Jeszcze 98 dni!
Sprawdźcie wszystko.
Nikt nie może przeżyć.
A teraz dokończcie, co zaczęliście.
Siadać do komputerów.
- No już! - Nie!
Semavi, o co chodzi? Zaraz rozpoczną nalot.
Nikt nic nie zrobi bez mojego rozkazu.
Semavi!
- Przestańcie! - Semavi!
- Przestańcie! - Semavi.
- Przestańcie! - Semavi!
Przestańcie!
Dosyć!
Przestańcie już!
Przestańcie!
Przestańcie.
Szefie!
Mów.
Szefie, zbyt wielu zginęło, zbyt wielu zostało rannych.
Uniknijmy kolejnych ofiar.
Poddajecie się?
POTĘŻNY, AROGANCKI, WSPANIAŁY, POWAŻNY
Semavi!
Semavi.
Naprawdę się poddamy?
Już dość. Nie przelewajmy więcej krwi.
Jak to?
Wszystko, co zrobiliśmy,
ludzie, którzy w nas wierzyli, cena, którą zapłaciliśmy…
To wszystko było po nic?
Tak, po nic!
Po nic.
Nie ma go już z nami!
Nigdy go nie było.
Bóg nie jest z nami!
Gökhan!
To koniec.
Możecie iść.
Idźcie.
Nie ma mowy.
Ja też nie pójdę.
Nie ucieknę jak ty.
Dowódco…
To koniec.
Nie wyjdziemy z tego.
Zawsze jest jakieś wyjście.
Wyjście trzeba znaleźć albo stworzyć.
Nawet jeśli nie ma wyjścia,
nawet w obliczu śmierci,
nie poddam się.
Skończę, jak przystało na wojownika.
Zginę w walce, Semavi!
Ali Cemalu…
To nie wojna.
Nie jesteśmy wojownikami.
To było jedno wielkie kłamstwo. To koniec.
Nie pozwól zginąć kolejnym. Przestań.
To może nie być wojna Gökhana,
ale Semaviego owszem.
Do samego końca będę walczył o Semaviego, w którego wierzę.
A teraz
macie natychmiast włączyć Kübrę!
Do komputerów, cholera!
Gökhan!
Semavi.
Naprawdę nas porzucisz?
A jeśli to podstęp?
To nie podstęp.
Co zrobi? Podda się ze swoimi ludźmi?
Skąd pewność, że nie uciekł? Powinniśmy tam wejść.
Powiedział, że nie chce śmierci.
Wykiwał cały kraj. Myślisz, że nie wykiwa też nas?
Nie zostawiłby tych ludzi.
Wiecie, komu ten system nigdy nie okazuje litości?
Tym, którzy się buntują,
którzy stają mu na drodze.
System wybacza mordercom, złodziejom i zboczeńcom,
ale nie ludziom, którzy mu się sprzeciwiają.
Nie nam!
Gdyby mieli nas wrzucić do więzienia albo po prostu zabić,
powiedziałbym: „Dobrze”.
Zakończmy to. Poddajmy się.
Ale tak nie będzie.
Zrobią z nas przykład, żeby kolejni dalej się bali.
Zniszczą nas.
Będą nas oczerniać, będą besztać nasz honor.
Będą nas bić, aż zaczniemy mówić. Zrobią z nas zdrajców i klaunów.
Wtedy pokażą nas całemu światu.
Zanim nas zabiją,
zetrą nas na pył.
Semaviego już nie ma!
Woli być nikim.
Porzucił nas z naszymi przekonaniami.
Zostaliśmy już tylko my!
Ci, którzy chcą pójść za nim,
którzy chcą dalej żyć jak niewolnicy,
mogą wrócić do swoich matek i ukochanych!
Ci, którzy chcą odejść, walcząc o wolność,
niech zostaną tu ze mną!
Jesteście odważni!
Pokażmy wszystkim, kim są Semavici!
Znajdźmy komputer.
Posłuchamy tego wariata?
Deniz, inaczej stąd nie wyjdziemy.
Kübra to nasza jedyna szansa.
Poszukajmy w domach.
- Czekaj. - Adem, idziemy.
- Poczekaj. - Deniz, proszę.
Tak czy siak, jesteśmy za to odpowiedzialni.
Za śmierć Berka i całą resztę.
Dokończymy to, co zaczęliśmy.
Jasne? To idziemy.
Potrzebujemy trochę czasu, musicie grać na zwłokę.
Niech Bóg nam błogosławi. Idziemy.
Kara, odetnijmy prąd i internet.
Nie możemy.
Tam są też niewinni ludzie, starcy, chorzy i dzieci.
Grają na zwłokę, w końcu włączą ten program.
Odcinaj.
Szefie!
- Gdzie jest Gökhan? - Od teraz rozmawiacie ze mną.
Traktujcie mnie jak Semaviego.
Czyżby?
Przyprowadźcie ich.
Kurwa.
Jeśli oddacie strzał w naszym kierunku,
jeśli odetniecie prąd albo internet,
jeśli zrobicie jakikolwiek ruch,
będziemy ich zabijać jednego po drugim.
Egzekucje będziemy transmitować na żywo.
Mogą mieć więcej zakładników, łącznie było 13 osób.
To jak, szefie? Zaryzykujecie życie kolegów?
Jeśli spadnie im z głowy choćby włos, pogrzebię całą okolicę.
Już i tak jesteśmy na dnie.
Chodźcie, zbieramy się.
Boże, uwierzyłem, że mnie wybrałeś.
Że mam w życiu cel.
Skoro tak nie było…
czemu mnie oszczędziłeś?
Czemu nie odebrałeś mi wtedy życia?
Dlaczego mnie porzuciłeś?
Dlaczego?
Jesteśmy gotowi, czekamy na rozkaz.
Szefie.
Mam do was ostatnią prośbę.
Będziemy tak czekać?
- Gdzie zniknął ich dowódca? - Nie wiem.
Coś się dzieje.
- Ali Cemalu. - Tak?
- Komputerowcy zniknęli. - Jak to?
- Chyba uciekli. - Macie ich znaleźć, ale już!
Co się dzieje?
Mówi Gökhan Şahinoğlu.
Znacie mnie jako Semaviego,
wybranego przez Boga.
Znacie mnie.
Przejdę do rzeczy.
Bóg nigdy do mnie nie przemawiał.
Nie jestem wybrańcem.
W tej chwili
mówi do was Gökhan.
Jestem człowiekiem z krwi i kości. Jestem jak wy.
Powtórzę raz jeszcze.
Nie mam świętego obowiązku.
Bóg nigdy nie wydał mi żadnego polecenia.
To wszystko wielkie kłamstwo.
Zaufaliście mi.
Robiliście to, o co prosiłem.
Wielu z was musiało za to zapłacić.
Wiem, że będziecie na mnie wściekli.
I słusznie.
Popełniłem wielkie błędy.
Przeze mnie wielu ludzi cierpiało, przeze mnie wielu zginęło.
Wiecie dlaczego?
Bo popełniłem najcięższy z grzechów.
Nie mówię o kłamstwie i oszustwach.
To coś gorszego. Pozwoliłem zwieść się własnej arogancji.
To najcięższy z grzechów.
Zapomniałem, o co mi chodziło.
Zapomniałem, w co naprawdę wierzyłem.
Mówiłem o dobru, czyniąc zło.
Mówiłem o solidarności, będąc samolubnym.
Dałem się porwać ułudzie władzy.
Przez władzę zboczyłem z drogi.
„Zerwij okowy materializmu”.
Mówiłem, że doczesny dobytek jest bezwartościowy,
a sam zamknąłem się w twierdzy chciwości, ambicji i władzy!
Zostałem tyranem.
Z taką władzą szła samotność.
Stałem się ślepy i głuchy.
Na przemoc odpowiadałem przemocą.
Idealizowałem śmierć zamiast życia.
Dlatego przyniosłem nieszczęście tym, którzy we mnie wierzyli i mnie kochali.
Przeze mnie spotkali swój koniec.
Dlatego teraz
mówię do każdego, kto z mojego powodu wyszedł na ulicę.
Od Ormancılar, aż po resztę kraju,
gdziekolwiek działa ten ruch oporu.
Przestańcie, proszę.
Złóżcie broń.
Niech nikt już nie cierpi.
Uwierzcie, że to nie jest porażka.
W tym świecie to pokój jest najwspanialszą wygraną.
Twierdziłem, że diabeł żywi się strachem.
Myliłem się.
Diabeł żywi się chęcią zwycięstwa,
żądzą władzy, niezaspokojonym ego
i, przede wszystkim, arogancją.
Gökhan?
Boże…
Boże, dziękuję, że ją uratowałeś.
Dziękuję.
Nie dałabym sobie rady, gdybym cię straciła…
Boję się, Gökhan. Naprawdę się boję, synu.
Diabła można pokonać tylko jedną bronią.
Miłością.
Jeżeli niebo istnieje,
na pewno należy ono do tych, którzy potrafili kochać bezwarunkowo.
Życiem odpowiadamy na śmierć.
Życiem odpowiadamy na nienawiść.
Pokojem na wojnę.
Oto droga do zbawienia!
Tylko tak możemy sprawić, że nasi bliscy nie zginęli na marne.
Kochajcie się.
Po prostu się kochajcie.
Hakan, poczekaj. Chcę z nim porozmawiać.
Semavi.
Szefie!
Zauważył pan?
Pierwszy raz powiedział pan „Semavi” bez cienia sarkazmu albo ironii.
A ty zauważyłeś?
Pierwszy raz zwróciłeś się do mnie per pan.
Tak należy.
Znamy się kawał czasu.
Powiedziałeś swoje.
Wszyscy cię usłyszeli.
Pochowałeś siostrę.
Ja dotrzymałem słowa. Twoja kolej.
No dobrze.
Co sądzi pan o moich słowach?
Nadal ma mnie pan za oszusta?
Nie.
Uratowałeś wielu młodych ludzi przed bezsensowną śmiercią.
To prawda.
Ich uratowałem.
Ale wielu innych zginęło.
Mówiłeś też kłamstwa,
ale sprawiedliwość i równość…
To nie są puste hasła.
Jeśli to nie są puste hasła,
czemu uprzykrzacie życie ich obrońcom?
Czemu stoi pan po tamtej stronie barykady, zamiast po tej?
Dlaczego?
Rozumiem pana.
Rozumiem pański ból, rozumiem, przez co pan przeszedł.
Być odpowiedzialnym za upadek bliskiej osoby,
dźwigać śmierć kogoś, kogo chcieliśmy chronić…
To największy ból świata.
Rozumiem.
To prawda.
- Ale… - Żadnych „ale”.
Jestem tchórzem.
Tamtej nocy mogłem chwycić za broń i otworzyć ogień.
To byłaby honorowa śmierć.
Nie dałem rady.
Przestraszyłem się.
Kryłem się ze strachu.
Dlatego przeżyłem.
Wie pan, co sobie powtarzałem, żeby nie przyznać się do strachu?
„To on.
To on mnie obronił.
To on mnie wybrał”.
Bałem się,
więc wymyśliłem fałszywego Boga.
Uwierzyłem w niego.
Szefie…
Okazało się, że jestem niczym!
Każdy jest wyjątkowy.
Takimi stworzył nas Bóg.
Błagam.
Sam pan w to nie wierzy.
Jesteśmy, kim jesteśmy.
Sami sobie robimy piekło na Ziemi.
To było tu.
To tu ją zabiłem.
Własną żonę…
Właśnie tu zabiłem moją żonę Merve.
Nawet nie mrugnąłem okiem.
Zabiłem ją własnymi rękoma.
Nie rób tego.
Za późno, szefie.
Już po wszystkim.
Zrobiłem tak wiele rzeczy i nawet raz nie postąpiłem słusznie.
Proszę.
Mam na rękach krew przyjaciół, siostry, ukochanej,
a nawet matki.
Nie rób tego.
Nie!
Synu, coś ty zrobił?
Wygrał pan, szefie.
Zaopiekuję się pańskim synem.
NOWA WIADOMOŚĆ OD KÜBRY: JESTEŚ INNY
Napisy: Jędrzej Kogut