANGI
Oto nasz nowy cel.
Liczcie sprzedaż każdego dnia
i zdawajcie raport po zamknięciu.
Ta kwota jest za wysoka.
Nie dacie rady?
Tak, nie damy.
Pierwszy cel zwiększenia o 10% w zeszłym miesiącu już był duży.
Dobrze.
W takim razie zgłoszę centrali,
że redukujemy personel.
Słucham? Redukujemy personel?
Sprzedaż może i wzrasta,
ale czynsz i inne wydatki także.
Alanga jest pod kreską.
Przy obecnych obrotach
nie utrzymamy tu wszystkich.
Po tym miesiącu…
MIN YU-BIN
…zwolnimy nową.
Tak od razu?
Dlatego dałam ci rozwiązanie.
Ale ty je odrzuciłaś.
No dobrze.
Chwileczkę. W porządku.
Damy radę.
Było mówić od razu.
Jak się teraz miło zrobiło, prawda?
U mnie ma być miło.
A poza tym powiem ci,
że powinnaś nam postawić jakiś dobry obiad.
Dlaczego?
Bo dzięki mnie miałaś wyjazd.
Zapomniałaś?
To nie dzięki pani.
To dzięki moim wysiłkom.
A kto cię zmotywował?
Dzięki moim zachętom do pracy
osiągnęłaś rekordowy wynik i zostałaś wybrana najlepszą.
Podobno omakase jest teraz w modzie.
Zarezerwuj za tydzień.
No dobrze.
Wracam pracować zdalnie.
Śródziemnomorska przystawka z ostrygą
z zachodniego wybrzeża.
Dodałem kopru dla świeżego smaku.
Faktycznie świeże. Dobra przystawka.
Danie główne
to najlepsza polędwica wołowa. Poziom marmurkowatości to dziewięć.
Organiczne krowy z wolnego wybiegu.
Ekologiczne farmy.
Świetnie.
Wszystko wygląda doskonale.
Dziękuję państwu.
To my dziękujemy.
Od trzech miesięcy szefowie różnych kuchni
pracują razem z najlepszymi składnikami.
Będą też starsi goście.
Dodajmy kilka lekkostrawnych potraw.
Co pan sądzi o oddzielnym posiłku
dla osób ceniących koreańską kuchnię?
Dajmy im wybór.
Rozumiem.
Omówię z innymi.
Dobrze. Dziękuję.
Wezmę ten stek. Dziękuję.
Czyli znów bez awansu.
Pilnuj swojego nosa.
Po co ty harujesz jak ten wół?
Spójrz na Mi-nę.
Kupuje szefowej prezenty, pomaga jej rodzinie z kimchi.
Kto by jej nie uwielbiał?
Napijmy się na pocieszenie.
- Nie, dzięki. - No dobrze.
Jak chcesz.
Pani Yoo.
Tak?
Może pójdziemy gdzieś razem,
żeby uczcić awans Mi-ny?
Świetny pomysł.
Czy może pan stawia?
Dla pani zawsze, pani Yoo.
W takim razie chodźmy. Słyszeliście?
Tak, chętnie pójdę.
Przykro mi, ale ja nie mogę.
Co?
Ro-un, przecież kapitana trzeba słuchać.
Mam plany.
Wszyscy mamy jakieś plany.
Ale to nic.
Nie ma żadnego obowiązku.
Prawda?
Ależ oczywiście.
Śmiało, proszę sobie iść.
Ja tam mogę się dostosować.
Dziękujemy, panie No.
W takim razie przepraszam.
Pyeong-hwa, chodźmy.
Co?
Co ty robisz, Ro-un?
Mam plany z Pyeong-hwą.
My już pójdziemy.
Chodźmy.
Na mnie już czas.
Życzę wam miłej zabawy.
Ja też już pójdę, jeśli to nie kłopot.
Jestem zmęczona. Ale dziękuję za zaproszenie.
No nie wierzę.
Mieliśmy jakieś plany na dziś?
Tak.
Miałem w planach cię tu zabrać.
Za krótko byliśmy w Bangkoku.
Ładnie tu, prawda?
Skoro kapitan zaprasza, wszyscy muszą przyjść.
Nie martwisz się, co będzie jutro?
Jutro wszystko się samo ułoży.
A dzisiaj cieszę się, że jesteśmy tu razem.
Powiedz mi…
czy ja ci się podobam?
Tak.
Podobasz mi się.
Przykro mi,
ale nie mogę przyjąć tych uczuć.
W porządku.
Odpowiedziałem tylko na twoje pytanie.
Możesz robić, co zechcesz.
A ja zrobię to, co podpowiada mi serce.
Proszę jechać tędy do głównego wejścia.
- Do widzenia. - Dziękuję.
- Proszę pana. - Pan Gu.
Ma pan chwilę?
Przepraszam,
ale zbliża się ważny gość,
więc nie mogę odejść.
To nie potrwa długo.
Przykro mi, panie Gu.
Muszę osobiście przywitać tego gościa.
Poczekam na pana w Ziemi Królewskiej.
- Tak jest. Wkrótce przyjdę. - Dobrze.
Dzień dobry. Czekałem na panią.
Jak się pan miewa?
Dzięki pani bardzo dobrze.
Tędy, proszę.
Przepraszam, że pan czekał.
Nie, to była nagła prośba.
- Usiądźmy. - Dobrze.
Co podać do picia?
Mogę prosić o filiżankę gorącej herbaty?
Tak, proszę pana.
Dla mnie to samo.
Dobrze.
Pracuje tu pani siedem lat, prawda?
Wciąż utrzymuje pani ten piękny uśmiech.
Wie pan, jak długo tu pracuję?
Jestem portierem w tym hotelu.
Faktycznie.
Miło pana tu widzieć.
Zaraz przygotuję herbatę.
Kim była tamta pani?
Raz w miesiącu przychodzi do hotelu,
by zjeść zupę na kości wołowej.
Niegdyś przychodziła tu z mężem,
jednak on zmarł, więc przychodzi sama.
Chciałem, żeby nie czuła się taka samotna,
więc czekałem jak jej mąż.
Im lepiej poznaję personel hotelowy, tym bardziej państwa doceniam.
Mamy niebywały zespół.
Wcale nie.
Lubię tę pracę i tyle.
Podobno pan pracuje u nas najdłużej.
Wiele lat pan tu przepracował,
więc chciałem pana poznać i porozmawiać.
Nie wiem, czy będę w stanie jakoś pomóc.
Czy jest jakiś gość, który najbardziej panu zapadł w pamięć?
Przy wejściu do hotelu rośnie potężne drzewo.
Podarował je pewien członek hotelowego klubu.
Wiele pomógł hotelowi w czasach kryzysu.
Po jego śmierci
syn często odwiedzał hotel.
Ostatnio go jednak nie widuję.
Chętnie znów bym go powitał, jeśli będę miał szansę.
Czyli był ktoś taki.
Nie wiedziałem.
Czy zawsze pan marzył o pracy w hotelu?
Nie.
Podążałem za szczęściem
i trafiłem tutaj.
A to szczęście…
pan znalazł?
Dziękuję za poświęcony czas.
Do widzenia panu.
Czemu tak nisko się kłaniasz?
- Aż dziwne. - Próba.
- Wszystko gotowe? - Tak.
Idziemy?
Talerze trzymajcie prosto.
Nie mogą się przechylać.
Patrzcie na wejście i wyjście,
żeby wszystko przebiegało zręcznie.
Nie wolno nam przekraczać czasu.
Ale super.
Zawsze próby tak wyglądają?
Wszelkie bankiety w hotelu
mają podobne próby dzień przed.
Na to wydarzenie przybędą wyjątkowo ważni goście,
więc i próba dłuższa.
Każdy bardzo się stara.
Proszę kontynuować.
Tak jest.
Obsłużymy każdego gościa jak najlepiej.
Dziękuję.
Czekaj! Nie…
- To ja. - Przestraszyłeś mnie.
Nic ci nie jest?
- A wyglądam? - Boże.
Skąd masz tyle siły?
Mój brzuch.
Czemu zachodzisz mnie od tyłu?
Wystraszyłam się.
To miała być niespodzianka.
Nie sądziłem, że aż tak się ucieszysz.
Przepraszam. Wszystko w porządku?
Nie muszę się martwić, że cię ktoś napadnie w nocy.
Boksowałaś w szkole?
Ten dźwięk nie z mych ust.
Tylko z ciosów.
Dobrze się bawisz?
Nigdy z nikim nie przegrałam.
Na pewno.
Aż tak boli?
O nie.
Nic ci nie jest?
Boże mój.
O nie.
Boli.
Może pojedziemy do szpitala?
Jedziemy?
Boli.
Ale przyjemnie.
Nie możesz tu tego robić.
Muszę się naładować.
Za mną wyczerpujący dzień.
Nie mam już sił.
Podłączysz tu ładowarkę?
Potrzebuję więcej energii.
Proszę.
Boję się, że ktoś nas zobaczy.
Został mi 1%.
Tylko jeden?
Tak, ładuj, proszę.
Proszę.
Mam 5%. Teraz 10%.
Ale nadal za mało.
Ładuj, proszę.
Mam 15, 25, 30%.
Jest i 100%. Naładowany w pełni.
Ale ty jesteś.
O nie.
- Ojej. - Co?
- Chowaj się. - Czemu?
Co z tobą?
O nie.
Pracownicy Hotelu King.
- Wstawaj. - Ja?
- Czekaj. Gdzie? - Autobus.
- Do autobusu. - Już.
- Ale by było. - Pracownicy?
„Pracownicy”?
Dzień dobry, panie Gu!
- Dzień dobry, panie Gu! - Dzień dobry, panie Gu!
- Dzień dobry!
- Panie Gu! - Dzień dobry!
Dzień dobry, panie Gu.
AUTOBUS HOTELU KING
HOTEL KING PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
Panie Gu,
oto autobus, który dowozi pracowników Hotelu King
do pracy i z powrotem.
Hotel pracuje na trzy zmiany,
więc autobus jeździ sześć razy dziennie.
My, pracownicy, mamy wiele przywilejów,
ale moim zdaniem ten właśnie autobus
jest najbardziej potrzebny.
Bardzo dziękuję.
Dziękujemy!
- Dziękujemy! - Dziękujemy!
- Dziękuję! - Pożegnajmy się.
Uśmiechamy się i machamy.
Również dziękuję bardzo.
- Oby tak dalej. - Kochamy pana!
Dobrze.
Szerokości.
Na pana Gu już czas.
Bezpiecznej drogi.
Do widzenia.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Panie Gu, jest pan najlepszy!
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Najlepszy!
- To było zabawne. - Rety.
Z deszczu prosto pod rynnę.
Jak na to wpadłaś tak z marszu?
Bo ja miałem pustkę w głowie.
Sama nie wiem.
Musiałam coś wymyślić.
Kiedyś się wyda.
Ale musimy uważać.
Dlaczego?
Bo jestem synem prezesa?
Gdyby to mnie martwiło, nigdy bym się z tobą nie umówiła.
Skąd znasz takie miejsce?
Cóż,
w Bangkoku spodobał ci się księżyc, więc poszperałem.
Na tej rzece jest najwięcej księżyców.
Pięknie.
Tak?
Może pójdziemy na spacer?
Powiedz mi…
czemu spotkałeś się z portierem?
W sprawie stulecia.
On u nas pracuje najdłużej.
Chciałem porozmawiać.
Podobno pracuje ponad 30 lat.
Żywy dowód historii Hotelu King.
Też tak słyszałem.
A powiedz…
czy pytałeś go?
O co?
O mamę.
On powinien wiedzieć.
Po co?
„Po co”?
Nie ma sensu go pytać.
Odpowiedź jest jasna.
Gdzie moja mama?
Wczoraj jej nie było i dzisiaj też jej nie ma.
Wstań, proszę.
Pan prezes już czeka.
Na żadne moje pytanie
nikt nie odpowiadał, wszyscy milczeli.
To, czego się dowiedziałem,
zaraz znikało.
Mimo to
może akurat on coś wie.
Nie musi.
Tę sprawę i tak miałem rozwiązać sam.
Poza tym…
postanowiłem też
skończyć z poszukiwaniami.
Już jesteś.
Szybko, siadaj.
A to co?
No dobra.
Pychotka.
Sos jest idealny.
Sa-rang,
a czy nasz pan No
już to zrobił?
- Co zrobił? - A jak myślisz?
Umówił się.
Gdzie tam, między nami nic.
Co ty? Brakuje mu czegoś?
Według mnie to porządny facet.
Nic z tych rzeczy.
A czemu uciekliście w Tajlandii,
wkurzając pana Yoo?
Muszę się najpierw umyć.
Jedzcie sobie.
Ale tu gorąco. Nie mogę w takim upale jeść.
Co jej nagle tak gorąco?
Proponuję, żebyśmy razem poprowadzili stulecie
jako reprezentanci pracowników.
Przecież mnie nie lubisz.
Bo tak jest. Ale sprawy osobiste na bok.
Świetnie się spisałaś podczas inauguracji.
Dla mnie to normalka,
że prowadzę imprezę jako reprezentantka.
Ale nie z tobą.
Nie ta liga.
Szkoda.
Byłoby miło, gdybyś miała dobre serce.
A co cię obchodzi moje serce?
Po prostu myślę, że to szkoda.
Masz wyjątkową urodę
i kompetencje na najmłodszą menadżerkę.
Nie rozumiem tylko, czemu robisz z siebie pośmiewisko.
- To obraza czy komplement? - Obraza.
Nie jestem zachwycona twoją propozycją,
ale skoro tak błagasz, użyczę ci pomocnej dłoni
jako ta najbardziej kompetentna.
Tak, pomóż mi, proszę.
Liczę, że się dogadamy.
Chyba coś mnie opętało.
Ja i ktoś taki parą?
Co żeś ty…
Bardzo cię boli?
Oczywiście, że tak.
Oberwałem stalą.
Boże drogi.
Trzeba się było nie zakradać jak pospolity włamywacz.
Ale ja…
przyszedłem z prezentami.
Ostatnio zauważyłem, że woda ma niskie ciśnienie,
więc próbowałem naprawić zlew przy okazji.
Trzeba było mi powiedzieć.
Nie dała mi pani szansy.
Zaraz.
Jak tak myślę,
to pani i wnuczka jesteście bardzo do siebie podobne.
Najpierw bijecie, potem pytacie.
Pewnie. To moje maleństwo.
Wiesz, po kim ma urodę?
Po mnie, naturalnie.
Ale co to wszystko jest?
To?
Sa-rang poleciała do Tajlandii jako najlepsza pracownica.
Tajlandia słynie na cały świat z jedwabiu.
A to zrobiono z najlepszego.
Gdzie bym ja to założyła?
Po co wydałeś pieniądze na coś takiego?
Nie szkoda ci?
Będzie pani jeszcze dużo podróżować.
Zabiorę panią w wiele miejsc.
Spróbujmy.
Pani pozwoli.
Co pani powie? Ładne?
- No nie wiem. - Proszę.
Tak, bardzo.
Po prostu wyglądam dobrze we wszystkim.
Wszystko dzięki mojemu wyczuciu stylu.
Chwileczkę.
Mam magiczny krem, który wygładza wszystkie zmarszczki
na całej twarzy.
Oraz…
Maść Tygrysią.
Pomaga na wszelkie bóle.
Łagodzi też ból głowy.
Co takiego?
Jakieś lekarstwo na wszystko?
Najlepsze dla seniorów.
Rozumiem.
Ile tego kupiłeś?
Mógłbyś teraz sklep otworzyć.
Boże.
Może pani rozdać koleżankom z rynku.
Ja tylko…
kupiłem tak trochę.
Pomyślałeś też o moich koleżankach?
Jaki uprzejmy.
Ostatnio pani koleżanki poczęstowały mnie sokiem i jogurtem.
Słuchaj…
tylko pamiętaj o swoim ojcu.
Kupiłeś coś ojcu?
Nie.
O rety.
Na co człowiekowi dzieci?
Boże.
Daj to ojcu.
Dobrze.
Jadłeś już coś?
Jeszcze nie.
- Pani Cha. - Tak?
Rosół z żeń-szeniem.
W samą porę.
Sa-rang powiedziała mi,
że od małego ją pani wychowywała.
Gdzie tam, nic nie robiłam.
Sama taka urosła.
Ani jednej sceny nie zrobiła, chociaż mieszkała z dala od matki.
Dusiła wszystko w sobie.
Gdy pierwszy raz zachowała się jak dziecko,
mówiąc, że chce z nią zamieszkać, jej mama uległa wypadkowi.
Chyba właśnie dlatego
nigdy mnie o nic nie prosiła.
A więc od teraz
ja będę obok niej i pozwolę jej wpadać w furię,
czy zachowywać się jak dziecko.
Może pani na mnie liczyć. Będę chronić panią i Sa-rang.
Mnie tam nie trzeba.
Ale Sa-rang to traktuj dobrze, w porządku?
Obie panie będę tak traktować.
Dziękuję,
że wychowała pani Sa-rang na tak piękną osobę.
Proszę bardzo. Podgotowałam, żeby zmiękło.
- Spróbujcie. - Dziękuję.
Zobaczmy, jak smakuje.
- Proszę. - Dobrze.
- Weź. - Dziękuję.
Jedz do dna.
Dziękuję pani.
Proszę pana.
Dzień dobry.
Czy mogłabym…
zadać panu pytanie?
Ależ oczywiście.
Zastanawiam się,
czy zna pan osobę, która kiedyś tu pracowała.
Czy nazwisko Han Mi-so coś panu mówi?
Owszem.
A czy zna pan jej dane kontaktowe, może wie pan, gdzie mieszka?
Wiem, kim jest,
ale na tym koniec.
Rozumiem.
Dziękuję za poświęcony czas.
Ale mam pewną przyjaciółkę,
która może pamiętać więcej niż ja.
Dzień dobry.
Czy mam przyjemność z panią Kim Ok-ją?
Co też pani?
Wchodzi mi pani do pokoju
w takich butach?
Proszę wyjść.
Przepraszam.
Pokoje hotelowe są jak produkty dla gości.
Żeby konsjerżka tak szargała produkt?
Podstaw pani nie zna.
Przepraszam panią.
Chciałam o coś zapytać.
Nie mam ochoty rozmawiać z kimś, komu brakuje ogłady.
Żegnam panią.
Przepraszam za nietakt.
Przyjdę do pani innym razem.
Zostawisz Wona w spokoju?
W końcu się na coś zdecydował.
Muszę go zostawić.
To ważne wydarzenie.
Gdy założyłaś Alangę,
cały zarząd był przeciw.
Wiesz, czemu ci pozwoliłem?
Dałem ci szansę.
Byłoby nie fair, gdybym nie dał takiej Wonowi.
Sukces Alangi był gwarantowany.
Działanie Wona doprowadzi do porażki.
Jeśli polegnie,
wtedy za to odpowie.
Teraz nie czas na interwencje.
Won zachowuje się…
zupełnie jak jego matka.
Nie sądzisz?
Martwię się, ile wycierpisz, gdy będziesz zmuszony go porzucić.
Tak jak porzuciłeś jego matkę.
Ale wydoroślałaś.
Już się o mnie martwisz.
Wróciłeś.
Tak.
Odpocznij sobie.
O co chodzi?
Masz jakąś sprawę?
Nie.
Moje zdanie się nie liczy
w organizacji obchodów?
Chciałem cię o coś zapytać.
O co?
Czy Hotel King
jest taki, jaki chciałeś, żeby był?
Marzyłem o tym,
żeby każdy w Hotelu King
był szczęśliwy.
Wszyscy, goście i pracownicy.
Ale cóż…
marzenie to tylko marzenie.
Próbowałeś je spełnić?
Życie moich pracowników oraz ich rodzin
zależy od moich decyzji.
Hotel przetrwał 100 lat,
ponieważ działałem rozważnie.
Niczego nie żałuję.
Poświęciłem marzenie w zamian za ochronę hotelu.
Stworzyłem też King Air i Dystrybucję King.
Dobrze słyszeć.
Bo ja…
myślałem, że nie miałeś marzeń.
Wiem, co chcesz zrobić.
Znam twoje pragnienie.
Ale…
nie rób tego.
Mówię poważnie. To ostrzeżenie.
Rozumiesz?
- Tato… - Albo…
poproś siostrę o pomoc.
Taka prośba to też umiejętność.
Maść Tygrysia.
Wcieraj, a zniweluje każdy ból.
WITAMY NA OBCHODACH SETNEJ ROCZNICY
HOTEL KING: 100. URODZINY
Dziś jest ten dzień.
Najlepsze przyjęcie w historii.
Bez nerwów.
Nie ma potrzeby.
Na razie idzie dobrze,
więc dalej tak będzie.
Bez nerwów.
Przeprowadziliśmy dużo prób.
Niezapomniane przyjęcie. Wszystko się uda.
Bez obaw.
Możesz na mnie liczyć.
Co ty, drżysz?
Ja?
O czym ty mówisz?
Ja się nie denerwuję.
Wiesz o tym.
Nie drżałem.
Nie sądzę.
Denerwujesz się.
Wcale nie.
Czemu się pocisz?
Pocę?
Bez nerwów.
- To impreza. - Tak.
- Baw się dobrze. - Dobrze.
Napij się wody.
- Oddychaj. - Tak jest.
Denerwujesz się.
Powodzenia!
2023 HOTEL KING PRZYJĘCIE Z OKAZJI STULECIA
HOTEL KING: 100 URODZINY
HARMONOGRAM STULECIA
POWITANIE GOŚCI GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Ojejku.
Dziękuję.
Myślałam, że dostaniemy ważną rolę.
- To ma być to? - W sensie?
Witamy gości na stuleciu hotelu.
Mamy najważniejszą rolę.
Może i ważną rolę dla ciebie,
ale nie dla mnie.
Pierwszy gości wita gospodarz.
A więc przynajmniej dzisiaj
to my jesteśmy gospodarzami.
Otrzyj pot.
Zgrywasz luzaka, a jesteś zdenerwowany.
Wcale nie. Gdzie ten pot?
Ach, tutaj.
Podobam ci się?
GRUPA KING PREZES GU IL-HUN
DEPUTOWANY PARK DU-SIK
DYREKTORKA ZARZĄDZAJĄCA GU HWA-RAN
Wszystkiego najlepszego dla naszego hotelu.
Dzień dobry.
Gu Won, główny menadżer hotelu.
Chciałbym serdecznie podziękować wszystkim szanownym gościom
za przybycie na obchody setnej rocznicy Hotelu King.
Ponadto
pragnę wyrazić bezgraniczną wdzięczność
wobec wszystkich oddanych pracowników,
którzy pracują za kulisami nawet teraz,
aby obchody przebiegły jak najlepiej.
Dobrze więc.
Uroczystość zaczniemy
od przemówienia prezesa Gu Il-huna.
Dzień dobry,
nazywam się Gu Il-hun.
By dobrze przygotować się do przemówienia
rozmawiałem z ekspertem.
Powiedziałem ekspertowi od przemówień,
że chcę wygłosić mowę na stulecie istnienia hotelu
i dlatego potrzebuję rady.
Odpowiedź eksperta była prosta.
„Byle zwięźle”.
A oni co? Ktoś przyszedł?
Co im tak wesoło?
Nigdy nie oglądamy tych wydarzeń.
Nic, tylko biegamy w kółko.
Ale tym razem to my jesteśmy gwiazdami.
Czuję się, jakbym obsługiwała gości w swoim domu.
Masz rację.
Tak jest raz na sto lat.
Pokażmy, co potrafi Ziemia Królewska.
- Tak jest. - Tak jest.
Sa-rang, teraz ty, prawda?
Tak. Zaraz wracam.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Mam nadzieję, że poprzednie sto lat
będzie miało wpływ na kolejne sto.
Dlatego obiecuję,
że na dwusetną rocznicę hotelu
przygotuję jeszcze krótsze przemówienie.
Dziękuję.
- Podobało mi się. - Dzięki.
Dziękuję.
Teraz zapraszam gościa specjalnego,
który przekaże gratulacje.
Pana kolej, panie Park.
- Będzie świetnie. - Naturalnie.
Nie było łatwo zaprosić tę osobę.
Chciałbym panu podziękować w imieniu całego zarządu hotelu.
Panie Choi Yeong-su, zapraszam do nas.
Co takiego?
Dziękuję za przybycie.
Liczę, że nie zaburzam obchodów.
Jest pan gościem honorowym.
Zapraszam.
Dzień dobry,
nazywam się Choi Yeong-su.
Mam małą pizzerię w Daejeonie.
Szczerze mówiąc,
nie do końca wiem, czemu mnie tu zaproszono.
Zakładam, że powodem
był mój ojciec.
Ojciec był członkiem klubu Hotelu King.
Sądzę, że to mój ojciec
zasadził tamto drzewo przed hotelem.
Gdy byłem mały, często tu z nim przyjeżdżałem.
Hotel King był moim ulubionym placem zabaw.
Pamiętam, że prezes hotelu był ujmujący.
Jednak gdy firma ojca zaczęła podupadać,
nigdy już tutaj nie wróciłem.
Musiałem jakoś wiązać koniec z końcem
i zacząłem już tracić nadzieję.
Zacząłem się poddawać.
A jednak…
gdy tu wróciłem, wróciły też moje marzenia.
Na następne Boże Narodzenie
planuję odwiedzić Hotel King z rodziną.
Do tamtego czasu zamierzam ciężko pracować.
Chciałbym też szczerze podziękować
panu Gu Wonowi za przyjazd aż do Daejeonu,
by zaprosić mnie na te obchody.
No i…
Jak by tu skończyć?
Cóż…
Oby Hotel King rósł w siłę!
Dziękuję.
- Proszę tędy. - Czyli ty jesteś Yeong-su.
Tak? Najstarszy syn pana Choi Jang-su.
Pamięta mnie pan?
Jak mógłbym zapomnieć?
Twój ojciec bardzo mi pomógł. Wiele mu zawdzięczam.
Wybacz, że nie miałem pojęcia.
To twoje miejsce.
Pokoje i restauracje zawsze stoją przed tobą otworem.
Odwiedź hotel z całą rodziną, dobrze?
Usiądź.
To syn Choi Jang-su.
Uwierzysz?
Mówi się,
że kwiaty nie zapominają o osobie, która je podlewała.
Planując te obchody,
powtarzałem sobie to powiedzenie.
Ludzie, którzy pomogli tworzyć pierwsze sto lat hotelu
oraz ludzie, którzy pomogą stworzyć kolejne sto lat, są tutaj razem.
Chciałbym państwu przedstawić VIP-a nad VIP-ami.
Przepraszam za zamieszanie.
Czekam na pańską mowę.
Głęboko zakorzenione drzewo hotelu.
Przedstawiam państwu pana Kim Bong-sika.
Dzień dobry.
Jestem…
portierem Hotelu King, Kim Bong-sik.
Był pan sprzedawcą w firmie farmaceutycznej?
Zgadza się.
Zwykle przyjmowałem klientów w barze Hotelu King.
Czasami musiałem pić trzy razy dziennie.
Na lunch, obiad i nawet późno w nocy.
Ale pewnego dnia
tak się spiłem,
że usnąłem na sofie w hotelowym lobby.
Gdy obudziłem się z rana,
zauważyłem,
że jakby świat się odmienił.
Wszyscy pracownicy mieli uśmiech na twarzy.
Zacząłem się zastanawiać, dlaczego oni tacy zadowoleni.
Wtedy pojawiło się marzenie.
Pomyślałem, że ja także
będę mógł się tak uśmiechać, pracując tu.
Tak też zaczęła się moja praca w hotelu.
Czy mógłby pan powtórzyć te słowa na najbliższych obchodach?
A jakich obchodach?
Setnej rocznicy hotelu.
Cóż za absurd.
To nie jest miejsce dla mnie.
A ja pana proszę.
Tylko dlaczego?
Jest pan portierem hotelowym.
Zajmuje się pan Hotelem King od 30 lat.
Proszę zaszczycić obchody swoją obecnością.
Mówi pan poważnie?
Niech swoim marzeniem…
podzieli się pan też i ze mną.
Zaczynając pracę w Hotelu King,
spełniłem swoje marzenie.
Większość czasu spędzam poza hotelem,
ale z dumą mogę się nazywać portierem Hotelu King,
Kim Bong-sikiem.
POZIOM HOTELU -1
Dzień dobry.
Czy tych lamp używano w hotelu 20 lat temu?
Owszem.
Pierwsze lampy, które wymieniłem,
gdy zacząłem tu pracować.
Ale co też pana tu sprowadza, panie Gu?
Przyszedłem prosić o przysługę.
Ja tylko mięso od dekady kroję.
Jaki VIP?
Panie, co tam ze mnie za VIP?
Ludzie nawet nie wiedzą,
że w hotelu pracuje taki rzeźnik jak ja.
Dlatego chcę im pokazać.
W hotelu pracują też ludzie,
którzy nigdy nie noszą uniformu.
Doceniam intencje, choć martwię się.
Jestem szeregową pracownicą,
ale powiem wprost.
Wie pan, jakie hotele są najlepsze?
Jakie?
Takie, w których ludzie jak ja nigdy nie spotykają gości.
Dlatego zawsze staramy się gości omijać.
A pan prosi, bym stanęła na podium?
Jeśli postawi pan nas na świeczniku,
czeka pana krytyka.
Wie pani, jakie hotele są najlepsze dla mnie?
Takie, które przynoszą zyski?
Zgadza się.
Najlepsze hotele
przynoszą ogromne zyski.
Dlatego tacy pracownicy jak pani są najcenniejsi.
Ci z pierwszej linii frontu tworzą najlepsze hotele.
Gdybym chciał panią wykorzystać do obchodów,
poprosiłbym o to dział HR.
Ale wy jesteście najważniejszymi gośćmi, więc przyszedłem osobiście.
To setna rocznica Hotelu King.
Nie chcę, by odbyła się bez honorowych gości.
Od 27 lat pracuję w zespole przygotowującym pokoje.
Nazywam się Kim Ok-ja.
Choć nie widuję gości…
Panie Park.
Pani Gu.
To był wielki błąd.
Zapłaci pani za to.
…aby goście czuli się mile widziani.
W ten sposób kształtuję wizerunek Hotelu King.
Pani mowa była cudna.
To zaszczyt, że mogę państwa obsługiwać.
Dziękuję.
A także przepraszam panią za tamto.
Wiele się nauczyłam.
Niepotrzebnie.
Nie wzięłam pod uwagę tego, że nie zna pani pracy w pokojach.
Przepraszam, że się tak uniosłam.
Nie szkodzi.
Zapraszam ponownie.
Obiecuję, że będę spokojniejsza.
Dobrze. Dziękuję.
Chętnie przyjdę.
A to mój syn.
PROPOZYCJA CELÓW BIZNESOWYCH
ZESPÓŁ PLANOWANIA STRATEGICZNEGO, HAN MI-SO
„Hotel szczęśliwych”?
Sądzisz, że to możliwe?
Byłbyś w stanie taki stworzyć.
Pomogę ci w tym.
Ojcze.
Co robisz?
Na wspominki cię wzięło po fiasku obchodów?
Porozmawiajmy później.
Won i jego sentymentalizm
odebrały nam kluczowego sojusznika, deputowanego Parka.
Licencja na sprzedaż bezcłową wygasa za rok.
Musimy też rozwijać sieć lotów.
- Nie wiesz? - Fakt.
Było tyle do zrobienia,
że zapomniałem o tym, co ważne.
Nie spraw, bym straciła do ciebie zaufanie.
Grupa King
nie jest wyłącznie twoja.
- Udanej zabawy. - Dziękuję.
Dziękujemy.
Gratulacje.
Byłeś dziś wspaniały.
Zawsze jestem.
A może…
wpadniesz w niedzielę?
Pyeong-hwa ma wtedy lot.
Tak, chętnie.
Przyjdę, choćby nie wiem co.
Ma być pyszne.
Dziękuję za zaproszenie.
Witaj.
Jakie piękne.
Sama wszystko zrobiłaś?
Niewiele, ale przygotowane z czułością.
„Niewiele”? Przygotowałaś całą ucztę.
Po prostu
chciałam ci coś sama ugotować.
Dziękuję.
NO SANG-SIK
Nie odbierzesz?
Nie chcę, by nam przeszkadzał.
Ciekawe, co będzie najlepsze.
- Bo wszystko pycha. - Tak.
Ale wezmę omlet.
No i jak? Dobry?
Nie tylko dobry.
Doskonały.
Mogłabyś być u nas szefową kuchni.
Chętnie, jeśli mnie zatrudnisz.
- Spróbuj też tego. - Dobrze.
Wzruszające, skarbie.
„Skarbie”?
Też spróbuj, skarbie.
Proszę.
I jak?
Bardzo dobre, skarbie.
- Tobie też smakuje, skarbie? - Tak.
Dziękuję.
Nie wiem, czym sobie zasłużyłem
na tak wspaniałą kolację.
Następnym razem też gotuję.
Z chęcią.
Ale przyjemnie.
Racja.
Muzyka też taka przyjemna.
- Wszystko wypiłam. - Ja też.
- Przyniosę. - Nie, ja.
Ty jesteś gościem.
- Ale ty gotowałaś. - Nie.
Ja przyniosę.
- Ja. - Siedź.
- Ja chcę. - Pozwól mi.
- Nie, ja. - Ja.
Ja.
- Ja chcę. - To chodźmy razem.
Czekaj.
Dobra, idziemy razem?
Jasne.
Chcesz więcej piwa?
A jeśli odmówię?
UŚMIECH LOSU
Chcę gdzieś pojechać.
Jedźmy.
Nie zapytasz dokąd?
Chcę raport przyszłych działań dla grupy.
Od was obojga.
Wojna w końcu wybuchła.
Ty masz tylko mnie.
Mam wiedzieć o wszystkim, co dotyczy mojego brata.
Jak wysoko mogę zajść, jeśli będę pomagał?
Wasi pracownicy nie odbyli szkoleń?
Nie mogę cię zostawić, bo jesteś taka ujmująca.
Twoja wina.
Napisy: Cezary Kucharski