Cały dzień biegałem z Morskim Dymem.
Mogło pójść źle, ale nie poszło.
Dbamy o bezpieczeństwo.
To im uszło na sucho?
Miałam szczęście, że mogłam to oglądać.
Zawsze jesteśmy gotowi.
Jestem Targaryenem, kotku.
RÓD, KTÓRY ZBUDOWAŁY SMOKI
ODCINEK 6 PROSTACZKOWIE
Dostałem scenariusz i zobaczyłem, że w dwóch scenach mam Paddy'ego.
Byłem zachwycony.
Powiedziałeś to?
"Jednodniowy dziedzic".
Kocham Paddy'ego i za nim tęsknię.
Wniósł mnóstwo rzeczy,
których nie widzicie.
- Masz zdjęcia? - Dzięki.
SPEŁNIENIE MARZEŃ
Ryan powiedział, że wracam. Byłem ciekaw, jak to zrobią.
Zjawiłem się na planie i czułem reakcję
otaczających mnie ludzi:
"Jest król".
To było dziwne.
I te olbrzymie posągi,
które świadczą o tym, że nie żyję.
Przechodziłem obok ze 20 razy,
zanim się zorientowałem.
Powiedziałem o nim żonie.
Spytała, czy możemy taki mieć.
Powiedziałem,
że nie wejdzie do ogrodu, bo widać go z kosmosu.
Jeśli nie zbudujemy małej wersji,
nie możemy poprawić błędów.
Przy powiększaniu wszystko jest już jasne.
Nasz główny rzeźbiarz świetnie oddał podobieństwo,
a tworzył posąg z trudnego w obróbce
czterometrowego bloku styropianu.
Jest trudniej, gdy trzeba zachować właściwe rysy twarzy.
Można oddać szczegóły twarzy
i zgubić podobieństwo.
Byłem dumny z naszego posągu.
Wizje Daemona są ciekawym elementem tego sezonu.
Sądzę, że Paddy i Matt chcieli,
aby miały oparcie w rzeczywistości.
W drugiej wizji Daemon znajduje Viserysa,
który opłakuje Aemmę i syna
po nieudanym cesarskim cięciu.
Czemu mój syn jest w łachmanach?!
- To ta scena, tak? - Tak.
U milczących sióstr wszędzie mieliśmy świece.
Sęk w tym,
że musiały cały czas płonąć i się wypalały.
Przychodziliśmy na plan, a Vanja mówił:
"Świece muszą się palić cały dzień, bo to nasze oświetlenie".
"Cały dzień?!"
A Vanja: "Tak".
Mogliśmy pracować tylko przy świecach.
Czekaliśmy z decyzjami, aż zapłoną.
Było ich mnóstwo.
W Anglii nie ma już chyba świec.
Byliśmy jak świecowa szarańcza.
Wiedziałem, że jestem w dobrych rękach.
W porównaniu do niektórych innych scen z ogniem,
tu było bezpiecznie.
I liżemy!
Uważaj.
ZACZNIJMY ZAMIESZKI
Byliśmy w Caceres. Na planie Królewskiej Przystani
mamy strome schody.
Rickard Thorne sprowadza po nich Alicent,
a na zewnątrz czeka tłum.
To trudna scena.
15 do 20 koni, 180 statystów, półtora dnia na zdjęcia...
i zachód.
Zapamiętałem pasję, energię i miłość,
z jaką pracowali statyści.
Traktowali sprawę poważnie,
wczuwali się w role, chcieli dać z siebie wszystko.
Prosiliśmy ich o drobne scenki,
gdy kłócą się o jedzenie,
rozmawiają albo biegną w różnych kierunkach.
Wcześnie zdecydowaliśmy,
że scenę buntu nakręcimy w stylu dokumentu.
Jakbyśmy byli reporterami, którzy znajdują się wewnątrz
i kręcą z ręki.
Tylko tak mogliśmy to zrobić, bo kaskaderzy
i koordynatorzy przygotowali
bardzo realistyczną scenę.
Chcieliśmy wykorzystać jak najwięcej kamer,
żeby królowa mogła zbiec po schodach w jednym ujęciu.
Dzięki temu mogła się skupić na grze.
Andrij chciał, żeby głodujący mieszkaniec rzucił w Alicent rybą.
Zepsutą, skoro jej nie zjadł.
Martwiliśmy się, że będziemy rzucać wiele razy, zanim trafimy.
To rekwizyt, ale paskudny.
Z metylocelulozy zrobiliśmy różowo-szarą breję.
Wytypowaliśmy kaskadera, który ma rzucać.
Olivia jest świetną
i oddaną pracy aktorką.
Powiedziała: "Rzucaj i tyle. Bez dublerki".
Osoba, która rzuca rybą, grała zawodowo w krykieta.
Dostałam tak, że obróciło mi głowę. Serio.
Trafiliśmy i według mnie wyszło świetnie,
ale to nie było to, więc powtórzyliśmy.
W drugim podejściu lepiej było widać obślizgłą breję.
Opłaciło się.
Cały dzień biegali po schodach.
Zastanawiałem się, ile można.
W kółko biegaliśmy po tych schodach. Ja w sukni.
Pod koniec Olivia przewraca się na schodach.
Zaplanowaliśmy, że poleci na matę.
Rowley mówi: "Przewróć się", a ja: "Biegnę po schodach".
"Nie szkodzi". "Dobra".
Miała ochraniacze. Jest przekonująca.
Jeśli nie wyjdzie jej aktorstwo, może zająć się kaskaderką.
Było w porządku.
W połowie sceny starszy człowiek prosi o jedzenie.
Gra go zaawansowany wiekiem kaskader, Terry Cade,
który ma ponad 70 lat.
Chwyta Alicent
i jeden z gwardzistów odrąbuje mu dłoń.
To powoduje wybuch tłumu.
Modelarze przygotowali dłoń,
która ląduje na ziemi.
Pokazaliśmy rękaw,
pokazaliśmy, jak Terry łapie Olivię,
a potem opadający miecz, który oczywiście nie dotarł do celu.
Start!
Żeby osiągnąć zamierzony efekt,
konieczna była kombinacja ujęć.
O uciętej ręce jest w scenopisie tyle,
a my poświęciliśmy na to mnóstwo godzin.
Szybka eskalacja. Ktoś stracił łapę.
Było zabawnie. Zerkałam na Phię,
która biegła z uśmiechem.
Emocje jak na kolejce górskiej.
Czułam realizm tej sceny.
Gdybym się zatrzymała, zdeptaliby mnie.
Trochę się bałam.
Rzadko mam okazję biegać po planie,
dlatego świetnie się bawiłam.
Chłopiec kłamie
Protezy, kaskaderzy, występ Olivii...
Dobra robota.
Reżyser czuje całą gamę emocji.
Oby zostały z nim te dobre.
Tego dnia na pewno tak było.
Przerwa na lunch. Dziękuję.
SREBRNE WŁOSY
Alyn i Addam to bękarci synowie Corlysa.
Różnie myślą o ojcu.
Alyn odziedziczył krew Targaryenów
i srebrne włosy,
które goli, żeby nikt go nie poznał.
Niestety ogolimy raz,
a na włosy czekamy kilka miesięcy.
Zastanawiałem się, jak to zrobią.
Wiedziałam,
że trzeba będzie kombinować.
Golenie Alyna z Hull
to jedna z trudniejszych scen w odcinku.
Mieliśmy w jej sprawie tyle spotkań,
co w kwestii zamieszek.
Charakteryzatorzy się spisali.
Zaproponowali, żeby natryskiwać
na głowę białe włosy.
Przyklejały się do skóry.
Goliłem się zwilżoną, tępą brzytwą i je usuwałem.
Wyszło super.
Mieliśmy dublera, jednego z rekwizytorów,
który wygląda jak Abubakar.
Stef to członek ekipy.
Był też jednym
ze szczurołapów, których skanował Waldo.
Włosy golił dubler.
W życiu tego nie robiłem,
ale to czynność, którą traktuję jak świętość
i wykonuję ją codziennie, więc to musiało tak wyglądać.
Zaprosiliśmy barbera, żeby powiedział nam, jak to robić.
Ostrze ma być mokre.
Moczę je i podnoszę?
Moczysz głowę.
Czyli włosy.
Miałem wokół ludzi, którzy mną kierowali,
a ja miałem spokój
i mogłem się skupić na scenie.
Przechodzimy z twarzy Abu na głowę Stefana.
Ręka należy do Marka.
By osiągnąć efekt, zaangażowaliśmy cztery osoby.
Będę musiał chować dłonie,
bo ludzie będą mówić: "To te ręce!".
Zastanawiam się, po co golić
takie piękne, srebrne włosy.
Wymiatałbym z takimi.
Wyprostuj się.
Dumnie!
Rhaenyra desperacko poszukuje smoczych jeźdźców.
Idzie do archiwów i odkrywa,
że przodkowie Darklynów związali się z przodkami Targaryenów.
Uznaje, że pozwoli to
sparować Darklyna z Morskim Dymem.
Sądzimy, że Morski Dym tęskni za więzią.
Rhaenyra to widzi i postanawia ukoić jego samotność.
Dodaje mu towarzysza, ser Steffona Darklyna,
który stanie się ser Sparklynem.
Smocza jaskinia to złożona kwestia.
Musieliśmy mieć odpowiednią przestrzeń, wysokość,
systemy do obsługi ognia.
Mieliśmy dużo pracy.
Smocza Góra to cały system jaskiń.
Łączą się z ludzką częścią góry.
Przez bramę wchodzą smoki,
podchodzą i można je dosiąść.
Plan stworzony przez Jima Claya ma pięć metrów wysokości.
Wszyscy uważali, że to za dużo,
ale gdy weszli na górę, zrozumieli.
Jest strasznie.
Było tak wysoko, że musiał się martwić nie tylko o ogień,
ale też o to, żeby nikt nie wypadł.
To pierwsza próba Rhaenyry.
Nie wiemy, co spotka Darklyna.
Chodziło o to, żeby wszyscy byli
tak samo zszokowani jak ona.
Myślicie, że jest do mnie podobny?
Nos na pewno.
Chyba jest większy, nie?
Maska ma chronić kaskadera.
Silikon jest grubszy,
co znaczy, że kaskader wygląda zwykle
jak ofiara ataku pszczół.
Jak Michael Myers.
Tak naprawdę, gdy już płonie,
widzimy tylko czarne włosy i uszy.
Resztę sobie wyobrażamy.
W Grze o tron odkryliśmy,
że silikonowa charakteryzacja chroni jak maska.
W tym sezonie zdecydowaliśmy,
że płomienie spowiją postać,
co oznacza, że straci włosy.
Waldo zrobił nam silikonowe charakteryzacje,
które zasłaniają uszy, bo te zawsze są poparzone.
Zasłoniliśmy szyje
i mogliśmy podpalać ludzi bez masek,
co było dla nas nowością.
Płomienie! Start!
Taki widok to czysta przyjemność.
To charakteryzacja na charakteryzacji.
Musieliśmy zacząć od szyi.
Rurka szła za plecy
i do pompki w spodniach. Płonący kaskader
musiał znaleźć miejsce i przeciąć rurkę,
a potem paść z tryskającą krwią.
To była kolejna rzecz,
o którą musieliśmy zadbać. Zaznaczyliśmy miejsce,
bo nie widział, co robi.
Charakteryzacja.
- Żyjesz, Levin? - W porządku?
Myślałam, że jestem gotowa na wszystko,
ale po obejrzeniu tego uznałam,
że nie dam się podpalić.
Przygotowujemy żel ochronny.
Jest prawie jak osłona.
Płonie kostium, a kaskader jest chroniony.
Dlatego żel aplikuje się też pod kostium.
Potem ekipa polewa kaskadera alkoholem.
Podpalamy ich miotaczem płomieni. Wygląda przerażająco.
Używamy sproszkowanego środka.
Rozpylamy i podpalamy.
Płomień jest czysty, żółty i ograniczony.
Nie można panikować.
Trzeba myśleć pozytywnie:
"Będzie super".
To niezły czad, prysnąć na kogoś płonącym gazem, prawda?
Ale trzeba to zaplanować, przygotować,
zademonstrować... Mamy manekiny,
które podpalamy, żeby pokazać efekt.
Rowley akceptuje
- i wtedy stosujemy to na ludziach. - Start!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Już!
Podczas gaszenia trzeba być czujnym.
Nie można przenieść płonącego środka na innych.
Nie mogą płonąć za długo.
Chłodzimy kaskaderów.
Zimnymi kocami.
To znak, że wszystko gra.
Szybko nie zostanę kaskaderem.
Szaleństwo. Stamtąd czułem żar!
I palimy!
Zawsze lepiej jest filmować.
Ogień naprawdę
specyficznie reaguje na wiatr czy ruch
i do tej pory nie udaje się go przekonująco wygenerować na komputerze,
na pewno nie w całości.
Można podbić efekt, ale nie zastąpić płomienie komputerem.
Może kiedyś nie będziemy podpalać,
ale teraz na szczęście robimy to lepiej.
- Twardziel. - Dzięki. Świetna robota.
MORSKI DYM W AKCJI
Addam wraca do domu po połowie.
Ściga go Morski Dym.
Na storyboardach wyglądało to nieźle,
a potem patrzę,
że scena trwa i trwa...
Jak zawsze, zaplanowaliśmy całą trasę.
Zwykle jest to najbardziej niewygodna
trasa dla aktora.
Clinton to bardzo wysportowany aktor. Wszystko robił sam.
Daliśmy mu dublera, ale odmówił.
Zwykle wolę się zdawać na kaskaderów.
Clinton był podekscytowany. Jest w świetnej formie.
To długie ujęcia, długa scena.
Powtórki oznaczały ciągłe bieganie
w górę i w dół.
Nie wiem, kto inny mógłby to zagrać.
No i za każdym razem robił to chętnie.
Scena z Morskim Dymem to marzenie.
Co wyobrażamy sobie
jako dzieci?
Zawsze smoki!
Pod koniec widzimy, jak spada i uderza o skałę.
Jest prawdziwa, tylko pokryta gumą.
Świetnie się spisał. W kamerze zawsze wygląda to lepiej.
Ekipa od efektów wizualnych dołożyła smoka.
Kamera na dronie
śledzi aktora, który biegnie wśród drzew.
Wykorzystaliśmy armatki wodne, żeby wyrzucały odłamki skał i gałęzie.
Start!
Powstał efekt
przedzierającego się przez las smoka. Mieliśmy coś namacalnego,
żeby nie polegać wyłącznie na komputerach.
Potem smok zbliża się do Clintona.
Wykorzystaliśmy efekty, żeby mogli się spotkać
nos w nos.
Rozrysowaliśmy tę scenę i zabudżetowaliśmy:
"Owszem, sporo". A potem nakręciliśmy.
Wyszło świetnie.
W postprodukcji scena okazała się tak dobra, że wydłużyliśmy ją dwukrotnie.
Mamy dwa razy więcej ujęć smoka.
Wierzcie mi, że każde jest bardzo drogie.
To jakby mieć smoka.
To bardzo dynamiczna scena.
Nakręciliśmy ją tak,
jak ujęcie tuż przed spaleniem Darklyna.
Morski Dym zbliża się do Addama i cięcie.
A widzowie zastanawiają się, co dalej.
Tekst polski: Wojtek Stybliński