To naprawdę oddaje skalę.
To był mój ulubiony plan.
To jest to!
Było tak pięknie, że prawie rozbiłam auto.
- Odlot. - Jak mówią w Hiszpanii.
Jatka.
Dzięki temu zabawa była jeszcze lepsza.
RÓD, KTÓRY ZBUDOWAŁY SMOKI
ODCINEK 5 REGENTKA
Odcinek piąty ma tytuł Regent.
Chodzi o Aemonda, który przejmuje władzę.
REŻYSER
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
W odcinku widzimy ludzi
dążących do władzy,
ale też tych, którzy pogrążają się w rozpaczy.
HALA NIKOGO
W piątym odcinku Corlys jest zdruzgotany.
Rhaenys zginęła tak, jak chciała.
Według Baeli. Spłonęła w smoczym ogniu.
A on cierpi.
Siedzi w Hali Dziewięciu, ale to nic dla niego nie znaczy,
bo jej nie ma.
Steve to niesamowity aktor.
W grę wkłada całą duszę.
Gdy trzeba odegrać żałobę,
nie udzielam aktorom wskazówek.
To bardzo delikatna sprawa
i każdy sięga do osobistych doświadczeń.
Odnajdują je, a ja patrzę, co wnoszą.
W przypadku Corlysa
nie miałam pojęcia, że po policzku
popłynie mu samotna łza.
To było niezwykle wzruszające.
Piękna scena.
Kręciliśmy w Hali Dziewięciu, czyli na bluescreenie,
bo planu już nie mamy.
Zbudowaliśmy fragment. Reszta to bluescreen.
Ciekawe wyzwanie.
Mieliśmy ten plan w pierwszym sezonie
i wiedzieliśmy, jak wygląda.
Steve pracował na nim poprzednio i doskonale go znał.
Wiedział, gdzie jest, choć 90% hali to był bluescreen.
To był mój ulubiony plan.
Co oni zrobili? To teraz magazyn.
Jestem zażenowany i obrażony.
Ale zapewne z efektami będzie pięknie.
Cyclops pomaga, zwłaszcza w takich ujęciach,
bo dzięki niemu wiemy, co widzimy
i gdzie stanie kamera.
Tego narzędzia używa ekipa od efektów.
Jest też ważne dla reżyserów i aktorów,
bo pozwala się rozejrzeć po bluescreenie
i zobaczyć ostateczny efekt.
I start!
Genialne!
To najlepszy plan.
Mamy tu pełne skany scenografii.
Patrzyłem na obraz i mówiłem: "To jest to!".
Dokładnie.
Było nam łatwo, bo mieliśmy wszystko, co było potrzebne.
Koszt budowy planu jest większy
niż wybrania kątów i przygotowania tego,
co chcemy.
Ustaliliśmy kąty kamery i to,
co trzeba cyfrowo umieścić w kadrze,
zamiast odbudowywać rzeczywistą scenografię.
Liczę, że efekt będzie jak trzeba.
Cięcie.
DZIWNE ZWYCIĘSTWO
Spójrzcie! Oto zdradziecki smok Meleys!
Łeb Meleys to groteskowe wyzwanie.
To też przypomnienie o nieudanej bitwie,
a także błąd Cole'a, który zauważa,
że efekt jest inny, niż się spodziewał.
Chciał zmotywować mieszkańców do walki,
pokazać, jak dobrze idzie,
a oni dostrzegli w tym geście
początek wojny jądrowej
i postanowili zwiać.
Obraza!
Nie pojmują, że wygraliśmy?
Dziwne to zwycięstwo.
Było świetnie.
Praca z Clare Kilner to przyjemność.
Wciąż mnie rozśmiesza.
Bawi ją, kiedy ja i Freddie
męczymy się na koniach.
Super.
Paradę kręciliśmy w Hiszpanii,
w Trujillo i na placu.
Jechaliśmy z łbem Meleys,
wielką, niebieską...
głową.
Gdy scena zostanie skończona
i zobaczymy całą głowę,
efekt będzie niezwykły.
Rhaenyra odpowie.
Głowę zrobimy komputerowo.
To skomplikowane z uwagi na krew i rany.
Takie ujęcia
zaczynają się od pomysłu.
Zrobiliśmy mnóstwo przymiarek:
różne wersje głowy,
mniej lub więcej krwi...
Będziemy pracować
nad tymi koncepcjami.
Głowa jest odwzorowaniem głowy naszego smoka,
w odpowiedniej skali.
Rogata, bo to duży serial
i duże smoki.
Usieczony pod Gawronim Gniazdem przez waszego króla! Za Aegona!
Parada zwycięstwa wymagała wielu wozów,
koni, a także postaci, które przemierzały ulice.
Trudno nam było cofać.
Powrót do pozycji wyjściowej nie był łatwy.
Musieliśmy wyprzęgać konie,
cofać wozy, ustawiać i zaprzęgać.
Zajmowało to jakieś 15 minut.
To było wyzwanie.
Hej!
Trujillo stworzono do takich parad.
Kręcimy tu sporo scen.
Ulice są szerokie, a miasto ma odpowiednie
place i budynki.
To doskonała inscenizacja.
Smok Meleys!
Myślałem, że smoki są bogami.
To tylko mięso.
Zdjęcia w Hiszpanii są wyjątkowe. Plan jest gotowy.
Dobrze wybrali miejsce.
Mieliśmy też okazję
pobyć z resztą obsady.
Zobaczyłem, co osiągnęli,
gdy nas nie było, choćby w Cáceres.
Cyclops. Jak mówią w Hiszpanii.
Nikomu nie mów. Kamera na niby.
Plan wygląda jak z Gry o tron
albo ten w Trujillo, gdzie też kręciliśmy.
Super sprawa.
PRODUCENTKA FILMOWA
Zdjęcia w prawdziwych lokacjach sprawiają,
że efekt jest bardziej wiarygodny.
Trafiamy do miejsca, na którym oparto
wszystkie budowane plany.
Czujemy się jak w Królewskiej Przystani.
I start!
Dziwnie jest potem wrócić do Anglii.
Ten świat przenosi się tam,
czyli mamy to samo w różnych miejscach.
Zawsze zastanawiamy się,
czy kręcić w plenerze.
W tym sezonie chciałem zbudować fragment Królewskiej Przystani.
Zobaczycie to w drugim sezonie. Chodźmy.
PRODUCENT WYKONAWCZY
Kolory Czerwonej Twierdzy łagodnie przechodzą
w piaskowce Cáceres i Trujillo.
Dalej idą ulice i bluescreeny.
Osadzimy w tej scenerii materiały kręcone w Hiszpanii.
Plan Królewskiej Przystani zajmuje sporą powierzchnię.
Wciąż trwają tu prace.
Za trzy dni kończymy zdjęcia.
Potem rekwizyty wyjadą
i plan przetrwa zimę.
Gdy spojrzymy w tył,
zobaczymy wejście do Czerwonej Twierdzy.
Wszystko jest połączone.
To duży plan. Dzięki temu
możemy tu kręcić sporo scen, zmieniać miejsca
i pokazywać wiele wydarzeń.
6 GODZIN
Historia Aegona jest tragiczna,
dlatego ukryli jego ciało.
Chciałam dobrze pokazać nosze,
zasugerować, że nie żyje,
żeby potem, gdy go wyjmiemy, wszyscy przeżyli szok
na widok jego stanu, straszliwych ran
i poparzeń.
Wydłużyliśmy jego podróż,
żeby ukazać drogę przez ulice Królewskiej Przystani
i korytarze Czerwonej Twierdzy.
Potem zdejmujemy wieko,
ale nie pokażemy, co w środku.
Widzowie naprawdę
będą się zastanawiać.
W komnacie powinien panować mrok.
Zasłony są zaciągnięte.
To mroczna scena.
Chcieliśmy pobudzić wyobraźnię.
Król jest poparzony,
a widzowie wyobrażają sobie rany.
Chcieliśmy pokazać
napierśnik przyklejony do skóry, ale niewiele więcej.
Mrok pomógł,
ale też świetnie
spisali się charakteryzatorzy.
Wyszło świetnie.
Widok Aegona naprawdę szokuje.
Aegon wraca do Czerwonej Twierdzy. Jest poparzony
i wszystko z niego złazi.
PROTETYK
Widzimy, jak skończył. To ważna scena Clare.
Chcieliśmy, żeby widok
był odpowiednio straszny.
Zaczęliśmy od widoku obrażeń po bitwie.
Wdaje się infekcja,
mamy mnóstwo śluzu, wilgoci...
Stopniowo pokazujemy rozległe rany
klatki piersiowej.
Stopiło się.
Co to? Łuszczyca? Daruj.
Zabierz.
Poczucie własnej wartości - zero.
Wycisz.
Tom był genialny. To nie są
poparzenia bezpośrednie, od ognia,
tylko od rozgrzanej zbroi,
która przylgnęła do jego twarzy.
Valyriańska zbroja jest odporna na ogień.
Zwykła by się stopiła.
To było wyzwanie dla szefa modelarzy, Tima.
Poczernił zbroję, wykorzystując różne techniki.
David, który zajmuje się biżuterią,
przygotował kolczugę. Miała wyglądać
możliwie podobnie do prawdziwej,
stopionej przez płomienie.
Uwielbiamy takie momenty.
Czytamy o oparzeniach
i już wiemy, co nas czeka.
To w końcu serial o smokach.
Ale to dobrze, bo możemy się bawić,
szukać, wynajdywać wzory.
Zastanawiamy się, jak to zrobić,
żeby charakteryzacja była praktyczna.
Poważne oparzenia to 6 godzin pracy.
Nie da się tego robić ciągle.
Tom był genialny. Siedział i pozwalał nam pracować.
Super.
Mam świetny zespół. To fenomenalna ekipa.
Widzą wszystko.
"To trzeba poprawić" - mówią. Ja nie widzę.
Mieliśmy czas się poznać.
Pewnego dnia wyszło siedem godzin.
Na szczęście są dobrzy.
Gdyby wyszło marnie, byłbym zrozpaczony,
ale wyszło świetnie.
Każdy z nich włożył w to serce i duszę.
Już późno, a mój smok jest głodny.
Warunki są proste, lordzie Bracken.
Wyrzeknij się fałszywego króla, uzurpatora,
i klęknij przede mną,
bo spalę twój dom.
WYBIERAMY OGIEŃ
To nie są ludzie, których można zmusić do uległości.
Daemon odkrywa,
że Brackenowie wolą spłonąć,
niż się poddać. Jest zły,
ale podobają mu się
i chciałby ich mieć.
Wierzyliśmy w tę scenę.
Dokładnie ją przemyśleliśmy.
Jest zabawna, pełna sarkazmu,
ale i napięcia.
Aktorsko wyszła świetnie.
Wolę być panem kości i popiołu,
niż ugiąć kolana przed pizdą Blackwoodem.
Mieliśmy mnóstwo efektów.
Przygotowywaliśmy tę scenę,
bo widać w niej smoka.
Stoi i nie jest kluczowym elementem,
ale stanowi wyzwanie.
Wybieramy ogień.
Alejandro i Clare przygotowali storyboardy.
Cyclops pomógł zagospodarować scenę,
sprawdzić i przetestować
jak duża jest Caraxes.
Podglądaliśmy to.
W dniu zdjęć
mieliśmy już efekt na iPadzie.
Matt zasiadł na byku,
dzięki czemu znalazł się wysoko w siodle,
a sprzęt reagował na jego poruszenia.
To było ciekawe. Zaczęliśmy w studiu
na bluescreenie, ale uznaliśmy, że lepiej
przenieść się w teren.
Efekt takiej pracy jest lepszy.
Było inaczej niż zwykle.
Matt był zachwycony.
Dzięki temu mogliśmy pokazać niebo i wspaniałe widoki.
Uwielbiam pracować w takich plenerach.
Niestety padało, a ja byłem wysoko.
Zacinało z boku.
To naprawdę oddaje skalę.
Plaże, góry...
Serial ich potrzebuje.
To najlepsza możliwa lokacja.
Sporo nam dała.
LOKACJA, LOKACJA
W północnej Walii mamy wiele lokacji.
Wykorzystaliśmy Smoczą Skałę, dorzecze i Krainy Korony.
Nie wiem, czy drugi sezon powstałby,
gdyby nie krajobrazy północnej Walii.
Lokacja nas otwiera.
Plany są świetne, ale nie poczujemy tam smoka.
Na Smoczej Skale się nie zmieści,
w walijskim terenie - jak najbardziej.
Sporo kręciłam w Walii.
KOPRODUCENTKA WYKONAWCZA
Zdjęcia w plenerze są uzależnione od pogody,
a ta w Walii jest zmienna.
Nam dopisało szczęście.
Pogoda idealnie pasowała
do scen, które akurat kręciliśmy.
Górski krajobraz,
szczyty gór, wiatr we włosach...
Tego się nie da dograć.
W ulewach
na szczęście nie graliśmy.
Zdjęcia w lokacjach to logistyczne wyzwanie.
Musimy tam sporo kręcić
- i budować. - Są minusy.
Często na miejsce nie może dotrzeć sprzęt,
a używamy go dużo,
w tym ciężkich maszyn.
Niektóre lokacje to miejsca
o specjalnym znaczeniu naukowym,
czyli chronione.
Nie możemy tam realizować
nieco bardziej zwariowanych pomysłów.
I start!
Musimy kształtować krajobraz, żeby pasował do naszych planów.
Kolejny problem to SSSI,
czyli miejsca o specjalnym znaczeniu naukowym.
Nie wolno nam tknąć roślin, musimy wszystko osłaniać.
Jest z tym sporo zabawy,
ale i tak mamy mnóstwo wycinek,
koszenia, równania...
Przewozimy, dokładamy, dostosowujemy do potrzeb.
Gdy trafiamy w dane miejsce,
w drzewach i kamieniach
odczytujemy zapisaną historię,
która wywiera na nas
przemożny wpływ. Po prostu.
Po obejrzeniu pierwszego sezonu powiedziałem,
że musimy jechać do Walii.
Góry są tam większe.
Kryje się w nich magia.
Te miejsca nie należą do ludzi.
To pasuje do świata Rodu Smoka.
Pewnych rzeczy nie sposób
zagarnąć dla siebie.
Otacza nas natura,
wokół nie ma dzieł człowieka. To nas zmienia.
Walia jest wspaniała.
Cudownie, że nie musimy nigdzie lecieć
i mamy pod nosem takie krajobrazy.
Jechałam i czułam się jak turystka.
Było tak pięknie, że prawie rozbiłam auto.
Nie do wiary, że udało im się
przetransportować na szczyt
jakieś dwa tysiące osób. Genialne.
Czujesz, że należysz do tej epoki.
Nie ma tam samochodów ani dróg. Tylko krajobraz.
Dobrze jest zmienić scenerię. Gdybyśmy cały czas
kręcili w studiu, moglibyśmy zwariować.
To jak wycieczka szkolna.
Dzięki temu zabawa była jeszcze lepsza.
Tekst polski: Wojtek Stybliński