UŚMIECH LOSU
Dziękuję za państwa pracę.
Prezesie,
czy coś się stało?
Szmat czasu.
Prawda?
Jak się miewasz?
To pytanie raczej nie przystoi osobie,
która dobrze wie, że zostałam wygnana.
Chyba nie sądzisz,
że byłam szczęśliwa
po utracie syna
i zniknięciu bez śladu?
Wybacz.
Wtedy nie miałem żadnej władzy.
Nie.
Choćby i teraz,
wybrałbyś firmę.
Taki…
już jesteś.
To chyba rodzinna tradycja.
Ty się jej pozbyłeś,
gdy Won wyjechał służbowo.
Jak mnie.
Gdybyś nie założyła związku,
nie doszłoby do tego.
Żona prezesa
podburzała pracowników do buntu przeciwko firmie.
Jak mój ojciec miał cię przyjąć?
To ty złamałeś naszą obietnicę.
Zrezygnowałeś jak tchórz ze wszystkich naszych marzeń.
Chciałem nas chronić.
Poszedłeś po linii najmniejszego oporu.
Porzuciłeś mnie.
Wyjechałam po cichu
z jednego powodu.
Dla Wona.
Twój ojciec wziął dziecko za zakładnika,
żeby mi grozić.
Mówił, że go ochroni,
jeśli ja zniknę.
Dlatego żyłam, jakby mnie nigdy nie było.
Jakbym się nigdy nie urodziła.
Zawsze…
było mi z tego powodu przykro.
Nie szukam przeprosin.
Jestem tu, by cię ostrzec.
Nie zapędzaj Wona w kozi róg.
Jeśli nie przestaniesz,
nie będę patrzeć bezczynnie.
Bo ja…
nie mogłam żyć własnym życiem.
A czy ty…
mogłeś żyć własnym życiem?
Proszę, pozwól Wonowi żyć tak, jak chce.
Niech żyje dla siebie,
a nie dla firmy czy rodziny.
Taki jest twój ojcowski obowiązek.
Moim obowiązkiem jest także wskazać mu właściwy kierunek.
Choć wszelkie decyzje podejmie on sam.
Dobrze słyszeć,
że pozwolisz mu zdecydować.
Pora na mnie.
Nie pokażesz się Wonowi, prawda?
To zależy ode mnie.
Ma poukładane życie.
Nie mąć mu w głowie.
Takie groźby już na mnie nie działają.
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Won.
Pozwól, że ci pomogę.
Proszę…
zegarek kieszonkowy.
Nie zgub go.
Dobrze.
Won.
To ja, mama.
Czy ty mnie…
jeszcze pamiętasz?
Co cię tu sprowadza?
Przyszłam przeprosić.
Za co?
Zawsze się bałam…
że cię nie ochronię.
Może to tylko wymówka,
ale myślałam,
że ochronię cię, jak odejdę.
Wiem, dlaczego wyjechałaś.
A raczej dlaczego cię odesłano.
Ludzie z Grupy King…
byli zbyt potężni, by z nimi walczyć.
Sądziłam, że moje całkowite zniknięcie
będzie dla ciebie najlepsze.
Ale…
myliłam się.
Wyrosłeś na wspaniałą osobę.
Mimo tego…
że nikt cię nie chronił.
Wtedy…
byłaś w moim wieku.
Człowiek nie jest jeszcze w pełni dorosły.
Dlatego myślałem, że się bałaś.
Trochę cię teraz rozumiem.
Nie jesteś winna.
Możesz być spokojna.
Jesteś taki miły,
że nawet próbujesz mnie pocieszać.
Taki dorosły.
Nie próbuję cię pocieszać.
Ani nie próbuję cię zrozumieć.
Po prostu…
wiem już, jak to jest chronić…
coś bardzo cennego.
Dlatego od teraz żyj dla siebie.
Nie próbuj już nikogo chronić.
Nie ukrywaj się.
Żyj dla siebie.
Ale ty…
nie możesz mi wybaczyć.
Fakty są takie,
że cię porzuciłam.
Przeze mnie…
tyle wycierpiałeś.
Nigdy nie miałem do ciebie żalu.
Choć nie mam z tobą wielu wspomnień…
wciąż czuję,
jak bardzo mnie kochałaś.
„Ona by mnie nie porzuciła.
Nie miała wyboru,
odeszła na chwilę”.
Takie właśnie myśli
pomogły mi przetrwać.
Dziękuję, że mnie nie zawiodłaś.
Tego mi było trzeba.
Przykro mi, że nie mogę powiedzieć więcej…
ponad to…
że cię przepraszam.
Muszę już iść.
Wszystkiego dobrego.
Mamo, kocham cię.
Ja ciebie też.
ODCINEK 15
Nie zapomniałaś.
Pojemniki na waciki i patyczki zawsze wypełniamy w 90%.
Pamiętam twoje instrukcje.
Jaka ty mądra.
Muszę na chwilę usiąść.
Nie wiedziałam, że będę pracować w saunie.
Praca tutaj jest trudna.
W końcu dla wygnańców.
Wysyłają tu nas, bo nikt inny nie chce.
Od kiedy tu trafiłam,
nie zatrudnili nikogo, bo ponoć plajtują.
Ale to było pięć lat temu.
Zamykają ten hotel?
Gości coraz mniej, finanse nie za dobre.
Hotel trzyma się dzięki weselom,
pierwszym i 70. urodzinom.
Ale to za mało.
Jeśli zamkną ten hotel, wygnańcy zostaną z niczym.
Tutaj wszyscy są dla siebie jak rodzina.
Szkoda by było, gdyby to miejsce zniknęło.
Dlatego jakoś się trzymamy.
Chcemy ocalić hotel.
Głowa do góry.
Damy radę!
No dobra, mów.
Jak tam sprawy z panem Gu?
Co masz na myśli?
Dalej się spotykacie?
Jesteś tu dłuższy czas, a on nie przyjechał.
Wszyscy mówią, że ze sobą zerwaliście.
Jest bardzo zajęty.
Dzień dobry, panie Wang.
Czemu na mnie czekacie?
Jedzcie, proszę.
Smacznego, proszę pana.
Ja już jadłem. Pora lunchu dawno za nami.
Prosiłem was o spotkanie, bo…
Czemu nie wykorzystujecie urlopu?
Mówiłem, że nie zapłacę za niewykorzystany.
Wykorzystajcie do końca czerwca, dobrze?
To nie tak, że nie chcemy.
Jak mamy odpoczywać, skoro brakuje nam ludzi?
Mieliście się nie przemęczać.
Kto ma dużo energii, niech inną pracę znajdzie.
Ten hotel niedługo zostanie sprzedany.
Potwierdzili to?
Wkrótce będą dobre wieści.
Nie marnujcie więcej czasu,
tylko popracujcie nad swoimi CV.
Panie Wang,
może nie powinnam zabierać głosu,
ale dlaczego nie spróbujemy ocalić hotelu?
Co wy wszyscy tacy zawzięci, żeby uratować upadający hotel?
Wszyscy się starają.
Robimy, co możemy, żeby go uratować.
Gdybyśmy wszyscy…
Panią to z Hotelu King wywalili, tak?
Zostałam tu przeniesiona.
„Przeniesiona”, jasne.
Chyba liczy pani na czyjąś protekcję.
Proszę przestać.
Została pani wyrzucona i nadal nie rozumie?
Że to koniec?
Powinna się pani wstydzić.
Nie liczę na nikogo.
Jako pracownica tego hotelu…
Właśnie o tym mówię.
Pracownica ma wiedzieć, jak się zachować.
Co też pani pyskuje dyrektorowi hotelu?
Ja tu rządzę.
Ja podejmuję decyzje. Dotarło?
Jak słodko.
Sa-rang.
Sprawdź, proszę, czy słychać głośnik na zewnątrz.
Dobrze, już idę.
PRAWDZIWY RELAKS ZACZYNA SIĘ OD POBYTU W HOTELU TURYSTYCZNYM KING
Sa-rang, sprawdziłaś?
Nic nie słyszę.
Przyjechałem po ciebie.
Wyjazd udany?
Tak.
Przepraszam za spóźnienie.
Samej było ci ciężko?
A co z pracą?
Wszystko dobrze poszło?
Tak, udało się.
Wracajmy już.
Ale ja teraz pracuję tutaj.
Bez różnicy.
Jesteś moja.
Poczekaj.
Tak, tu Cheon Sa-rang.
W tej chwili?
Oczywiście.
Co teraz?
Idź.
Poczekam.
Chcesz iść ze mną?
Z tobą wszędzie.
Proszę.
- Wiesz, jak to się robi? - Nie pamiętasz?
Jak się nauczę, niczego nie zapominam.
Oczywiście.
Nakryjesz stoły od tamtego?
Muszę iść do kuchni.
Tylko że mam wysoką stawkę.
Akceptujesz warunki?
Po pracy naładuję cię za wszystkie ostatnie tygodnie.
Co powiesz?
Szybko się uwinę.
Dzięki.
Lecimy.
Kolego.
Kolego z obrusem.
Chodź tu pomóż.
Tak, do ciebie mówię.
Ruchy.
Mamy dużo roboty.
Złap za koniec i wyrównaj.
- Ma być równo. - Ja?
A może ja?
Ale już.
Rozciągnij bardziej.
Tak. Dobrze.
Dobrze.
Dobrze mi poszło.
Pracownicy zajmują się też takimi rzeczami?
Zwykle zatrudniamy agencje.
Dzięki temu, że robimy to sami,
mamy przewagę nad innymi.
Zaraz, chwila.
Czy ja cię nie znam?
Nie, widzimy się pierwszy raz.
Twarz jakby znajoma?
Zaraz, czekaj.
Nie jesteś tym chłopakiem Sa-rang z Hotelu King, prawda?
A czemu nie?
Jestem chłopakiem Sa-rang.
Pan wybaczy, że wzięłam go za pracownika.
To grzech śmiertelny.
Czy mogę mieć jedną małą prośbę?
Oczywiście. Może być wiele próśb.
Chodzi o to,
jak się do mnie zwracałaś.
Każdy pracownik, nawet tymczasowy,
to kolega z pracy.
Szanuj wszystkich, proszę.
W pełni się zgadzam.
Będę o tym pamiętać.
W porządku.
Przepraszam, panie Gu.
Nie szkodzi.
Sa-rang!
Widzę spore doświadczenie.
Nic takiego.
Usiądź. Ja dokończę.
Nie mam czasu na odpoczynek.
Potem muszę rozwiesić ogłoszenia w całym hotelu.
Wpadłeś w najtrudniejszy dzień.
Właśnie dlatego dobrze zrobiłem.
Przydam się.
Można na tobie polegać.
Dobrze. Raz, dwa, trzy.
Dziękuję.
Ale ciepła.
Spotkałem mamę.
Naprawdę?
Kiedy? Jak ją spotkałeś?
Przyszła do mnie.
Wydawała się dobrą osobą.
Miała dobre serce.
Miło słyszeć.
Wiedziałam, że będzie dobra.
Szczerze mówiąc,
myślałem, że jej nie pamiętam.
Że za nią nie tęsknię,
że już jej nie potrzebuję.
Ale gdy ją spotkałem…
to wiem…
że nigdy jej nie zapomniałem.
Przykro mi,
że tutaj trafiłaś.
Dawno nie witałam gości w lobby,
nie byłam w saunie, na sali bankietowej, w pralni.
Mam tu dużo zajęć.
Ale podoba mi się.
Przypomniałam sobie swoje początki.
Polubiłam to miejsce.
Ja nie widzę tu żadnych zalet.
No wiesz,
każdy tak mówi.
Bo nikt zbyt długo nie patrzy.
Za hotelem jest niewielki las.
Nienaruszony przez człowieka.
Piękny i tajemniczy.
Od samego patrzenia
czuję się lepiej.
Dzień dobry.
- Ćwiczy pani? - Tak.
- Powodzenia. - Pa.
Proszę uważać.
Chciałam dobrze poznać okolicę, żeby pomagać gościom.
Gdy miałam wolne, zwiedzałam.
Dziękuję.
Tutaj jest pełno rewelacyjnych, nieznanych restauracji.
- Smacznego. - Dziękuję.
Zamówiłam jedną rzecz,
a dostałam masę dań do spróbowania.
Zupełnie jak w bufecie.
ZNALAZŁAM ŚWIETNĄ RESTAURACJĘ!
SPOTKAJMY SIĘ TU KIEDYŚ RAZEM
Przepraszam. Jogurt dla pani.
Dziękuję.
Ludzie tutaj są tacy uprzejmi.
Wielu z nich to członkowie rodziny hotelowej,
więc dostaję napoje i lody,
gdy tylko ich spotkam.
- Bez przesady. - Wyjdź za mojego wnuka.
A już zwłaszcza…
tutaj.
Widać chyba wszystkie gwiazdy, co nie?
Takie piękne.
Masz rację.
Wyjątkowo piękne.
Co nie? Różnią się od gwiazd w Seulu.
Przypatrz się nieco dłużej, a wszystko zobaczysz.
Wielka szkoda.
Ale powinnaś być w Ziemi Królewskiej.
Wracajmy już.
Przepraszam,
ale nie wykonuję rozkazów byłego szefa.
Co ty, jakiego byłego szefa?
Przyjechałem tu od razu po wylądowaniu w Korei.
Taki mam przydział.
A więc oficjalnie cię przenoszę.
Chodźmy.
W przyszłym tygodniu trzy bankiety.
Pozwól mi skończyć, nim wrócę.
A dlaczego chcesz?
Bo to mój obowiązek.
Chcę tego dopilnować.
Poza tym wszyscy pracownicy
starają się bardzo, by hotel nie upadł.
Nie chcę umywać rąk i uciekać sama.
Pracownicy chronią hotel?
Hotel chyba zostanie wkrótce sprzedany.
Dlatego wszyscy się martwią.
TERMINAL 1 TRANSPORT KOLEJOWY
Ponoć wiedzą o rozwodzie.
Chodźmy się napić, rozluźnić.
Spadaj, bo ci przyłożę.
Zadziorna jak dawniej.
Twoja szorstkość jest urokliwa.
Przełknij tę bezsensowną dumę
i chodź ze mną.
Stój.
Ty zarejestrowałeś małżeństwo, a cierpię ja?
Może czas odpokutować, co?
Spróbuj mnie dalej podrywać.
Powiem twojej żonie,
jak ojciec jej dzieci próbuje wyrwać mnie na drinka.
- Wszystko dobrze? - Kapitanie?
Co z nią…
Odbiło jej?
Miałbym podrywać taką rozwódkę?
Prawda?
Kapitanie No Byeong-gu.
Bardzo lubię Pyeong-hwę.
Co z tego?
Dlatego mówię…
żeby kapitan uważał.
Jeszcze raz z nią zadrzesz,
a nie będę biernie się przyglądał.
- Nie boli? - Wszystko dobrze?
Pyeong-hwa.
Dlaczego mnie unikasz?
Możesz mnie zostawić?
Chciałabym zejść wszystkim z oczu.
Dlatego nie mogę.
Gdybym cię zostawił,
odleciałabyś gdzieś daleko.
Chodź ze mną.
Czemu o nic nie pytasz?
A muszę?
Wszyscy są ciekawi.
Stare dzieje.
Wybacz, ale ty z przeszłości mnie nie interesujesz.
Podobasz mi się teraz.
Nie mam nadziei.
Wszystkich oszukałam.
Nie oszukałaś nas.
Nie podzieliłaś się bolesnym wspomnieniem.
Każdy przeżył coś,
czym wolałby się nie chwalić.
Deszcz pada równo na każdego.
Tyle że niektórzy bardziej mokną.
Ale w końcu deszcz ustaje.
Będę twoim parasolem.
- Wygląda dobrze. - Prawda? Było pycha.
Gdy byłam tu sama, czekałam w długiej kolejce, o tam.
Placek ziemniaczany.
- Dziękuję. - Smacznego.
- Dziękuję. - Wysłałam ci wtedy zdjęcie.
Dobra knajpa.
W okolicy jest takich wiele.
Następnym razem zmienimy lokal.
- Dzień dobry. - Jaka urocza para.
Pani ostatnio była tu sama.
Dzisiaj już nie.
- Jestem jej chłopakiem. - Rozumiem.
Nie mogłem puścić jej samej.
Pasujecie do siebie.
Wyglądamy dobrze?
Taka piękna cera u obojga.
A pan…
Oto wyraz mojego szacunku.
Mogłem sobie sam nałożyć.
Z najlepszymi życzeniami prosto z serca.
Te życzenia już wystarczą. Siądź, proszę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Jedzmy już. Dziękuję.
Dziękujemy.
Dziękuję.
Swoją drogą…
czy przybył pan tutaj w tej sprawie?
To znaczy?
Ojej, panie Gu!
Czołem.
Słyszałem, że pan przyjechał,
ale sądziłem, że zdążył pan wyjechać.
Lubi pan łowić ryby.
Ależ oczywiście.
Nawet oglądam, jak inni łowią.
Łowił pan w godzinach pracy.
To część mojej pracy.
Byłem z miejskim urzędnikiem ds. rozwoju.
Zastanawialiśmy się, czy na tej ziemi
może stanąć miejskie centrum kultury po wyburzeniu hotelu.
Poszedł pan na ryby, żeby sprzedać hotel?
Żeby tylko na ryby.
Chadzam na golfa, do saun,
do restauracji i w ogóle wszędzie.
Poza próbą sprzedaży hotelu,
czy działa pan na jego korzyść?
Chyba nie zdaje pan sobie sprawy z powagi sytuacji.
Okolica wymiera.
Atrakcje turystyczne zamknięte.
Dla tego miejsca nie ma już nadziei.
Lepiej sprzedać hotel, póki jest coś wart.
Z dala od wielkich miast
tylko ratusz może wykupić taką działkę.
Dlatego tak ciężko pracuję.
Już rozumiem.
Najłatwiej jest się pozbyć.
Tyle że to nie droga dyrektora.
Jako dyrektor odpowiada pan za hotel,
jak i przyszłość swoich pracowników.
Ożeż.
Jasne.
Powiedzmy, że robię coś nie tak.
Tak czy inaczej, pańska władza tutaj nie sięga.
Podlegamy Dystrybucji King, a nie Hotelowi King.
Pani Gu kazała mi sprzedać hotel
i właśnie nad tym pracuję.
Racja.
Oddzielne firmy. Nie mogę wydawać poleceń.
Znaczy się,
jest pan synem prezesa,
więc chyba może pan porządzić…
Mówię tylko, że nie muszę słuchać pańskich poleceń.
Kupię ten hotel.
- Słucham? - Pan go sprzedaje.
Kupię Hotel Turystyczny King w podanej przez pana cenie.
Znaczy…
Pan tak poważnie?
Po namyśle podjąłem decyzję.
W sumie krótko tu byłem, ale zwiedziłem okolicę.
Za hotelem rośnie las.
Nietknięty ręką człowieka.
Słońce, wiatr, zapach lasu.
Można zjednoczyć się z naturą.
O świcie czuć górską mgłę,
a nocą widać niezliczone gwiazdy na niebie.
Stworzę hotel odwiedzany przez ludzi,
którzy chcą uciec od zgiełku i odnaleźć spokój.
Znaczy…
Może dla pana z Seulu to coś wyjątkowego,
ale okolica jest zwyczajna.
Wszędzie tylko góry i pola.
- Hotel nie ma potencjału! - Właśnie.
Trzeba go stworzyć.
Myślę nad programem terapii leśnej,
czyli joga, picie herbaty, medytacja.
Zmienimy pokoje.
Będzie podgrzewana podłoga,
czerwona glina, cyprys.
Niewykorzystany aneks
zmienimy na salę z muzyką i książkami.
Myślę też o stworzeniu programu,
żeby starszyzna uczyła gości,
jak wytwarzać tradycyjny alkohol i ciastka.
Jeśli się uda,
sam hotel zostanie największą atrakcją turystyczną.
Znaczy, no…
Zyski mogą być mizerne albo i nawet żadne.
A nie mówiłem?
Najłatwiej się pozbyć.
Ale skoro postanowiłem chronić hotel,
nie wycofam się z byle obawy o straty.
Gratuluję sprzedaży.
Osiągnął pan swój cel.
Może pan wyjść.
Jedz.
Jedzmy już.
Pyszne.
Dziękuję.
Wszyscy zadowoleni, bo pojawiła się nadzieja.
Zasługujecie na nadzieję.
Ten hotel też.
No i chciałem…
stworzyć własną historię.
Chcę mówić ludziom,
że chroniłem coś cennego do samego końca.
Chciałabym być taka fajna.
Już jesteś fajna.
To ja chciałem być jak ty.
Zostawiłaś na mnie ślad.
Zabarwiłaś mnie najcudniejszym kolorem zwanym Cheon Sa-rang.
Przepraszam na chwilę.
Dziękujemy.
Panie Gu, pragnę panu podziękować.
Cała ekipa panu pomoże.
Liczę na współpracę.
Ja tak samo.
A skoro o tym mowa,
nie zabierze nam pan Sa-rang, prawda?
Oczywiście, że zabiorę.
Nie może pan.
Najlepsza pracownica musi pomóc ożywić hotel!
Bez urazy,
ale Cheon Sa-rang jest moja.
Sa-rang pierwsza była moja.
To ja ją uczyłam podstaw i…
Powiedz mu.
Mnie pierwszą poznałaś w hotelu.
Mogę dać wszystko inne, ale jej nie.
Przyjechałem tutaj, żeby zabrać Sa-rang.
Nie wrócę sam.
Panie Gu,
wasz związek jest młody, więc pan nie wie,
że ciągłe przebywanie razem doprowadzi do zgrzytów.
Związki na odległość są najlepsze.
Ludzie bardziej się cenią.
My cenimy się bardzo, mimo częstego spotykania.
Sa-rang, może sama zdecydujesz?
Jedziesz, czy zostajesz?
Po co ją pytać?
Wiadomo, że chce jechać.
Nic nie wiadomo.
Wybór należy do niej.
Dobrze.
Powiem wam.
HOTEL TURYSTYCZNY KING
Sang-sik,
może damy jej znać?
Niespodzianki są najlepsze.
Musimy pojawić się znikąd,
tak, żeby ją wzruszyć.
Ty się w ogóle nie znasz, Ro-un. Dlatego nie masz pary.
Słucham?
Ale ja mam parę.
Jasne, tak z kapelusza.
Ale żarcik przedni.
Mówię poważnie.
Możecie gratulować.
Naprawdę? Z kim się spotykasz?
Ze wspaniałą kobietą.
- Która cię tak zachwyciła? - Serio?
Chciałam, żebyś był z Pyeong-hwą.
Co nie?
Co?
Tak jakoś wyszło.
O rety.
Co, u licha?
Gratulacje! Co za niespodzianka.
Dziękujemy.
Wy nie żartujecie?
Jesteście parą?
Nagle zakochana para, ot tak?
A ty niby masz powodzenie.
No bo mam.
Tylko zawstydzam kobiety.
Na pewno masz?
Nieważne. Poszukajmy Sa-rang.
Pani Cheon Sa-rang tu pracuje.
Zawoła ją pani?
Jesteśmy przyjaciółmi.
- Tylko że… - Chwila!
Proszę o nas nie wspominać. To niespodzianka.
Przykro mi, nie ma jej.
Dokąd poszła?
Wyjechała do Seulu.
Po co?
Z miłości, jak sądzę.
Ale my taki kawał drogi do niej jechaliśmy.
Naprawdę jej tu nie ma?
Niestety nie.
Naprawdę odjechała?
Musimy porozmawiać.
Ale naprawdę?
Dziękuję.
- Za mną. - Miłego dnia.
Dlatego mówiłam, żeby dzwonić.
- Właśnie. - Właśnie.
Zgodziliśmy się na niespodziankę, nie?
- Nie. - Nie.
Kto tam gadał, że się na związkach nie znamy,
gdy chcieliśmy dzwonić?
Ty.
Weź, Ro-un! Jak możesz?
Rozmawialiśmy przez telefon…
Starczy.
Od teraz już cię nie słuchamy.
Szefową szóstki rodzeństwa zostaję ja.
- Zgoda. - Też się zgadzam.
Ja też.
Skoro już tu jesteśmy,
może coś zjemy?
A kto płaci? Ty płacisz.
Ale wcześniej dzieliliśmy rachunki.
Tak, chyba powinienem płacić.
Dobrze! W pobliżu jest stołówka.
Mają świetną wieprzowinę.
Co powiecie na wieprzowinę?
Ja tu szefuję.
Dobra, chodźmy.
Będą żeberka!
- Żeberka? - Na żeberka!
- Żeberka. - Żeberka.
Idziemy na żeberka.
- Dzień dobry. - Długo pani nie było.
Gratuluję inauguracji, proszę pana.
Nie musi już pan tak robić.
Pan prezes czeka.
Chcesz przejąć Hotel Turystyczny?
Tak.
Na pewno?
Hotel King szybko zbuduje markę globalnej sieci.
Ale najpierw potrzebujemy silnej bazy krajowej.
Nie robię tego z pewności siebie.
Robię to, bo muszę.
Jesteś teraz dyrektorem Hotelu King.
Wykaż się.
Tak jest.
A gdzie pytania?
Pewnie masz dużo do powiedzenia.
A coś się zmieni, jeśli zapytam?
Nie przejmuję się tym,
co myślisz.
Sam tego chcesz.
Poza tym…
zrobię, co będę chciał.
Naturalnie.
Zrobiłem, co mogłem.
Reszta zależy od ciebie.
Ale pamiętaj, czy ci się uda, czy nie,
poniesiesz konsekwencje.
Rozumiem.
Prezesie?
Nie myśl, że to już koniec.
To dopiero początek.
Nie pozwolę ci
niczego sobie odebrać.
Nie zamierzałem
niczego ci zabierać.
Ojciec też nie.
Nie, żebyś o tym nie myślał.
Po prostu nigdy się nie odważyłeś.
Tak było.
Nie chcę się kłócić.
Jesteśmy rodziną.
Jaką rodziną?
Ty i ja jesteśmy rodziną?
Nigdy tak nie pomyślałam.
Ani razu.
Coś ty zrobiła?
To ty, prawda?
Nikt inny by nie mógł.
Dałam jej pieniądze
i sama odeszła.
Cała ta twoja miłość
nic nie znaczyła.
Wystarczyło tylko
kilka marnych groszy.
Tania ta miłość.
Dlatego cię ostrzegałam.
Mówiłam, że nie czas na rozwód.
Miałeś poczekać.
To dlatego ciebie nie da się kochać.
Zgrywasz wielką damę,
a po prostu brak ci miłości.
Tobie tak samo.
Wszyscy, których „kochałeś”, zostawili cię.
Sami oszuści.
Jeśli nie rozumiesz, próbuj dalej.
Sprawdź, czy miłość w ogóle istnieje na tym świecie.
Tak mi żal…
Żal mi ciebie.
Mamo, nie płacz.
Wyjadę.
Wrócę do Stanów, tylko przestań płakać.
Przepraszam.
Zrobię, o co prosisz.
Nie płacz, mamo.
- Dzień dobry, pani Do. - Dobry.
Pracujcie.
Po tym miesiącu zwolnij najmłodszą.
Słucham?
Cel sprzedaży miał ją uchronić.
Cel wykonany.
Góra każe mi kogoś wyrzucić.
Nie mam wyboru.
- Musi to być tylko jedna osoba? - Tak.
Dobrze, że nie dwie.
W takim razie…
mogę wskazać kogoś, kto jest kompletnie bezużyteczny?
Oczywiście.
To rozumiem.
Moim zdaniem
Alanga rozkwitnie, jeśli pani już tutaj nie będzie.
- Co? - Widziałam pani posty.
Omakase z wołowiną, rodzinny obiad,
a zgłosiła pani służbowy.
Zaraz.
Skąd to w ogóle masz?
Sama pani zostawiła na faksie.
Zapłaciła pani za kawkę z przyjaciółkami
firmową kartą kredytową.
Daty odpowiadają postom.
Tak nie można. Dawaj.
Poprosiła pani o premię za nadgodziny.
A to ja robiłam nadgodziny, żeby sprawdzić towar w magazynie.
Czemu widzę tu panią, skoro pani nie było?
Bo mi się daty pomieszały i tyle.
Każdy popełnia błędy.
Po co się czepiasz?
Lepiej niczego nie tuszować.
Sprzeniewierzyła pani firmowe środki,
regularnie opuszczała pracę
i sfałszowała dokumenty.
Poważne przestępstwa.
Dlatego proszę wyjść dobrowolnie.
Ty mi niby grozisz? Pracownica na zlecenie?
To ja donoszę o wszystkim, co się tu dzieje.
Komu to zgłosisz?
Znasz kogoś w centrali?
Nie chciałam nic mówić,
ale mój znajomy jest tam dyrektorem.
Jesteśmy bardzo zżyci.
Każdy trzyma ze swoimi, nie obcymi.
Rób, co chcesz.
Da-eul, patrz.
Dzień dobry, Do Ra-hee z Dystrybucji King.
- Zaszczyt pana powitać. - Tak. Dziękuję.
Co was tu sprowadza?
Miałem tu obok spotkanie.
Niepotrzebnie jechaliście za Seul.
Tak.
- Przez kogoś. - Wiem.
Po co mu zaufaliście?
Słyszałem też o najwyższej sprzedaży w całym kraju.
Naprawdę?
Sam mu powiedziałem.
Chwaliłem naszą dumę, szefową szóstki rodzeństwa.
„Szóstki rodzeństwa”?
Tak, naszej szóstki.
Pana Gu, pani Gang,
mnie i jeszcze trojga innych.
Szóstka rodzeństwa. Bliżsi sobie niż rodzina.
„Rodzina”?
Może pani zabrać?
Pan Gu kupił dla pań.
Proszę dbać o panią Gang.
W razie czego dawaj znać.
Dzwoń, gdyby coś się działo.
- Dobrze. - Oby tak dalej.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
Dasz radę.
„Znasz kogoś w centrali?”
Już poszedł.
Nie ma go?
Pani Gang.
Przepraszam za wszystko.
Gdyby pani przeprosiła wcześniej szczerze,
dałabym pani szansę.
Napiszę oficjalny raport i centrala zdecyduje.
Witamy w Alandze!
WOŁOWINA W KOTLE GOTOWANA
Co się stało?
Nic takiego.
Przyjechałam, bo się stęskniłam.
Pokłóciliście się?
Nie było powodu.
To o co chodzi?
Mów.
Powiedz coś.
- Dlaczego… - Ojejku! Przepraszam.
- Co robisz? - O rany.
Dlatego kazałam ci się nie ruszać!
Nie powiesz mi?
Czekasz, aż tu na zawał zejdę?
Może coś bardziej wyjątkowego?
Pokazałam panu same edycje limitowane
stworzone przez czołowych projektantów marki.
Moja dziewczyna ma wyjątkowo ładny uśmiech.
Ma się promiennie uśmiechać, gdy wręczę jej pierścionek.
Czy ma pani coś wyjątkowego?
Chwileczkę, proszę.
Co pan powie o tym?
Ten wzór symbolizuje niezachwianą miłość.
Symbol wiecznej miłości.
Pasuje również do świętowania wyjątkowych chwil.
„Wieczna miłość”?
Tak.
Wezmę ten.
Okej.
To ta sama restauracja, co wtedy?
Zgadza się.
Pierwszy raz tu jedliśmy razem.
Pamiętasz?
Oczywiście. W moje urodziny.
Ludzie wezmą nas za parę.
Nikt tak nie pomyśli.
Mnie stać na wiele więcej.
Wtedy nie sądziłem,
że tak wszystko się potoczy.
A ty?
Nie.
A ty?
Bez komentarza.
Jesteśmy jedynymi gośćmi.
Masz rację.
W każdym razie miło,
że znów tu przyszliśmy.
Prawda?
Tak.
- Jedzenie gotowe. - Dobrze.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Ciągle zerkasz na telefon. Jakiś problem?
Co?
Nie, żaden.
A o co chodzi?
Jesteś zdenerwowany.
O czym ty mówisz?
Ja się nigdy nie denerwuję. W ogóle.
Zaczynamy za trzy minuty. Przygotujcie się.
PILOT DRONÓW
W sumie…
mam…
coś ważnego do powiedzenia.
Ja też chcę coś powiedzieć.
Co takiego?
- Ty pierwszy. - Nie, mów.
Bo moje słowa…
są bardzo ważne.
Chcę skończyć.
Co masz na myśli?
Dużo myślałam i widzę, że to nie jest to.
Czuję, że tu nie pasuję.
ZACZYNAMY SHOW. NIECH SIĘ PAN OŚWIADCZA.
Mam dość.
Chcę odejść.
UŚMIECH LOSU
Napisy: Cezary Kucharski