To wspaniała scena.
Jim Clay to pozytywny wariat.
Dobrze, że wróciłem.
Zadziora musi mieć kuszę.
To pogrzeb i świetna zabawa.
Kręcimy!
Dostałam najlepsze miejsce.
RÓD, KTÓRY ZBUDOWAŁY SMOKI
ODCINEK 2 RHAENYRA OKRUTNA
Chciałam zacząć odcinek chaosem,
niesprawiedliwością i przemocą.
REŻYSERKA (ODC. 202 & 205)
Pokazać, że wszystkich zaślepia wściekłość,
a Aegon rozbija
wykonany przez Viserysa model Valyrii.
ROZTRZASKANY
- Mieliśmy sporo ujęć. - I start!
Lady Alicent Hightower.
To był piękny model, który zajmował połowę królewskiej komnaty.
Cudowne dzieło.
Był tak piękny i zajmował tak dużą część pomieszczenia,
że musieliśmy go zniszczyć. Świetna zabawa.
Na szczęście zrobili nam drugi model
i piękna Valyria pozostała nietknięta.
Rekwizytorzy wydrukowali piękne modele 3D,
które wyglądały jak prawdziwa makieta,
a w trakcie ich niszczenia w powietrzu unosił się pył.
To musiał być lekki materiał. Wykorzystaliśmy wiedzę
i doświadczenie rzeźbiarzy.
Po kilku próbach upewniliśmy się,
że osiągnęliśmy zamierzony efekt.
Modele 3D są drogie i nie mogliśmy powtarzać ujęć.
Powiedziałam: "Raz, a dobrze, Tom".
Start!
Zabiję ich!
Miałem wyrzuty sumienia.
Wiedziałem, ile pracy w to włożyli.
Ale przecież mieli świadomość,
że wszystko zniszczę.
Wszystkich zabiję!
Dokładnie to mieliście zobaczyć.
Aegon musi znaleźć ujście dla swojej furii.
Mówią mu, że musi być decyzyjny,
pragmatyczny, że z czasem będzie lepiej.
"Nie, kurwa. Muszę to rozwalić".
Darujcie.
- Cięcie. - Genialne.
Genialne.
BARDZO SMUTNY DZIEŃ
Nie mogłam się doczekać tego pogrzebu.
Szukałam natchnienia w Ojcu chrzestnym
i innych filmach, w których ukazywano ostatnią drogę zmarłego.
Miałam w pamięci pogrzeb księżnej Diany i to,
że orszak był bardzo powolny.
Myślałam o pogrążonych w żałobie Alicent i Helaenie,
które zmuszono do uczestnictwa w spektaklu.
To była szansa, żeby otworzyć odcinek,
pokazać Królewską Przystań, Zapchlony Tyłek.
Chcieliśmy się skupić na królowej,
którą w pewien sposób odarto z prywatności.
Scena musiała być ogólna, ale też osobista.
Witajcie w Cáceres.
Świetnie, że drugi sezon Rodu Smoka kręcimy w Hiszpanii.
Hiszpania jest świetna. Wracamy do Cáceres i Trujillo,
żeby pokazać Królewską Przystań i okolice.
Zdjęcia w istniejącej lokalizacji dają głębię i skalę,
których nie da się uzyskać na planie.
Kręciliśmy w pięknym Cáceres,
wśród cudownych, miłych, przyjacielskich ludzi.
Powstawał tu pierwszy sezon. To jak powrót do domu.
Wiedzieliśmy, gdzie i jak ustawić światła.
Witają cię jasne niebo, jaskrawe słońce, ciepłe światło
i piękne, stare mury.
Poddajesz się urokowi.
Sceneria gra za ciebie.
Niczego nie trzeba udawać.
Witajcie w Królewskiej Przystani.
Nad sceną pogrzebu pracował świetny zespół fachowców.
Zadbali o powóz i konie, które się nie płoszyły.
Były osłonięte przepięknymi zbrojami.
Nie mogłam uwierzyć!
Przygotowali piękne kostiumy.
Byłam zachwycona welonami,
bo kręciłam w 40 klatkach na sekundę
i mogliśmy wybierać, które ujęcia pokażemy w slow motion.
Welony wypadły świetnie.
Chciałam też wypełnić powietrze,
stąd te wszystkie
rzucane przez żałobników drobinki,
powoli spadające w powietrzu.
Ma to w sobie smutek i piękno.
Świetnie przygotowano też ciałko Jaehaerysa.
Jaehaerys był naszym pierwszym modelem.
Położył się na stole i został zeskanowany.
Mamy świetnego specjalistę,
który przygotował wierny model 3D.
Wydrukowane ciało
pokryliśmy silikonem.
Gdy było gotowe,
odcięliśmy głowę i znaleźliśmy sposób mocowania.
Wypróbowaliśmy różne
średniowieczne ściegi.
Wykorzystaliśmy metalowe pętle, które trzymają głowę.
Linia cięcia powinna być widoczna,
bo królowa chce ukazać barbarzyństwo Rhaenyry.
Spójrzcie na dzieło Rhaenyry Targaryen!
Katującej niewinnych!
Sceny z pogrzebu przeplatamy z tymi,
w których Aegon przelewa krew.
Uznałam, że dołożę bęben, który zsynchronizuję
z ciosami maczugi.
Dlatego na początku orszaku idzie bębniarz.
Wykorzystujemy ten rytm,
żeby ukazać i wzmocnić
reakcję Helaeny na zło, czyli atak paniki.
Przeklęta niech będzie Rhaenyra Potworna!
Podczas pogrzebu...
Alicent oddaje się żałobie.
To było bardzo trudne, ale i wzruszające.
Ona... Obie się rozkleiłyśmy.
"Czułam, że jesteś moją mamą" – mówi. "Super!".
Świetnie się bawiłam.
Z Phią dogadujemy się bardzo dobrze.
Wzdychamy, jakie to smutne,
a potem śpiewamy i spędzamy razem czas.
Dobrze było przejechać się powozem.
Wspaniała scena.
Świetnie sfilmowana
i świetnie zagrana. Rezultat jak trzeba.
WISIMY SOBIE
Wieszanie szczurołapów było zabawne, na swój makabryczny sposób.
Do takiej sceny angażujemy mnóstwo osób.
Chcieliśmy zawiesić manekiny
i prawdziwych ludzi.
Wiedziałem, że ludzi przemieszano z kukłami,
ale aktora poznałem
tylko po tym, że podczas podciągania zaczął się śmiać.
Nie powinien tak robić. To nieprofesjonalne.
- I jak? - Fajne.
- To dobrze. - Super.
Rowley i jego zespół opracowali mocowania
i ludzie wyglądali na wisielców.
Metalową uprząż mocuje się na ramionach.
Wokół bioder idą liny, a pod stopami
przechodzą strzemiona. Wygląda to tak,
że stoimy w uprzężach,
nie wisimy. Można tak tkwić bez końca.
Przypinamy nogi. Za to cię podniesiemy
i siły rozłożą się na pasy
i do strzemion.
To prawie jak stanie w powietrzu.
Wygodna rzecz.
W linie ukryliśmy drut. Nie widać go,
ale jest połączony
z systemem bloczków,
żeby łatwo i szybko podnosić i opuszczać ludzi.
Zaczęliśmy od wyszukania kandydatów.
Zaczynamy od skanu.
Wiążemy statystom pętlę i zaciskamy,
żeby skóra naciągnęła się i zmarszczyła.
Zgodzili się. Nikt nie narzekał.
Danny, szczurołap.
Tędy szła lina.
Jamie tylko poprawił mimikę.
To ja.
Danny...
Zachowaliśmy go, żeby dać Danny'emu.
Udział w takim serialu to zaszczyt.
Mogłem się przekonać, ile wysiłku
plastycy włożyli w to, żeby nas przygotować.
To złożony proces.
Skanowanie, formowanie, gipsowanie, suszenie,
potem silikon, malowanie, włosy
i dokładanie ciała.
Zawiła sprawa.
Ucieszyliśmy się,
gdy w końcu zawiśli. W końcu. Super.
Świetna rzecz.
ROZBUDOWA
Jim Clay to pozytywny wariat.
Podczas prac nad powiększeniem
Smoczej Skały przeszedł samego siebie.
Ryan powiedział, że Smocza Skała pojawi się na samym początku,
dlatego przeznaczyliśmy odpowiednie miejsce na plan zdjęciowy.
W pierwszym sezonie akcja na Smoczej Skale
skupiała się wokół Malowanego Stołu.
To pokój z Gry o tron,
ale postanowiliśmy go wkomponować w większą strukturę.
Chcieliśmy, żeby wszystkie pomieszczenia tworzyły jeden plan.
Od Malowanego Stołu przeszliśmy
do złożonej przestrzeni
z korytarzami i komnatami Rhaenyry oraz biblioteką.
Powstał plan złożony z wielu mniejszych planów.
Aktorzy chodzą między pomieszczeniami,
a widzowie widzą prawdziwy zamek.
Super. Można zejść na sam dół.
Fantastyczne.
Rhaenyra to ważna postać
i musi mieć komnatę,
która oddaje jej wyjątkowość.
Jim lubi takie wysokie, katedralne okna.
Nasze mają asymetryczny kształt,
który daje naprawdę ciekawy efekt.
Chcemy, żeby wokół Rhaenyry czuć było historię.
Jej, rodu i Smoczej Skały.
Rzeźba w komnacie
to świadectwo dawnych czasów.
Zdobienia mają się kojarzyć z Egiptem.
- Szybko. - Ujęcie pierwsze.
Zgodnie z opisem biblioteka jest ogromna
i zawiera zwoje opisujące historię Valyrii.
Pracowaliśmy nad systemem półek.
Postawiliśmy na strukturę diamentu,
która jest widoczna w całym pomieszczeniu.
Claire dodała elementy
kojarzące się z Valyrią.
To było wspaniałe.
Połączyliśmy marmur,
piękne marmurowe zdobienia z pomarańczowymi akcentami,
które wykorzystałam też przy Malowanym Stole. Nasycone kolory
kojarzą się z ciepłem, światłem, ogniem...
Księgi, dokumenty i zwoje można czytać.
Na ich przygotowanie poświęcono wiele godzin.
Kruki zawsze noszą napisane wiadomości.
Mamy rozrysowane drzewa genealogiczne.
Wszystko ręcznie.
Wszystko.
Wszystkie elementy, kolory, warstwy i drobiazgi są dokładnie przemyślane.
Niesamowita dbałość o szczegóły.
Nie trzeba wyobraźni, żeby wczuć się w rolę.
SZUKAJĄC MIŁOŚCI
Bracie!
Pojedynek Erryka z Arrykiem to ważny moment w historii Westeros.
Brat przeciw bratu.
To wspaniała scena. Luke i Elliot są braćmi,
bliźniakami i bardzo się kochają.
Tak wiele akcji opiera się na smokach,
że dobrze jest zobaczyć pojedynek rycerzy.
Po przyjeździe odbyła się rozmowa.
Usiedliśmy, żeby pogadać o bliźniakach.
Kombinowaliśmy, jak przeprowadzić i sfilmować walkę.
Rowley przeprowadził mnóstwo prób.
Zostały sfilmowane i pokazane Clare.
Potem w przygotowania włączono bliźniaków.
Całą scenę odegrali sami.
Trenowali, uczyli się, robili formę.
Nie mogłem się doczekać. Trenowaliśmy sztuki walki,
obaj jesteśmy aktywni fizycznie, dlatego nie martwiliśmy się
o fizyczny aspekt sceny.
Chcieliśmy opanować sekwencje
i wykonać wszystko z odpowiednią energią.
Próbowaliśmy przygotować się jak najlepiej,
a potem po prostu dać czadu.
Szczęśliwie udało się też zachować wszystkie palce.
Po pierwszym sezonie wiedzieliśmy, jak rusza się Elliot.
Nie pozwoliłem mu tylko roztrzaskać wazonu.
Resztę zrobili sami.
Eddy, kaskader, z pełną parą
wpakował się w wazon i go roztrzaskał.
Dziś zasłużył na wypłatę.
Serio.
Hej!
Znacznik.
Podczas pojedynku
bracia mieli się nam mylić.
Nie powinniśmy ich rozróżniać.
Obserwując choreografię, widzimy,
że obaj odnoszą takie same rany.
To dlatego, że gdyby ktoś chciał rozpoznać
na przykład Erryka, bo tu został ranny w nogę,
a tutaj w rękę,
nie uda się, bo odnoszą identyczne rany.
To celowy zabieg.
Który to Erryk?
I właśnie o te emocje chodziło.
Mieliśmy zachować neutralność. To ich walka.
To już dzisiaj piąty raz. Bez przerwy.
Ciężka praca.
Który lepiej walczy mieczem?
Z nas? Ciężka sprawa. Elliot powie, że on,
bo kilka razy dostał.
Ja trafiłem go raz, czyli jest lepszy.
Gdybym potrafił ich rozróżnić, gdy są w zbroi,
pewnie bym coś powiedział, ale tak naprawdę są sobie równi.
Luke i Elliot są wspaniali.
Po prostu.
Powtarzam to od dwóch dni każdemu, kto słucha.
Świetnie powtórzyli sekwencje Rowleya
i dodali emocje. Oglądanie tej walki było przyjemnością.
Od urodzenia byliśmy razem!
Ty nas rozdzieliłeś, lecz nadal cię kocham, bracie!
Obserwuje się ten rozłam
i emocje braci, a zakończenie
okazuje się wyjątkowo brutalne.
Kolejna genialna scena Clare.
Clare jest niezwykła.
Przed zdjęciami powiedziała nam, że nazwała tę scenę:
"Szukając miłości".
Pomyślałem, że to słodkie.
Takie emocjonalne, osobiste gesty są ważne.
Oprócz walki
musimy też oddać odpowiednie emocje.
Chłopaki od pierwszego dnia ćwiczyli tę walkę.
Czy mogłam coś do niej wnieść,
na przykład ukazać ją w ciekawy sposób?
Cały czas wyszukiwałam momenty,
w których widoczna była więź między nimi.
Bracia zadają sobie ciosy, ale gdy spotykają się wzrokiem,
o co pytają, co sobie przekazują?
Jest im trudno, bo się kochają.
Dla mnie to historia niepowtarzalnej braterskiej miłości.
Tekst polski: Wojtek Stybliński