UCZESTNICY GRY
ZMIENIAJĄ SIĘ W ZOMBIE
W JEJ RAMACH
Wytrzymajmy jeszcze trzy godziny. Wtedy przeżyjemy. Ruszajmy!
Tak jest!
Czas wolno płynie.
Wcześniej…
Zostaw mnie!
To ten pracownik?
Nie głos pracownika?
Kto wejdzie na młyn, ten nie otworzy drzwiczek.
Otwórz nam za trzy godziny.
PRACOWNIK ZOSTAŁ ZAATAKOWANY
Wyszedł z budki i został ugryziony.
Całe mnóstwo zombie.
Co robimy?
Kto otworzy nam drzwi?
Jeśli coś mu się stanie, nie wyjdziemy stąd.
Drzwi są zamknięte.
No i co z nami?
O nie!
Jesteśmy zamknięci?
Może pootwieramy drzwi tym na górze?
- Na-rae i Kkwachu wysiedli. - Co?
Na-rae i Kkwachu?
- Co jest? - Biegiem.
- Co się stało? - My też się boimy.
NA-RAE I KKWACHU URATOWANI
Boże.
Szybko, do środka. Zamykamy drzwi i siedzimy tutaj.
Pracownik otworzył drzwi Na-rae i Kkwachu.
Potem zginął.
Tak, nie żyje.
DOTRZYMAŁ OBIETNICY… TUŻ PRZED ŚMIERCIĄ
Całe szczęście. Wciąż jest nadzieja.
Ulżyło mi. Może tak będzie lepiej.
Skończylibyśmy tak samo, gdybyśmy dotarli później.
Czemu on nie zamknął swoich drzwi?
TAK JEJ PRZYKRO Z POWODU PRACOWNIKA
GODZINA 4.36 ZMARŁ OPERATOR MŁYNA
DO PRZYBYCIA ŁODZI RATUNKOWEJ 2 GODZ. 24 MIN
DinDin, co teraz?
DinDin, co powiesz?
Co z nami?
Jakieś zombie zagląda do diabelskiego młyna.
Nie mieliśmy pojęcia, że jest tam tyle zombie.
A co z nami? Co robimy?
Oni będą bezpieczni, na szczęście.
Ale my się boimy.
- Tam byśmy zginęli. - Co za ulga.
IGNORUJĄ PÓŁ-ZOMBIE
Widzę ocean.
Jutro będziemy nad oceanem.
Jutro uciekniemy.
Nawet nie jutro. Za trzy godziny.
- Wytrzymajmy jeszcze. - Już niedługo.
Razem zawsze dajemy radę.
- Zawsze bezpiecznie. - Fakt.
Na-rae…
A JEDNAK ON KOGOŚ NARAZIŁ NA NIEBEZPIECZEŃSTWO
Hyung, a jeśli nas porzucą?
Patrz na typów. Nie zostawiajcie nas!
Jesteśmy bezpieczni.
- Bezpieczni! - Już prawie.
Ale super.
Pójdą przed nami…
Co za nonsens. Jesteśmy ludzkimi tarczami?
Beznadzieja.
Chyba przeżyjemy.
Po co daliście się gryźć?
Gdy wyjdę, zabiję was oboje.
Tak się starałam…
Tyle za mną trudów…
Tyle musiałam poświęcić.
Pogódźmy się z losem.
Już prawie tam jesteśmy.
Wytrzymajcie jeszcze trochę.
Jeśli my nie odblokujemy drzwi,
to wy ich nie otworzycie.
- Co ona mówi? - Na-rae, weź się opamiętaj.
Wy też chcecie żyć, prawda?
Co z nią?
Czemu tak straszy?
Wy chyba już dość żyjecie, co?
- Co jej? - Straszy.
Halo, ogarnij się. Co z tobą?
Ogarnij się.
Nie przesadzaj, dobra?
Otwórz oczy. Kkwachu Hyung!
Jeśli nie otworzę drzwi,
to będzie wasz koniec.
Ale bym się wkurzyła,
gdyby oni dotarli do łodzi.
NA-RAE CHYBA PODJĘŁA DECYZJĘ
LOS OCALAŁYCH ZALEŻY OD PÓŁ-ZOMBIE
Doktorze, Na-rae, wszystko gra?
- Tsuki. - A jak myślisz?
Pytam z ciekawości.
Na-rae, Kkwachu, żywicie urazę do kogoś z nas?
Nie trzeba o to pytać.
- Nie pytaj. - Zachowaj czujność.
CZUJE SIĘ WINNY, SKORO TYLE MÓWI
- Wszyscy przeżyjemy. - Jesteśmy rodziną.
Mniej się bałem, gdy byliśmy razem.
PRZYPŁYW NOSTALGII?
Hyung.
Nie rozumiałem tego, gdy byłeś obok,
- ale teraz czuję pustkę. - Tęsknimy.
Proszę, wytrzymaj.
On im gra na emocjach?
Na-rae.
Chciałbym z tobą pójść się napić, jak chodziliśmy kiedyś.
Trzymaj się, dobrze? Wtedy było fajnie.
Co za szczury.
Kkwachu Hyung i Na-rae, mam nadzieję, że przeżyjecie.
Utrzymujmy kontakt.
My możemy zginąć, ale wy trzymajcie się jak najdłużej.
No nie…
PRÓBUJĄ ICH UDOBRUCHAĆ!
A temu co?
Na-rae, kiedy szukałaś kompana do picia,
to mnie miałaś pod bokiem.
Kto zawsze był przy tobie?
Zawsze ci lajkowałem posty.
JAKI ON DROBIAZGOWY
Zawsze je lubiłem.
DinDin i Hong-chul, ale wy się staracie.
Boże drogi.
Za krótko jestem w Korei, Na-rae.
W KOREI OD 6 ROKU ŻYCIA
Niedawno straciła brata.
Ona musi przeżyć, ale ja nie.
Nie mam już rodziny.
Ja też jestem z zagranicy.
Jestem Japonką.
Moi rodzice są w Japonii, a ja jestem jedynaczką.
Moi rodzice zostali pogryzieni w Korei.
SĄ PRZECIEŻ ZDROWI
Patricia mieszka daleko stąd.
Zapomniała strony rodzinne.
Bzdura, jej rodzice mieszkają w Gwangju.
Mówię o jej prawdziwym mieście rodzinnym.
PODCZAS TEJ PRZEMOWY ICH KABINA ZJEŻDŻA NA DÓŁ
Na-rae, trzymasz się?
Hong-chul jest w kabinie 23 z Patricią.
Hong-chul jest w 23?
A kto w 17?
Tsuki i DinDin tam są.
Co z nią?
- Numer 23? - Kkwachu Hyung.
Wreszcie zapamiętałam twoje pełne imię.
Kkwachu Hyung. Sung-woo.
ZASTĘPCZYNI CHWALI SIĘ, ŻE PO 4 DNIACH PAMIĘTA ICH IMIONA
Każdy taki śmieszek przed śmiercią.
Sung-woo, chciałem mieć operację w twojej klinice.
Na-rae, ty jeszcze widzisz?
Numer 23, Ro Hong-chul.
Na-rae!
Ale mi ulżyło.
- Świetnie, Na-rae. - Na-rae.
Świetnie.
Numer 17, DinDin.
PAMIĘTA NUMER ICH KABINY
DinDin.
Może wszyscy wysiądziemy?
Martwię się o Kkwachu Hyunga i Na-rae.
Zostańcie na miejscach. My tu decydujemy.
Mam tam zejść?
OD ZAINFEKOWANIA MINĘŁO 47 GODZIN
PÓŁ-ZOMBIE SĄ BARDZO ZMĘCZONE
- Hyung. - Tak?
Spać mi się chce. Mogę spać?
Na-rae, pewnie ci zimno.
Mogę ci dać kapelusz.
Nikt nie odpowiada.
Na-rae, słyszysz mnie?
Kkwachu Hyung, Na-rae.
Na-rae, jesteś z nami jeszcze?
Park Na-rae, Kkwachu Hyung.
Kkwachu Hyung, jak się czuje Na-rae?
Chwila.
Jestem blisko ziemi, a Na-rae i Kkwachu się nie ruszają.
PÓŁ-ZOMBIE NAGLE ZASNĘŁY
- W ogóle się nie ruszają. - Ale…
Są nieprzytomni. Ani drgną.
A jeśli nie żyją?
Wtedy nie wysiądziemy.
Mogę otworzyć czymś cienkim typu karta.
Zaczekaj.
Użyjesz karty?
TEJ KABINY NIE ZABLOKOWAŁ!
DINDIN PRÓBUJE UCIEC
Masz?
Udało się.
Dobra, wychodzimy.
Uważaj, DinDin.
DinDin i Tsuki wysiedli.
Co?
Jak się wydostali?
Co z Na-rae i Kkwachu? Przemienili się?
Nie, śpią cicho jak Jonathan.
Jak się przemienią, zamknij drzwi.
Chyba nie żyją,
ale Na-rae wciąż mruga.
Otworzę wam wszystkie drzwi.
Okej.
Możemy już wyjść?
Ale tam są zombie.
Wychodźcie.
Na-rae i Kkwachu ani drgną.
Mówisz?
Czemu się nie ruszają?
Co z nimi?
Minęły cztery dni.
Racja.
Wirus zombie zamienia ludzi w zombie
od razu po śmierci.
Nawet po lekkiej ranie
wystarczy 48 godzin, żeby wirus opanował ciało
i zabił gospodarza.
DOBRZE SIĘ TRZYMALI, ALE ZOSTAŁA IM JUŻ CO NAJWYŻEJ GODZINA
Nie możemy stąd uciec.
- Nie możemy? - Tam są zombie.
CAŁE MNÓSTWO ZOMBIE TUŻ PRZED NIMI!
Może znów wsiądziemy?
Problem w tym,
że Na-rae i Kkwachu wiedzą, w której kabinie byłem z Hong-chulem.
WIELE KABIN NIECZYNNYCH, A W WIELU LEŻĄ TRUPY
WOLNYCH JEST TYLKO PIĘĆ
Chcę inną osobę i inną kabinę.
- Inną… - Rozdzielicie się?
- Tak. - Tak.
- Zastanów się. - Może tam pójdę?
Sam?
Bo tutaj nie wytrzymam.
- Wsiadasz? - Chcesz?
Ale my… Hong-chul.
- Pójdę pierwszy. - Czekaj.
- Naprawdę? - Nie ma mowy.
Hong-chul, serio?
PRZESTRASZONY HONG-CHUL SZYBKO WSIADA
- Chodźmy. - Co robimy?
Jeśli umrzemy, to umrzemy razem.
Na to wygląda.
DINDIN I TSUKI ZNÓW TWORZĄ ZESPÓŁ
- Kto… - Najpierw ja.
Dex, jedziesz sam?
Beze mnie?
Zawiesisz mój kapelusz?
- Jedź. - Tyle że…
- Nikogo nie winię. - Rozdzielamy się.
LIDER I ZASTĘPCZYNI RÓWNIEŻ WYBIERAJĄ RÓŻNE DROGI
WSZYSCY OCALENI WRÓCILI NA MŁYN
Boję się być tu sama.
Si-young, przepraszam.
Strasznie tu jest.
Myślisz, że Na-rae pamięta,
jak ją popchnąłem na samym początku?
Na-rae od początku chciała cię zabić, Hong-chul.
Długo nie pożyjesz.
Na-rae.
Daj spokój!
Nie akceptujemy zombie.
Leszczu, nazywaj nas tak dalej, a zjem cię pierwszego.
Kogo ugryźć?
Ene, due, rike, fake…
ONI BOJĄ SIĘ NAJBARDZIEJ
Nie ujawniajmy numerów kabin. Bez takich.
Nie mówcie nikomu o moim, dobra?
Numer dziewięć, tak?
DinDin, jesteśmy blisko siebie.
BLISKO SIEBIE SĄ KABINY DWÓCH POWAŻNYCH KANDYDATÓW DO POGRYZIENIA
Dwa.
Trzy. Dwa.
ZAŁOŻYLI TAJNY KANAŁ
A jeśli inni nas zdradzą?
My też znamy ich numery.
Dex jest w 17.
- Si-young… - Si-young…
- Si-young w trójce. - Trójka.
Hong-chul, Patricia w 23.
DINDIN ZNA WSZYSTKICH
Odezwijmy się do nich, bo to podejrzane.
Na kanał pierwszy.
- Światło… - Jeśli stracimy łączność,
piszmy tak na oknie.
- O tak. - Tak?
Właśnie.
Póki nikt mnie nie wyda,
chyba nic mi nie będzie.
To nie Hee-kwan?
- Wciąż płynie Wikingiem. - Widzę.
Wszyscy tam są.
Racja.
ZOMBIE HEE-KWAN NADAL CIERPI NA CHOROBĘ LOKOMOCYJNĄ…
Jak tam słodko.
Wróciłabym do przeszłości. Dziesięć lat wstecz.
A ja bym chciał sobie teraz poćwiczyć.
Co za paker.
PAKER MARTWI SIĘ UTRATĄ MASY MIĘŚNIOWEJ
Ja wzięłabym ciepłą kąpiel u rodziców w domu
i zjadła obiad u mamy.
Si-young, nie wolałabyś pierw zobaczyć swojego dziecka?
Masz rację.
Przeżyjmy i każdy zrobi swoje.
Boże.
WSZYSCY CZUJĄ SIĘ PODOBNIE
Zaraz wzejdzie słońce.
Już prawie koniec.
Wytrzymajcie jeszcze trochę.
Jeszcze tylko godzina.
Kkwachu Hyung.
Czy ktoś wyłączył światło?
Na-rae.
- Kkwachu Hyung. - Na-rae.
Hyung, ciemno tu jest.
Na-rae, gdzie jesteś?
Na-rae.
- Hyung. - Na-rae.
Nic nie widzę.
Na-rae.
Tu jesteś, Na-rae.
Weź nie strasz.
- Przepraszam. - Boże.
Nic nie widzę. Co będzie, Hyung?
Dla nas już nie ma nadziei.
SEN ZAMGLIŁ IM OCZY
Hyung, widzisz coś tam?
Nie, a co mam widzieć?
Wszystko jakby za mgłą.
TAK TERAZ WIDZĄ
No i co dalej, skoro nic nie widzę?
- Co z twoją twarzą? - Co?
- Racja, mają czerwone oczy. - Całe czerwone.
PO INFEKCJI ICH WZROK SIĘ POGARSZAŁ
Nie widzisz? Ja też nie.
NIEWIELE TERAZ WIDZĄ
Nic a nic.
Może wyjdziemy?
Słuchaj.
Nie zostało mi wiele czasu.
Dobra, wyjdźmy na zewnątrz. Możesz iść, prawda?
Gdzie jesteście?
Boże, DinDin, co teraz?
Na-rae, nic ci nie jest?
Żyjesz, prawda?
Na-rae. Kkwachu Hyung.
Oczywiście, że żyję.
W jakich numerach jesteście?
W tych samych, Na-rae.
Nic ci nie jest? Czemu milczałaś?
Numery kabin są bez znaczenia. Zaraz się wszyscy spotkamy.
Numer 17, DinDin.
PODCZAS GDY PÓŁ-ZOMBIE SPAŁY,
RESZTA ZMIENIŁA KABINY
MAJĄ TERAZ TAK SŁABY WZROK,
ŻE NIE ZAUWAŻĄ, JAKIE ZASZŁY ZMIANY
Zaraz mi serce wyskoczy.
Przerażające, co?
- Tak. - Prawda?
Jak rosyjska ruletka.
Fajnie, nie?
Zaraz zginiemy!
Rodzeństwo pół-zombie ma tylko 30 minut.
Po upłynięciu tego czasu przestaną już być ludźmi.
Młyn wykonuje pełny obrót w 12 minut.
Dopóki są przytomni,
muszą znaleźć towarzysza podróży w zaświaty.
Jednak ich wzrok znacznie się pogorszył.
Jeśli podejmą złą decyzję,
może ucierpieć niewinny przyjaciel.
ZEMSTA WCALE NIE BĘDZIE TAKA ŁATWA
Rozpoczyna się finałowa rozgrywka.
ŚLEPA RULETKA UTRUDNIONY WYBÓR
Chyba tak umrę.
Jak mam umrzeć, niech tak będzie.
Dwa.
DinDin.
Nie powinniśmy obmyślić planu B?
Siedzenie tutaj to nasza jedyna opcja?
Na-rae i Kkwachu mają obok siebie krótkofalówki.
Jeśli nadal są ludźmi,
możemy krzyknąć: „numer 17!”.
Może pójdą do Patricii.
Tak.
CO ZA PRZYJACIELE! PLANUJĄ ZAMACH
Który numer im wykrzyczymy?
Najgorzej, Hong-chul,
- że jesteś najbliżej. - Tak.
No nie?
- Po nim my jedziemy. - Wiem.
HONG-CHUL, DINDIN I TSUKI ZAGROŻENI
Widzą nas?
Jesteś cała zakryta?
Tak.
Bolą mnie oczy.
Widzi ktoś Na-rae i Kkwachu?
Ja jestem za wysoko.
Tam są?
- Chyba tak. - Nie widzę za dobrze.
Tam chyba coś jest.
Nie?
NIC NIE WIDZI
Dotarliśmy tak daleko razem.
Mieliśmy być rodziną.
Musimy razem uciec w bezpieczne miejsce.
W dziesiątce ktoś jest.
Chyba są w środku.
Tsuki, jesteś w dziesiątce?
W 17?
Tsuki, jesteś w 17?
Słabo słyszę. Krótkofalówka szwankuje.
TSUKI NAUCZYŁA SIĘ LEPIEJ KŁAMAĆ
- Kto jest w dziesiątce? - Chwila.
Chowają się pod ręcznikami.
HONG-CHUL, DINDIN I TSUKI USZLI CAŁO Z ZAGROŻENIA
Na-rae, Kkwachu, chcecie porozmawiać?
CZAS NA DYWERSJĘ
Hong-chul.
Możemy? Otworzę ci drzwi, tylko które?
Nie widzisz? Otwórz teraz.
DEX, PATRICIA, SI-YOUNG
Ktoś tam jest?
Już prawie czas. Otwórz drzwi, wyjdziemy.
Otwórz wszystkie.
On jest okrutny.
Chyba go tam nie ma.
Na-rae, widzę już łódź. Lepiej chodźmy. Otwórz drzwi.
Gdzie jesteście?
Łódź przypłynęła. Musimy uciekać.
Uciekajmy. Szybko, otwórzcie drzwi.
DINDIN DOŁĄCZA
Chyba go tam nie ma.
CZEKA ICH NIEBEZPIECZEŃSTWO!
Otwórz, proszę. Chcę wyjść.
Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś, u licha?
Na-rae, widzisz mnie?
Kkwachu Hyung, czemu tam jesteś?
Dex, jaki masz numer kabiny?
Jestem przed tobą.
DEX PRZESTAŁ SIĘ UKRYWAĆ
- Jestem przed tobą. - Boże.
Klasyczna taktyka.
Wysiądźmy wszyscy.
Tu jesteś? Powiedz coś.
Tak, tutaj, Na-rae. Nic ci nie jest?
Jestem tuż przed tobą.
O Boże!
DEX WIELOKROTNIE RATOWAŁ KAŻDEGO
LIDER NIE MA SIĘ CZEGO BAĆ
Hyung, to chyba nie ten.
- Już po nas. - Hong-chul, Dex się ujawnił.
Wiedział, że go nie zabiją i odjechał.
Poważnie?
Zgrywał miłego.
Gnojek pytał: „Na-rae, nic ci nie jest? Jesteś taka blada”.
Wszyscy tu zginiemy.
Ten wagon nie był naszym celem.
NA-RAE POTWIERDZIŁA, ŻE BYŁ TAM DEX
Wszystko w porządku?
Jakie macie numery kabin?
TERAZ PATRICIA
Na-rae.
To ja. Otwórz.
Hyung, ktoś tam jest?
Chyba ktoś tam jest,
- ale nie wiem. - Kocham cię, Na-rae.
Nie, nie ten.
Tak się bałam, że prawie narobiłam w spodnie.
TERAZ KOLEJ NA KABINĘ SI-YOUNG
Nic ci nie jest, Na-rae?
W porządku?
Nic nie widzę.
- Nie widzę. - Uważaj.
Chyba nikogo nie ma.
Trudno tak przeżyć.
Patricia i Dex przejechali bezpiecznie.
Czekają na nas.
Nie!
Tyle przeszliśmy, a teraz takie coś.
No i co zrobimy?
Hyung.
NIE ZNALEŹLI CELÓW
Dwóch w jednej kabinie, jeden w innej.
- Co? - Jeśli każdy jedzie sam.
Zostało im 18 minut, zanim zmienią się w zombie.
PONOWNIE KOLEJ NA HONG-CHULA, DINDINA I TSUKI
Jedzie coś.
Jedzie.
- Tam są? - Widzę Kkwachu Hyunga.
Na-rae też tam jest.
Sprawdzę ostatni raz.
Tsuki, teraz my?
Nie, Hong-chul.
Widzisz go?
Wiadomo, że się schowali.
Ale ja nic nie widzę.
Widzisz go?
NIE WIDZĄ OSOBY KRYJĄCEJ SIĘ NA PODŁODZE
BYĆ MOŻE MU SIĘ UPIECZE!
JEŚLI HONG-CHUL PRZEJEDZIE, ONI BĘDĄ ZAGROŻENI
Kto jest w dziewiątce?
Hong-chul tam jest.
TSUKI ZDRADZIŁA HONG-CHULA!
(HA)
Nie ujawniajmy numerów kabin. Bez takich.
Nie mówcie nikomu, dobra?
OBIETNICA ZŁAMANA…
Póki nikt mnie nie wyda, chyba nic mi nie będzie.
Ciebie by nie zabili, Tsuki.
- Czemu nie? - Nie mają powodu, by cię zabijać.
ALE JADĄ JEDNĄ KABINĄ, WIĘC CZEKA ICH TEN SAM LOS
Nienawidzą mnie i Hong-chula.
Co robimy?
Lepiej chyba będzie się ujawnić.
No tak, nie wiedzą, że jestem z tobą.
Jeśli pozwolą ci przejechać, mnie też nic nie będzie.
Jesteś pewien? A jak otworzą drzwi?
Wtedy zginiemy.
JEŚLI SIĘ NIE UDA, CZEKA ICH PEWNA ŚMIERĆ!
STAWIAJĄ WSZYSTKO NA JEDNĄ KARTĘ
Hong-chul tam jest.
Tsuki, tutaj?
Tak, w tym czerwonym…
Hong-chul tam jest.
W dziewiątce?
Zaraz, ktoś chyba jest w dziesiątce.
Nic ci nie jest?
KOPIUJE LIDERA!
- Widzisz ją? - Tu jestem.
- Do środka. - Tsuki?
Nic ci nie jest?
Dziesięć, Tsuki i DinDin.
NIEZŁA WRZUTKA TAK PÓŹNO
Tsuki i DinDin.
Numer dziesięć. Hej, DinDin.
Nogi mi się trzęsą.
Ale się boję.
- Otwórzmy drzwi. - Mam nogi z galarety.
Jak ty mogłaś wstać?
Jakoś tak.
Co się stało?
Nie wiem.
Czemu się ukrywacie?
Nie musimy się przed nimi kryć, co z wami?
Jeśli przeżyjemy,
nie spotykajmy się nigdy więcej.
Już to mówiłem.
Rozstańmy się po zejściu z łodzi.
WKRÓTCE KONIEC PODRÓŻY
Zostało im 13 minut, zanim zmienią się w zombie.
Serio jest w dziewiątce?
Tsuki mówiła, że jest w dziewiątce.
- Musimy iść. - Hong-chul też tam był?
- Iść na łódź. - Wszyscy słyszą ten kanał.
Coś by powiedział.
Hong-chul tam jest.
Tak. Coś by powiedział.
TO DZIWNE, ŻE NIC NIE POWIEDZIAŁ
Trzy, dziewięć, dziesięć, 17 i 23 były
puste.
Ale Tsuki na pewno była w dziesiątce.
Dex był w numerze jeden i coś.
- Dex, Patricia i Tsuki byli sami. - Tak.
Nie widziałem DinDina. Dokąd on poszedł?
Otwórzcie drzwi!
To co teraz?
Musimy potwierdzić Hong-chula, Si-young i DinDina.
Si-young może mieć pecha.
SI-YOUNG STAŁA SIĘ CELEM, BO SIĘ UKRYWAŁA
Boże. Co zrobimy, DinDin?
Nie umrzemy.
Przeżyjemy.
Zaraz się posikam.
- Na pewno nie dziewiątka. - Nie?
- Ani dziesiątka. - Nie?
Może trójka.
- Numer trzy… - Co mam robić?
WSZYSTKO TAKIE POGMATWANE!
Hong-chul tam jest.
Mogę zaufać Tsuki?
A jak śpi się w Japonii? Na zewnątrz, nie?
WĄTPLIWE, CZY MOŻNA UFAĆ TSUKI
Tsuki, a gdyby był twoją rodziną?
Zostawiłabyś kogoś ze swojej rodziny w Japonii?
Dam ci wybór.
Boże, co mam robić?
Na-rae, Kkwachu, musimy iść.
Jeśli łódź odpłynie, wszyscy zginiemy!
Mają cztery minuty, zanim zmienią się w zombie.
Dziękuję wam
i przepraszam.
Nie mogę iść w pojedynkę.
Przepraszam.
Pójdziemy razem. Nie przepraszaj.
Nigdzie nie idziesz. Pójdziesz z nami!
Łódź nadpływa!
Stój. Ja nacisnę.
Wińcie mnie, ile chcecie.
Czas przerwać ruletkę.
Ostatni wybór…
jakiego dokonam.
Kkwachu Hyung…
Zatrzymuj.
Co się dzieje?
Czemu stoimy?
O nie!
Stanęliśmy?
Tsuki, która kabina?
Trzymają zamknięte.
Kto jest w czerwonej?
Trzymają zamknięte.
Kto to?
Otworzyła!
Otworzyła drzwi?
Tak, otworzyła.
Boże.
Nie wytrzymam tego.
Zatrzymaj na dziewiątce.
Okej.
Czuję, że to dziewiątka.
- Kto to? - Co za szaleństwo.
Mam cię, Ro Hong-chul.
Zabieramy go z nami.
Mam cię wreszcie.
GODZINA 5.58 HONG-CHUL ZAMKNIĘTY Z NA-RAE
Skąd wiedziałaś?
Jak na to wpadłaś?
Hong-chul.
Hong-chul był dla mnie taki miły.
Co?
Ruszyliśmy.
Na zewnątrz jest doktor Kkwachu,
a Na-rae wsiadła do kabiny.
Jesteśmy bezpieczni.
Tak?
Jesteśmy bezpieczni!
- Mogę już wstać? - DinDin!
Na-rae jest w kabinie przed nami.
Jak nam się udało przeżyć?
Tak się bałam.
Dobra robota.
Hong-chul!
Jak na to wpadłaś?
ŚMIECH ZABIJE GO PRZED POGRYZIENIEM
- Mam cię. - Psiakrew.
Jak na to wpadłaś?
Tsuki mi powiedziała.
- O nie. - Trzeba było być milszym.
Tsuki od razu mówiła: „Hong-chul jest w dziewiątce”.
Dranie.
DinDin na pewno ją namówił.
Który kanał? Pierwszy?
- Co? - Byłaś na innym kanale?
Nie słyszałeś?
Nic a nic.
Ciekawe dlaczego.
Wystraszyłem się i przełączałem kanały.
Cholera.
Tsuki, tutaj?
Tak, w tym czerwonym…
PRZEGAPIŁ PLAN ZAMACHU, BO BYŁ NA INNYM KANALE
Dziesięć, Tsuki i DinDin.
KNUŁ COŚ, NIE WIEDZĄC, ŻE SAM ZARAZ UMRZE
- Trzy. Dwa. - Cholera.
Ostatnim przeznaczeniem, do którego biegł Hong-chul, była Na-rae.
Na-rae, uciekam.
Tchórz, który zawsze uciekał sam. Szczęściarz jeden.
- Pa. - Ty tchórzu.
Gdyby tylko wsiadł do kabiny z kim innym…
Ciebie by nie zabili, Tsuki.
No tak, nie wiedzą, że jestem z tobą.
…nie zostałby tak łatwo złapany.
DINDIN NADAL WALCZY, WYKORZYSTUJĄC TSUKI JAKO TARCZĘ
Oto wartość pracy zespołowej.
Razem zawsze dajemy radę.
- Zawsze bezpiecznie. - Fakt.
Wyrazy współczucia dla Hong-chula, który na chwilę o tym zapomniał.
Żegnaj!
Przykra sprawa.
Masakra.
Kkwachu Hyung wciąż tam jest.
Myślę, że Kkwachu też kogoś zabije.
Trzymasz się?
Tsuki i ja przejechaliśmy.
Do zobaczenia później.
- Kto to? - Nie!
Dex!
Dex? Co z nim?
Co się w ogóle dzieje?
Ktoś wie?
Złapali Jexa.
To Jex.
DEX, A NIE JAKIŚ „JEX”
Nie!
Wyjdź.
- Hyung. - Jeszcze żyję.
- Uważaj. - Myślałem, że umrę, Hyung.
Nie, spokojnie. Idź, wsiadaj na łódź.
Przykro mi, Hyung.
Nie szkodzi.
- Bardzo przykro. - Idź.
Musisz przeżyć.
Uratuj mnie!
Idzie!
Wyjdź. Daruję ci życie.
- Co? - Wysiadaj. Żyjesz.
Wsiadaj na łódź.
- Naprawdę? - Tak.
Uratowałeś mi życie. Kocham cię!
Tak bardzo cię kocham!
SZYBKO UCIEKA JAK NA KOCHAJĄCĄ
Mogę wysiąść?
- Daruję ci życie. Wyjdź. - Dobrze.
Przetrwaj i wejdź na łódź.
Co się dzieje?
WSZYSCY SZYBKO UCIEKAJĄ
- Wyjdź. - Nie!
Ratuj mnie! Proszę, nie!
Nie!
- Wyjdźcie. Pozwalam wam żyć. - Pozwalasz nam?
- Byliście razem? Cholera. - Pozwolisz nam żyć?
- Tsuki, szybko. - Wychodź.
- Daruję wam życie. - Dziękuję.
Tylko przeżyjcie.
- Dziękuję! - Idźcie już.
Ale mi się spać chce.
Myślałeś, że przeżyjesz, Hong-chul?
Taka zła osoba jak ty musi zostać ukarana.
Przestań.
Przestań!
Przepraszam za wózek widłowy.
Kkwachu Hyung nie żyje.
Park Na-rae nie żyje.
Ro Hong-chul nie żyje.
GODZINA 6.55 MINUS 13 STOPNI CELSJUSZA
Ale zimno.
Musimy się pośpieszyć.
Łódź już jest?
Tam, prawda?
- Tam jest! - Tam!
- Jest? - Tam, gdzie byliśmy wczoraj?
- Tam jest łódź! - Tak?
PRZETRWALI
- Ruchy. - Jest łódź!
Jeszcze nie za późno.
DOTARLI RÓWNO O SIÓDMEJ!
Szybko.
Brama się otworzy?
Panie!
- Proszę nam pomóc! - Tutaj!
- Tutaj!
- Proszę pana!
- Kapitanie! - Tutaj!
- Jesteśmy tu! - Ej!
- Co z nimi? - Tutaj!
- Nie! - Tutaj!
- Tu jesteśmy! - Proszę nas wpuścić!
- Panie! - Kapitanie, tutaj!
STATEK NAZYWA SIĘ „HARMONI”… A MOŻE „HARMONIJKA”?
Nie!
- Co on mówi? - To ta łódź. O co chodzi?
- Tu! - Halo!
- Tu jesteśmy! - Tutaj!
- To ta łódź! - Jacy oni głośni.
- Panie! - Dokąd on idzie?
KAPITAN ICH ZIGNOROWAŁ?
Prosimy!
- Ej! - Zimno nam, wpuść nas!
ŁÓDŹ JEST TUŻ PRZED NIMI, ALE NIE MAJĄ JAK NA NIĄ WSIĄŚĆ
Może wskoczymy do wody?
- To tuż obok. - Myślę, że woda
ma ze trzy metry głębokości.
- Co to? - Lina?
Może rzucimy?
Zamach, rzut i ciągniemy.
- Spróbujmy. - Dawaj.
Dasz radę!
- Rany! - Dobrze!
- Udało się! - Ciągnijcie!
- Mocniej!
Nic z tego!
Ani drgnie!
Si-young, spójrz.
- Dobry pomysł. - Tak.
Zwodujmy to i popłyńmy.
- Do wody. - Taka jakby łódź?
- Tak. - Jedna osoba przejdzie i pociągniemy.
OSTATNIA MISJA WEJŚĆ NA ŁÓDŹ RATUNKOWĄ
WSZYSCY MUSZĄ WEJŚĆ NA POKŁAD NIEZAUWAŻENI PRZEZ KAPITANA
- Przetestuję ją. - Nie.
- Pójdziesz? - Nie mamy czasu.
Przetestuję.
SZEF ZBIERA SIĘ NA ODWAGĘ PO RAZ OSTATNI!
DinDin pierwszy.
Tylko uważaj.
Lecę.
- Ej! - DinDin!
LODOWATA WODA MOŻE WYWOŁAĆ ZAWAŁ
Cholera jasna.
Musimy wyprostować linę.
WAŻNE TEŻ, BY INNI TRZYMALI ZA LINĘ
To działa.
Płynie.
- Jestem! - Dałeś radę!
- Kto następny? - Następny?
Dex, ty pierwszy.
- On mi pomoże. - Ty pomożesz Patricii z DinDinem.
- Ja pierwszy. - Dobra.
Musisz puścić.
Dasz radę wejść?
DEX TEŻ WSZEDŁ
Dobrze jest.
Patricia, może teraz ty?
- Mogę ja? - Tak, przytrzymaj nam linę.
Boję się!
- Co się dzieje? - Nie!
OMAL NIE SPOTKAŁA SIĘ Z LEWIATANEM
- Nic ci nie jest? - Wyciągnijcie ją!
- Trzymasz? - Chciałam do przodu,
ale nie mogłam.
Jesteś cała?
Ja powinienem być ostatni.
- Boję się. - Straszne.
- Tsuki, ty pierwsza. - Śmiało.
Ja pierwsza.
TSUKI IDZIE W ZASTĘPSTWIE PATRICII
Potrzymaj.
Ostrożnie, Tsuki.
- Nie! - Uważaj, Tsuki.
Dasz radę.
USTABILIZOWAŁA!
Tsuki, pociągnij linę.
Dawaj!
Tsuki, jest drabina.
Drabina?
Złap ją za rękę.
O nie.
Czekaj!
O nie. Uważaj!
Strasznie się boję.
Opuść nogę.
O nie.
Straszne.
Złap mnie za rękę.
- Dasz radę, Dex? - Dobrze.
DZIĘKI LIDEROWI TSUKI DAŁA RADĘ
Moja pachwina.
O NIE! NIEDOBRZE!
- Co ty… - Czekaj.
Daj, zabiorę.
Przepraszam.
- Nie chciałam. - To bolało.
Si-young, musimy zdecydować, kto będzie następny.
Ja zostanę. Ty idź, Si-young.
Nie, lepiej ty idź.
ZASTĘPCZYNI POSTANAWIA ZOSTAĆ
Na pewno dasz radę sama?
Lepiej ja niż ty.
- Tak? - Potrzymam ci.
NIE MUSI SIĘ MARTWIĆ
Rozumiem.
Pośpieszcie się!
Dobra, siadajcie.
- Boże! - Siadaj.
OD POCZĄTKU JEST NIESTABILNIE!
Siadaj.
Już?
- Utrzymaj równowagę! - Dobrze.
- Ja to wezmę. - Si-young.
O Boże!
- Mamo! - Szybko!
Nie podoba mi się to!
Woda jest taka słona!
To niebezpieczne.
Jak mam wstać?
Zatrzymaj się i spróbuj wstać.
Muszę wstać? Nie dam rady.
Patricia, spróbuj wstać.
Złapać?
Szybciej, zombie tu są!
ZOMBIE PRZYBIEGŁY!
O nie.
Czekaj.
Czekaj. Jeszcze nie.
- Wstawaj! - Wstań.
Si-young też musi przepłynąć.
Patricia, nie mamy czasu, zombie nadchodzą!
Umrę i tyle!
Nie!
ONI ZARAZ NAPRAWDĘ UMRĄ!
Połóż tu nogę.
Połóż ją tutaj!
- Podnieś nogę wysoko. - Boże!
Boże!
Dex!
Nie!
Patricia!
Mamo!
Co teraz?
Przepraszam.
- Jestem mokra. - Trzymaj się.
Trzymaj się, Patricia.
- To się nie uda. - Nic z tego.
Patricia, wracajmy.
Si-young jest w niebezpieczeństwie!
Nie podoba mi się to!
Zombie…
No nie.
Szybko! Kończy nam się czas!
- Spróbuj wstać. - Nie!
- Spróbujmy. - Nadchodzą zombie.
- Uciekamy. - Czekaj.
- Dasz radę. - Spróbujmy.
- Utrzymuj równowagę. - O rany!
Zostanę potem z traumą!
Patricia, szybko!
- Płyniemy za jednym razem! - Już!
Na raz?
Si-young, szybko! Nie ma czasu. Łódź odpłynie!
Patricia, dasz radę!
Co to za wrzaski?
O NIE! WRZASKI OBUDZIŁY KAPITANA
Ale głośno.
Rety.
- Chodźmy. - Ale…
Dex!
- Trzy osoby? - Na raz?
- Przypłyną na raz? - Hej!
Co wy, do mnie na ryby?
Szukajcie sobie innego kutra!
- Co to ma być? - Co robisz?
- Po co to jest? - Chwila!
Nie rozwiązuj tego!
- Tam są zombie. - Panie!
Płyniemy!
- Zostaw. - Panie!
- Co ty? - Nie rozwiązuj.
Tsuki, ciągnij!
- Panie! - Nie!
- Płyniemy! - Tsuki!
- Zaraz tu będą! - Nie.
Panie!
- Co z wami? - Panie!
To nie łódź rybacka.
Lina się rozwiązała.
Nie ma już liny.
To moja łódź… Panienka uważa, bo wpadnie.
- Chodź tu. - Nie.
Co, do licha?
Kapitanie!
Jak się pan nazywa?
Nie!
Tsuki!
- Chłopaki! Tsuki! - Panie!
- Nie odpływajcie! - Kapitanie!
Prosimy!
Już prawie tam byliśmy!
Draniu cholerny!
Zabierz nas ze sobą!
Ja nawet nie umiem pływać!
Zapamiętam to sobie!
Musicie tu wrócić i nas uratować!
- Wrócimy! - Obiecujemy wrócić!
DinDin!
Znacie współrzędne? Uratujcie nas. Będziemy czekać!
Kurwa mać!
Tam są zombie.
- Zombie… - Co z wami?
Ciągle mówicie o zombie.
Wszędzie teraz są zombie.
Dlatego uciekliśmy na łódź!
Boże.
Co teraz? Nie możemy wrócić.
Co zrobimy?
Co robisz?
W porządku, Patricia. Zajmę się tym.
- Co? - Zaczekaj.
- Co? - Czekaj. Wchodzę.
- Co robisz, Dex? - O nie.
- Dex! - Chodźmy.
Co on taki chojrak?
- Jesteś cały? - Tak.
Płyniemy.
- Na pewno? - Tak.
Nic mi nie jest.
TEMPERATURA MINUS 13 STOPNI, ALE NIE MAJĄ INNEGO WYJŚCIA
Zejdźmy z tego, tylko szybko.
W górę.
Nic ci nie jest?
W KOŃCU MUSIELI WRÓCIĆ
CAŁĄ TRÓJKĄ
PORZUCENI NA LĄDZIE
POZOSTALI SAMI
OCALENI ZNÓW ZOSTALI ROZDZIELENI
- Trzeba ich zabrać! - Prosimy.
- Zostaw mnie! - Proszę.
- Proszę zawrócić! - Zaraz!
Nie widziałeś pan tych zombie?
Jakich w ogóle zombie?
Nie wie pan?
A skąd? Wracam po tygodniowym połowie.
- On nic nie wie. - No.
Jakie niby zombie? Czemu miałbym po nich płynąć?
Wpuścić jakieś zombie?
- Za panem! - Co?
- Panie! - Za panem!
- Za tobą! - No nie wierzę!
Jesteś z nimi?
Czemu ciągle wsiadasz? To nie twoja łódź!
KAPITAN JEST BARDZO SILNY!
Patrzcie, co się przez was stało.
- Wszyscy chcą wsiąść. - Ale…
Psia mać.
To było zombie, nie?
To było zombie?
A ten facet skąd ma tyle siły?
Co nie?
Jest bardzo silny.
Widzę.
Z nim będziemy bezpieczni.
- Na razie nic nie mówmy. - Tak sądzisz?
Przetrwaliśmy.
Wrócimy po nich później.
POSTANOWILI MILCZEĆ
Co jest?
Przedostaną się.
Chwila.
Co robimy?
A tak trudno było tu uciec!
- Co? - Co to?
- Co to jest?
Autobus!
Tutaj. Tędy!
- Tutaj! - Halo!
- Tutaj! - Tu jesteśmy!
Ej!
- Proszę, otwórzcie drzwi! - Drzwi!
Chodźmy!
Wsiadajcie.
Ruchy.
Wsiadaj.
Rety, ale było…
O rany.
Pasażerowie.
Tylko oni przeżyli?
Wybaczcie spóźnienie.
Kim Sal-man, prawda?
- Słucham? - Czołem.
Jesteś od Sal-mana?
- Sal-mana? - Sal-mana?
Chyba o tym mówił ten dziennikarz.
- Co? - Dziennikarz…
O tym autobusie.
A nie o łodzi?
No ale…
- Co to za łódź? - Gdzie oni są?
Czyli autobus to ratunek?
WSPÓŁRZĘDNE OD KIM SAL-MANA
WSKAZYWAŁY AUTOBUS?
Hej, młodziaki!
Chodźcie.
- Tak? - No…
Przemyślałem sprawę.
Macie, zakładajcie.
Tak, załóżcie.
- Proszę. - Ja też?
Załóż.
Dobrze.
Właśnie tak.
TO NIE TA ŁÓDŹ!
Pasują idealnie.
Chodźmy na ryby
Zaraz.
- Co? - Dziennikarz Kim Sal-man…
Kim Sal-man?
- Tak. - Tak.
Kto to taki ten Kim Sal-man?
Skąd mam go niby znać?
A nie znasz pan?
Nie znam.
Świetnie. Chodźmy!
Fajne ludziska.
Niemożliwe.
Wsiedliśmy na złą łódź?
Proszę…
Muszę odetchnąć.
O mało nie zginęliśmy.
Możemy jechać.
- Proszę jechać gdziekolwiek. - Tak.
- Jak najszybciej. - Dziękuję.
Przetrwaliśmy.
- Byle nie tutaj… - Panie.
Dokąd jedziemy?
Wjedzie pan w ocean.
- Panie! - Co jest?
Zapnę pasy.
Kierowco!
Chwila!
Co jest?
To nie jest taki zwykły autobus?
OTO
PRAWDZIWA
ŁÓDŹ RATUNKOWA
Nigdy takim czymś nie płynęłam.
- Nigdy tego nie widziałam. - Panie.
Ale super.
Boże.
- Udało się! - Płyniemy.
- Co? Nie toniemy? - Jesteśmy cali!
- Żyjemy! - Żyjemy!
- Koniec! - Pa!
- Dobra robota. - Płyniemy!
Co za wzruszenie.
Omal nie zginęliśmy.
A co z Hong-chulem, Na-rae i Kkwachu?
- Przykro mi. - Szkoda, że ich tu nie ma.
Ale powiedz,
co ty się tak chwiałaś?
WRESZCIE MOGŁA JĄ SPYTAĆ!
- Co z tobą? - No…
Nie mogłam się utrzymać.
Byłam na ciebie strasznie wkurzona.
- Ale dzięki tobie mamy autobus. - Wiesz…
- Tym razem nam się udało. - Czułam się okropnie.
TAKIE JEST ŻYCIE
Mamy szczęście.
Ale do kogo wsiedli DinDin i Tsuki?
Bo ja wiem?
KIM SAL-MAN
Już po nas.
„Tuńczyk nad Atlantykiem”?
Tak się nazywa? „Nad Atlantykiem”?
- Nie. - „Tuńczyk”?
Musimy złapać maguro.
- „Maguro”, jak tuńczyk. - Maguro?
My?
Mamy przerąbane.
„Nad Atlantykiem”…
Od wybuchu epidemii zombie minęło 61 godzin.
Lee Si-young,
Patricia,
Dex,
Tsuki
i DinDin przeżyli.
ROK PÓŹNIEJ
Zjedz to.
Wszystko.
Ale czadowo.
ZOMBIEVERSE
Napisy: Cezary Kucharski