Gdy wszedłem, opadła mi szczęka.
To kompletny szok i zaskoczenie.
Jest super!
- Genialny plan. - Wygląda groźnie.
Dzięki. Ja stawiam.
- W środku burza. - Rany!
Niewiarygodne!
RÓD, KTÓRY ZBUDOWAŁY SMOKI
ODCINEK 3 PŁONĄCY MŁYN
To ważny moment w książkach George'a.
Bitwa pod płonącym młynem. Dwa rywalizujące rody
są metaforą tego, jak przemoc prowadzi do punktu,
za którym nie ma przebaczenia.
Tam właśnie trafiamy w tym sezonie.
TANIEC W DESZCZU
Cześć. Jak leci?
Jim Clay i dział efektów specjalnych
stworzyli naprawdę nawiedzone miejsce,
zupełnie jak w książkach.
Ucieszyłem się, gdy Ryan powiedział, że pokażemy
wnętrza Harrenhal.
Od razu wzięliśmy się do pracy.
Powiedziano mi, że Harrenhal to przeklęty zamek,
wytwór obłąkanego umysłu.
Dlatego rozpada się i jest nawiedzany przez duchy.
Jest olbrzymi. Jim Clay świetnie się spisał.
Wykonanie, skala
i wizja są po prostu wspaniałe.
Na tym planie można się zgubić.
Źle skręcam i nie wiem, gdzie jestem.
Tracę orientację jak Daemon.
To o czymś świadczy.
Konstrukcyjnie to duży, zaawansowany projekt.
Trzeba się było zastanowić,
jak ukryć wewnętrzną strukturę.
Stalowej ramy nie może być widać w ujęciach
i należy ją zamaskować. To ciekawe wyzwanie.
Zaprojektowałem kompletne pomieszczenia,
co pozwoliło stosować różne ujęcia,
a aktorzy mogli zanurzyć się w tym świecie.
Można iść, gdzie się chce,
kręcić, jak się chce.
W każdą stronę.
Ten zamek to labirynt,
w którym nie wiadomo, gdzie dokładnie jesteśmy.
Sam się tam gubię.
To mój ulubiony plan zdjęciowy,
bo świetnie ukazuje ten zrujnowany zamek.
Deszcz w środku,
czardrzewa, które przebijają się przez kamienie...
Dawni bogowie odzyskują teren.
- To on mnie moczy. - Ja?
Dziś też to włożysz?
Tom, deszczowy karciciel.
Harrenhal to mokry zamek.
Właśnie. Lubię deszcz.
Pełno tam przeciągów i wilgoci.
Uznaliśmy, że we wnętrzu musi padać deszcz,
bo ściany i dachy są dziurawe.
Plan przesiąkł nam wodą,
ale to tylko dodało ujęciom
jakże ważnego realizmu.
Usłyszałem, że ma być wilgotno.
Potem, że w środku ma padać,
jak na zewnątrz.
Ciągle.
To koszmar,
ale piękny.
Pomysł pojawił się późno,
dlatego nie byliśmy do końca gotowi, jeśli chodzi o sprzęt,
który zwykle stosujemy,
ale daliśmy radę, efekty specjalne
też zrobiły swoje i mamy wszechobecną wodę.
Na projekt nie było czasu, dlatego minimalizowaliśmy szkody.
Postawiliśmy na pojedyncze zbiorniki.
Wyszło całkiem realistycznie.
Pomyślałem, że Matt się wścieknie,
bo cały dzień będzie się moczył w zbroi,
ale był zachwycony.
Od 8:00 do 20:00 byliśmy przemoknięci,
ale to świetna zabawa.
Uwielbiam moknąć.
Nie lubię, gdy mi gorąco, ale woda mi nie przeszkadza.
Żeby ujęcia pasowały, Matt musiał być mokry.
Odkręcaliśmy wodę i prosiliśmy, żeby wszedł.
Na szczęście wiemy już,
że Matt lubi wyzwania.
Pojawiają się niewidzialne postaci. Ale czym one są?
To były naprawdę fajne,
ciekawe sceny. Mieliśmy światło,
deszcz, błyskawice,
cienie i mrok.
Wszystko wokół ocieka wodą,
a on stoi tam i wygląda groźnie.
Niezła zabawa.
ZRYWANIE TWARZY
Brackenowie i Blackwoodowie to skłócone rody.
Nie wiemy, dlaczego się nienawidzą,
ale zawsze są gotowe, żeby walczyć.
Zerwie ci twarz, dobrze?
Nakręcenie początkowych scen,
w których widzimy tłum zabitych w bitwie, wymagało przygotowań.
Aeron Bracken najpierw jest człowiekiem, a potem kukłą.
- I nikt o tym nie wie. - Najpierw skanujemy głowę.
- Położymy cię. - Spoko.
Najpierw kilka wersji z otwartymi ustami i zamkniętymi oczami.
Potem otworzysz oczy i odchylisz głowę.
Geeta wybierze wersję,
nad którą będziemy pracować.
- Super. - Zaczynamy.
Właśnie wydrukowaliśmy głowę.
Idzie do modelowania i obróbki.
Ramiona mieliśmy w innej drukarce.
Wystarczy złożyć i rzucić kolor na policzki.
Wygląda naturalnie.
Daliśmy zbliżenie na kopię aktora,
którego pokazaliśmy scenę wcześniej.
Pasuje, co świadczy o jakości wykonania.
- Wiesz, że to worek na zwłoki? - Super.
Niespodzianka!
Geeta chciała jedno ujęcie.
Twarz Aerona Brackena,
kamera w górę, w dół i pole trupów.
Podczas zdjęć rozpadał się deszcz
i pojawiła się tajemnicza mgła.
To była idealna pogoda.
Nie wiedzieliśmy, co nam wyjdzie.
Trup jest do połowy zanurzony,
a przez szyję przechodzi mu miecz.
Trzeba było wejść do strumienia i wszystko przygotować.
Na szczęście chłopaki od rekwizytów pomogli.
Miecz Aerona jest pokazany z bliska.
Dla nas to jedno z najważniejszych ujęć w serialu,
bo nigdy aż tak szczegółowo nie pokazujemy miecza.
Zastanawialiśmy się, jak ma tkwić.
Uznaliśmy, że przez szyję
wbije się w ziemię. Świetne rozwiązanie.
Super. Od tyłu wygląda super.
Efekty wizualne to muszą być praktyczne rozwiązania.
Waldo wysoko zawiesza poprzeczkę,
a my po prostu robimy swoje.
Mamy sporo roboty,
bo w scenie musi się pojawić nieistniejący młyn.
Płonący młyn, kamienie graniczne,
a potem scena po bitwie.
To było spore wyzwanie.
Kamera ukazuje scenę po bitwie i piękny miecz.
Wiadomo, co się stało, choć nie pokazaliśmy przemocy.
To mój ulubiony dzień zdjęciowy.
Wszystkie działy były gotowe,
żeby oddać charakter wspaniałej sceny, którą opisał George.
Zaciśnij.
NAUKA LATANIA
Nigdy się tak dobrze nie bawiłam!
Księżycowa Tancerka to nowy smok.
Projektantom rzuciłem dwa słowa: "David Bowie".
Wyszła im pręgowana, zielona, punkowa wersja z grzebieniem.
Jestem zachwycony.
Jest najbardziej czadowa ze wszystkich.
Smukła, zielona i bardzo szybka.
W scenie, w której Baela ściga Cole'a i Gwayne'a,
mamy klasyczny pościg.
Wszyscy musieli użyć wyobraźni,
a ekipa od efektów przeniosła nasze wysiłki na ekran.
Dlatego byli obok
i nad wszystkim czuwali.
W kółko poza kamerą.
Ciągle uczę się latać.
Catie, technicy od byka
i ludzie od oświetlenia
czuwają nad pneumatycznym siodłem
i technologią,
żeby efekty i postprodukcja dały radę.
Lot na smoku to proces.
Aktorzy muszą zagrać,
zanim w ogóle dotrą na miejsce akcji.
Dochodzą też kwestie ruchu, skali, rozmiaru, prędkości...
Mamy mnóstwo łamigłówek, które musimy rozwiązać.
Myślimy, co kręcimy
i co ma się wydarzyć.
Scena pościgu
to obliczenia prędkości i odległości.
Opracowaliśmy system.
Nagrywamy ujęcie i wkomponowujemy je
w komputerową scenę, wykorzystując Unreal Engine.
Dzięki temu widzimy poruszenia kamery
i w ten sposób synchronizujemy je z grafiką.
To sprawia, że ruch wygląda naturalnie.
Jazda na smoku to trudna robota.
Ponieważ ujęcia na byku
kręciliśmy wcześniej niż w plenerze,
nie wiedzieliśmy, jaką będziemy mieć pogodę.
Przygotowaliśmy się na słońce i chmury.
Kręcenie na byku to zabawa,
ale przemyślana, bo musimy połączyć
świat fantazji z realizmem.
Zastanawiamy się, jak mocno wieje w twarz
osobie lecącej na smoku,
jak ta osoba się rusza.
Wszystko ma znaczenie.
Niewiele możesz. Poważnie.
Poza odwróceniem się i rzuceniem: "To super!".
Pokazali mi, jak wyglądam na smoku.
To była toporna, rysunkowa wersja mnie.
A ja wbijam pięty w bok byka, jakby to był koń!
Dobrze pracować z Bethany, która lubi nowe doświadczenia
i daje z siebie wszystko.
Tę scenę gramy głównie w wyobraźni,
dlatego musimy współdziałać.
Pierwszy dzień na byku to zaskoczenie.
Nigdy wcześniej nie robiłam nic tak zwariowanego.
Z wysoka widziałam, ile osób jest zaangażowanych w scenę,
a ja byłam tam sama.
Pomyślałam: "Rany, super rzecz!".
Świetnie się bawiła. Nie mogła się doczekać zdjęć
i świetnie współpracowała.
To jak lot z maksymalną prędkością do Disneylandu,
tyle że w nietypowych ciuchach.
Najlepszy dzień w pracy!
PRZYMIARKI KRÓLA
Złote wstawki.
Ładne.
Złote.
Aegon ma obsesję na punkcie imiennika i praw do tronu.
Nosi ojcowski sztylet,
którego znaczenia nie rozumie,
nosi koronę i imię Zdobywcy.
Pod nieobecność Otta próbuje pokazać,
że to on tu rządzi,
stąd wizerunek króla-wojownika.
Widzimy go w zbroi,
którą kazał wyciągnąć ze zbrojowni i dopasować.
Jak to się nazywa?
- Ryngraf. - Ryngraf?
ELEMENT UBIORU, KTÓRY CHRONIŁ GARDŁO
- Właśnie. - Niech będzie.
Mówi się o valyriańskiej broni,
ale nie zbrojach.
Uznałem, że Zdobywca mógł taką nosić,
bo to zbroja z Valyrii,
rodowa pamiątka Targaryenów.
Z uwagi na materiał
powinna być mocna i lekka.
Poprosiłem Caroline i Simona Brindle,
żeby przygotowali mi zbroję,
która powstała jeszcze w Valyrii. Efekt jest świetny.
Cześć.
Niezła zbroja.
To było wielkie wyzwanie. Projekt, wykonanie...
W życiu nie miałam tylu spotkań w sprawie zbroi.
To ważkie przedsięwzięcie.
Aegon Zdobywca jest kluczową postacią
w całym Westeros.
Chcieliśmy stworzyć coś, co zapadnie w pamięć.
Caroline zrobiła projekt, my - zbroję.
Nie wstawaj.
- Jasne. - Pomożemy ci.
Jestem żółwiem.
Taki projekt zajmuje 16 do 20 tygodni.
Można ten czas skrócić, ale jeśli zbroja jest na miarę
i każdy element musi być dopasowany do aktora,
wszystko robimy od zera.
To 20 tygodni pracy.
Zaczęliśmy od projektu kształtu i formy.
Kolejne cztery tygodnie
zajęło imitowanie valyriańskiej stali.
To było mnóstwo pracy.
Ważne, by zbroja była praktyczna. Nie mogła krępować ruchów.
Przejrzałam wszelkie możliwe wzory.
Musiała się kojarzyć ze starożytnością, stąd elementy greko-romańskie.
Zbroja musiała się kojarzyć ze smokiem,
stąd wzór przypominający łuski.
To zbroja Aegona, czyli stara,
ale z valyriańskiej stali, wyszukana.
Miała być starożytna i inna,
ale też budząca grozę.
Sporo korzystamy z symboliki Targaryenów.
To trzyetapowy proces.
Najpierw była wstępna zbroja,
stworzona i wyrzeźbiona dla Toma.
Potem dodaliśmy elementy ostre i łamane,
które miały się kojarzyć ze smokami i Aegonem,
stąd pazury i łuski
na taszkach i fartuchu,
a także inne szczegóły.
Potem zajęliśmy się imitowaniem stali,
co było jakby dodaniem kolejnej warstwy,
bo musieliśmy znów zająć się wzorami
i powierzchniami poszczególnych elementów.
Trzeba je było od nowa przygotować i ozdobić.
Sporo pracy.
Spróbuj potrząsać.
- Tak? - Właśnie!
Strasznie się namęczyli, żeby przygotować zbroję, hełm
i całą resztę. Niezwykła dbałość o szczegóły.
To wielka satysfakcja, gdy kostium działa,
podoba się i ułatwia ekipie zadanie.
Król wygląda świetnie.
Zbroja Zdobywcy jest ciężka,
ale piękna, z valyriańskiej stali.
W hełm jest wbudowana korona.
Gdy już przywykłem, poczułem się jak bohater.
Jestem równie straszliwy jak oni.
ZATOPIONY PORT
Zaczynamy.
- Dobra robota, chłopaki. - Wszędzie deszcz i wilgoć!
Port Driftmarku to suchy dok,
w którym naprawiany jest uszkodzony okręt Węża Morskiego.
Port jest dość wysoki, ma 5 metrów,
a cofające się morze odsłania błoto i szlam.
Trzeba to było zasłonić, żeby można było kręcić.
Budowa zajęła 16 do 18 tygodni.
Jim to fachowiec.
Wziął na siebie spore wyzwanie.
Było sporo budowania, niektóre konstrukcje
mierzyły aż 5 metrów.
Taki plan to mnóstwo gipsowania.
Ekipa od rekwizytów sprawiła, że poczuliśmy się
jak w warsztacie szkutniczym.
Okręt miał być naprawiany,
czyli trzeba było pokazać pracę.
To największy z planów Jima.
Jest olbrzymi i drogi,
bo wszystko, co widzimy, w tym statek, zostało zbudowane.
Jedynie wyjście w morze
i nabrzeża są wirtualne.
Skala mnie powaliła.
Przez ten deszcz zapomniałam kwestii.
Mam mokrą twarz.
Miesiącami szykowaliśmy tę scenę,
a okazało się,
że w dniu zdjęć leje.
Przesunęliśmy scenę i dodaliśmy sztuczny deszcz.
Po ośmiu godzinach lania mieliśmy wycieki.
Woda zalała plan
i musieliśmy kopać.
Prosta scena się skomplikowała.
To było jak monsun.
Geeta powiedziała,
że ma być "Bollywood 10". Nie zrozumiałem,
ale teraz już wiem, że to ulewa.
Uwielbiam Geetę. Udało się.
Scena w deszczu to szaleństwo.
W pewnym momencie mówię: "Na zewnątrz pada.
Na pewno potrzebujecie monsunu?".
Byliśmy jak na arce Noego, a wody przybywało.
Wyszedłem, lało,
do tego włączyli maszyny,
więc cały przemokłem.
Zanim dotarłem na miejsce,
płynęło ze mnie. Oparłem się,
a z góry waliła woda.
Odwracałem się z mokrą twarzą.
Frajda, ale nie do końca.
To mnóstwo deszczu.
Scena miała być romantyczna i taka wyszła,
bo stali pod mostem, w deszczu.
Wszystko było, jak trzeba.
Tekst polski: Wojtek Stybliński