Bu destansı bir sahne.
Jim Clay en iyi türden delilerden biri.
Doğrusu sabırsızlanıyorum.
O belalı biri. Neden arbalet almıyorsun?
Bir cenazeydi ama çok eğlendim.
İşte bu!
En iyi yerden izledim.
BÖLÜM 2 ZALIM RHAENYRA
Bölümün başlangıcını karmaşık, haksız ve vahşi yapmak istedim.
YÖNETMEN (202 & 205)
Çünkü herkesin öfke yüzünden kör olduğunu hissediyordum.
Aegon'un Viserys'in Eski Valyria maketini parçalamasıyla karıştırmak da istedim.
PARÇALANMIŞ
-Birinci sezonda maketle çok çekim yaptık. -Motor.
Leydi Alicent Hightower, Majesteleri.
Çok güzel, devasa bir maketti ve kralın odasının yarısını kaplıyordu.
İnşa ettiğiniz şey harika.
Ama o kadar hoş ve güzeldi ki odanın büyük bir parçasıydı, bu yüzden
onu yok etmemiz gerekiyordu ve bu gerçekten eğlenceliydi.
Neyse ki, parçalamak için bir kopyasını yapmışlardı
o yüzden de güzel Valyria maketi hâlâ sağlam.
İnanılmaz dekor çalışanlarımız, parçaladığımızda gerçek gibi görünecek
ve havaya tozu çıkabilen
sekiz tane 3D baskı ekstra maket yaptı.
Çok hafif bir malzemeden yapılmış olması gerekiyordu, bu da kalıp ekibimizin
ve tüm bilgilerinin devreye girip bize...
Birkaç test yaptılar, biz de istedikleri görünümü
elde ettiğimizden emin olduk.
Gerçek 3D modeller gerçekten pahalı, o yüzden çok fazla çekim yapamadık.
Ben de, "Tamam Tom, bunu tek seferde yapalım" dedim.
...bir. Motor.
Onları öldüreceğim!
Bunu yaparken aşırı vicdan azabı duydum
çünkü böyle bir parçanın ne kadar emek gerektirdiğinin farkındaydım.
Ama sanırım o parçaları paramparça olacaklarını bilerek yaptılar.
Hepsini öldüreceğim!
Bence Aegon'un enerjisinin
nereye gittiğini görmek için ihtiyacımız olan buydu.
Onu harcayacak yeri yoktu ve etrafındakiler ona kararlar almasını
pragmatik olmasını söylüyor ve "Sorun değil. Daha iyi olacak" diyorlardı.
"Hayır, olmayacak. Bunu parçalamam lazım."
Küfür için özür dilerim.
-Kestik. -Harika.
Harika.
ÇOK ACI BİR GÜN
O cenaze seti çok heyecan vericiydi.
Baba'yı inceledim.
Onun gibi harika cenaze sahneleri olan filmlere baktım.
Ayrıca Prenses Di'nin cenazesini ve kortejin ne kadar yavaş
ilerlediğini düşündüm.
Bu da bana Alicent ve Helaena'nın
yas tutarken halka yem olmaya zorlanmalarını düşündürdü.
Bunu hep bölümü başlatma fırsatı olarak gördük.
Dışarı çık, Kralın Toprakları'nı, Flea Bottom'ı gör.
Cenazenin kraliçeyle, onun bu şekilde teşhir edilmekten dolayı
hissettikleriyle ilgili olmasını istedik.
Yani kapsamı geniş ama çok da samimi olmalıydı.
Cáceres'e hoş geldiniz.
House of the Dragon'ın İkinci Sezonu'nu İspanya'da çekmek inanılmazdı.
İspanya her zaman harikadır ve Kralın Toprakları'yla etrafını
çekmek için Cáceres'le Trujillo'ya döndük.
Mekânlar gerçek kapsam ve ölçek hissi veriyor ve sonra da büyüklük,
dünyamızda setle elde edemeyeceğiniz bir doluluk var.
Çekim yaptığımız Cáceres çok güzeldi
ve insanlar çok harika, nazik ve konukseverdi.
Birinci sezonu da İspanya'da çektik. Yani eve dönmek gibiydi.
Her girintiyi, çıkıntıyı, ışıkları nereye koyacağımızı biliyoruz.
Bu büyük gökyüzü, parlak güneş ışığı, bu sıcak parlayan ışık
ve bu güzel eski taş işçiliği sizi etkiliyor
ve buna engel olamıyorsunuz.
Böyle ortamlarda bulunmak tüm oyunculuğu sizin için yapıyor gibi.
Rol yapmanıza gerek yok.
Kralın Toprakları'na hoş geldiniz.
Bu cenaze sahnesini meydana getiren inanılmaz ekip.
Arabanın inşasından, inanılmaz güzel atlara,
onların terbiyesine, üzerlerindeki zırha kadar...
Gördüğümde nefesimi kesti. Kesinlikle çok güzel.
Sonra kostüm tasarımı var.
Peçelere bayıldım
çünkü cenazenin tamamını saniyede 40 kare olarak çektim,
böylece nerelerde ağır çekim kullanabileceğimizi seçebiliyorduk
ve ağır çekimdeki peçeler kesinlikle muhteşemdi.
Ayrıca havayı da doldurmak istedim.
Bu yüzden şerbetçiotu atıyorlar.
Bu yavaş çekim anlarda,
tüm bu parçalar havadan yavaşça düşüyor
ve bunun hüzünlü bir güzelliği var.
Ve sonra Jaehaerys'in protezleri, Jaehaerys'in küçük bedeni var.
Jaehaerys bizim ilk taramamızdı.
Onu bir masaya yatırıp tüm bedenini taradık.
Çok iyi bir 3D temizleyicimiz vardı.
Onun bedeninin harika bir kopyasını çıkardı.
Daha sonra bunu dışarıdan bir şirkete frezelettik, kalıbını çıkardık
ve ardından silikon bir gövdeye dönüştürdük.
Silikona dönüştükten sonra da...
Sadece kafayı ayırıp sonra nasıl birleştireceğimize karar verdik.
Bu yüzden ortaçağ dikiş referanslarının
birkaç farklı versiyonu
ve boynu bağlamak için kullandığımız metal halkalarla deneme yaptık.
Kraliçeler Rhaenyra'nın ne kadar barbar olduğunu göstermek istediklerinden
kafanın dikildiğini çok net bir şekilde görmemiz gerekiyordu.
Rhaenyra Targaryen'ın yaptıklarını görün!
Masumları kirleten!
Cenaze sahnelerini Aegon'un Blood'ı hırpalamasıyla
nasıl karıştırabileceğimizi gördüm.
Sonra bir davulu ve davul ritmini düşündüm.
Sonra o tempoyu gürz kullanımıyla senkronladım.
Ben de davul sesini kullanabilmek için tören alayının başında
bir davulcu olmasını istedim.
Helaena'nın kafasının içine girmek için.
Bu da panikatağının bir parçası.
Canavar Rhaenyra'ya lanet olsun!
Phia'yla çekim yapıp onu...
Evet, kederi canlanmış gibiydi.
Çok zordu, çok güzel ve çok etkileyiciydi.
Sonra koptu gitti ve gözyaşlarını silerken
"Annemmişsin gibi hissettim" dedi. Ben de "Güzel, harika" dedim.
Cenazedeydik ama çok eğlenmiştim.
Çok eğlenceliydi. Phia'yla çok iyi anlaşıyoruz.
Çekimler arası çok hüzünlüydü.
Ama birlikte şarkılar falan söylüyorduk. Eğleniyorduk.
Bir at arabasında oturup oradan oraya taşınmak güzel bir şey.
Çok güzel çekilmiş.
Tüm doku katmanları.
Phia ve Olivia'nın performansları. Sonuçları için çok heyecanlıyım.
ASILMALAR
Sıçan avcılarının asılması eğlenceliydi. Hastalıklı biçimde.
Böyle bir sahne yaratmak için cidden bir köy lazım.
Protez, sahte bedenler ve orada asılı duran
gerçek insanların karışımını istedik.
Cesetler inanılmaz. Yarı yarıya olduğunu biliyorum.
Ama çok yakına gelmeniz lazım.
İçlerinden biri kaldırılırken gülmeye başlayınca dublör olduğunu anladım.
Kamera önünde bunu yapmamalıydı. Profesyonelce değil.
-Nasıl bir his evlat? -Çok hoş.
-Öyle mi? Tamam. -Çok hoş.
Rowley ve ekibi, insanların asılı gibi görünebilecekleri
bu makara sistemleri üzerinde çalışmak zorundaydı.
Omuzların üzerinden geçen metal bir çerçeve yaptık.
Omuzlarda da kalçalara kadar inen kablolar var.
Ve ayakların altından geçen üzengilerimiz vardı, yani özetle, tabir caizse
koşum takımınızın içinde duruyorsunuz.
Koşumda asılı değilsiniz. Yani orada sonsuza kadar asılı kalabilirsiniz.
Şimdi şu ayakları bastırırsak ve orayı kaldırırsan...
Yani bu enerji buradan, kayışlardan aşağıya, üzengilere kadar gider.
Havada ayakta durmak gibi
ama aslında ayakta durmuyoruz. Oldukça rahat.
Yaptığımız bir diğer şey de halat içindeki teli gizlemekti
ve halat sadece kirişlerde asılı gibi görünüyor
ancak içine bir sistemle makaralar koyduk.
Yani insanları kolayca indirip kaldırabiliriz.
Sanırım ilk yaptığımız canlı kalıp çıkarabileceğimiz insanlar bulmak oldu.
Bu yüzden insanları tarama çadırımıza aldık,
boyunlarına fiziksel olarak bir ilmik geçirip yukarı çektik,
böylece tüm kırışıklıkları ve buruşuklukları aldık.
Çoğu insan buna razıydı. Sanırım kimse şikâyet etmedi.
Danny sıçan avcılarımızdan biriydi.
Halatın nerede olduğunu görebilirsiniz
ve Jamie bize güzel bir ölü ifadesi verdi.
Evet, bu benim.
Ve Danny...
Bunları sakladık. Sanırım bunu Danny'ye vermemiz gerekecek.
Bu seviye ve ölçekte bir dizide kullanılmak onurdur.
Ayrıca, protez ekibinin sıçan avcıları için ortaya çıkardığı
karmaşık ayrıntı ve çalışmaları görmek de.
Sadece taramayı yapmak için bile çok fazla süreç var,
sonra kalıp çıkarıyoruz ve sıkılaştırdığımız bir hamur elde ediyoruz,
bunu silikon haline getirip boyuyoruz ve saç çalışması yapıyoruz.
Sonra da gövdeye ekliyoruz.
Yani, evet, oldukça karmaşık.
Aslında onları görmek harikaydı.
Sonunda orada asılmaları. Nihayet sindiriyorsunuz:
"Bu çok harika."
BÜYÜK BÜYÜME
Jim Clay iyi manada bir çılgın.
Ejderha Kayası'nda kendini aştı
ve Ejderha Kayası'nı epey genişlettik.
Ryan dedi ki Ejderha Kayası'nda... Yazım sürecinin başlarıydı daha.
Üzerine set yapacak büyük bir alan ayırmaya karar verdik.
Birinci Sezon'da Ejderha Kayası'nda gördüğümüz
Boyalı Masa'nın olduğu ana alandı.
Bu oda aslen Game of Thrones'dan geliyordu
ama orayı daha büyük bir alana genişletme vaktinin geldiğini hissettik.
Birbirine bağlı bu farklı odalarla eksiksiz bir set olmasını istedik.
Boyalı Masa Salonu'ndan
yine karışık bir dünyaya,
koridorlara, Rhaenyra'nın yatak odalarına, kütüphane setine açılıyordu.
Yani aslında diğer birçok mini setin koleksiyonu olan bir setiniz var
böylece bir odadan diğerine yürüyebilir
ve seyirciye gerçek bir kaledeymiş gibi hissettirebilirsiniz.
Çılgınca çünkü sonuna kadar gidebiliyorsunuz.
Ve muhteşem bir şey.
Rhaenyra çok önemli bir karakter,
o yüzden de karakterinin benzersizliğini
yansıtan bir oda istedik.
Jim, katedral tipi bu uzun pencereleri çok sevdi.
Ve ona bu ilginç tuhaflığı veren ilginç bir tür asimetrik şekli var.
Rhaenyra için sağlamak istediğimiz şey, onun ve ailesinin arkasındaki
tarih duygusuyla Ejderha Kayası'nın tarihidir.
Yani odasındaki o büyük heykel,
daha önce yaşanmış tarihin bir tapınağı.
Mısır mimarisindeki oymalar gibi.
-Ses girsin. -13M, çekim bir.
Kütüphane seti için verilen bilgi, oranın Valyria tarihinin tamamını
parşömenler hâlinde içeren devasa bir kütüphane olduğuydu.
Bu rafları yapmanın bir yolunu bulmaya çalışıyorduk,
bu yüzden de elmas fikrini bulduk.
Ve bu, o odanın teması olarak devam etti.
Sonra Claire onu Valyria tarihinin diğer eser ve unsurlarıyla kat kat giydirdi.
O seti yapmak muhteşemdi.
Ve mermerleri karıştırmak...
İçinden turuncu damarlar geçen mermerin harika dokularını bir araya getirdim.
Bunları zengin renkler, ısı, ışık ve ateş tonları nedeniyle
Boyalı Masa'yı yaparken aldım.
Her kitap, belge ve parşömen çalışıyor.
Bu nesneler için saatlerce emek harcandı.
Yazılı mesajlar taşıyan kuzgunlar var.
Detaylı aile ağaçları var
ve bunlar elle yapılmış.
Her detay üzerinde düşünülmüş.
Her parça, her renk, her doku, her küçük öğe düşünülmüş.
Buralarda işlenen detay, harcanan emek inanılmaz.
Kendinizi olduğunuz yere koymak için hayal gücü gerekmiyor.
SEVGİYİ ARAMAK
Kardeşim!
Erryk ve Arryk düellosu Westeros tarihinde önemli bir an.
Kardeş kardeşe karşı.
Bu destansı bir sahne çünkü oyuncular Luke ve Elliot kardeş.
Onlar ikiz ve birbirlerini çok seviyorlar.
Dizideki aksiyonumuzun çoğu ejderha tabanlı,
iki şövalyenin kılıçla kapışmasını görmek eğlenceli.
Geldiğimizde yaptığımız ilk konuşma buydu.
Oturduk ve "Hadi ikizleri konuşalım" dedik.
Sonra nasıl çekeceğimizi, dövüşün nasıl olacağını düşünmeye başladık.
Rowley daha sonra ekibiyle birlikte kapsamlı prova ve bloklamalar yaptı
ve bunlar kaydedilerek Clare'e sunuldu.
Bunlar ayarlanacaktı ve sonra Rowley onları ikizlere gösterdi.
Onlar tüm sahneyi kendi başlarına yaptı.
Bunun için eğitim aldılar, öğrendiler, bunun için forma girdiler.
Sabırsızlanıyorum. El ve benim dövüş sanatları geçmişimiz var.
Biz fiziksel olarak aktif çocuklarız, o yüzden bunun aktifliği,
kendimizi bu işin içine atmak. Hiç endişe olmadı.
Önemli olan dansı öğrenmek,
kendimizi ihtiyaç duyulan enerjiyle ortaya koymaktı.
Gerçekten de mesele, elimizden geldiğince sıkı ve temiz biçimde çalışmak
ve ardından o gün sete gelip işi bitirmekti.
Neyse ki parmak kaybetmedik yani iyi durumdayız.
Elliot ve Luke'un nasıl sıkı çalıştığını Birinci Sezon'dan biliyoruz.
Yapmalarına izin vermediğim tek şey çömleği kırmaktı.
Geri kalanı yaptılar.
Dublör Eddy, Tanrı onu korusun.
Çömleğe çok hızlı saldırdı. Onu parçaladı.
Ben olacağıma Eddy olsun. Bugün parasını hak etti.
Orası kesin.
İşaret.
Hepimiz dövüşte kimin Arryk kimin Erryk olduğunu
bilmediğimiz bir an olmalı diye hemfikirdik.
Kafanız karışıyor.
Koreografiye rağmen dikkatle izlerseniz
her birinin aynı şekilde yaralandığını görürsünüz.
Öyle ki, herhangi biri herhangi bir anda...
"Pekâlâ, onun Erryk olduğunu biliyorum çünkü bacağı buradan kesilmiş" ya da
kolu buradan kesilmiş" derseniz
işe yaramayacaktır çünkü dövüş sırasında yaptığımız şeyin bu olduğunu
dillendirmesek de ikisi aynı şekilde yaralanıyor.
Hangisi Erryk?
Olay buydu, ona his katan buydu.
Bu konuda tarafsız oluyorsunuz. Ve dövüş onlar hakkında oluyor.
Bugün sette en az beş kez karıştırıldı.
Herkes gergin oluyor.
Sence hangisi daha usta kılıç kullanıyor?
Kim daha iyi? Sanırım bu tartışılabilir ama sanırım Elliot muhtemelen
benim derdi çünkü ona birkaç kez kılıçla vurdum.
Galiba ona bir kez vurdum, o yüzden daha iyi olduğunu söylemeliyim.
Zırhlarıyla ayırt edebilsem size söyleyecek şansım olabilirdi.
Ancak işin aslı şu ki, oldukça eşit durumdalar.
Luke ve Elliot inanılmaz.
Muhteşemler.
İki gün boyunca dinleyen herkese bunu söyledim.
Rowley'nin koreografisini çok güzel uygulamakla kalmadılar,
aynı zamanda onu doldurdukları duyguyu izlemek de bir ayrıcalıktı.
Birlikte doğduk.
Sen bizi ayırdın. Ama seni hâlâ seviyorum kardeşim.
Aralarındaki ayrımı,
her ikisinin de bu rollere kattığı insanlığı görmek,
bence gerçekten acımasız bir biçimde ortaya çıkıyor.
Clare'in yönettiği bir başka hayranlık uyandırıcı an.
Clare çok güzel bir insan.
Sahneyi çekmeden önce Clare yanımıza geldi ve şöyle dedi:
"Bu sahneye 'Sevgiyi Aramak' adını verdim."
Bunun çok tatlı bir şey olduğunu düşündüm
çünkü işin duygusal ve kişisel yönü çok önemliydi.
Yani dövüşün dışında,
yakalanması gereken doğru duyguyu yakalayacaktık.
Bu adamlar ilk günden beri bu dövüş için çalışıyorlardı. Ve ben...
"Buna ne katabilirim?" diye düşündüm.
Yani ilginç biçimde bakmak açısından.
Bu yüzden tüm sahne boyunca bu iki adam arasında
bağlantı anları bulmaya çalıştım.
Yani, birbirlerine vururlarken gözleri buluşurken
sorular nelerdir? Birbirlerine ne söylüyorlar?
Ve bu kadar zor olmasının sebebi birbirlerini çok derinden sevmeleri.
Yani benim için bu, kardeş sevgisi hakkında benzersiz bir hikâyeydi.
Tercüme: Orhan Cevher