Na zachodzie Irlandii znajduje się las,
którego nie ma na żadnej mapie.
Mówią, że przyciąga zagubione dusze jak światło ćmy.
Nikt nie wie, co kryje gęstwina.
Bo ci, którzy zapuszczą się w las,
z niego nie wracają.
DROGA BEZ POWROTU 108
Skarbie, sprowadzę pomoc.
Słońce zachodzi.
Zostały 22 minuty.
Biegnij w stronę światła.
Nie.
DROGA BEZ POWROTU 108
Boże.
Mój Boże.
Cholera.
Niemożliwe.
Proszę!
Boże. Moje ręce!
Pomocy! Nie!
Nie! Proszę!
Proszę! Nie!
Ponury dzień w Wicklow. Protestujący zebrali się,
aby uniemożliwić wyrąb największego lasu w Irlandii.
W ostatnim stuleciu wycięto
prawie 70 procent świętych irlandzkich drzew,
co potęguje obawy dotyczące wpływu na środowisko.
Działacz ekologiczny z Kolegium Trójcy Świętej
zwraca uwagę na palący problem,
jakim jest dobro zwierząt zamieszkujących te lasy.
Zastanawia się, czy ekosystemy…
Aquazone Pięć jest najlepszy na rynku.
64 litry pojemności. Sam się oczyszcza.
Zapobiega powstawaniu pleśni.
Ma nowoczesny system podawania pokarmu.
Zwierzaki będą szczęśliwe bez kiwnięcia palcem.
Mina.
Wybacz. Zwierzęta nie lubią zapachu dymu.
Racja. Zapomniałam.
Wejdziesz na chwilę?
Przedstawię ci kogoś.
Złotniczka.
Przepiękny gatunek.
Inteligentny. Niesłychanie oddany.
Mówi?
Wątpię.
Tego samca mamy w ciągu tygodnia zawieźć do zoo pod Belfastem.
Będzie z dzień drogi.
Wybacz, że tak nagle proszę.
Mówiłam, żaden problem.
Jutro go zawiozę.
Fajnie będzie się wyrwać z miasta, nie?
Pooglądać krajobrazy.
Prawda.
Moja mama zmarła.
Dokładnie piętnaście lat temu.
Powiedział ci?
Wychodzę na miasto. Nie zdechnij może?
A miałeś nie gadać, obsrańcu.
Nie jesteś stąd.
Aż tak widać?
Amerykanka w Galway – rzuca się w oczy.
Jak masz na imię?
Caroline.
- A ty? - Collin.
Czym się zajmujesz?
- Jestem tancerką. - Naprawdę?
Konkretnie baleriną.
Nie wierzę. Klasa.
Przyjechałaś, bo coś wystawiacie?
Jezioro łabędzie.
Caroline balerina.
Nie patrz tak.
Tak już czasem mam, w sensie…
przebieram się.
Prawdziwej mnie byś nie polubił.
To jak to z tobą jest?
Przed czym uciekasz?
Mówi Lucy. Pamiętasz mnie?
Czyli nie wpadłaś uroczystość mamy.
Ceremonia wyszła pięknie.
Chórzyści zaśpiewali „Ave Maria”.
Gdzie nie spojrzeć, białe kwiaty.
Nie wiedziałam, jak chłopcy to zniosą, ale są już duzi
i mądrzy.
Żebyś ty widziała, jak urośli.
Wiem, że nie znosisz wykładów,
ale martwię się o ciebie.
Od jej śmierci minęło piętnaście lat.
W końcu trzeba się z tym pogodzić.
Mogłabyś oddzwonić?
ZAGINIENI
NIE PODDAWAJCIE SIĘ
POMÓŻCIE ODNALEŹĆ SOPHIE KELLY
Aby dotrzeć do celu, jedź tą drogą następne 106 kilometrów.
Nie wiedziałam, jak chłopcy to zniosą, ale są już duzi.
I mądrzy.
Żebyś ty widziała, jak urośli.
Wiem, że nie znosisz wykładów,
ale martwię się o ciebie.
Od jej śmierci minęło piętnaście lat.
W końcu trzeba się z tym pogodzić.
Co to za lasy?
Cholerny gruchot. Jedź.
Co się stało?
Nie zdechnij może?
DROGA BEZ POWROTU 12
Na pewno ktoś tu mieszka.
Znaczy, że się zgadzasz?
Pójdziemy.
Jest tu kto?
Auto mi się zepsuło. Potrzebuję pomocy.
Jest tu kto?
Wróćmy do samochodu.
Gdzie samochód?
Gdzie on jest?
Co się dzieje?
Szlag.
Dam ci na imię Darwin.
Skoro mamy razem umrzeć, to chociaż miej imię.
Hej!
Zaczekaj!
Proszę, potrzebuję pomocy.
Tam się coś czai.
Czekaj.
Jeśli ci życie miłe, radzę biec.
Pięć…
Cztery…
Trzy…
Dwa…
Kto to? Skąd się tu wzięła?
Biedny ptaszek.
Kto zabiera ptaki w takie miejsce?
Zachowujcie się, oboje.
Co się dzieje? Gdzie ja jestem?
W tak zwanym Kojcu.
Kim jesteście?
Na imię mi Madeline.
Dziewczyna to Ciara, a chłopak – Daniel.
Tak jak ty… Zgubiliśmy się.
A ty?
- Co? - Jak masz na imię?
- Mina. - Miło cię poznać.
Nie że straszę, ale mamy mało czasu.
Nierozsądnie jest kazać im czekać.
Ciaro, staniesz przy Minie? Uspokoisz ją?
Żywo zainteresują się kimś nowym.
Zaraz.
Co się dzieje?
Nie bój się. Staniemy razem.
Nie ruszaj się.
Wszystko będzie dobrze.
Proszę zająć miejsca.
Nie rozumiem. Ktoś przyjdzie?
Nazywamy ich Obserwatorami.
Już idą.
Mino, rozumiem, że bardzo się boisz,
ale zapewniam, nic ci nie będzie.
Przeżyjesz tę noc.
Nie mogą wejść. Chcą tylko popatrzeć.
Są na dworze?
Tak. To lustro jest zarazem oknem.
Przychodzą co noc, zaraz po zmierzchu.
I obserwują nas do wschodu słońca.
Jest niezręcznie, ale z czasem przywykniesz.
Już są.
Mino.
Mino, stań przed grupą.
Śmiało. Nic ci nie grozi.
Co jest, co robią?
Biją brawo.
Tobie, Mino.
Witają cię na spektaklu.
Wyjeżdżamy, Darwin.
A ty dokąd?
Do domu.
Nie przeżyjesz.
Nie zostanę tu.
Przykro mi. Powodzenia.
Niech idzie.
Oszołomy.
Nie zdechnij może?
Znajdę samochód.
Uruchomimy go i wrócimy, zanim się zorientujesz.
Mino.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie ty pierwsza starałaś się wydostać.
Też próbowaliśmy, bez skutku, przy tej lub innej okazji.
Chodź ze mną.
Ten las ma to do siebie, że wywołuje halucynacje.
Nieostrożni tracą zmysły.
W tej kniei jesteśmy zdobyczą.
Ale jeśli otworzysz oczy, nauczysz się po niej poruszać.
To punkty orientacyjne.
Rozmieszczono je w lesie, kreśląc niemal idealny okrąg.
Każdy znajduje się pół dnia drogi od Kojca.
DROGA BEZ POWROTU 44
Zostając na obszarze, masz szansę wrócić przed zmrokiem.
Ale jeśli wyjdziesz poza tę granicę…
Już nie wrócisz.
Kto je ustawił?
Daniel i Ciara mówią na niego Profesor.
Chodź.
Słońce przechodzi przez zenit.
Chodź.
Dobry wieczór.
Cóż to będzie za spektakl.
Nieznajoma, Mina, wróciła do obsady.
Nakręceni czekamy na rozwój wydarzeń.
Czy zje kolację?
Czy odmówi jak wczoraj?
Czy w nocy będzie chrapać?
Ile razy wstanie, żeby nasikać do wiadra?
Tak. Siedzimy jak na szpilkach.
W porządku. Zaczynamy.
I co mam robić?
Bądź sobą. Tylko tego oczekują.
Lubią patrzeć, jak tańczę.
12 seksownych nieznajomych uwiezionych w domu.
Świat będzie obserwował każdy ich ruch.
Kto znajdzie miłość? Kto dotrwa do końca?
W tej serii Miłosnego gniazdka.
Cześć!
Jestem Georgia.
- Miło mi. - Witaj.
WŁASNOŚĆ PROF. R.K.
Gdzie bąbelki?
Jestem Georgia.
Miło cię poznać.
Dziesięć godzin i dwie minuty światła.
Obyśmy się zeszli przed zmrokiem.
Możesz iść ze mną.
Nie gryzę.
Prunella vulgaris.
Vulgaris.
Robię z nich papkę. Przeciwbólową.
Daniel cierpi na silne bóle głowy.
Uroczy chłopak. Ale ktoś musi się nim opiekować.
Zabawne. John uważał, że Danny może na mnie lecieć.
Mówiłam, że gada głupoty.
John to mój mąż, tak w ogóle.
Razem przyjechaliśmy do lasu.
Jest zabójczo przystojny.
Zobaczysz, jak się poznacie.
- Gdzie teraz jest? - Wyszedł sześć dni temu.
Myślałam, że to on cię przysłał.
Nadal nie wrócił?
Na razie nie.
Stachys sylvatica.
Na stany zapalne i krwotoki.
Czego od nas chcą? Ci Obserwatorzy.
Nie wiemy.
Madeline uważa, że na ich widok można zwariować.
Chodź. Coś ci pokażę.
Ale to zostaje między nami.
Nie wolno zbliżać się do kryjówki.
Są w każdym zakątku lasu.
Połączone podziemnymi tunelami.
Tam za dnia chowają się Obserwatorzy.
Czasem przychodzę tu przypomnieć sobie,
że dopóki świeci słońce, nie ma się czego bać.
Ciara, jak długo tu jesteś?
Sama nie wiem.
Dni się zlewają. Ale nie za długo.
Przyjechaliśmy z Johnem jako ostatni. Przed tobą.
Więc jeśli miałabym strzelać…
jakieś pięć miesięcy.
Mino?
Obowiązuje nas kilka zasad.
Nie stawaj plecami do lustra.
Nie otwieraj drzwi po zmroku.
Nie zbliżaj się do kryjówek.
Zawsze stój w świetle słońca.
Pamiętaj, że jesteśmy na ich terytorium.
Obserwatorzy pozwalają nam żyć, bo przestrzegamy zasad.
„Pocałuj dwie laski, które cię kręcą”.
Spoko…
- Poszli w ślinę. - Szok!
Chloe jest nieziemska.
Jak się całowaliśmy,
poczułem połączenie planet.
Wszystko się zgadzało.
Idę o zakład, że jest demonem seksu.
Ma to spojrzenie, taką dzikość w oczach.
I myślę, że od niej nie odstaję.
„Który z chłopaków najbardziej wkurza”?
Sorki.
Georgia!
Wiesz, że cię kocham.
Stój nieruchomo.
Nieruchomo.
Niech cię obejrzą.
Odkąd John wyszedł, poluję sam.
Każdy ma tu inną rolę.
Współpraca pozwala żyć.
Madeline wykładała na jakimś uniwerku.
Zgrywa wszystkowiedzącą.
Wiem, że trudno ją znieść,
ale jest tu najdłużej z nas.
Jak długo tu jesteś?
Osiem miesięcy i trzy dni.
Osiem i nie widziałeś ani jednego?
Ani jednego Obserwatora?
Proste, że nie.
Nikt nie przeżył spotkania.
Madeline tak powiedziała?
Nie wierzysz jej?
Nie.
I myślę, że ty też nie.
Mina.
Mina. Ten pomysł jest zły.
Jest fatalny.
Zaczekaj. Zasady tego zabraniają.
Możesz wracać do Kojca.
Powiedz Madeline, że się zgubiłam.
Żyj według jej zasad.
Nie ciekawi cię, czym są?
Co widzisz?
Na razie nic.
Nie wychodź poza słup światła.
Serio, stój w świetle.
KWIECIEŃ, 1992
NIEUDANE ROZMOWY POKOJOWE
Trzymasz?
Tak.
Daniel.
Daniel!
Ainriochtán.
Daniel!
Jeszcze raz, gdzie to znaleźliście?
Przy miejscówce Danny'ego, pod wielkim kamieniem.
Mówiłaś, że nie da się wrócić przed zmrokiem.
Nie pieszo.
To zmienia postać rzeczy.
Być może.
Przyjdźcie tu.
Zobaczyłaś dziś coś, prawda?
Coś, co cię wystraszyło.
Nie.
Co to było?
Co zobaczyłaś?
Nic.
Naprawdę.
Tam elektronika szwankuje, a tutaj jakoś działa.
Profesor wymyślił źródło zasilania.
Pewnie znajduje się pod nami.
Fantastycznie.
Monitoring.
Jeśli zostawimy ją na noc na dworze…
Zobaczymy Obserwatorów.
Co z nimi? Powinni już być.
Przyjdą. Zawsze przychodzą.
Zachowujcie się, jakby nigdy nic.
Słyszeliście?
Jakby…
Ktoś stoi przed drzwiami.
Nawet nie drgnijcie.
Ktoś tam jest.
Niemożliwe.
Nikt nie przeżyje w lesie po zmroku.
To podstęp.
Mino, wiem, że kłamiesz i znalazłaś rower gdzie indziej.
Bądź ze mną szczera.
Złamałaś zasady?
Boże.
Zaczekaj.
John? To ty?
Tak, kochanie. Otwórz, proszę.
Wrócił. John wrócił.
Nie bądź naiwna.
- Ciara. - Mówiłam, że wróci.
Zbliżają się, skarbie.
- Wpuść mnie. - Otwieram.
Nie otwieramy drzwi po zmroku.
Choćby nie wiem co. Zasady.
Już nie obowiązują. Na dworze jest mój mąż.
Kochanie, nie chcę cię straszyć, ale jestem ranny.
Ciężko. Proszę cię.
Obserwatorzy chcą nas podejść, podpuścić.
- Nie. - To podstęp.
Nie, poznaję głos męża. To on.
Nawet jeśli to nie John, trzeba pomóc.
Nikomu nie otwieramy drzwi.
Mino?
John, zaczekaj chwilkę.
Co zrobiłaś? Mów, dokąd poszłaś.
Zeszłam do kryjówki.
Boże.
Nie sama, pomogłem jej.
Daniel działa impulsywnie.
Wiedziałaś, że pójdzie. Wykorzystałaś go.
Nie znasz mnie.
Widzę, jaka jesteś.
Rozgniewana i samolubna.
Zachowujesz się jak dziecko.
To nie miejsce dla mnie, nie zostanę.
Dotarło?
Wydostanę się stąd.
Zamilcz. Wszyscy zamilczcie.
Na dworze jest mój mąż i mu otworzę.
Stój, wstrzymaj się.
Zaczekaj chwilę.
Spytaj o coś, co tylko on wie.
Skarbie, proszę.
Dlaczego?
Zaufaj mi. Zrób to.
John?
Tak mi przykro, kotku.
Jaką książkę czytam?
John?
Książkę?
Nie wiem.
Właśnie, że wiesz. Wiesz, kochanie.
Kupiliśmy ją w tej pięknej księgarni w Dublinie.
Wiedziałeś, że mi podejdzie, skojarzyła ci się ze mną.
Przytul mnie, proszę.
Wpuść mnie, chcę cię dotknąć.
Coś z nim jest nie tak.
Obserwatorzy nie oszczędzają ludzi.
- Tego nie wiesz. - Są tam z nim.
Są na dworze.
Przychodzą każdej nocy. Co noc.
Dziś miałoby być inaczej?
Słyszę ich.
Idą.
Przy twoich nogach leży kamera.
Ciaro.
Podnieś ją. Spójrz w obiektyw,
żeby pozostali zobaczyli, że jesteś sam.
Wtedy otworzę i wejdziesz.
Ciaro!
Pomocy.
John?
Wracaj.
Puśćcie mojego męża!
Johnny.
Tak mi przykro.
Idą. Na miejsca.
Co oni robią?
Próbują wejść.
Jeśli lustro pęknie, umrzemy. Rozumiecie mnie?
Stańcie za mną.
Znajdziemy inny sposób.
Koniec z łamaniem zasad?
Mina! Lucy!
Mino, przepiękny dzień, nieprawdaż?
Tak, matko.
Gdzie twoja siostra?
Tutaj.
Chodźcie.
Mam ochotę na przejażdżkę.
Zamknij szybę. Fryzura mi się popsuje.
Nie rozumiem, czemu nie przestrzegasz zasad?
Chcesz mnie wkurzyć? Poprosiłam.
Doprowadzasz mnie do szału.
Dosyć!
Nienawidzę cię!
Co z tobą? Zwariowałaś?
Co się dzieje?
DROGA BEZ POWROTU 89
Wraz z nadejściem zimy las zaczął mieszać nam w głowach.
Ucieczka nie wchodziła w grę.
Dni były krótsze, zimno – przeraźliwe.
Wszystkim siadała psychika.
Pośpiesz się. Ściemnia się.
Szybciej nie potrafię.
Zrobiła się z ciebie niezdara i słabeusz.
Umrzemy z głodu, jeśli nic nie złapiesz.
Dobrze.
- Danielu! - Dobra!
Pośpiesz się.
Dobrze się czujesz?
Jadłaś dziś w ogóle?
Danny i Madeline znów się ścięli.
Nie mogę słuchać tych kłótni.
Zdecydowaliśmy, że do domu odeślemy…
Doma i Tanyę.
Boże.
Nie rozumiem, przykro mi.
Ciężko patrzeć, jak ktoś odchodzi.
Do bani to wszystko…
Aż się zryczałam.
Ale wiesz, jak jest. Gra się dalej.
- Kochamy was. - Bardzo.
Kocham.
Tak mi przykro.
Ciara!
Gdzie jesteś?
Ciara!
Słońce zachodzi. Co robisz?
Był u nas tamtej nocy.
Centymetry ode mnie.
Ale teraz to czuję.
Wiem, że odszedł.
Nie myślisz trzeźwo. My zresztą też.
Powinnam być z nim, racja?
- Jeśli go wciągnęli. - Nie wygłupiaj się.
Nie widzę tu wygłupów.
Daniel.
Polował z Madeline.
Źle zrobiłam, zostawiając ich.
Daniel!
Co ty wyprawiasz?
Chłopak postradał zmysły.
Rozwiąż mnie.
Wprowadzam nasze zasady.
Czekaj, Danny.
Porozmawiajmy. Czekaj.
A ostrzegałam, że ten las wyzwala w nas to, co najgorsze.
Musimy natychmiast wracać do Kojca.
Danny. Daniel.
Nie rób tego. Proszę cię.
Boże.
Otwórz drzwi.
- Danny. - Nie.
Otwieraj drzwi!
Nie otwieramy nikomu, choćby nie wiem co.
Słońce zachodzi.
Trzeba było ją zostawić.
Chodź.
Pogadajmy z nim. Próbuje nas nastraszyć.
Nie lekceważ jego gniewu.
Danny.
Dlaczego to zrobiłeś?
Coś musiało się zmienić.
Chodź. Obserwatorzy niedługo przyjdą.
Spójrz.
Gnije.
Oby to zamaskowało nasz zapach.
Zasada brzmi: „Wracamy przed zmrokiem.
Wszyscy stoją w świetle”.
Gdzie oni?
Przyjdą, zawsze przychodzą.
Stój, będzie dobrze.
Nie ma ich. Nie ma ich z nami!
Szukają nas.
Idziemy.
Daniel!
Danny!
Otwórz drzwi.
Danny, proszę.
Mamy mało czasu. Rozumiesz?
- Daniel! - Proszę, posłuchaj.
Wiem, że jesteś zły.
Opowiadałam ci o swojej siostrze?
Ma na imię Lucy.
Dzwoni do mnie.
Nasza mama umarła, jak byłyśmy małe.
Nikomu nie mówiłam, ale to była moja wina.
Nie jestem dobrym człowiekiem.
Ale ty jesteś.
Nie wiesz, jak coś takiego cię zmieni.
Będzie cię dręczyć do śmierci.
Proszę cię. Nie chcę umrzeć.
Proszę.
Do reszty zgłupiałeś?
Odwal się.
Było cię zabić dawno temu.
Zostaw go.
Idą tu!
Złamaliśmy zbyt wiele zasad.
Natychmiast przed lustro, wszyscy.
Mówiłam, że was nie okłamuję. I nie okłamałam, niezupełnie.
Ale pewnych faktów nie zdradzałam dla waszego dobra.
W mieście wykładałam historię.
Podania ludowe, mitologię, tę tematykę.
W przeciwieństwie do was przyjechałam z wyboru.
Wiedziałam, co tu czyha.
Lecz dopiero nocą, gdy zobaczyłam jednego z nich,
zrozumiałam, jak niebezpieczny jest ten las.
Widziałaś Obserwatora?
Wtedy polowałam samotnie.
Pośpiesznie wracałam o zachodzie słońca.
Źle oszacowałam czas.
Nagle coś usłyszałam.
Kiedy przedarłam się przez drzewa…
pomyślałam, że całkiem zwariowałam.
Co to było? Co zobaczyłaś?
Ujrzałam…
siebie.
Nie idealnego klona.
Wszystko w nim było… dziwne.
Ciało dłuższe, chudsze.
Niemożliwe.
Obserwatorzy to pradawny gatunek,
opisywani w legendach i podaniach.
Różnie się ich nazywa…
Odmieńcami.
Skrzydlatymi.
Wróżkami.
Wróżki?
Tak. Dlatego nas obserwują.
Uczą się naszych zachowań,
aby się nami stać.
Jesteśmy ich zabawkami, muzami.
I dlatego nie pozwolą nam odejść.
John?
Przykro mi, kochanie.
Jaką książkę czytam?
To jeden z nich?
Szczwane bestie, co?
Koszmary. Wszyscy je mamy.
Śpij z nami.
Dobry wieczór. Cóż to będzie za spektakl.
Siedzimy jak na szpilkach.
Daniel.
Dostaną się.
Drzwi nie wytrzymają.
Nie zdechnij może?
Ma to coś w oczach, tę dzikość.
Co to?
Boże.
Ostrożnie.
- Pod płytą coś jest. - Widzieliście to?
Nie.
Co robimy?
Boże.
Próbują rozbić szkło.
Jeśli ci życie miłe, radzę biec.
To nie miejsce dla mnie.
Wydostanę się stąd.
To właz.
- Otwórz. - Chwila!
Schodzę.
Podajcie papugę.
Cały czas mieliśmy to pod podłogą.
Patrzcie, ile jedzenia.
Przeżyjemy kilka lat. Koniec z polowaniami.
Ktoś prowadził badania nad nimi.
Jednak nie wszystko wiedziałaś.
URUCHAMIAM…
Jest zasięg?
Nie sądzę.
BRAK ŁĄCZNOŚCI Z SIECIĄ
VLOG
DNI 001-100
DZIEŃ 001
Profesor Rory Kilmartin.
24 września, rok 2009.
To on. Profesor.
Dziś rozpoczynam pracę nad moim największym osiągnięciem.
Moja forteca nie do zdobycia, tutaj, w sercu ich siedliska.
Nazywam ją Krainą czarów.
Zgodnie z przewidywaniami co noc mnie obserwują.
Stoją przy szybie, przyglądają się.
Nieruchomo.
Jakby to było silniejsze od nich.
Są mną zafascynowani.
Godzina dziewiąta.
Ubiegła noc była jak na razie najgorszą.
Dopracowują mój wizerunek.
Na początku popełniali błędy. Proporcje oczu były niewłaściwe.
Nie zgadzała się liczba palców.
Ale Obserwatorzy szybko się uczą.
Będę musiał wzmocnić szybę.
Przez lata koledzy mnie wyśmiewali,
staranne planowanie budowy Krainy czarów.
Maszyny nie chciały ruszyć bez agregatu.
Musiałem zatrudnić robotników.
Trzynastu dziennie.
Dokładnie tylu. Miałem zasadę.
Mężczyźni z okolicznych miast i wsi.
Bez grosza, bez rodzin.
Codziennie po pracy
zachęcałem ich, żeby jedli na dworze,
a sam chowałem się w bunkrze,
zamykałem właz
i czekałem, aż ich krzyki ucichną.
Spoiwem tej konstrukcji jest krew niewinnych ludzi.
Wszystko to w imię nauki, można rzec.
Boże drogi.
Jeden z nich ukazał mi się dziś pod postacią dziecka.
Rudowłosej dziewczynki.
Ta istota różniła się od pozostałych.
Podróżowała samotnie.
Zdawała się zaciekawiona, nawet niewinna.
A gdyby tak mieć dostęp do tej nieetycznej mocy.
Mocy powielania.
Czego by można dokonać.
Można by oszukać śmierć.
Oszukać śmierć? Niby jak?
Zwariował.
Niewiarygodne.
Dokonałem niemożliwego.
Nie zrobię ci krzywdy.
Już dobrze.
Nic się nie dzieje.
Zostaniemy bliskimi przyjaciółmi.
Boże, jesteś cudowny.
Jak cię nazywają?
Chodźcie.
Nie musimy tego oglądać.
DZIEŃ 300
Trzysta dni w bunkrze.
Miałem się za…
swego rodzaju wizjonera.
A teraz, gdy widzę własne odbicie w lustrze na górze,
odrzuca mnie na swój widok.
Odarto mnie z ludzkich cech.
Istota, którą się zafascynowałem, czeka na górze.
Kula posłana w serce powinna załatwić sprawę.
Druga zostanie dla mnie.
Łódź będzie tam, gdzie ją zostawiłem.
Na rzece, za znakiem 134.
Gdzie ptaki wylatują z lasu.
Dziś wiem, że nie była dla mnie.
Jeśli udało ci się tu zejść,
odszukaj łódkę.
Ptaki cię poprowadzą.
Jedź do mojego gabinetu na uniwersytecie
i zniszcz wszystko, co znajdziesz.
Do pewnych tematów nie należy wracać.
Co do mnie…
muszę się z kimś zobaczyć.
Jutro uciekamy.
Co robisz?
Skoro to nasza ostatnia noc,
należy ją przetańczyć.
Nie ma mowy.
Wstawaj.
Podnoś się.
Lamus z ciebie.
Chodź.
Nie chcę tańczyć.
Nieźle.
Jasne.
Mój ojciec był pijakiem.
Wiedziałaś?
Dwa razy rozwalił mi nos.
Złamał kilka żeber.
Zalany w sztok padał na kanapie.
Więc pewnego dnia zwiałem.
Zwędziłem mu kluczyk do motocykla i odjechałem.
Bałem się, że jeśli zostanę,
w końcu go zabiję.
Daniel.
Jeśli uciekniemy,
możesz zamieszkać ze mną.
Pasuje ci to?
Wszyscy gotowi?
Wyruszamy.
Las spróbuje nas zatrzymać każdym możliwym sposobem.
Odciągnąć nas od szlaku.
Pamiętajcie, co jest prawdziwe, a co nie.
Poruszamy się w grupie.
To tutaj.
DROGA BEZ POWROTU 134
Droga w jedną stronę.
Leć, Darwin. Poprowadzisz nas.
Coś tam jest. Przed nami.
Co to takiego?
Niesłychane.
Pewnie tutaj więziono wróżki.
Mawia się, że żyły pośród nas jako bogowie,
łączyły naturę z człowiekiem.
Ale z czasem ich moc zaczęła nas przerażać.
Rasa ludzi i wróżek stoczyły wojnę.
Wróżki uwięziono w pieczarze, głęboko pod ziemią,
zapieczętowanej ciężkim włazem,
który uniemożliwiał im powrót tą samą drogą.
Przez stulecia prób wyjścia na powierzchnię
odkryły, że straciły skrzydła, magię
i możliwość opuszczenia lasu.
Musimy iść dalej.
Strasznie zimno.
Dojdziemy. Nie odłączaj się.
Idź z nami.
Lucy, biegniesz za szybko.
Ściemnia się, Madeline.
Mamy czas.
- W deszczu nie dojdziemy. - Musimy.
Nie rozchodźcie się. Bądźcie blisko.
Nie zwalniamy.
Zaraz będziemy na miejscu, czuję to.
Za moment.
Biegniemy. Chodźcie.
Nie stajemy.
Nie oglądaj się.
Już prawie.
Jesteśmy blisko.
- Pośpiesz się. - Nie stawaj.
Jest.
Wyszliśmy.
Udało nam się wyjść. Udało się.
Widać łódkę.
Ruszaj.
Daniel!
Czekaj!
Daniel.
- Nie mogę odpiąć. - Pomogę.
Zaraz, gdzie Daniel?
John.
Ciara się martwi.
Daniel, to nie John!
- Ucieszy się. - To nie on.
Proszę cię, weź mnie ze sobą.
- Nie słyszy nas. - Pójdę po niego.
Nie mamy czasu.
Daniel! Uciekaj, to nie John!
No już, wstawaj.
Daniel!
- Do łódki! - Uciekaj! Daniel!
Zaczekamy, ile się da. Wchodźcie.
Nie patrz. Odwróćcie wzrok.
Potrafią pływać?
Nie mogą wyjść z lasu.
- Jesteś pewna? - Tak.
Budźcie się.
Wstawajcie.
Nic paniom nie jest?
Dokąd jedzie ten autobus?
Aż do Galway.
Zawiezie nas pan tam?
Przepraszam.
Zrobi pan głośniej?
Jutro pojadę na uniwersytet
i spełnię prośbę Kilmartina.
Ostatecznie się z tym uporamy.
Dobrze.
Lucy.
Co się stało?
Co jest mamie?
Dlaczego to zrobiłaś?
Mamusiu. Mamusiu, proszę.
Zazwyczaj zwalnia się gabinet.
Udostępnia do prowadzenia zajęć.
Jednakże studenci zebrali środki na kontynuację badań pani wuja.
Mówią, że naprawdę w to wierzył.
Tak było.
Oto i on.
Stary, dobry wuj Rory.
Jakby co, jestem na korytarzu.
DYLEMAT MIESZAŃCA
Dowód nr 14. Zwój z archiwum uniwersyteckiego.
Szczegółowy opis czasów przedwojennych.
Zanim wróżki straciły skrzydła i stały się dzikimi bestiami.
Koegzystowanie z wróżkami było dla ludzi złotą erą.
Żyły pośród nas jako strażnicy, przyjaciele, nawet partnerzy.
Dzieci półkrwi,
zrodzone z człowieka i wróżki, wszystko zmieniły.
Sprawnie opanowały sztukę transformacji.
Nawet przeistaczanie się w zmarłych.
Lecz kiedy ludzie przeklęli i wygnali wróżki,
co stało się z mieszańcami?
Według zapisów ich gatunek wyginął.
Ale nie zostało to dowiedzione.
Co moglibyśmy stworzyć, posiadając ich moc?
Kogo dałoby się wskrzesić?
Za równo tydzień wyruszam do lasu.
Tak, to chyba tu. Dziękuję.
Cześć.
Hejka.
Muszę ci coś pokazać.
Dobrze.
W gabinecie Kilmartina niczego nie ruszono.
Był całkowicie nietknięty.
Walały się zapiski na temat Kojca, Obserwatorów, lasu.
Wyniosłam tyle, ile się dało.
Znalazłam też to.
Nie rozumiem, przecież to…
Madeline.
Zapytałam w sekretariacie.
Rory Kilmartin miał żonę.
O imieniu Madeline.
Przyznałaby się, gdyby była jego żoną.
Jest jeszcze jedno.
Co to?
Nekrolog.
Madeline Kilmartin, kobieta z tych zdjęć…
Nie żyje.
W 2001 roku zmarła na raka płuc.
Nie.
Jeden z nich mieszkał z nim w bunkrze.
Może nie bez powodu.
Niemożliwe.
Słyszeliśmy, jak go zabił. Prawda?
Wiedział, co potrafią. Że umieją się przeistaczać.
Może pomyślał, że odzyska tak żonę.
Stworzy nową Madeline.
Przecież nie mogą chodzić za dnia.
Widocznie ta jest inna.
Jest jedną z nich.
Madeline to Obserwatorka.
Gdzie ona jest?
Powinna już być.
Przyjdzie.
Zawsze przychodzą.
Wprowadziłyśmy potwora do naszego świata.
Musimy go odesłać.
Jak tu cicho.
Kto to?
Nie jesteś Ciarą.
Nie całkiem mi to wychodzi.
Ale z czasem zacznie.
Przyszłaś nas zabić?
Przyszłam stać się tobą.
Madeline.
Mina?
Uciekaj!
Kochanie.
Niegdyś byliśmy jak bogowie.
Właśnie przez ludzi setki lat męczyliśmy się w piachu.
Dusiliśmy się, cierpieliśmy,
przekopywaliśmy ziemię jak robaki.
Niczym się od nich nie różnisz.
Rządzi tobą nienawiść, zazdrość.
Znasz sekret, więc tym bardziej nie można ci ufać.
Nikomu nie powiem, obiecuję.
Nigdy bym cię nie skrzywdziła.
Ludzie nie raz składali mi obietnice.
Opiekowałaś się nami. Chroniłaś nas.
W Kojcu byliśmy jak rodzina.
Byliście moimi pupilami.
Analizowałam was z bliska.
Nieprawda.
Znam cię, Madeline.
Jestem ci wdzięczna.
Gdyby nie ty, całą wieczność spędziłabym w lesie.
Uwięziona tak jak wy.
Całe życie marzyłam o życiu poza lasem.
Nie masz pojęcia, ile się wycierpiałam przez ludzi.
W dniu narodzin nadano mi imię Ainriochtán.
Cudaczna.
Chodząca za dnia.
Zdeformowana.
Kiedy do lasu przybył Profesor, pomyślałam, że wreszcie nadejdą zmiany.
Obiecał, że mnie wyprowadzi z lasu.
A później próbował zastrzelić.
Nie miałam wyjścia, musiałam go zabić.
Nie dam się ponownie zdradzić.
Ciara!
Nie dasz rady dalej uciekać.
Zakończmy to jak równe sobie.
Jestem Ainriochtán.
Chodząca za dnia.
Ta, która ujdzie z życiem.
Będę chodzić pośród ludzi w twoim ciele.
Nikt się nie dopatrzy różnicy.
Uwolnię cię od całego cierpienia.
Nie musisz mnie zabijać.
Spójrz na siebie.
Porzuciłaś siostrę.
Zabiłaś własną matkę.
Warto cię oszczędzić?
Kilmartin ci nie powiedział, nie?
Czego?
Dlaczego możesz chodzić za dnia.
Dlaczego możesz wyjść z lasu, a inni nie.
O czym ty mówisz?
Na uniwerku znalazłam nagranie.
Teraz je rozumiem.
Nasze rasy żyły w zgodzie.
Mieszane pary się zakochiwały, miały dzieci.
Kilmartin nazwał je mieszańcami.
Myślę, że możesz wychodzić za dnia,
dlatego że nie jesteś typową Obserwatorką.
Po części jesteś człowiekiem.
Nie wierzę ci.
Na pewno to poczułaś.
Że do nich nie pasujesz.
Wiesz, jak to jest być człowiekiem.
Czuć zazdrość i nienawiść.
Ale też miłość i umieć wybaczać.
Przestań.
Wiem, jak to jest mieć się za potwora.
Myśleć, że jest się w połowie złym.
Można się przez to zmienić nie do poznania.
Nie znasz mnie.
Myślę, że takich jak ty jest więcej.
A gdybyś ich odnalazła?
Nie musimy być samotne.
Obyś miała rację.
Ciara.
Ocknij się.
Proszę cię. Ciara.
Słyszałam głos Johna.
Wiem. Jestem przy tobie.
To było jak sen…
te dni spędzone w lesie.
Madeline chyba jest w pobliżu, obserwuje mnie.
Pod różnymi postaciami.
Czasem dziewczynki.
Widzę ją w tłumie.
W jej wyglądzie jest coś dziwnego.
Czasem wydaje mi się, że tracę zmysły.
Wiedząc, że takich jak ona jest więcej.
Liczę, że znajdzie to, czego szuka.
Już po wszystkim, Meens.
Przeżyłaś traumę, normalne, że nadal się boisz.
Ale jesteś bezpieczna.
Wiem.
Masz rację.
Cieszę się, że przyjechałaś, Lucy.
A to co?
Pokażesz cioci Minie?
Co to?
Ty i Darwin.
NAJLEPSA COCIA I PAPÓG
Dzieło. Idealne.
Napisy – Jakub Kowalczyk