Czuliśmy się jak w innym świecie.
Są tu różne pułapki i leje.
Najgorsze było śpiewanie.
To było wielkie wyzwanie.
Powiedziałam, że tego się nie da nakręcić.
Zastanawiałem się, jak to niby działa.
Dawać ptaszki!
Zaczynamy.
Mocna rzecz!
RÓD, KTÓRY ZBUDOWAŁY SMOKI
ODCINEK 8 KRÓLOWA, KTÓRĄ ZAWSZE BYŁA
W tym sezonie obsada stworzyła postaci,
które naprawdę dobrze się oglądało.
Wzniosła produkcję na jeszcze wyższy poziom.
Mieliśmy pięcioro reżyserów, niezwykle utalentowanych.
Każdy reżyser wnosił swoją perspektywę.
Praca z nimi to była duża frajda.
Każdy dzień to był ogrom pracy.
I cieszę się z tego, bo skończyliśmy
i powstało coś wielkiego.
Wszyscy są fachowcami.
Jestem szczęśliwa,
że mogłam z nimi pracować.
Dwa lata za nami, a ten sezon wciąż mnie zadziwia.
Każdego dnia w pracy mam ochotę się uszczypnąć.
To stało się czymś większym,
niż się spodziewaliśmy.
Super. Niesamowita historia.
NIEZŁA PODRÓŻ
Tyland Lannister wchodzi do pawilonu w Tyrosh.
Musieliśmy stworzyć nowy świat, w którym będzie mu źle.
Mamy okazję poznać świat, którego jeszcze nie widzieliśmy.
Geeta wykorzystała szansę
i zaprzęgła wszystkich do pracy.
Musieliśmy się nagłowić, żeby powstał spójny, egzotyczny świat.
Widzowie na pierwszy rzut oka
muszą go odróżnić od Westeros.
Dla pawilonu
chciałem zaproponować zupełnie inny język,
inną architekturę.
Co może sprawić,
że człowiek z Westeros poczuje się niezręcznie?
Konieczność zdjęcia butów, siadanie na podłodze,
dzikie zwierzęta wokół?
Stworzyliśmy pewną kulturę,
w której Tyland miał poczuć się niekomfortowo.
Geeta chciała, żebyśmy znaleźli
naprawdę niesamowitą scenerię.
Gdy zaczynamy, obrady trwają już godzinami.
Podążamy za małpą.
Mieliśmy małpę. Rosie.
Jefferson nie lubi małp.
Spytałem opiekuna, czy nic mi nie zrobi. Powiedział:
"Jest urocza, ale jeśli spojrzysz jej w oczy, ugryzie cię w twarz".
Małpa nie słuchała.
Ciągnęło ją do Jeffersona,
a ten cały czas słyszał jej opiekuna: "Nie, Rosie!".
Przeżyłem, ale czułem się nieswojo.
Admirale Lohar,
oto Tyland Lannister.
Cieszę się, lordzie Tywinie.
Jestem Tyland.
Sharako dowodzi flotą.
To jedna z barwnych postaci
z książek George'a.
Spytali o pomysły na postać.
Uznałam, że zrobię z niej
Czarnobrodego w spódnicy,
obwieszonego nożami.
Przygotowaliśmy ładny, zdobiony miecz,
a do tego osiem różnych noży.
Współpracowaliśmy z działem kostiumów,
żeby je dobrze rozmieścić.
Musiały się dobrze komponować.
Admirał ma na kubraku błyskotki,
monety i różne zdobycze.
Pływam tylko z tymi, którzy wezmą nade mną górę.
W czym?
Dałam mu niezły wycisk.
Błoto zniosę. Najgorsze było śpiewanie.
Przez wąskie morze Do panien Królewskiej Przystani...
Udało się. On nie umie śpiewać.
Brawo, lordzie Tyrodzie!
Jefferson ma talent do komedii.
Mieliśmy dużo zabawy patrząc, jak reaguje na otaczające go absurdy.
Pod koniec widać, że to była niezła wyprawa.
DAWAĆ PTASZKI
Uczta na Smoczej Skale, w której uczestniczą Rhaenyra i jeźdźcy,
miała się odbywać w nowym miejscu,
dlatego z komnaty z Malowanym Stołem wynieśliśmy stół.
Chcieliśmy, żeby było kameralnie.
Królowa zaprasza ich i mówi,
że lecą na wojnę i mogą zginąć.
Nieustannie zadziwia mnie mnogość i bogactwo
przeróżnych pasztetów, ciast, puddingów.
Są niezwykłe i kontrastują z surowymi wnętrzami Smoczej Skały.
Uwielbiam te bogate kolory
i architekturę.
Piękne! Dzieło sztuki!
Postawiliśmy na bogactwo kolorów.
Wykorzystaliśmy kwiaty,
do tego punktowe oświetlenie,
ogień, który z różnych wysokości podświetlał to, co na stole.
Świece pasowały świetnie.
Trening ze smokami to ciężka praca.
Muszę uzupełniać białko i węglowodany.
Wybrałem kaczkę. Kiepski wybór,
gdy trzeba jeść cały dzień.
Gdy aktorzy mają scenę z jedzeniem,
kroją jedną malinkę i pogryzają.
Jem maliny, jeżyny...
Powiedziałem:
"Będziemy to powtarzać, dlatego skupię się na jagodach".
Zjadłam mnóstwo owoców.
W Królewskiej Przystani nie było mięsa,
a tu mieliśmy całe półmiski.
Jadłem pięć kawałków kaczki na ujęcie.
W połowie nagrań był już napchany.
Bardzo dziękuję.
A ja jadłem jagódki.
Na jedzeniu oszczędziłem dziś fortunę.
Gdy ciągle wołasz o ptaszki...
Więcej ptaszków!
...to gdy je przynoszą, musisz jeść.
Dawać ptaszki!
Jadł dwa na ujęcie.
Więcej!
To już dziewiąty.
Zjadł mnóstwo przepiórek!
Nadchodzi taka chwila, w której mówisz sobie:
"Płacą mi za jedzenie ptaków".
16, 17...
"I będę to robił, aż się pochoruję".
Nie wyglądał, jakby cierpiał. Dobry aktor.
20.
Będziecie myśleć, że jestem głodny. Sami ich zapragniecie.
- 24. - W końcu da spokój.
Zjadłem 30 przepiórek.
Więcej ptaszków, mówię!
Rycerz przy stole zachowuje się z ogładą.
To mnie pasujcie.
POWIAŁO CHŁODEM
Cieszę się, że w drugim sezonie miałam zaszczyt reżyserować
ostatnią wizję.
Chcesz poznać to, co zostało ci dane?
Daemon musiał doświadczyć czegoś,
czemu nie zaprzeczy.
Jego wizje zmienią wygląd świata.
Ryan i Sara przygotowali listę tego, co ma się znaleźć w wizji.
Ja musiałam połączyć to wizualnie.
Zaproponowaliśmy sekwencję obrazów, która krótko i precyzyjnie
wszystko opowiada.
Zaczyna jako biegnący
przez las wilkor.
Idzie na niego fala białych wędrowców,
a my w nich wpadamy.
Powiało chłodem.
Szykując tę scenę,
wróciliśmy do Gry o tron.
Podejrzeliśmy wygląd oczu,
charakteryzację, kostiumy...
Na szczęście mieliśmy ludzi,
którzy pracowali nad białymi wędrowcami.
Mówili nam, jakich kolorów używać,
żeby zachować spójność.
Gdy dowiedzieliśmy się o scenie,
aktor grający białego wędrowca
zaczął ćwiczyć chód.
Poruszał się jak automat.
Mamy teraz lepsze materiały, a Paul to weteran.
Wyszło super, bo był nieruchomy.
Najpierw zajmijmy się ramą.
Czasową, tak.
Przychodził Paul
i na planie zaczynał się
gorączkowy ruch.
Nagle na planie zjawiało się mnóstwo osób.
Wszyscy zajmowali się białym wędrowcem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, klaps.
Dwudziestu nieumarłych z pokiereszowanymi twarzami.
Sztuczne kości policzkowe, oczy, szczęki...
Mamy tu jednego z odsłoniętymi zębami.
Dział kostiumów zostawiał zielone płótno w miejscach,
gdzie miały być brakujące
kończyny i takie tam.
To będzie mocny element zakończenia sezonu.
Scena z białym wędrowcem
przypomniała mi, dlaczego kocham książki George'a
i przedstawiony w nich świat.
Ta scena łączy się
z przyszłymi produkcjami i pokazuje,
że obecne wydarzenia mają wpływ na to, co będzie.
Daemon znajdzie jaja.
W wizji zobaczy umieszczone w ogniu
skamieniałe smocze jaja Daenerys.
Musieliśmy pokazać, że te piękne, błyszczące jaja,
z których wykluwają się smoki,
to jaja Dany z Gry o tron.
Pokazaliśmy wszystkie kluczowe momenty historii.
To niesamowite,
że udało się je złożyć w jedną spójną,
łączącą czasy opowieść.
Wiele różnych elementów
tworzy całość.
To ekscytujące.
Znasz swoją rolę.
WE MGLE
Wiadomość z Harrenhal, Wasza Miłość.
Daemon zebrał armię, lecz kasztelan obawia się zdrady.
Harrenhal leży w dorzeczu. To zrujnowany zamek spowity mgłą.
Gdy zobaczyliśmy tę lokację,
wiedzieliśmy, że to tu.
Kocham Walię i jej krajobrazy.
Ta lokacja była jak z innego świata.
Przed podróżą do Walii
wyobrażałem sobie Harrenhal. Ta lokacja
doskonale wpisała się w moje wyobrażenia.
Znaleźliśmy doskonałe miejsce, żeby osadzić w nim
olbrzymi, zrujnowany zamek.
Addamie, chodź.
Daemon i Rhaenyra podlatują do Harrenhal na smokach.
Nad tymi scenami pracowaliśmy
z działem efektów wizualnych. Robiliśmy wstępne wizualizacje
i lataliśmy dronem, żeby zobaczyć, jak to wygląda.
Podejście Rhaenyry to skomplikowana scena.
Chcieliśmy oddać rozmiar Harrenhal,
ale też pokazać wyspę i Oko Boga.
Gdy leci do Harrenhal,
pod zamkiem widzi kolejne oddziały.
Dzięki efektom wizualnym rozbudowujemy je do armii.
Według książek te armie miały po 30 tysięcy ludzi.
Liczyliśmy, ile namiotów musi mieć
taka masa żołnierzy. To wielka armia.
W kamieniołomie była wspaniała rampa.
Chcieliśmy na niej kręcić,
bo daje niesamowity widok na dolinę.
Musieliśmy uzyskać zgodę na wejście,
bo to niebezpieczne miejsce.
Są tu różne pułapki i leje,
szyby i usypiska.
Wszystko, co jest poza utwardzoną drogą,
jedyną, a do tego wąską,
utrudnia pracę przy tak
rozbudowanej strukturze.
Zdjęcia tam stanowiły wyzwanie, ale było warto.
Wracałeś do domu i mówiłeś: "Udało się".
Witaj w Harrenhal. Nie sądziłem, że przybędziesz osobiście.
Scenę spotkania Daemona z Rhaenyrą
nakręciliśmy na bluescreenie.
Wykorzystaliśmy dwa duże dźwigi,
20-metrowy i 12-metrowy.
Przypomniała nam się scena z Jonem Snowem
i scena koronacji Aegona.
W obu tych sytuacjach
bohaterowie wznoszą do góry miecz.
Mieliśmy wielu statystów, ale musieliśmy mieć wojsko.
Kręciliśmy różne elementy,
a potem powielaliśmy je, żeby powstała armia.
Poza oknami widać będzie zamek
i elementy architektoniczne.
Gdy dział efektów wizualnych zrobi swoje,
powstanie spektakularna scena.
Walczymy za królową! Wojna!
I to jest koniec sezonu, drodzy państwo!
TEGO SIĘ NIE DA NAKRĘCIĆ
Wzięłabym córkę i jej dziecko i zostawiła wszystko za sobą.
Za późno!
Sezon kończymy trudną decyzją Rhaenyry,
która musi ruszyć na wojnę
albo zaufać Alicent i przejąć tron.
Idź.
Kończymy przypomnieniem,
że armie wyruszyły
i partia szachów trwa.
Byliśmy niezwykle podekscytowani,
bo już na etapie scenopisu
montaż zapowiadał się
naprawdę wspaniale.
Każda armia ukazana jest w charakterystyczny dla siebie sposób.
Gdy szykowaliśmy scenę na moście,
powiedziałam Geecie,
że tego się nie da nakręcić.
Podczas prewizualizacji stwierdziliśmy:
"Tak się chyba nie da".
Czasem trzeba coś zbudować i to właśnie zrobiliśmy.
Opisałam, jak ma się poruszać kamera.
Jakoś to rozgryźliśmy.
Genialny Alex Fraser
opracował system oparty na linach i wózkach.
Mieliśmy dwa równoległe tory. Do tego 72 bloczki, 1800 metrów liny...
Wyszło dokładnie tak, jak chciałam.
Trzy, dwa, jeden, start!
Zaczynamy jakieś 20 metrów nad mostem.
Armia maszeruje, a kamera
zniża się do niej na linach.
Jedna lina poruszała kamerą,
druga opuszczała.
Alex chwycił kamerę i zaczął omijać aktorów.
Obserwowałem, jak biega w lewo i prawo,
i zastanawiałem się,
jak to działa. Niesamowite ujęcie.
Raczej się spodoba.
Potem kamera opada i pokazuje buty
mijających ją 40 lub 50 żołnierzy.
To było nie lada wyzwanie.
Jestem dumny z obsługi planu, bo na zakończenie sezonu
wyszło nam naprawdę wspaniałe ujęcie.
Pod koniec odcinka
po kolei pokazujemy bohaterów.
Chcemy wywołać ciarki. Niech widzowie
myślą o tej scenie i nie mogą się doczekać
kolejnego sezonu.
To nasz sposób, żeby powiedzieć:
"Musicie zobaczyć, co się teraz stanie".
W końcówce kumuluje się całe napięcie.
Mamy teraz wielu smoczych jeźdźców.
Nie wygląda to dobrze dla zielonych,
ale nie bądźcie zbyt pewni siebie.
Sytuacja może się szybko zmienić.
Teraz się zacznie. Więcej nie powiem.
Mogliśmy ujrzeć na ekranie
wszystko to, co było w scenariuszu.
Pracowały nad tym setki ludzi.
To ekscytujące, niepowtarzalne,
uczące pokory doświadczenie.
Jestem niezmiernie wdzięczny
za wasz talent, poświęcenie
i za to, że nadal się uśmiechacie.
Dziękuję.
Czuję się jak w scenie
ze Srebrnoskrzydłą.
Biegłem z pochodnią ciemnym korytarzem,
zmęczyłem się, ale chyba zdobyłem smoka.
Jestem dumny ze wszystkich
członków ekipy i bardzo im dziękuję.
Tekst polski: Wojtek Stybliński