Цел ден трчав со Сисмок.
Постои можност нешто да тргне наопаку, но тоа нема да се случи.
Многу добро здравје и безбедност.
Веруваш дека се извлекле?
Имав среќа да го гледам од прва рака.
Секогаш сме подготвени на сѐ што бараат.
Јас сум Таргеријан, душо. Знаеш?
КУЌАТА ШТО ЈА ИЗГРАДИЈА ЗМЕЈОВИТЕ
Кога го добив сценариото и кога сфатив дека Педи е во две мои сцени,
многу се израдував.
Дали го кажа?
Наследникот за еден ден.
Го сакам Педи. И ужасно ми недостига.
И ми недостига она што го внесе во серијата и на сетот,
она што не го гледате на камера.
Фотографираше? - Фала.
СОНИШТАТА СЕ ОСТВАРУВААТ
Рајан ми навести дека ќе се вратам. Си реков: “Како?“
И првиот ден кога дојдов на сетот, имаше луѓе,
кога пристигнав, беа малку...
Се чувствуваше реакција, како: “Кралот е тука“.
Беше некако чудно.
И гледајќи ги овие џиновски статуи...
Сега си мртов, ти си само оваа џиновска резба.
Па, поминав покрај неа околу 20 пати,
и тогаш допре до мене...
Ѝ кажав на жена ми.
А таа рече: "Одлично. Може да ја добиеме?"
А јас реков: “Не.
Не можеме да ја ставиме во дворот, се гледа од вселената“.
Ако не изградиме мала верзија,
тогаш никогаш немаме брз начин да ги решиме нашите грешки.
А со големата верзија, знаеме што да правиме.
Иако нашиот главен скулптор совршено ја доловил сличноста,
и кога зборувате за работа во парче полистирен од 4 метри на 4 метри,
не е секогаш лесно да се постигне тоа.
Многу е потешко кога треба да личи на некого.
Може да се случи да ги имате сите црти на нечие лице,
а да не личи во исто време.
Затоа ми годеше да се гордеам на нешто на што работев.
Соништата на Дејмон се интересен аспект во оваа сезона.
Мислам дека тоа беше многу важно и за Педи и за Мет
да ги втемелат соништата во реалноста.
Тука е вториот сон каде што наидува на Висерис,
што ја оплакува кралицата Ема и нивниот син
по трагичниот царски рез од првата сезона.
Зошто син ми е завиткан во партал?
Тоа е сцената, така? - Да.
Бидејќи сетот на Тивките сестри има ѕид од свеќи,
предизвикот за нас во одделот за уметност
беше што тие требаше постојано да се палат.
Влеговме наутро и Вања рече:
“Ни требаат запалени свеќи цел ден, затоа што ги користам за осветлување“.
“Морам да ги одржувам свеќите цел ден?“
А Вања рече: “Да“.
Можевме да работиме само кога сите свеќи беа запалени.
Не можевме да донесеме никакви одлуки пред да се запалат сите свеќи.
Толку многу свеќи.
Не ми се верува дека останала една свеќа во Англија,
откако серијава ќе нападне како рој од свеќи.
Не бев нервозен бидејќи знаев дека сум во добри раце.
Така, во споредба со некои други огномети што ги правевме, ова беше...
Изгледа многу безбедно.
Види, косата отиде...
Пази на косата.
ДА ЗАПОЧНЕМЕ БУНТ
Бевме во Касерес, а надворешноста на локацијата на Круната,
која има стрмни скали што се спуштаат пред неа,
Рикард Торн го води Алисент,
излегуваат надвор и имаме голема толпа.
Таа сцена беше меѓу најпредизвикувачките.
15 до 20 коњи, 180 статисти, ден и пол снимање...
А сонцето заоѓа.
Едно нешто што навистина се истакна беше страста, енергијата и љубовта
со кои работеа уметниците во позадина.
Сѐ сфатија сериозно,
сакаа да влезат во ликот, се даваа целосно.
Побаравме да ни направат мали приказни во сцената,
каде што се расправаат за храна
или водат разговори, трчаат во различни насоки.
Една од првите одлуки за сцената на бунтот
беше тоа што сакавме да ја снимаме во документарен стил.
Како да сме новинари скриени во толпата,
со рачни камери и долги леќи,
што можевме да го направиме само затоа што координацијата на статистите
и начинот на кој беше насочена толпата беа толку реални
па можевме да примениме таков пристап.
Сакавме да го снимиме со што повеќе камери
за таа да може да трча по скалите и да прави сѐ што треба без престан,
без да ја прекинуваме за различни агли и различни кадри.
Андриј сакаше да види како гладните жители на градот ја гаѓаат Алисент со риби.
Јасно, не би биле добри, инаку би биле изедени.
Не знаевме колкупати ќе се обидеме да ја удриме Оливија со риба.
Иако беше реквизит, сепак беше гаден.
Ја имавме оваа метил целулоза која ја измешавме во еден вид розово сива тиња.
Потоа назначивме каскадер кој ќе ги фрла рибите.
Оливија, која не само што е прекрасна актерка,
туку и многу се внесува во улогата,
рече, “Да, удри ме со рибата. Во ред е. Да не користиме двојник“.
Инаку, тој што ја фрли рибата бил професионален играч на крикет.
Кога велам дека главата ми се сврте за 360 степени, не се шегувам.
Направивме еден удар со риба и си помислив: “Тоа беше одлично“.
Но, мислам дека не беше баш совршено за Андриј, и му требаше повторно.
Вториот удар баш беше гаден и сочен, знаеш?
И успеавме. Значи, вредеше.
Цел ден трчаа по овие скалила.
Помислив: "Колку пати ќе ги спуштаме?"
Трчаме толку многу нагоре-надолу по тие скали на топло, во овој фустан.
Оливија, на крајот паѓа по скалите,
и секогаш беше планирано да падне кон нас на душек.
Раули рече: “Само падни“. А јас: “Да, но трчам надолу“.
А тој: “Ќе бидеш добро. Само падни“. А јас: “Во ред“.
Ѝ ставивме неколку штитници за колена и убедливо падна.
Ако оваа глума не успее, таа може да дојде да работи со нас.
Во ред беше. Во ред беше.
Во средината на секвенцата, имаме постар човек кој бара храна,
кого го игра искусен каскадер, Тери Кејд,
тој е во неговите 70-ти и сѐ уште настапува.
Ја фаќа Алисент
и еден од кралегардите му ја отсекува раката.
Ова е поттик за толпата да избувне и да полуди.
Протетиката ни ја даде раката,
и го искористивме тоа за снимката со паѓање на рака на земја.
Снимавме со син ракав,
правиме кадар каде Тери физички ја зграпчува Оливија,
а потоа мечот како се спушта, застанувајќи пред раката на Тери.
Акција!
Се прави комбинација од снимки
за да се добие конечниот ефект.
Дечкото на кој му е отсечена раката го има само во тој дел,
па трошите многу часови на снимање за многу мал момент.
Брзо ескалира, нели? Некој си ја изгубил раката.
Беше навистина забавно. Ќе ја погледнев Фија додека трчавме,
и таа имаше огромна насмевка на лицето.
Имавме наплив на адреналин речиси како да е како тобоган.
Секој пат мислев дека е реално,
затоа што мислам дека ако застанав, ќе ме згазеа.
Беше доста страшно.
Но, не можам многу да се занимавам со трчање во серијата,
така што беше навистина, забавно.
Момчето е лажго
Протетика, статисти, придонесот на Оливија,
навистина добар тимски напор.
Сите емоции ги поминуваш во еден ден како режисер.
Се надевам ќе заминете олеснети или задоволни.
На крајот дефинитивно се имаше такво чувство.
Луѓе, пауза за ручек. Ви благодарам.
СРЕБРЕНА КОСА, БЕЗ ГАЈЛЕ
Алин и Адам од Хал, синовите копилиња на Корлис.
И тие имаат многу различни ставови за Корлис.
Алин е тој што ја има крвта на Таргеријан.
Сребрената коса
што треба да ја бричи секој ден за никој друг да не го препознае.
Предизвикот е што човек може да се избричи само еднаш
пред да чекаме неколку месеци косата да порасне.
Кога ја прочитав сцената, си помислив: “Како ќе го направат ова?“
Кога го прочитав сценариото, реков:
“Како ќе направиме ова да функционира?“
Сцената на шишање со Алин од Хал
беше веројатно една од најтешките сцени што ги имавме во епизодата.
Имавме исто толку состаноци за бунтот во Шпанија
колку и за шишањето.
Тимот за фризури и шминка се на друго ниво.
Им текна една кул идеја
да ми ја испрскаат главата со бела коса.
Но, ќе се залепи.
А потоа со тап брич се бричев со вода и ја симнував,
и изгледаше неверојатно.
Завршивме со двојник кој всушност е еден од одделот за Реквизити
а кој навистина осговараше на Абубакар и косата.
Тука беше прекрасниот Стеф, кој е член на екипата,
и еден ден додека поминуваше...
Верувам дека Валдо го скенираше за да биде еден од ловците на стаорци.
Кога ќе видите како некој си ја шиша косата, тоа беше двојник.
Никогаш не сум морал да ја бричам главата.
Но, ова е нешто што Алин го прави религиозно секој ден,
и затоа морав да направам да изгледа како да е ритуален чин.
Дури и еден од нашите бербери дојде да каже како правилно да се бричи глава.
Сечилото треба да биде влажно, нели?
Ќе го навлажнам сечилото, а потоа поминувам...
Не, ја навлажнуваш косата.
Косата треба да е влажна.
Ги имав вистинските луѓе да ми го кажат тоа,
не морав да размислувам за чинот.
Само требаше да мислам на сцената.
Сечевме од Абу и користиме крупен кадар на Стефан,
па ги користиме рацете на Марк за шишањето.
Беа вклучени четири различни луѓе за да се постигне овој изглед.
По ова нема да можам да се шетам со подигнати раце,
зашто сите ќе ги забележат и ќе речат: “Еј, тоа се рацете“.
А си мислев:
“Зошто ја бричиш таа прекрасна сребрена коса?“
Да ја имав таа коса, ќе ја дотерував секој ден.
Застанете исправено. - Да.
Да. Бидете горди.
СЕР СТЕФОН СПАРКЛИН
Ренира, во нејзиниот очај да има змејски јавач,
оди во архивата во валиријанскиот храм
и дознава дека потеклото на Дарклин е поврзано со потеклото на Таргеријан.
И затоа мисли дека е добра идеја
Дарклин да биде поврзан со Сисмок како јавач.
Имаме чувство дека на Сисмок му фали неговата врска.
Затоа Ренира ја сфаќа идејата дека можеби е осамен,
и да се обиде да му даде придружник, сер Стефон Дарклин,
кој станува сер Стефон Спарклин.
Пештерата Драгонмонт помина низ многу процеси
во смисла на вистинскиот простор, вистинската висина за кранот,
вистинските системи за извлекување за да можеме да го искористиме пожарот.
Значи, технички и логистички, имаше многу да се направи.
Драгонмонт е голема мрежа на пештери.
Значи, што градиш што ќе се поврзе со човечкиот простор на Драгонстон?
Овој кран може да постои во оваа џиновска пештера
и змејови можеа да дојдат до него, така се качуваш и симнуваш.
Овој сет изграден од Џим Клеј е 4,5 метри од земјата.
Сите на почетокот се прашуваа зошто е изграден толку високо,
а потоа стоиш на него и разбираш зошто е така изграден.
Страшно е.
Беше толку високо од земјата што моравме да се грижиме не само за пожарот,
туку и за тоа дека никој не паѓа од столбната плоча.
Тоа беше прв пат Ренира да го проба ова
и не знаевме што ќе се случи со Дарклин.
Така, идејата беше да се биде шокиран и изненаден од неговата смрт
како што би била Ренира.
Па, што мислите, личи ова на мене?
Мислам дека го погодија носот...
Можеби е малку поголем, нели?
Каскадерските маски обезбедуваат заштита за каскадерот,
што значи силиконот е дебел,
и никогаш нема да можеме да изгледаме
убедливо како човек кој не бил нападнат од пчели.
Најдобра имитација на Мајкл Мајерс.
Да бидам искрен, откако ќе се запалат,
сѐ што навистина сте свесни е дека тој има црна коса и има две уши.
А останатото зависи од вашата фантазија.
Во 8-та сезона на Троновите дознавме дека со вклучена протетика,
се чувствува како да имате огнена маска, бидејќи силиконот ќе ве заштити.
Оваа година рековме: “Знеме што ќе направиме.
Ќе претпоставиме дека луѓето прво биле целосно зафатени,
значи би биле изгорени и ќе ја изгубат косата“.
Го натеравме тимот на Валдо да направи протетски маски што ги покриваат ушите,
а ушите се тие што секогаш горат кога ќе гориш без маска на себе,
а потоа околу задниот дел на вратот,
за да можеме буквално да имаме луѓе запалени без маски на себе,
но тоа беше малку иновативно за нас.
Пламен! И акција!
Мислам дека е ножот е веќе таму. Еве вака.
Тоа е протетика на протетика.
Значи, прво треба да го залепиме вратот.
Со цевката, таа рана, што оди по грбот,
излегува од долниот дел од панталоните со пумпа, а потоа додека гори,
мора да го најде местото и да го пресече, и да падне на подот,
и сето ова блика надвор.
Тоа беше Левин. Има уште едно парче да се закачи,
но Левин мора да ги погоди сите овие знаци додека гори.
Затоа што очигледно не може да види што прави.
Да, реквизити за Левин.
Левин, дали си добро? - Да, добро си?
Откако мислев дека сум подготвена за повеќето работи,
откако го гледав, си помислив:
“Всушност не сакам да ме запалат“.
Го обезбедуваме огнениот гел. Сами го правиме.
Тоа е речиси како заштита - тие имаат своја заштита.
Но само врвот гори наместо костимот.
Го ставаат гелот одоздола, а потоа врз костимот.
И тогаш Специјалните ефекти ги бојат со ИПА и алкохол, и заминуваат.
Ги палиме со пламенофрлач. Што е страшно.
Користивме подиумски, кој во основа епрашок, како полен.
И го испуштаме и го палиме во исто време,
и гори многу чисто, многу жолто и е многу ограничено.
Но, не смеете да бидете во паника.
Мора да сте позитивни:
“Да, ќе биде одлично. Ќе биде добро“.
Едноставно е нестварно да се прави тоа, да се истура некого со запален гас.
Но, мора да го планирате, мора да го изградите,
треба да му покажете на Раули. Имаме кукли што ги дотеруваме,
стави ги таму, истури течност, покажи како горат,
му се допаѓа, не му се допаѓа...
А потоа одиме кај вистински луѓе. - Акција!
Еден. Две. Три. Четири. Пет. Шест.
Седум. Осум. Девет. Десет.
Гаси, гаси!
Мора да бидете свесни кога ги гаснете луѓето.
Затоа што можете да го пренесете огнот на други луѓе.
Бидејќи не се надвор, ќе гори уште подолго.
А потоа ставаме неколку ладни крпи.
Само за да ги олади.
Но, ако го направат тоа, знаеме дека сме во ред.
Дефинитивно нема да станам каскадер во скоро време.
Тоа е лудо. Тука ја почувствував топлината.
И запали ги!
Секогаш е подобро работите да се прават со камера.
Огнот е една од работите,
само затоа што како реагира на ветерот и како се движи, навистина е тешко...
И мислам дека сѐ уште не е убедливо ако компјутерски е генерирано,
секако не во целост.
Можете да го подобрите, но мислам дека не можете да го замените вистинскиот пламен.
Можеби за 20 години веќе нема да палиме луѓе,
но сега, фала богу, можеме да го направиме тоа подобро.
Опасен си! - Фала, Лев. Одлична работа.
СИСМОКНИ ГИ АКО ГИ ФАТИШ
Адам оди дома по еден ден риболов,
и има сцена на бркање меѓу него и Сисмок.
Ги гледаш цртежите и велиш: “Не е толку лошо“.
И тогаш, “О, чекај, сѐ уште трае. О, и сѐ уште...
Снимката сѐ уште трае и трае“.
Ја планиравме рутата имајќи ја предвид позадината.
И честопати е најнепријатниот пат
или непријатен за изведувачот.
Клинтон, фантастичен актер, одличен спортист, ги правеше сите акробации сам.
Му обезбедивме каскадер, тој вели: “Не, јас го правам ова“.
Кога актерите сакаат сами да ги прават акробациите, јас само...
Клинтон беше толку возбудлив, а и во одлична физичка форма е.
Се обидовме да имаме долги кадри и долга кореографија,
и некој да го повторува тоа неколку пати, трчајќи по ридот,
трчајќи надолу, тоа можеше само со него.
Не знам како би го направиле тоа со друг актер.
И секојпат беше среќен што го правеше тоа.
Снимањето на таа сцена со Сисмок беше остварување на сонот за мене.
Како мали, она што замислуваме
кога играме, кога се преправаме?
Секогаш е змеј.
Го имаме овој дел на крајот каде што тој паѓа на оваа карпа.
Тоа е вистинска карпа, која ја прекривме со вештачка гумена карпа.
И тој одлично сработи. Секогаш е подобро ако е пред камера и е вистинскиот човек.
Визуелните ефекти го покриваат змејот над главата.
Тогаш го зедовме со дрон,
па снимавме со дрон, тој трча низ шумата, го следиме,
а потоа, се разбира, имавме и минофрлачки топови кои фрлаа отпадоци и гранки.
Акција!
Имавме физички ефекти
кога змејот доаѓа низ дрвјата, имавме нешто што ќе можеме да снимиме,
за да не се потпираме целосно на дигиталните аспекти.
А потоа кога змејот ќе се соочи лице в лице со Клинтон,
пак влегоа во игра специјалните ефекти, па можеме да го имаме тој момент каде
Клинтон и змејот се нос до нос.
Кога ја направивме секвенцата и ја буџетиравме,
рековме: “Добро, да, голема е“, а потоа ја снимивме.
Помина неверојатно добро.
Но, кога влеговме во постпродукција, беше толку добро што сцената двојно се зголеми.
Така добивме двојно повеќе снимки од змеј.
Секоја снимка од змеј е многу скапа.
Мислам, тоа е како да поседуваш змеј.
Сцената е неверојатно динамична.
Ја снимавме на многу сличен начин
како и моментот со на Дарклин, непосредно пред да изгори.
Во моментот кога Сисмок тргнува на Адам, тука прекинавме,
оставајќи ја публиката да се прашува што ќе се случи следно.
Превод: Sandra Avrosievska