Tchórze!
Chcecie pogadać? Chodźcie!
WIEDZĄ, GDZIE UKRYWA SIĘ HONG-CHUL
Pokój 201.
Defconn.
Pusto.
Pusto?
Znalazłem jego kapelusz.
- Kapelusz? - Serio?
Hong-chul!
Widzę kapelusz.
To właściwy pokój?
Jest na piętrze.
Defconn.
HONG-CHUL USŁYSZAŁ DEFCONNA
Teraz, Hee-kwan.
Tchórze.
Na wszelki wypadek.
To co, tędy?
Przemieszcza się?
Co teraz?
WZIĘŁA KIJ
A to co?
Założymy mu to na głowę.
Zrobimy to razem.
Tym odepchniemy zombie.
Stawimy im czoła.
SI-YOUNG WYPOWIADA WOJNĘ
O rety.
No cóż.
Nie widziałam jeszcze zombiaka z bliska.
Hej, ty!
Wyłaź!
Pokaż się, draniu!
Spójrz.
O rety.
DZIESIĄTY RAZ TO MÓWI
Pokaż się!
Nie boję się, wyłaź!
- Wyjdź! - Pokaż się!
DINDIN ZBLIŻA SIĘ DO INNEGO POKOJU
No nie!
Szlag.
Kurde!
Ożeż.
Wyłaź!
Szybko, tutaj! O nie.
KOLEJNY LESZCZ NA DACHU
- O nie! - Pokaż się!
Widzę zombie.
Wyjdź!
Chodź!
OSTROŻNIE! WŁAŚCICIEL NIEWIELE WIDZI
Chodź tu!
Hej.
Chodź na górę.
Załóżmy mu to.
Chodź!
Na górę!
Szybko!
Idzie tu!
- Idzie! - O nie!
Prędko!
Idzie! Zamknij drzwi!
Ale szybki!
Masakra!
Si-young!
Co on taki szybki?
Gdzie Si-young?
Wbiegła do pokoju.
- Serio? - Nie, Si-young!
Jestem na parterze.
Trzymaj się z przodu.
Jedzonko już idzie.
MYSZKA DINDIN SIĘ NIE PODDAJE
Poddajcie się już.
I odejdźcie.
Rozejrzyjmy się po parterze.
Sprawdzimy po kolei.
Pokój 103 sprawdziliśmy.
Idzie, chodźcie.
Idzie. Tsuki!
Reaguje na rzeczy na podłodze.
Na podłodze?
To Hong-chul!
- Z prawej. - To on.
- Ojej. - Ty draniu!
Cholera.
Ty…
O nie, to Yoo Hee-kwan!
WRESZCIE SPOTYKA DINDINA
- Hee-kwan! - Nie!
Chodź i walcz!
Si-young, zamknij drzwi.
Hee-kwan!
Przywitaj się!
- Buzia szeroko. - Ugryź mnie!
DinDin jest z lewej.
- Na górę. - On cię zabił.
Hee-kwan, to on, pamiętasz?
Ugryź go!
Podejdź!
Na górę!
Szybko!
JAKO ZOMBIE JESZCZE TAK NIE OBERWAŁ
Na górę!
Si-young, skacz!
- Ty draniu! - Uciekł!
Co zrobimy?
- DinDin, łap go! - Szybko, łap!
Ty!
Draniu jeden!
Zabiję cię.
Ale fajna zabawa.
Co wy robicie?
- Mają go! - Tak?
- Hej, Hong-chul! - Hong-chul!
Hee-kwan.
Zjedzmy coś, Hee-kwan.
Hee-kwan?
- Idzie? - Hee-kwan?
TYCH NA DACHU CZEKA KARA
Co idzie?
Masakra.
To Hee-kwan!
O co chodzi?
- Szok. - To on.
Defconn, uważaj.
- Nie, Si-young. - Serio.
Taki był plan. Gazu.
ICH TEŻ CZEKA KARA
Spokojnie.
ŚWIATŁO ICH UJAWNIA
KTO NIE WYTRZYMA I PODNIESIE NOGI, ZOSTANIE ZŁAPANY!
KTO PODNIESIE NOGI, PONIESIE KRWAWĄ KARĘ
JATKA NA DACHU: STÓJCIE BEZ RUCHU
WŁAŚCICIEL SIĘ CZOŁGA I WYPATRUJE RUCHU
HEE-KWAN NIE POPUŚCI UCIEKINIEROM
CIĘŻKO DYSZY
NIE REAGUJE NA DŹWIĘK
ZACISKA ZĘBY I TWARDO STOI
DŹWIGAJĄ CHWYCONE W POŚPIECHU PRZEDMIOTY
Z CZASEM BĘDZIE TRUDNIEJ
ZACZYNAJĄ ŻAŁOWAĆ
MINĘŁO 5 MINUT
NADCHODZI KOLEJNE ZAGROŻENIE
PRZY TAEYEON LĄDUJE KURCZAK
NAWET NIE POWIEDZIAŁA „O RETY”
MINĘŁO 10 MINUT
BŁYSK SPRAWIŁ, ŻE DWIE OSOBY SIĘ RUSZYŁY
DEFCONN
I TSUKI
KTO PIERWSZY UNIESIE STOPY, ZOSTANIE POŚWIĘCONY
Jesteśmy!
Nie mieliśmy wyboru.
- Co? - Musimy iść.
- Właź. - Nie mogę.
Czy ja umrę?
Gdzie Tsuki?
Co z Tsuki?
Tsuki…
Hej!
Dłużej nie dam rady!
Tsuki!
O nie, Tsuki!
- Hej! - Hee-Kwan!
Ja tylko…
Giń!
Hee-kwan!
Nie, Hee-kwan!
- Tsuki! - Nie!
- Idziemy!
Tsuki!
DZIEŃ PÓŹNIEJ
Za przyprowadzenie osób z przeciwciałami
do kliniki w Seulu można otrzymać pięć miliardów wonów.
Gwarantujemy także zakwaterowanie.
WIOZĄ HONG-CHULA DO SEULU
PRZEŻYLI
To koniec.
Wszyscy są wyczerpani.
Cicho bądź.
Jestem zły, bo Tsuki tu nie ma.
Zawsze koło mnie siedziała.
Tsuki.
Udało się.
Jedź główną drogą.
Tu strasznie trzęsie.
Główną jest bezpieczniej.
Cicho bądź.
Dobrze się bawisz?
- Przez ciebie zginęli ludzie. - Nie ciesz się.
Taką mam twarz.
Wiesz, ile osób zginęło?
Trzeba było go zabić,
jak mówił Defconn.
Mówiłem.
- Sprowadziłeś Hee-kwana? - Tak.
To on zabił Tsuki?
Ugryzł ją.
Nie wiedziałem.
Nie chciałem.
Nie miałem o niczym pojęcia.
To twoja wina.
Co innego, gdyby to był inny zombie.
Jak mogłeś? Byli przyjaciółmi.
Płakał, gdy ją gryzł.
Normalnie zalewał się łzami.
Tsuki i Tae-hun…
- Urzędnik? - Tae-hun?
Seon-tae!
Seon-tae, nie Tae-hun!
Co, Tae-hun?
Nigdy go nie akceptowała.
Seon-tae tyle dla nas znaczył!
Jak możesz?
SÓL NA RANY UMARLAKA
Eun-bi żyje, ale Seon-tae nie.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Zostałaś sama, Eun-bi?
Mojego agenta pogryzły.
Ale przynajmniej nie mam już występów.
WCALE NIE CHCIAŁA WYSTĘPOWAĆ
Byłaś wyczerpana?
Napracowałaś się.
NIE ZAROBIŁA, ALE JEST SZCZĘŚLIWA.
Lepiej by nam było bez niego.
Tylu już zginęło.
Nie możemy ryzykować.
Zabierzmy go ze sobą. Nawet jeśli go potną,
ważne, że opracują szczepionkę.
Tak wynagrodzimy umarłym ten los.
I można umierać.
Dzięki szczepionce Tsuki i reszta znów będą ludźmi?
- Ocalimy ich. - Oczywiście.
DinDin, ile jeszcze?
Trzy, cztery godziny.
Aż tyle?
Zwiążmy go.
- Musimy dotrzeć do kliniki. - Tak.
Ale…
Nie powinienem tego mówić.
Trochę wypiłem i muszę do kibelka.
- Co? - Do kibla.
Po tym wszystkim?
Mamy tu toaletę.
Zombie też sikają?
Długo już trzymam.
Otwórz.
Zaraz będzie parking.
- Parking? - Tam staniemy.
Lepiej nie. Nie można mu ufać.
Jeśli się tam zatrzymamy,
poszukamy jedzenia.
Nie mamy co jeść.
Fakt, potrzebujemy jedzenia.
Ta toaleta mnie martwi.
- Pójdzie do męskiej. - Ja z nim pójdę, też muszę.
- Ja też. - Jeden złapie lewą rękę,
drugi prawą.
Przywiążecie się.
Z dwóch stron?
W ten sposób?
- Muszę go trzymać. - Ktoś ci potrzyma.
Wyjmiesz?
Mnie to nie przeszkadza.
- Chcecie tego? - Czego?
- Jest spoko? - Tak.
Przywiążecie się do jego rąk i…
Dasz radę.
- Potrzymasz sobie tym. - Właśnie.
Jak skończy,
założycie mu spodnie.
Po co tak o niego dbać?
Dacie mi ciepłe ciuchy?
- Ciuchy? - Zimno mi.
- Zombie? - Po co zombie ciuchy?
Rozbierzemy cię i tyle.
- Nie potrzebujesz ciuchów. - Dość.
Jest zimno.
Zmień koszulę na mniej pstrokatą.
Mamy jakieś?
Sprawdź tam.
Jesteśmy.
PARKING MONGIL
Jesteśmy.
Dobrze prowadzisz.
CICHY PARKING NA OBRZEŻACH SEULU
Parking.
- Dla podróżnych. - Tak.
Mają przekąski ryżowe!
NA SZCZĘŚCIE PEŁNO TU ZAPASÓW
Przecież mi go dotkniecie.
Nie róbcie tego, o co prosi.
- To pułapki. - Jasne.
- Nawet mu nie strzepujcie. - Dobra.
Skąd to czepialstwo?
To też?
Gdzie toaleta?
Tam.
Przegięcie.
Nie mamy wyboru.
- W porządku? - Tak.
NIE UNIKNĄ DOTYKU
Idziemy.
Ja mam to gdzieś.
Wiecie, że idę na całość.
Nie będę się hamował.
ZADANIE: POMOC Z JEDYNKĄ
Już żałuję.
Sami się zgodziliście.
Mam to gdzieś.
Nie mam czego się wstydzić.
Nie rozwiążecie mnie?
Na pewno?
Robię to.
- Dotknąłeś! - Czekaj.
Są za blisko.
- Moment. - Moja ręka!
Opuścimy ci spodnie.
Czekaj, po kolei.
Jak to zrobić?
NAPRAWDĘ TO ZROBI
Tak nie można.
Czekaj, polejesz mi po ręce.
No czekaj.
Chrzanić to.
No dawaj!
Co się dzieje?
MUSIAŁ SPOJRZEĆ
Co to jest?
Co to?
5 MIN WCZEŚNIEJ PRZEBIERAŁ SIĘ
Jak prawdziwy.
Nie widać różnicy.
Ale się zdziwią, jak to wyciągnę.
PODŁOŻYŁ PISTOLET NA WODĘ
WYGLĄDAJĄCY JAK TRĄBA SŁONIA
Nie rób tego!
DALI SIĘ NABRAĆ
Naprawdę to robi.
Nie rozwiążecie mnie?
Serio?
PODPUSZCZA ICH
Zrobić to?
Zrobić to czy nie?
Moment.
LECI!
Jak chcecie.
Co to jest?
- Chciałeś. - Olałeś mnie.
TRYSKA HERBATĄ JĘCZMIENNĄ
Hej!
Nie zbliżaj się!
Co jest?
Mamo!
Co to?
Co to jest?
Czemu…
Czemu mnie trzymasz?
NIE ODCINAJ TRĄBY
Co to jest? Rany.
Nie odwiążecie?
Co to za chory program?
PROGRAM? NAPRAWDĘ NIE OGARNIA
Co się dzieje?
Mam całą mokrą dłoń.
Po co ja tu przylazłem?
BRAWO! NIE PUŚCILI GO
Przerażające.
- Co ty robisz? - Muszę strząsnąć.
- Pogięło cię? - No muszę.
Wielkości pięści!
Koleś.
Rany, kawał zaganiacza.
- No nie? - Wystarczy.
HERBATA SIĘ SKOŃCZYŁA
Jak on celował? Spodnie mi olał.
Cały jestem mokry.
ZADANIE: POMÓC Z JEDYNKĄ
Chłopaki.
- Nie wytrzymam. - Co?
Muszę na dwójkę.
Co?
TRZEBA JESZCZE ZRZUCIĆ BALAST
- Nie. - Muszę.
Chodźmy stąd.
Poważnie, nie dam rady.
Nie ma wyjścia.
AKURAT JEST WOLNA KABINA
- Idziemy. - Rozwiążcie.
- Nie. - Możecie patrzeć.
Wychodzimy.
- Ale ja muszę. - Nie.
- Tylko raz. - Nie.
- Jak tam wejść? - Ale kloc.
Nie utrzymam.
Sami widzieliście.
Rozwiążcie mnie na moment.
RESZTA SIĘ WKURZY
Dobra, chodźmy.
NIE MOŻNA GO ROZWIĄZAĆ
Idź tam. Sung-jae, tutaj.
Musimy?
ZADANIE: POMÓC Z DWÓJKĄ
PRZYDAŁOBY SIĘ W TOALECIE
Si-young, co ty…
- Pasek. - Pasek?
Możemy je tłuc.
Sporo tu rzeczy.
NIE WIEDZĄ O TOALECIE I SZUKAJĄ
Hej!
Tsuki, wszystko gra?
KAKTUS NIC NIE POWIE
Chodźcie.
Wrzućcie monety.
Wymiatam w to.
Co knuje Hong-chul?
Powinni już wyjść.
Mam ściągnąć gacie?
Czekaj.
Unieś.
Coś słyszę.
Zombie się podciera.
Sprawdzisz?
Jest groźnie.
Wystraszyłem się.
Ale mnie nastraszył.
TROCHĘ TU POSIEDZĄ
Mam pomysł.
Pomogę.
Rób swoje.
- Zrobisz, jak pójdą. - Poszedł?
Czegoś dotknąłem.
- Ejże. - Czemu…
Po co ci tam moja ręka?
Rozwiąż mnie!
Zaraz się rozpłaczę.
Podaj papier.
Tutaj jest.
Nie ma papieru.
Nie ma.
Pewnie jest obok.
- Szlag. - Przynieś rolkę.
To nie wystarczy.
ZADANIE: ZNALEŹĆ COŚ DO PODTARCIA
Byle dużo.
- Sprawdzasz obok? - Daj.
Wystraszyłeś mnie.
Co jest? Boję się.
Wszedł z powrotem.
- Masz. - Brzuch mnie boli.
Widzisz?
Ma przerwę na dwójeczkę.
ZOMBIE Z ZATWARDZENIEM TRZYMA PAPIER
- Jest papier. - Tak?
Tak.
Zombie go trzyma. Wezmę go.
- Jak? - Co za gość.
Potrząsnę, wstań.
- Widzisz? - Trzymam.
- Ma w ręce. - Tak.
Fajny kapelusz.
ZDOBYŁ KAPELUSZ I DWA LISTKI PAPIERU
Mamy papier.
- Nie wystarczy? - A jak?
Będę wycierał do krwi.
NABAWI SIĘ PRZETOKI ODBYTU
UBRUDZIŁ KIJ?
On ma kał na dłoni!
O nie, kupa!
Przesrane.
Co to?
To kał!
- Co teraz? - Czekaj.
Wychodzimy?
Od tego smrodu bardziej mi się chce.
Co to?
NA SZCZĘŚCIE TO TYLKO CZEKOLADA
Złapałem go za spodnie.
Sekundkę.
Chłopaki!
Nasz kij!
Złamał się.
Ubrudzisz mnie.
Dasz radę czy ja mam to zrobić?
- Mam. - Tak?
Czekaj.
Wystraszyłem się!
Mam ręce w kupie!
O nie!
- Ohyda! - Całe ręce!
- Chcecie tego? - Czego?
POWOLI ZACZYNA ŻAŁOWAĆ
Co mam robić?
GRATKA DLA MIŁOŚNIKA CZEKOLADY
Jesteś okropny!
No weź! Musiałeś nas tym umazać?
Dobra, gotów.
Śmiało.
Czekaj.
Po kiego tak się wystroiliście?
Potrzebne ci te okulary?
Możliwe.
Proszę, to prezent od serca. Chrome Hearts.
Sae-ho często to nosi.
TE OKULARY PRZEŻYŁY NIEJEDNO
ZARAZ BĘDĄ CAŁE W CZEKOLADZIE!
POŚWIĘCIŁ TWARZ DLA OKULARÓW
Poszło, spłucz.
Poszło?
Wodą.
To kupa.
Jest kupa.
Co?
NA SZCZĘŚCIE PRZYLECIAŁ PAPIER
- Tak! - Wreszcie.
- Udało się. - Brawo.
Papier jest osrany.
Co teraz?
Cały jestem brudny.
Twoja twarz.
Za dużo tego kupska.
Muszę się przebrać.
- Zrobiłeś? - Jeszcze raz.
Jeszcze raz.
Ohyda!
Co jest? To Hong-chul?
Seon-tae, przepracowany urzędnik,
ocalił Eun-bi.
Będzie z nami aż do końca.
POŻEGNANIE
Dotrzymamy
tej obietnicy.
Tak mi przykro.
Co lubiła Tsuki?
Tsuki. Sake.
Lubiła sake, dajmy jej sikhye.
SŁODKOŚCI TU NIE POMOGĄ
Tęsknię za tobą.
Nasza kochana Tsuki.
Kim Seon-tae.
- Już. - Już lepiej było nic nie robić.
Seon-tae!
UROCZYSTOŚĆ PRZYNIOSŁA SKUTKI
Przepraszamy, Seon-tae!
Jest zły!
Seon-tae!
Czemu tyle tam siedzą?
Co robią?
Zdążyłby postawić klocka.
TO PRAWDA! TERAZ UCIEKAJĄ
Nie podchodź.
Spokojnie, kolego.
W porządku.
Idź się umyć.
- Co ja mam na twarzy? - Umyj się.
Zamknij drzwi.
- Coś nie tak. - Sung-jae!
- Tak? - Co jest?
Nie wchodź!
Nie zbliżaj się!
- Ugryzł cię? - Nie.
Jestem cały w kale.
Nie kłam!
- Poważnie. - Co?
Nie zbliżajcie się.
Co się stało?
TRZEBA SIĘ PRZEBRAĆ
- I jak? - Za krótkie.
Crop topy są modne.
Jesteś Jinsung, ten piosenkarz?
Jesteś Jinsung.
Czy to był…
Jakoś się doszorowałem.
SZYBKO ZAAKCEPTOWAŁ NOWY STYL
Dobrze wyglądasz.
W drogę.
Sung-jae, jesteśmy coraz bliżej.
Za blisko.
ZADANIE UKOŃCZONE
Prawie jesteśmy.
Zbliżamy się do Seulu!
Co?
Co jest?
- O co chodzi? - Co?
Droga zamknięta.
To wjazd?
Nie wjedziemy.
- Mówiłem. - I nic?
Pojedź jak najdalej.
Wysiadka.
- Hej. - Nie wjedziemy.
Mamy kłopot.
Co się stało?
Co za chaos.
NARESZCIE WIDZĄ NA WŁASNE OCZY, CO SIĘ DZIEJE W SEULU
A to co?
Wszystko płonie.
Nie wjedziemy.
Wszystko zniszczone.
Po co tam się pchać?
- Niech idzie kilkoro. - Tak.
Nie, to za mało.
Jeśli on chce, to nie.
Idziemy wszyscy.
Daj rękę.
Chodźmy.
Mówię wam, to bez sensu.
Prawda?
Nie.
Wszystko się jara.
Mam złe przeczucia.
Coś tu dziwnie pachnie.
Widzę dym.
Może chodźmy wolniej.
Nie uciekaj, bo cię dorwę.
- Ani się waż. - To piekło.
Coś tu jest napisane.
„Pełny lockdown”.
Wszystko w ruinie.
Nie ma przejścia.
Nie przejdziemy.
Możemy wejść tamtędy.
Co?
Awaryjny tunel.
ZNALEŹLI TUNEL
Pójdę pierwszy i wam pomogę.
Szybki jest.
Łap.
Ja nie idę.
- Właź. - Moment.
Pospiesz się.
Nie szczyp mnie.
Dobra.
Chodź.
Właź, Dex.
Tędy?
Tu nie wolno.
WSTĘP WZBRONIONY
- Tędy? - To schron.
Chodźmy przodem.
Cóż…
Właź.
Do środka.
Przejdziemy tędy?
Widzę ślady.
Chyba jest przejście.
Pierwszy raz idę takim tunelem.
A ty co?
Cicho bądź!
Co jest?
Hej.
Widzicie coś?
Czemu tu tak jasno?
Chyba tu mieszkają.
Co tu robią ci ludzie?
Masa ludzi.
OCALALI UKRYLI SIĘ NA STACJI METRA
Ludzie…
Oni są związani.
Kiepsko wyglądają.
- Dzień dobry. - Co tu…
Co to za miejsce?
Tymczasowy schron.
- Schron? - Tak.
Tymczasowy schron.
Mieliśmy problemy,
więc nas nie wpuścili.
- Serio? - Tak.
To pewnie im odmówiono wstępu.
Ona jest ugryziona?
Czerwona jakaś.
Moment.
Jest ugryziona?
To zombie! Jest ugryziona.
Nie przemieniła się?
- Jeszcze nie. - Patrzcie.
Tam jest dziecko.
SĄ TU ZARAŻENI PRZED PRZEMIANĄ
Tu jest pełno zarażonych.
- O rety. - On ma już objawy.
NIEKTÓRZY JUŻ SIĘ PRZEMIENIAJĄ
Źle trafiliśmy?
TYMCZASOWY SCHRON DLA TYCH, KTÓRZY NIE MOGLI WEJŚĆ
- Tutaj… - O co chodzi?
Są tu zombie i ludzie.
Niebezpieczne miejsce.
Jak się tu znaleźliśmy?
Już dobrze, skarbie.
Wszystko gra?
Co jest?
Schowaj się.
Mam dość tych przeklętych zombiaków!
Zachowuje się tak, bo się przemienia.
Chwileczkę.
Przepraszam!
Myślisz tylko o sobie.
Tu są ludzie, którzy nie mogli się schronić.
Może to i rodzina, ale co z innymi?
Musimy się pozbyć zombie.
Uspokój się.
A gdyby to byli wasi bliscy?
- Spokojnie. - A my co, psy?
- Tak można? - Spokojnie.
Dlaczego tak mówisz?
Nie masz nic przeciwko?
Możemy zginąć!
Jeszcze żyjemy, spokojnie.
Tu są i ludzie, i zombie!
Zombie są tu, a ludzie tam.
O nie.
NIE MOGĄ PORZUCIĆ ZARAŻONYCH BLISKICH
Cicho bądź!
Ejże!
INNI BOJĄ SIĘ ZOMBIE
Wszystko rozumiem, ale nie obrażajmy ich.
To ich krewni.
Krewni? To zombie.
To już nie ludzie.
Ponoć ktoś ma przeciwciała.
- Przeciwciała? - Tak.
- Czekamy. - Co?
Jedna osoba na dwa i pół miliona?
Szukają kogoś takiego.
WSZYSCY JUŻ WIEDZĄ O OSOBIE WARTEJ 5 MILIARDÓW
Chodź.
Mogą to zobaczyć.
Odwiążmy go.
To niemożliwe.
Widzisz, Dex?
Nie.
Nic nie widać.
Za samo wskazanie miejsca dają 50 milionów.
A jeśli go przyprowadzimy…
- Cicho. - Pięć miliardów, jak w totka.
Ci ludzie cię zabiją.
Chodźmy tam.
Rozerwą cię na strzępy.
Rzucą się.
Sprzedadzą cię w kawałkach.
MUSZĄ UWAŻAĆ, ŻEBY GO NIE UJAWNIĆ
Defconn, tam. Judocy…
- Judocy? - Bliźniaki.
ZNAJOME TWARZE
Wszystko gra?
- Bliźniaki Cho! - DinDin!
Cho Jun-ho i Jun-hyun.
Cześć.
OBAJ REPREZENTOWALI KOREĘ, JUN-HO ZDOBYŁ BRĄZOWY MEDAL
DinDin, to ty.
Też tu trafiliście.
NIE MOŻE UKRYĆ SMUTKU
Po drodze walczyliśmy z zombie.
Ugryzł was? Trzeba było nim rzucić.
Rzuciliśmy, ale się bronił.
On go dusił,
a zombiak go capnął w rękę.
Nie ruszaj się.
Założył mu blokadę przez usta.
Ciebie też ugryzie.
Niby czemu?
Twojego brata ugryzł.
Ja miałem brązowy medal w Londynie.
On nie.
Dlatego go ugryzł.
DOSTAŁ WIRUSA ZAMIAST MEDALU
Zmieni się w bardzo silne zombie.
Będzie groźnie.
Mamy to samo nazwisko.
Opamiętał się.
REAKCJA NA KREWNEGO
Pochodzimy z jednego klanu.
Changnyeong Cho. Jest wyżej.
Trochę szacunku.
Przywitaj się.
ZARAŻONY, ALE KULTURALNY
Proszę.
EUN-BI DZIELI SIĘ JEDZENIEM
O rety.
Przyprowadziłaś ją tu po ugryzieniu?
Nie mogłam jej zostawić.
Dziecko.
Masz co jeść?
- Rety. - Dziękuję.
Proszę, zjedz.
Dziękuję.
Masz serce równie piękne co twarz.
ZACZYNA WĄTPIĆ
O nie.
MUSZĄ SIĘ WYDOSTAĆ ZE SCHRONU
Chodźmy tędy.
Si-young, wynośmy się stąd.
Wkrótce.
Spytajmy.
Dzień dobry.
Ile ma lat?
- Dziesięć. - Dziesięć?
Gdzie jej mama?
Nie zobaczę już mamusi?
PO CO PYTAŁA?
Atmosfera jest…
Jest kiepsko.
Nie zbliżajcie się do zombie.
Kilka razy dziennie im odbija.
Wiecie, jak stąd wyjść?
Chcieliśmy poszukać wyjścia.
Ciągle słychać jakby metro.
- Tak. - Też słyszałam.
Słyszałam metro.
Czekajcie.
A co?
Metro wciąż działa.
Słyszę.
Metro działa?
Nie słyszałaś?
No faktycznie.
Metro tu jeździ?
Słyszę ten dźwięk z sześć razy dziennie.
NOWE INFORMACJE
Zgaduję, że to metro.
Popytamy.
Tak, metro chyba jeździ.
STACJA METRA POŚRODKU KATASTROFY
PRZEJEŻDŻA TĘDY AWARYJNY POCIĄG
Dwie.
- Dwie? - Jedna.
- Tu dwie.
HAŁAŚLIWA GRUPA NIEZARAŻONYCH
- No weź. - Sam widziałeś.
- Czemu nie słuchacie? - Nigdy.
Co robicie?
Gramy. Bo co tu robić?
Jak się w to gra?
To gra w skorupki.
Jun-pyo?
- Co ty… - Cześć.
Jak się tu znalazłeś?
Czołem.
GRĘ PROWADZI MAGIK KIM JUN-PYO
To zawodowiec.
O rany!
Zwycięzca to bierze?
- Tak. - A jak przegra?
Z NUDÓW GRAJĄ W SKORUPKI
Mają alkohol. Soju!
I to całkiem sporo.
COŚ TU MOŻNA WYGRAĆ
- Trzeba odgadnąć liczbę kulek. - Dobra.
Schowam je pojedynczo.
Po jednej.
Wystarczy zgadnąć, ile ich jest.
Wszystkie trzy.
- Nie, dwie. - Trzy.
- Trzy? - Trzy?
Są dwie.
No to trzy.
Uważaj.
Co?
KTOŚ WYGRAŁ
- Mamy się czym dzielić. - Tak.
To ostrość dynamiczna.
OCZAROWANI
Dex, ty masz dobry wzrok.
Spróbuję.
Dam radę.
To będzie walka.
Masz.
Dex, skup się. To zawodowiec.
- Czwórka karo. - Czwórka karo?
Wezmę to.
Łatwizna.
Rozłożę karty i potasuję.
Proste.
A teraz…
Co to było?
Zgadnij, gdzie jest karta.
- Zgubiłem się. - Gdzie?
Tutaj.
- Cholera. - Co?
Jak to?
DALI SIĘ OGRAĆ W BIAŁY DZIEŃ
Od razu mówiłem, że to zły pomysł.
- To pierwszy raz. - Jeszcze raz.
W tym cię nie ugryzą.
Kombinezon nietykalności.
OSZALAŁ, ODDAJE BEZCENNĄ PIANKĘ
Jedziemy!
Dalej!
- Słuchaj intuicji. - Oszaleli.
- Pojedynczo. - Dobra.
Co?
Co jest?
Moment.
JUŻ PRZEGRALI
To musi być ta.
Jedziemy, to ta!
Nie!
- Odwróć wszystkie. - Która to?
Mówiłem!
Eun-bi wymiata.
OBERWIE, JEŚLI SI-YOUNG SIĘ DOWIE
Jun-pyo.
Może o to?
JUŻ PRZEGINA
A teraz tak.
I tak.
- Gdzie? - Tutaj.
Na końcu.
- Co? - Mówiłem.
NAJLEPIEJ SIĘ PODDAĆ
Dlaczego to robisz?
Jak możesz? Oddawaj fanty.
Trzeba ryzykować.
Grajcie, aż się uda.
- Informacje? - Tak.
No to coś mamy.
Zostaw mnie! Na pomoc!
Zostaw!
ZARAŻONY OSZALAŁ
- Uspokój się. - Masakra.
Jak nie umiesz go opanować, to go zabij!
Tu jest dziecko.
Oszalał?
Boimy się!
DEX WKRACZA?
Pospieszmy się.
NIE! WKRACZA DO GRY
Rób, co musisz. Dalej.
Dasz radę.
- Dobrze! - Załatw go!
Jak można stąd wyjść?
SZUKAJĄ DALEJ
Nie ma wyjścia.
Gdzie znajdziemy wyjście?
Stamtąd dobiega hałas.
Czy jeździ tu metro?
Słychać hałas. Też go słyszeliśmy.
Jak możemy się dostać do metra?
Cóż…
OKRADZIONY WYTWARZA BROŃ
Wszyscy są padnięci.
Jesteście.
Co jest?
Co się stało?
Coś się kroi.
Znaleźliśmy metro.
- Metro? - Metro.
- Sprawne. - Metro?
Tory metra.
CENNE INFORMACJE
- To ważne informacje. - Powiesz nam?
PRZERAŻAJĄCY WZROK SI-YOUNG
Z tyłu są drzwi.
Wyjdźcie nimi i idźcie przed siebie.
Coś tam znajdziecie.
Schody.
Co to?
Ciemno tu.
Ciemno jest.
Co to?
Widzę tory!
Tory metra.
Słyszeliśmy je.
Słyszę!
Słyszę metro!
- Słyszę. - Jedzie.
Podmuch!
Jedzie!
Tak!
Metro działa!
Jest tu metro!
Eun-bi!
Byli tam ludzie?
Nie było jak sprawdzić.
Nie wiadomo.
I tak za szybko jedzie.
Jak często jeździ?
Ciszej, bo usłyszą.
Nie wypada im powiedzieć?
Nie, bo zombie też pojadą.
NIE ZNALEŹLI STACJI
Najlepiej stąd odejść.
- Nic nie mówiąc? - Tak.
Jeśli nagle stąd wyjdziemy,
domyślą się.
Zaczekajmy, aż będzie ciszej.
Tak, zaczekajmy.
Odpocznijmy.
- Bo zauważą. - Zjedzmy coś.
Konam z głodu.
Dzięki, DinDin.
ŁAGODNE? W TEJ SYTUACJI MOŻNA
Pycha.
Nic nie jedliśmy.
To okropna sytuacja.
To zombie, ale zostaną z nimi, bo to ich krewni.
Inni ich wyzywali.
Hong-chul.
Rozumiem Jun-ho.
Ponoć szczepionka może ocalić ludzi.
Nie można ich porzucić.
Zrobiłabym to samo.
Zostałabym.
Zdecydowanie.
Ja myślałam, że bym odeszła.
- Od rodziny? - Tak.
Ale teraz…
Nie dałabym rady.
- Zostałabyś? - Właśnie.
Z rodziną trzeba zostać.
- Tak. - Nie inaczej.
- Tak trzeba. - Po ugryzieniu?
- Tak. - Tak?
Zostalibyśmy. Jaki inaczej jest sens?
Mimo że to krewni,
zmienili się w zombie.
Dlatego…
To byłby koniec.
Zostałbyś do końca?
Jak można porzucić bliskich?
Ty byś porzucił rodzinę?
Uważam,
że najważniejsi są ci, którzy z nami przetrwali.
Tamci to już nie jest rodzina.
Liczy się tylko przetrwanie.
Nie tego chce twój brat?
Musisz przetrwać.
„Jun-ho, odejdź”.
To nic złego.
Krewni chcieliby, żebyśmy przeżyli.
Nie dałabym rady.
Musisz myśleć racjonalnie.
Ktoś musi przeżyć, żeby stworzyć szczepionkę
i ocalić ludzkość.
To prawda.
Gdybym się zmienił, chciałbym zginąć.
Bo byłbym ciężarem.
Jak się zmienisz,
możemy cię zabić?
Nie jesteśmy rodziną.
AŻ TAK SIĘ NIE ZNAMY
Będę gryzł w obronie.
Jesteśmy jak rodzina.
Zrobiłam się śpiąca.
Odpocznijmy.
- Chwilkę. - Padam z nóg.
To co, trzy godziny drzemki i idziemy?
Wypada spać?
ODPOCZNĄ, AŻ BĘDZIE CISZEJ
Boli.
Nie zostawiajcie mnie.
Znamy już cel
i wiemy, którędy uciec. Cieszę się.
Dostrzegam promyk nadziei.
Skąd wiesz? Może już noc.
Odpocznijmy i ruszajmy w drogę.
Może to nasz ostatni odpoczynek.
Dawno nie odpoczywaliśmy.
Dawno nie kładłam się spać najedzona.
Padam z nóg.
Wszystko dobrze?
Wyglądasz jakoś gorzej.
Mam go pod kontrolą.
Ogarnij się!
Trzymaliśmy się razem od początku. Damy radę!
Zombie!
Co się dzieje?
Co jest?
- Co? - Co się dzieje?
Cho Jun-hyun?
To ten judoka?
- Wstawaj. - Co jest?
Gdzie jego brat?
O nie!
Co się dzieje?
Pamięta judo.
Co zrobimy?
Ugryzie cię!
Powstrzymaj go!
Jak go obezwładnić?
Dokąd poszedł?
Nie!
Zostawcie mojego brata!
Precz!
Nie, tato!
Tato!
Tatusiu.
Dość!
Nie podchodź!
Zostawcie go!
Mam go pod kontrolą!
Zabić zombie!
Zabić!
On żyje, nie zabijajcie go!
Zabić go!
Cisza!
JUN-HYUN OSZALAŁ CZTERY OSOBY STOJĄ W POBLIŻU
JEDNA Z NICH MUSI COŚ ZROBIĆ
Musimy go zabić!
Ruchy!
Nie stójcie tak, zróbcie coś!
- Weź. - Nie.
Zostalibyście z bliskimi do samego końca?
Czy walczylibyście o siebie?
Nigdy bym ich nie zostawił.
Trzeba zostać.
Nie można ich porzucić.
Nie!
Mimo że to krewni, zmienili się w zombie.
Dlatego…
To byłby koniec.
- Weź. - Nie.
WYBIERA TAEYEON
Dlaczego ona?
Halo!
WSZYSTKO ZALEŻY OD NIEJ
DYLEMAT: DLA MNIE ZOMBIE, DLA CIEBIE BRAT
Tato!
Walnij go!
MA 30 SEKUND NA DECYZJĘ
TAEYEON TRZYMA KIJ I MA 2 WYJŚCIA
Zabij go!
UDERZYĆ JUN-HYUNA I OCALIĆ NIEWINNEGO
Tato!
Nie zabijaj go!
ALBO DAĆ BRACIOM SZANSĘ
Bez niego nie przeżyję.
Jeśli jeden umrze, umrą obaj.
OD JEJ DECYZJI ZALEŻY ICH LOS
Szybko!
Nie!
Zabij go!
To jej ojciec!
To ojciec!
Zabij go!
A gdyby to był twój krewny?
Zabiłabyś go?
Mogę go poskromić! Nie!
- Tato! - Nie zabijaj go!
Szybko, zrób coś!
Nie zabijaj!
Nie!
- Nie rób tego! - Nie!
Nie rób tego!
On…
On krwawi!
Jesteś cały?
Kochanie!
W porządku?
Nie!
TAEYEON.
To ona?
Żyjesz?
Nadal jest człowiekiem!
Zabiłaś człowieka!
Nie, to…
Nie przemienił się!
Każdy zrobiłby to samo.
Wasi bliscy też tak skończą! Żony, przyjaciele, rodzeństwo!
Nie!
Pozwolicie im na to?
- Zabiłaś człowieka! - Tak.
Morderczyni!
Zabić ją!
Był zombiakiem.
Sami kazaliście jej zadać cios!
Nie, Jun-ho!
Nie.
Nie mieszaj się!
Nasza rodzina niech się nie miesza.
Trzeba ich zabić!
- To był wypadek! - Zabić ich!
Bierzcie rzeczy.
Rzeczy!
To nie człowiek.
To nie człowiek!
Dex, nie mieszajmy się.
- Zabiłaś człowieka! - Dlaczego?
Nie mieliśmy wyboru.
Zabiłaś go!
Wy…
Wy dranie!
Zabić ich!
Dlaczego nam to robicie?
- Nie! - To był wypadek!
Dlaczego?
To wypadek!
Zabić ich!
Zabić!
- Wszystkich! - Tędy!
Tam!
Zabić ich!
Zabić!
Zabili człowieka!
Zamknijcie drzwi!
- Zabić ich! - Morderczyni!
Wytłuc ich!
Zabili człowieka!
Człowieka!
Mordercy!
Napisy: Konrad Szabowicz