เฮ้ย ไอ้พวกขี้ขลาด
ถ้าอยากคุยก็เข้ามาสิวะ
(รู้ตำแหน่งที่ฮงชอลซ่อนตัวอยู่แล้ว)
ห้อง 201
พี่
มันเป็นห้องว่าง
ห้องว่างเหรอ
แต่มีหมวกพี่ฮงชอลอยู่
- หมวกเหรอ - จริงเหรอ
เฮ้ย โนฮงชอล
หมวกอยู่นั่นอะ
น่าจะห้องนี้ไหม
นี่ หมอนั่นอยู่ชั้นสองแน่นอน
โอ้ พี่เดฟคอนน์
(โชคร้ายที่เสียงเดฟคอนน์ไปถึงหูฮงชอลแล้ว)
เอาล่ะ ฮีกวาน
ไอ้พวกตาขาว
เผื่อไว้นะ
จะไปทางไหนดี ทางนี้ดีไหม
พี่เขาเดินไปเดินมาเหรอ
เราจะทำยังไงดีล่ะ
(ชียองปรากฏตัวพร้อมไม้ตะบอง)
อะไรน่ะ
เราเอาไอ้นี่สวมหัวมัน
เราก็ช่วยกันแทงแบบนี้
พี่ว่าเรามีกันสามคนน่าจะกันได้อยู่
เราเผชิญหน้าสู้กับซอมบี้ไปเลยดีกว่า
(ชียองสุดจะทน จนประกาศสงครามเต็มรูปแบบ)
คุณพระ
ฉัน…
ฉันยังไม่เคยเห็นซอมบี้ใกล้ขนาดนี้
เฮ้ย
ออกมา
ออกมา ไอ้สันขวาน
พี่ดูนี่ค่ะ
คุณพระ
(วันนี้เรียกหาคุณพระไปแล้ว 10 รอบถ้วน)
ออกมา
ฉันไม่กลัวสักนิด ออกมา
- ออกมานะ - ออกมา
(ขณะเดียวกันดินดินก็ออกสำรวจห้องอื่น)
เฮ้ย อะไรวะ
เวรกรรม
บ้าเอ๊ย
ให้ตายสิวะ
ออกมา
รีบมาสิ รีบมา บ้าเอ๊ย
(เจ้าขี้แพ้คนใหม่เข้าร่วมเสริมทัพบนดาดฟ้า)
- เวร - ออกมา
เฮ้ย มันอยู่ตรงนี้
ออกมา
(ระวัง ซอมบี้เจ้าของโมเต็ลมีระดับสายตาต่ำ)
ออกมา
เฮ้ย
ขึ้นมาๆ ขึ้นมาบนนี้
เอาไอ้นี่คลุมกัน
ออกมา
ขึ้นไปเร็ว
เร็วเข้า ขึ้นมาบนนี้
มันมาแล้ว
- มันมาแล้ว - เวรเอ๊ย มันอยู่นี่
เร็วเข้า
มันมาแล้วๆ ปิดประตูๆ
โอ๊ย โคตรเร็วเลย
เร็วเป็นบ้าเลยเว้ย
รุ่นพี่ชียอง พี่คะ
ทำไมมันเร็วขนาดนั้น
นี่ ชียองล่ะ
พี่เขาหนีเข้าไปในห้องแล้ว
- จริงเหรอ - ไม่นะ พี่คะ
ฉันอยู่ชั้นหนึ่งต่างหาก
เขยิบไปข้างหน้าอีกนิด
เดี๋ยวอาหารก็มาแล้ว
(เจ้าหนูน้อยดินดินไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้)
ไปเถอะน่า ยอมแพ้ไปซะเถอะ
ไปได้แล้ว
ก่อนอื่น เราสำรวจให้ทั่วตั้งแต่ชั้นหนึ่งเลยเถอะ
ไล่ดูทีละชั้นเลยใช่ไหม
เมื่อกี้เราเช็กห้อง 103 ไปแล้วไง
มันมาแล้ว ออกไป
มันมาแล้ว สึกิออกมา
มันมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่อยู่บนพื้น
สิ่งที่อยู่บนพื้นเหรอ
นั่นพี่ฮงชอล
- ฝั่งขวา - พี่ฮงชอล
- เวร - แก ไอ้เลว
บ้าเอ๊ย
พี่…
เฮ้ย นั่นยูฮีกวานนี่
(ในที่สุดก็ได้เจอดินดินที่รอคอยมาแสนนาน)
- ยูฮีกวานอะ - อย่าเข้ามา
นี่ๆ ออกมา สู้มันเหอะ
พี่ ปิดประตูก่อนดีกว่า
ฮีกวานอ้าปากเร็ว
ฮีกวาน ทักทายสิ
- อ้าปากสิ อ้า - กัดเลย
ดินดินอยู่ทางซ้าย
- ขึ้นไปกันเถอะ - ดินดินมันฆ่านายไง
ฮีกวาน มันเป็นคนฆ่านายไง จำได้ใช่ไหม
กัดมันเลย
เข้าไปใกล้ๆ
ขึ้นไปๆ
ไปข้างบนกัน
เฮ้ย
(โธ่ถัง ชีวิตการเป็นซอมบี้ช่างหนักหน่วง)
ขึ้นไป
พี่ ข้ามมา
- ไอ้บ้านี่ - มันวิ่งออกไปแล้ว
เราจะจับได้ยังไง
- ดินดิน จับเลย - ไม่นะ เร็วเข้า จับไว้
เฮ้ย
ไอ้เวรนี่
เดี๋ยวปั๊ดฆ่าทิ้งซะเลย
สนุกจัง สนุกดีออกนี่
เฮ้ย เอ็งจะทำอะไร
- จับได้แล้ว - จับได้แล้วเหรอ
- เฮ้ย โนฮงชอล - โนฮงชอล
โธ่เว้ย ฮีกวาน
มากินเร็ว ฮีกวานเอ๊ย มาหม่ำๆ
ฮีกวานเหรอ
- ฮีกวานมาเหรอ - ฮีกวานเหรอ
(ช่วงเวลาแห่งการลงทัณฑ์ พวกขี้แพ้บนดาดฟ้าใกล้เข้ามาแล้ว)
อะไรมานะ
บ้าไปแล้ว
ฮีกวานนี่
อะไรวะเนี่ย
- บ้าแล้ว - ยูฮีกวานนี่
พี่ ระวังนะ
- ชียอง ไม่ๆ - ให้ตาย
ฉันจงใจ ไปเลย เหยียบเลยๆ
(ทางนี้ก็เริ่มการลงทัณฑ์แล้วเหมือนกัน)
อยู่นิ่งๆ ไว้
(ร่างถูกเผยเพราะไฟที่ติดขึ้นอย่างกะทันหัน)
(ใครที่ทนต่อภัยคุกคามไม่ไหว และยกเท้าทั้งสองข้างจะต้องถูกจับ)
(คนที่ยกเท้าขึ้นทั้งสองข้าง จะต้องเผชิญบทลงโทษอันโหดร้าย)
(ภารกิจ: ดาดฟ้านองเลือด ยืนหยัดบนพื้นด้วยขาสองข้างและห้ามขยับ)
(ซอมบี้เจ้าของโมเต็ล คลานตรวจจับความเคลื่อนไหวอยู่บนพื้น)
(ถ้าเลือกที่จะหนี ฮีกวานไม่ปล่อยไว้แน่)
(เสียงลมหายใจอันหนักหน่วงปะทุออกมา)
(ไม่ตอบสนองต่อเสียง)
(กัดฟันแน่นและไม่ยกเท้าขึ้น)
(สิ่งของที่คว้ามาแบบฉุกละหุก กลายเป็นภาระซะแล้ว)
(ยิ่งผ่านไปนานอาจยิ่งเสียการทรงตัว)
(โธ่ ไม่น่าหยิบมาเลย)
(ผ่านไป 5 นาที)
(ภัยคุกคามระลอกใหม่กำลังจะมาถึง)
(เหล่ากุ๊กไก่ถลาลงจอดที่เท้าแทยอน)
(ไม่ปล่อย "คุณพระ" ออกมาสักแอะ)
(ผ่านไป 10 นาที)
(มีสองคนขยับเท้าตอนที่หลอดไฟระเบิดกะทันหัน)
(เดฟคอนน์)
(และสึกิ)
(หนึ่งในสองคนนี้ ใครที่ยกเท้าสองข้างก่อน จะกลายเป็นผู้สังเวยชีวิต)
พวกเรามาแล้วครับ
มันช่วยไม่ได้น่ะ
- อะไรกัน - เราต้องไปแล้ว
- ขึ้นไป - โอ๊ย เหมือนจะตายเลย
เหมือนจะตายเลย
แล้วสึกิล่ะ
สึกิล่ะ
สึกิเขา…
เฮ้ย
ให้ตายเถอะ พี่นี่มันจริงๆ เลย
สึกิ
บ้าเอ๊ย สึกิ
- เฮ้ยๆ - เฮ้ย ฮีกวาน
คืองี้ ฉัน…
ตายซะ
ฮีกวาน
ไม่นะ ฮีกวาน
- สึกิ - ไม่นะ
- ไม่นะ ไม่ - ไปกันเถอะ
สึกิ
(วันต่อมา)
สำหรับผู้ที่นำตัวส่งยังศูนย์การแพทย์แห่งชาติโซล
จะได้รับเงินรางวัลสูงสุด 5,000 ล้านวอน
และยังจะได้รับที่พักที่ปลอดภัย ในภายหลังด้วยครับ
(ฮงชอลถูกบังคับนำตัวไปส่งที่โซล)
(รอดชีวิต)
หมดซะแล้ว
ทุกคนเหนื่อยกันน่าดูเลย
พี่ เงียบไปเลยครับ
สึกิไม่อยู่ผมเลยหงุดหงิดเนี่ย
ปกติน้องอยู่ข้างๆ เวลาผมขับรถตลอด
สึกิ
เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย
นี่ ไปถนนใหญ่สิ
ทางนี้ขรุขระมากเลยนะ
ไปถนนใหญ่น่าจะปลอดภัยกว่านะ
หุบปากไปเหอะ
นี่ คึกอะไรอยู่คนเดียววะ
- มีคนตายเพราะนายไปกี่คนรู้ไหม - พี่เลิกยิ้มได้แล้ว
ฉันมันคนหน้ายิ้มไง เธอก็รู้นี่
รู้ไหมว่าคนตายไปกี่คน
มาคิดๆ ดูแล้ว ตอนเจอพี่ฮงชอลครั้งแรก
แล้วพี่แทจุนชวนฆ่า เราน่าจะฆ่าทิ้งซะ
ฉันบอกแล้วให้กำจัด
- นายเป็นคนพายูฮีกวานมาใช่ไหม - ใช่
แปลว่าสึกิตายเพราะพี่ฮีกวานเหรอ
น้องมันถูกฮีกวานกัดตอนสุดท้าย
ฉันไม่รู้เรื่องด้วยเลยนะ
ฉันไม่ได้ตั้งใจ
ฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
พี่แหละตัวต้นเหตุ
ถ้าน้องมันโดนซอมบี้ตัวอื่นกัด เราคงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้หรอก
เพื่อนที่ร่วมทางด้วยกันเมื่อวาน มากัดกันเองได้ยังไง
ฮีกวานกัดไปก็ร้องไห้ไปด้วย
เห็นสะอื้นเลยนะ ตอนสุดท้ายก่อนกัด
ไม่ๆ สึกิกับคุณแทฮุน…
- เจ้าหน้าที่เหรอ - แทฮุนอะไร
ซอนแทๆ
ซอนแทหรอก แทฮุนอะไรล่ะ
แทฮุนอะไรไม่ทราบ
ยัยนี่ไม่เคยมองเขาเป็นเพื่อนร่วมทีมเลย
ซอนแทมีความหมายต่อเราจะตาย
พูดออกมาได้ยังไง
(ชุงจูแมนตายแล้วยังโดนฆ่าซ้ำ)
แปลว่าอึนบีรอด แต่ซอนแทตายสินะ
อือ ฉันรู้สึกผิดอยู่ค่ะ
ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก
นี่ อึนบี แปลว่าตอนนี้ เธอเหลือตัวคนเดียวแล้วไม่ใช่เหรอ
ฉันเหลือตัวคนเดียวแล้วค่ะ ผู้จัดการก็ถูกกัดแล้ว
โชคดีก็คือ จากนี้ไปไม่ต้องรับจ๊อบแล้ว
(ท่าทางจะไม่ได้รับงานโดยสมัครใจ)
อ๋อ เหนื่อยกับเรื่องนั้นเหรอ
แต่ก็รับจ๊อบเยอะจริงแหละ เหนื่อยน่าดู
(หนีมาโดยไม่ได้ค่าจ้าง แต่ก็ยังดูแฮปปี้)
เราไม่น่ามาเจอพี่แกตั้งแต่แรกเลย
เราสูญเสียชีวิตไปเยอะมาก
ตอนนี้ก็เลยยิ่งยอมแพ้ไม่ได้
ยังไงเราก็ต้องจับไปส่งให้ได้ แล้วเขาจะเอาตัวไปผ่าหรืออะไรก็ช่าง
ต้องทำการวิจัยเพื่อพัฒนาวัคซีนขึ้นมา
เราต้องช่วยคนที่ตายอย่างไม่ยุติธรรม หรือไม่ก็ทำอะไรสักอย่าง
แบบนั้นถึงจะหายแค้นได้
ถ้าผลิตวัคซีนออกมาได้ สึกิกับคนอื่นๆ น่าจะกลับมาเป็นปกติได้หรือเปล่า
- เราจะช่วยชีวิตพวกเขาได้ - ช่วยได้สิ
ดินดิน อีกนานแค่ไหนเราจะถึงโซลเหรอ
น่าจะประมาณสามสี่ชั่วโมงครับ
สามสี่ชั่วโมงเหรอ
มัดพี่แกตรงนี้แหละ
- เราต้องไปศูนย์การแพทย์แห่งชาติ - ยังไงพี่ก็ต้องไป
แต่ว่า ฉัน…
ฉันไม่ควรพูดแบบนี้
ฉันกินไอ้นี่ไปหลายอัน ก็เลยอยากเข้าห้องน้ำนิดหน่อย
- อะไรนะ - ห้องน้ำ
ยังจะมีอารมณ์เข้าห้องน้ำอีกเหรอ
ไปเข้าสิ มีห้องน้ำอยู่นี่ไง
ซอมบี้เข้าห้องน้ำด้วยเหรอ
ฉันอั้นมานานแค่ไหนรู้ไหม
ลองเปิดดูสิ
แต่ไปต่ออีกนิดจะมีจุดพักรถอยู่นะ
- มีจุดพักรถเหรอครับ - แวะจุดพักรถกันเถอะ
แต่เอาจริงๆ ผมไม่อยากให้แวะนะ เราจะไว้ใจพี่แกได้ยังไง
แต่ถ้ามีจุดพักรถ เราก็ไปแวะกัน
จะได้หาของกินไว้ด้วย
เพราะตอนนี้เราไม่มีอะไรกินเลย
ฉันโอเคกับเรื่องหาของกินมากนะ
แต่ฉันไม่สบายใจกับการปล่อยไปเข้าห้องน้ำเลย
- มันเป็นห้องน้ำชาย เธอไม่ต้องไป - เดี๋ยวผมไปเอง ผมก็อยากเข้าห้องน้ำ
- งั้นเราไปด้วยกัน - ให้คนหนึ่งจับมือซ้าย
อีกคนจับมือขวานะ
ผูกมือติดไว้สองคนแบบนี้
จะให้เราผูกติดทั้งสองข้างเหรอ โอเคๆ
ผูกแบบนี้จะไปได้ยังไง
- ฉันต้องจับไอ้นี่นะ - ต้องให้คนอื่นจับให้
เอาออกมาได้เหรอครับ
ฉันไม่ติดนะ นายโอเคไหมล่ะ
- นายโอเคไหม - โอเคเรื่องอะไร
- โอเคไหมล่ะ - ครับ
พวกนายผูกมือติดกับเขาไว้ แล้วก็ใช้นิ้วจากระยะไกล…
ทำแบบนี้ก็ได้
- งั้นใช้ไอ้นี่ประคองก็ได้นะครับ - ใช้อันนี้ก็ได้
ไม่ ให้เขาฉี่ไป
แล้วแค่ช่วยใส่กางเกงให้ก็ได้นี่นา
ไม่ต้องไปใส่ใจรายละเอียดขนาดนั้น
ช่วยหาเสื้อผ้าอุ่นๆ ให้หน่อย
- เสื้อผ้าอะไร - ฉันหนาว
- ซอมบี้ตัวอุ่นนี่ - เป็นซอมบี้จะมาใส่เสื้อผ้าอะไร
อยู่เฉยๆ เถอะครับ ก่อนจะถูกจับแก้ผ้า
- นี่ ซอมบี้จะใส่เสื้อผ้าทำไม - พี่พอทีเถอะครับ
ดูฤดูกาลสิ
งั้นแทนที่จะใส่เสื้อสีฉูดฉาดแบบนี้ ลองหาเสื้อผ้าที่ดูเรียบๆ ดีไหม
เรามีเสื้อไหม
ลองหาดูหน่อย มีเสื้อผ้าอยู่บนนั้น
ถึงแล้ว
(จุดพักรถมงอิล)
ว้าว ถึงแล้ว
ขับรถเก่งจัง
(จุดพักรถเงียบสงัดแห่งหนึ่ง ณ ชานเมืองกรุงโซล)
นี่ ใช่จุดพักรถจริงด้วย
- จุดพักรถนี่นา - ใช่จริงด้วย
หือ มีข้าวพองด้วย
(โชคดีที่บริเวณรอบจุดพักรถ เต็มไปด้วยข้าวของไม่ใช่ซอมบี้)
แต่ถ้ามัดกันขนาดนี้ มันน่าจะโดนตรงนี้นะ
แซโฮ ตอนไปห้องน้ำไม่ต้องทำตามที่เขาขอนะ
- มันเป็นกับดักทั้งนั้น - โอเค รับทราบ
- ขอให้สะบัดให้ก็ไม่ต้อง - เข้าใจแล้วๆ
ฉันก็เข้าใจสถานการณ์อยู่หรอก แต่ทำไมถึงอ่อนไหวนักล่ะ
มันต้องขนาดนี้เลยเหรอ
ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอครับ
อยู่นั่นไง
แบบนี้มันจะเกินไป…
ช่วยไม่ได้นะ เราไม่มีทางเลือก
- จะโอเคเหรอ - โอเคสิ
(ไม่มีทางเลี่ยงสัมผัสไม่พึงประสงค์ได้)
ไปกันก่อนเถอะ
นี่ ฉันไม่รู้ด้วยนะ
รู้กันใช่ไหม ฉันมันไปสุดอยู่แล้ว
ไม่รู้ด้วยจริงๆ นะ ไม่มีคำว่าเห็นใจนะ
(ภารกิจ ช่วยผู้มีแอนติบอดีพิเศษทำธุระเบา)
จู่ๆ ผมก็นึกเสียใจขึ้นมา
พวกนายยินยอมมาเองนะ
ฉันไม่แคร์หรอก ยังไงฉันมันก็…
ฉันไม่รู้จักอายอยู่แล้ว
นี่ จะไม่แก้จริงๆ เหรอ
จะไม่แก้จริงๆ เหรอ
ฉันเอาเลยนะ
- มันโดนอะ - โอ๊ย เดี๋ยวก่อน
โดนนะเนี่ย โดนเลยแหละ
- เดี๋ยวๆ - มือผม
เดี๋ยวก่อน พี่ เดี๋ยวดึงกางเกงลงให้ครับ
เดี๋ยวๆ เตรียมตัวก่อน
นี่ ฉันจะเอาไอ้นี่ลงยังไง
(ท่าทางเหมือนจะเอาจริงไม่ได้จ้อจี้)
ทำแบบนี้ไม่ได้สิ
เดี๋ยวนะ แบบนี้มันก็โดนมือผมสิครับ เดี๋ยวก่อน
รอเดี๋ยว บ้าเอ๊ย
นี่ ฉันไม่รู้ด้วยแล้วนะ
โอ๊ย
เฮ้ย อะไรน่ะๆ
(เหมือนจะเห็นอะไรแพลมออกมา)
อะไรน่ะ
อะไรวะนั่น
(5 นาทีก่อน ระหว่างฮงชอลเปลี่ยนเสื้อผ้า)
ของจริงเลยนะเนี่ย
เนียนกริบ ดูไม่ออกเลย
ถ้าควักออกมาต้องตกใจกันแน่เลย
(แอบติดตั้งปืนฉีดน้ำพิเศษ)
(รูปทรงงวงช้างสมจริง)
อย่าทำแบบนั้น เฮ้ย
(ดูเหมือนจะติดกับความแนบเนียนโดยสมบูรณ์)
พี่แกเอาจริงอะ เดี๋ยวก่อนนะ
จะไม่แก้มัดจริงๆ เหรอ
จะไม่แก้จริงๆ เหรอ
(พยายามหลอกล่อให้แก้มัด แต่ทั้งคู่ต้องทนไว้ให้ได้)
ฉันเอาเลยนะ
ให้เอาเลยไหม
เดี๋ยวก่อนนะ ช้าก่อน
(ปี๊บๆ จะเริ่มยิงแล้ว)
นี่ ฉันไม่รู้ด้วยแล้วนะ
เฮ้ย อะไรน่ะๆ
- พวกนายคิดเองนะ - มันเปียกมือผม
(อิอิ ชาข้าวบาร์เลย์จะถูกยิงออกมาแล้ว)
เฮ้ย
อย่าเข้ามา
อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น
แม่จ๋า
อะไรๆ
อะไรวะเนี่ย
เดี๋ยวสิ ทำไมพี่ถึงฉี่…
จะมาอุดรูทำไม
(จะตัดงวงช้างไม่ได้นะ)
มันคืออะไรเนี่ย โอ๊ย
นี่ พวกนายจะไม่แก้มัดเหรอ
เฮ้ย อะไรเนี่ย นี่มันรายการอะไรกัน
(รายการอะไร เหมือนสติสตังจะไปหมดแล้วนะ)
อะไรวะเนี่ย
พี่ ตอนนี้หลังมือผมเปียกโชกเลย
ผมไม่น่ามาเลย
(แปะๆ แม้จะถูกกดดันแต่ก็ยังทนได้)
ใจหายใจคว่ำหมด
- พี่จะไปฟาดตรงนั้นทำไมครับ - ต้องสะบัดไง
- พอได้แล้ว อะไรของพี่เนี่ย - ฉันต้องสะบัดออกสิ
เท่ากำปั้นผมเลยอะ
นี่
โห พี่คนนี้สุดยอดกว่าที่คิดแฮะ
- ใช่ไหมล่ะ - พอแล้วๆ
(ชาข้าวบาร์เลย์หมดเกลี้ยงแล้ว)
เล็งยังไงของพี่เนี่ย เหมือนติดกางเกงผมด้วยเลย
ผมเปียกไปหมดเลยครับ
(ภารกิจ: ช่วยทำธุระเบา)
นี่ ฉันแบบ…
- ฉันว่าไม่ไหวแล้วล่ะ - อะไรครับ
ฉันคงต้องทิ้งทุ่นระเบิด
อะไรนะ
(ฉุกเฉิน ยังเหลือถ่ายหนักอีกยก)
- ไม่ได้ๆ - ฉันต้องไปจริงๆ
ไม่ได้ๆ เราออกไปกันเถอะ
ไม่นะ ฉันพูดจริง ต้องไปจริงๆ
เราไม่มีทางเลือก
(บังเอิญห้องตรงกลางว่างหนึ่งห้องพอดี)
- ออกไปๆ - นี่ แก้มัดให้ฉันหน่อยสิ
- ไม่ได้ๆ - เฝ้าไว้เฉยๆ ก็ได้นี่
ไม่ๆ ออกไปกันเถอะ
- ฉันต้องไปจริงๆ - จะไปอะไรเล่า
- ขอครั้งเดียว - ไม่…
- เราจะเข้าไปยังไง - ธุระหนักรอบเดียว
ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ
เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่ ฉันพูดจริง
แก้มัดให้หน่อย แป๊บเดียวเอง
(ถ้ายอมเต็มใจแก้มัดให้เอง ต้องโดนสวดหูชาแน่ๆ)
โอเค เข้าไปๆ ไปด้วยกัน
(มีแค่การแก้มัดเท่านั้นที่จะยอมไม่ได้เด็ดขาด)
ไปอีกทาง ซองแจ นายมาทางนี้
ต้องทำขนาดนี้จริงๆ เหรอ
(ภารกิจ: ช่วยทำธุระหนัก)
(ดูเหมือนแซโฮกับซองแจจะต้องการสิ่งนี้)
คุณพี่ ทำอะไร
- เข็มขัด - เข็มขัดเหรอ
เราแก้เข็มขัดออกมาฟาดได้ไง
อยู่นี่มีของให้เก็บเยอะเลยครับ
(ง่วนอยู่กับการล่าของ โดยไม่รู้สถานการณ์ในห้องน้ำ)
นี่
สึกิ สบายดีไหม
(ถามกระบองเพชรไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกจ้ะ)
มานี่ๆ
นี่ หยอดเหรียญหน่อย
ของแบบนี้งานถนัดผมเลย
พี่ฮงชอลทำอะไรอยู่
ป่านนี้น่าจะเสร็จได้แล้วนะ
ฉันต้องถลกทุกอย่างลงต่อหน้าพวกนายเหรอ
เดี๋ยว
เปิดขึ้นหน่อย
โอ๊ะ มีเสียงอะไรด้วย
เหมือนซอมบี้มันเช็ดอึอยู่นะ
ไปดูหน่อยไป
มันอันตรายนะ
ฉันไม่เป็นไร เฮ้ย ตกใจหมด
ตกใจหมดเลย ฉันไม่เป็นไรหรอก
(ดูเหมือนว่าจะไปไหนไม่ได้ จนกว่าจะหาทางออกเจอ)
เดี๋ยวก่อนนะ นี่ ฉันนึกออกแล้ว
นี่ๆ เดี๋ยวฉันช่วยเอง
ไม่ๆ พี่รีบทำธุระก่อนเถอะ
- มันไปหรือยัง - ไปแล้วเหรอ
เดี๋ยวนะ ผมแตะโดนอะไรด้วย
- เฮ้ย - เดี๋ยวสิ ทำไมถึงได้…
ทำไมดึงมือผมไปใส่อยู่เรื่อยเลยครับ
งั้นก็แก้ให้ฉันหน่อยสิ
ฮือ อยากจะร้องไห้จริงๆ
นี่ ทิชชูๆ
ทิชชูอยู่นี่
ไม่มีนี่ อ้าว ไม่มีทิชชู่
ไม่มีทิชชูนี่นา
สงสัยจะอยู่ห้องข้างๆ
- ให้ตาย - เอาทิชชูให้หน่อย
แค่นี้จะไปพอได้ยังไง
(ภารกิจ: หาของให้เช็ด)
ฉันใช้ทิชชูเยอะนะ
- จะไปดูห้องข้างๆ เหรอ - ส่งมาหน่อย
ตกใจหมด ทำไมๆ
ทำไมๆ มีอะไร ตกใจนะเว้ย
ขี้หดเลยเนี่ย
- นี่ - ฉันปวดท้องนะ
มีอีกไหมครับ
มันทำธุระอยู่
(ซอมบี้ที่ทรมานจากอาการท้องผูกก่อนตาย กำลังถือทิชชูอยู่)
- ห้องนี้มีทิชชู - มีเหรอครับ
ห้องนี้มีอยู่
ซอมบี้มันถืออยู่ เดี๋ยวฉันไปเอามา
- จะทำยังไง - หมอนี่…
เดี๋ยวฉันเขย่าให้ ขึ้นไปเลย
- เห็นไหม - มันถือทิชชูอยู่
- อ๋อ อยู่ในมือมันสินะ - อือ
หมวกก็ดูใช้ได้อยู่นะ
(ได้หมวกและทิชชูสองแผ่น)
อ้อ มีทิชชูอยู่ตรงนี้
- แค่นี้พอไหม - แค่นี้จะไปพอได้ยังไง
ฉันใช้เยอะจริงๆ ปกติเช็ดจนเลือดสาดเลย
(ริดสีดวงทวารไม่ได้เกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุ)
(มีบางอย่างติดอยู่บนไม้เท้า)
เฮ้ย ซอมบี้ตัวนี้มันมือเปื้อนขี้
โอ๊ย ขี้ติด
โอ๊ย เวรกรรม
อะไรวะนั่น
ขี้อะ เฮ้ยๆ
นี่ๆ
- เราจะทำยังไงกันดี - เดี๋ยวก่อน
ควรออกไปหรือไม่ควรออกไป
ได้กลิ่นแล้วยิ่งปวดไปใหญ่
อะไรวะเนี่ย
(เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ สิ่งที่ติดอยู่บนไม้เท้าคือช็อกโกแลตที่ซอมบี้กิน)
เดี๋ยวก่อนนะ โอ๊ย พี่คนนี้ เกี่ยวกางเกงมันได้แล้ว
รอเดี๋ยวนะ
เฮ้ย
เฮ้ย ไม้เท้า
ไม้หักแล้ว
เฮ้ย มันติดๆ
พี่ มุมได้ไหมครับ ให้ผมทำไหม
- ได้แล้วๆ - ได้แล้วเหรอครับ
เดี๋ยวก่อนนะ ไอ้นี่มัน…
เฮ้ย ตกใจหมด
ขี้ติดมืออะ
เวร
- ยี้มาก - ฮือ ขี้ติด
- นายโอเคไหม - โอเคเรื่องอะไร
(ซองแจเริ่มเสียใจกับสิ่งที่พูดไปก่อนหน้านี้)
โอ๊ย ทำไงดี
(เห็นว่าชอบช็อกโกแลต จัดปาร์ตี้ช็อกโกแลตใหญ่เลย)
หมอนี่จะไร้สำนึกเกินไปแล้ว
จะยังไงก็ไม่ควรมาเล่นขี้ไหม ทำไมมันเลอะไปหมดเลยล่ะ
นี่ ฉันทิ้งทุ่นเลยนะ
เอาเลยครับ
เดี๋ยวก่อน
ทำไมแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้
อีกอย่าง จำเป็นต้องใส่แว่นไหมครับ
ถ้าได้อยู่ก็น่าจะจำเป็นนะครับ
ฮงชอล นี่ของขวัญ ของขวัญจากใจฉัน โครมฮาร์ท
แซโฮมีโครมฮาร์ทเยอะมากเลย
(แว่นตาลูกรักของแซโฮที่ผ่านวิกฤตมาโชกโชน)
(กำลังจะกลายเป็นท็อปปิ้งช็อกโกแลตแล้ว)
(ยอมสละใบหน้าเพื่อรักษาของแบรนด์เนม)
เฮ้ย ออกมาแล้วๆ กดน้ำๆ
ออกมาแล้วเหรอครับ
น้ำๆ
โอ๊ย ขี้
ขี้ๆ
อะไรน่ะ
(โชคช่วย กระดาษทิชชูลอยมาเป็นม้วน)
- เรียบร้อยๆ - สักทีนะ
- เรียบร้อยแล้ว - ทำได้ดีมาก
ขี้ติดทิชชูเต็มเลย
ฉันจะทำยังไงดี
ติดเสื้อเต็มไปหมดแล้ว
แซโฮ บนหน้านาย
ขี้ติดเต็มชุดเลย
สงสัยต้องเปลี่ยนชุดแล้วล่ะ
- เสร็จยังครับ - เหลืออีกรอบ
ต้องปล่อยอีกยก
โอ๊ย หยะแหยง
อะไรน่ะ เสียงพี่ฮงชอลไม่ใช่เหรอ
โธ่ ซอนแทของเรา เป็นข้าราชการทำแต่งานมาทั้งชีวิต
เราจะพาอึนบี
ที่นายช่วยชีวิตเอาไว้ไปด้วยกันให้ถึงที่สุดนะ
(ยังจะมีอารมณ์จัดพิธีรำลึก)
ฉันจะ…
รักษาสัญญาให้ได้ค่ะ
ขอโทษนะคะ
นี่ สึกิชอบอะไรเหรอ
สึกิชอบสาเก
สึกิชอบสาเก อย่างน้อยก็ใช้ชิกฮเยแล้วกัน
(จะเอาของหวานมาปลอบประโลมไม่ได้นะ)
คิดถึงนะ สึกิ
สึกิของเรา และ…
คิมซอนแท
- เฮ้ย - แบบนี้ไม่ทำยังจะดีกว่า
ตายแล้ว ซอนแท
(พิธีรำลึกนี่มันขลังจริงๆ)
ซอนแท โธ่เอ๊ย ขอโทษนะ
เขาโมโหแล้ว
โธ่ ซอนแทเอ๊ย
แต่ทำไมฮงชอลไปเข้าห้องน้ำนานจัง
ทำอะไรกันอยู่
ต่อให้ไปอึ ป่านนี้ก็น่าจะเสร็จแล้วนะ
(ถูกต้องนะค้าบ ปลดทุกข์เสร็จแล้วตอนนี้กำลังหนีอยู่)
อย่าเข้ามาใกล้นัก
ไม่เป็นไรนะ พวก
ไม่เป็นไร พวกนี้โอเค
นายไปล้างอึไป
- โอ๊ย อะไรติดหน้าเนี่ย - ล้างอึซะ
ปิดประตู
- ทะแม่งๆ อยู่นะ - ซองแจเอ๊ย
- ครับ พี่ - ทำไรอยู่
เฮ้ย อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามาใกล้ฉัน
- โดนกัดเหรอ - เปล่า
ฉันมีขี้ติด
อย่ามาโกหกสิ
- ฉันพูดจริง อย่าเข้ามา - อะไรน่ะ
อย่าเข้ามาใกล้ฉัน
อะไรกัน
(เหนือสิ่งอื่นใดคือต้องไปเปลี่ยนชุดด่วน)
- ตัวนี้เป็นไงคะ - สั้นไปไหม
แต่เดี๋ยวนี้เสื้อครอปกำลังฮิตไงคะ
เดี๋ยวนะ นั่นรุ่นพี่จินซองไม่ใช่เหรอครับ
รุ่นพี่จินซองไม่ใช่เหรอครับ
หรือมันจะเป็นแค่…
ฉันหาทางกำจัดกลิ่นได้แล้ว
(สรุปอย่างรวดเร็วด้วยสไตล์ชาแนล)
ใส่ขึ้นดีจัง
เรียบร้อยแล้ว ทีนี้ไปกันเถอะ
ซองแจ รู้สึกเหมือนเราใกล้ชิดกันมากขึ้นเลย
ผมว่าใกล้เกินไปด้วยซ้ำ
(ภารกิจสำเร็จ)
ใกล้ถึงแล้ว
ใกล้จะถึงโซลแล้วนะ
หือ
อะไรน่ะ
- ทำไมเหรอ - ทำไมเหรอ
ทางปิดนี่
ทางเข้าน่ะเหรอ
เขาปิดทางไว้ไม่ให้เข้าเลยนะ
- เห็นไหม ฉันบอกว่าไง บอกแล้วว่าต้องปิด - เข้าไม่ได้เหรอ
ลองขับเข้าไปเท่าที่ไปได้สิ
ลงรถกันเถอะ
- เฮ้ย - เราเข้าไม่ได้เลย
เฮ้ย แบบนี้ดูร้ายแรงอยู่นะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
นี่ เละไปหมดเลย
(ในที่สุดก็ได้มาเห็น โซลที่ถูกล็อกดาวน์ด้วยตาตัวเอง)
โห นั่นอะไรน่ะ
ไฟลุกไปหมดเลย
ผมว่าไม่น่าจะเข้าไปได้นะ
แบบนี้มันถูกทำลายล้างแล้ว
เอาจริงๆ ถ้ามันวุ่นวายขนาดนี้ เราเข้าไปจะมีความหมายอะไรเหรอ
- เข้าไปแค่สองสามคนดีไหม - ดีเลย ดีๆ
ไม่ๆ ผมว่าให้ไปสองสามคนไม่ได้หรอก
ถ้าพี่แกเห็นด้วย ผมว่าเราไม่ควรไป
ไม่ๆ ไปด้วยกันหมดนี่แหละ
ส่งมือมา
ไปกันเถอะ
ก็บอกว่าไม่มีประโยชน์ไง ไอ้พวกนี้
แบบนี้มันถูกแล้วแน่นะ
ก็ไม่ถูกน่ะสิ
ไฟไหม้เละเทะไปหมดเลย
รู้สึกลางไม่ดีเลย
ได้กลิ่นแปลกๆ ด้วยค่ะ
มีควันโชยด้วย
เราเดินช้าๆ หน่อยดีไหม
อย่าแม้แต่คิดจะหนี ฉันจะไล่ตามไปยันนรกเลย
- พี่หนีไม่ได้หรอก - ที่นี่แหละนรก
มีอะไรเขียนอยู่บนนั้นด้วย
มันเขียนว่า "ปิดกั้นโดยสมบูรณ์"
เดี๋ยวสิ ทุกอย่างพังทลายหมดแล้ว
ทางถูกปิดนะ
เราผ่านตรงนี้ไปไม่ได้หรอกครับ
ไปทางนั้นน่าจะได้อยู่นะ
หือ อะไรน่ะ
มีทางฉุกเฉินของรถไฟใต้ดิน เราไปทางนั้นก็ได้
(พบทางเชื่อมรถไฟใต้ดิน)
เดี๋ยวนะ ถ้างั้นพี่จะขึ้นไปก่อน แล้วจะช่วยทีละคนนะ
โห อย่างพริ้ว
จับตรงนี้
แต่ผมไม่ได้อยากไปเลยนะพี่
- รีบขึ้นมา - เดี๋ยวก่อน
รีบขึ้นมาได้แล้ว
หยิกผมทำไม
ไปแล้วๆ
มาซะดีๆ
เด็กซ์ ขึ้นมา
ไปทางนี้เหรอ
มันเป็นเขตห้ามเข้านะ
(เขตควบคุม)
- ไปทางนี้เหรอ - มันคือที่พักพิงเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน
เข้าไปกันก่อนเถอะ
เอ๊ย ฉัน…
ไป
เข้าไป
เราไปได้เหรอครับ
แต่ดูจากรอยเท้าแล้ว
เหมือนไปทางนี้ได้จริงๆ นะ
นี่ ฉันเพิ่งเคยเห็นรถไฟใต้ดิน เป็นแบบนี้ครั้งแรกเลย
อะไรของพี่เนี่ย ถามจริง
เฮ้ย ชู่ว
อะไรเนี่ย
เฮ้ย
เห็นอะไรไหม
ทำไมที่นี่สว่างจังล่ะ
สงสัยเขาอาศัยอยู่ที่นี่กัน
ทำไมคนเยอะขนาดนี้ล่ะ
คนเยอะมากเลย
(ดูเหมือนผู้ลี้ภัยจะมารวมตัวกัน ในพื้นที่ของสถานีรถไฟใต้ดิน)
ทุกคนแบบ…
ถูกมัดไว้นะนั่น
จริงเหรอ ดูป่วย ๆนะ
- สวัสดีครับ - ที่นี่คือ…
ที่นี่มีไว้ทำอะไรเหรอครับ
พวกเราใช้ที่นี่เป็นที่พักพิงชั่วคราวครับ
- ที่พักพิงชั่วคราวเหรอครับ - ครับ
ที่พักพิงชั่วคราวเหรอ
พวกเรามีปัญหานิดหน่อย
ก็เลยถูกปฏิเสธครับ
- ปฏิเสธเหรอ - ครับ
เป็นกลุ่มคนที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าศูนย์พักพิงสินะ
พี่ คนนั้นโดนกัดไม่ใช่เหรอ
แดงๆ อยู่นะ
อุ๊ย เดี๋ยวนะ
ไม่ใช่ว่าโดนกัดเหรอ
นั่นลักษณะของซอมบี้ เขาโดนกัดแล้วนี่
ก่อนจะเปลี่ยนเป็นซอมบี้เหรอ
- น่าจะใช่ - ดูที่หน้าเขาสิ
มีเด็กอยู่ตรงกลางด้วย
(มีคนติดเชื้อก็จริง แต่ว่ายังไม่กลายเป็นซอมบี้)
ในนี้มีผู้ติดเชื้อกระจายอยู่ทั่วเลย
- ตกใจหมด - คนนั้นดูอาการหนักแล้วนะ
(ผู้ติดเชื้อบางคน กลายร่างเป็นซอมบี้ไปเยอะแล้ว)
เรามาผิดที่แล้วไหม
(เหล่าคนที่ถูกปฏิเสธ พักพิงชั่วคราวอยู่ในสถานีรถไฟใต้ดิน)
- เดี๋ยวนะ ที่นี่มัน… - เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
มีทั้งซอมบี้ มีทั้งคน
แต่ผมว่าที่นี่ดูอันตรายมากเลยนะ
อันตรายจริงๆ เรามาลงเอยที่นี่ได้ยังไงนะ
ที่รัก ไม่เป็นไรนะ
โอ้ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
ทำไมๆ
เข้าไปอยู่ข้างใน
บ้าเอ๊ย หงุดหงิดกับไอ้ซอมบี้เวรพวกนั้นชะมัด
ดูสิ มันเป็นแบบนั้น เพราะกำลังกลายร่างเป็นซอมบี้ไง
ไม่สิ เดี๋ยว หลบก่อน
โทษนะคุณ
เป็นคนทำไมเห็นแก่ตัวนักล่ะคะ
ทุกคนที่นี่คือคนที่เข้าศูนย์พักพิงไม่ได้ เลยมารวมตัวกันที่นี่ชั่วคราวนะ
ต่อให้เป็นคนในครอบครัวยังไง แต่ไม่สนใจความปลอดภัยของคนอื่นบ้างเลยเหรอ
เราต้องกำจัดพวกซอมบี้เวรนั่นให้หมด
ใจเย็นก่อนครับ ใจเย็นๆ
ลองคิดว่าเป็นครอบครัวตัวเองดูสิ
- ใจเย็นๆ นะครับ - ชีวิตเราไม่มีความหมายเลยเหรอคะ
- คิดว่าเราไม่เป็นไรเหรอคะ - ใจเย็นก่อนนะครับ
ทำไมพูดจาแบบนั้นล่ะครับ
ถ้าเป็นคุณจะโอเคเหรอคะ
เราอาจจะตายก็ได้นะ
ก็ยังไม่ตายนี่ครับ ใจเย็นก่อน
ตอนนี้มีซอมบี้กับคนอยู่ร่วมกันในที่พักพิงนะคะ
ไอ้พวกซอมบี้มันมารวมตัวกันอยู่ฝั่งนี้ ส่วนทางนั้นก็มีแต่พวกเรามนุษย์ครับ
โธ่
(ผู้คนที่ไม่อาจทิ้งคนสำคัญที่ติดเชื้อได้)
เฮ้ย เงียบหน่อย
นี่
(และมีคนที่ไม่พอใจ ต่อการมีอยู่ของพวกเขาอยู่ในที่เดียวกัน)
ผมเข้าใจความรู้สึกอยู่ แต่ไม่เห็นต้องเรียก "ไอ้พวกซอมบี้เวร" เลย
ยังไงก็เป็นคนในครอบครัวพวกเขานะครับ
ครอบครัวเหรอคะ พวกมันเป็นซอมบี้ค่ะ
พวกนั้นมันไม่ใช่คนแล้วนะคะ
เขาว่ามีคนที่มีแอนติบอดีอยู่
- แอนติบอดีเหรอ - ครับ
- เรารอเขาอยู่ครับ - แอนติบอดีเหรอ
หมายถึงบุคคล 1 ใน 2,500,000 น่ะเหรอ
เขากำลังตามหาคนมีแอนติบอดีกันอยู่
(ข่าวคนมีแอนติบอดีหายาก 5,000 ล้านวอน ก็แพร่สะพัดในนี้แล้วเหมือนกัน)
พี่มานี่แป๊บ
ถ้าพวกเขาเห็นว่าฉันจับไอ้นี่อยู่
นี่ งั้นก็แก้มัดเถอะ
ไม่ๆ ไม่ได้ แก้มัดไม่ได้
เด็กซ์ แบบนี้มองไม่เห็นใช่ไหม
ไม่เห็นๆ
ทำแบบนี้แล้วไม่เห็นไง ไม่เป็นไรหรอก
ได้ยินว่าแค่หาเจอว่าคนที่มีแอนติบอดีพิเศษอยู่ไหน ก็ได้ 50 ล้านวอนแล้วนี่
งั้นถ้าเราหาให้เจอ แล้วพาตัวมา…
- เงียบไว้ เข้าใจไหม - ห้าพันล้านเหรอ แบบนั้นถูกหวยชัดๆ
พี่อาจถูกคนพวกนี้ฆ่าตายอยู่นี่ก็ได้
นี่ เดินผ่านไปกันเถอะ ไปทางนั้นกัน
พวกเขาอาจจะฉีกแขนฉีกขาพี่ออกหมดเลยก็ได้
ใช่ ทุกคนต้องเล็งพี่หมดแน่
แล้วก็ขายแขน 100 ล้าน ขายขา 300 ล้านอะไรแบบนี้
(ต้องระวังไม่ให้ตัวตนของฮงชอลถูกเปิดเผย)
อ้าว พี่ ตรงนั้น นักยูโด…
- ยูโดเหรอ - ที่เป็นฝาแฝด
(เจอคนรู้จักอยู่ท่ามกลางผู้ติดเชื้อ)
ไหวไหมวะ
- อ้าว แฝดโช - ดินดินนี่นา
โชจุนโฮกับโชจุนฮยอน
สวัสดีครับ
(ทั้งคู่เคยเป็นนักกีฬาทีมชาติ จุนโฮเป็นนักกีฬาเหรียญทองแดง)
ดินดินอยู่นี่เองสินะ
พวกนายก็ไหลมาถึงนี่เหมือนกันสินะ
(ทรุดเพราะภาพสลดของคนสนิท)
ระหว่างทางมา เราต่อสู้กับซอมบี้ยกหนึ่ง
เป็นนักยูโดถูกกัดได้ยังไง น่าจะจับมันทุ่มไปเลยสิ
ทำแล้ว แล้วไอ้เวรนี่มันก็ไปซ้ำอีกรอบ
มันจะไปล็อกซอมบี้แบบนี้
แต่แขนมันดันเข้าปากซอมบี้ ก็เลยโดนกัดน่ะสิ
บอกให้อยู่เฉยๆ
อ๋อ แขนไม่ได้ล็อกคอ แต่เข้าปากแทนสินะ
พี่ก็โดนกัดไม่ใช่เหรอ
อย่างฉันเหรอจะโดนกัด
ก็น้องชายพี่โดนกัด
ดินดิน พี่เป็นนักกีฬาเหรียญทองแดง ลอนดอนโอลิมปิกนะ
แต่พี่คนนี้ไม่ได้เหรียญ
ถึงได้ถูกกัดไง
(ได้รับไวรัสซอมบี้แทนเหรียญรางวัล)
แต่ถ้าเขากลายเป็นซอมบี้ ต้องเป็นซอมบี้ที่แข็งแกร่งมากแน่เลย
ใช่ อันตรายเลยแหละ
คุณจุนฮยอน เรานามสกุลโชเหมือนกันครับ
เมื่อกี้สติกลับมาเลยอะ
(ตอบสนองต่อเรื่องสมาชิกในตระกูล)
ฉันกับจุนโฮตระกูลโชสายเดียวกัน
นี่ลูกพี่ตระกูลโชสายชางนยอง
ทักทายดีๆ สิ
สวัสดีเร็ว จุนฮยอน
(สมเป็นผู้ติดเชื้อจากประเทศเคร่งมารยาท)
อย่างน้อยก็กินนิดหน่อยนะ
(อึนบีแบ่งปันอาหารอันมีค่าอย่างน่าชื่นชม)
ไม่นะ ให้ตายสิ
เขาถูกกัด น้องเลยพามาที่นี่เหรอคะ
หนูทิ้งเขาไม่ได้ ก็เลยพามาที่นี่ค่ะ
เด็กน้อย
มีอะไรกินหรือเปล่าคะ
- คุณพระ - ขอบคุณนะครับ
กินนี่หน่อยนะคะ
ขอบคุณที่แบ่งปันนะครับ
คุณอึนบีจิตใจงดงามอย่างที่เขาร่ำลือกันจริงๆ ครับ
(ชักจะสงสัยในอาการคนพี่)
โธ่ ไม่นะ
(หาทางออกจากที่พักพิง ที่หลงเข้ามาโดยไม่เจตนาให้ได้)
ไปทางนั้นกัน
ดีเลย ชียอง เราออกไปกันเถอะ
ไอ้ไปก็จะไปอยู่หรอก
ไปถามเลยเถอะ
สวัสดีค่ะ
น้องอายุเท่าไรคะ
- สิบขวบครับ - สิบขวบเหรอคะ
แม่ล่ะ แม่อยู่ไหนคะ
หนูจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้วเหรอ
(เวรกรรม ไม่น่าถามเลย)
บรรยากาศในนี้มันค่อนข้าง…
อือ ไม่ดีเลย
อย่าไปอยู่ใกล้ครอบครัวซอมบี้ฝั่งนั้นมากนะครับ
พวกเขาอาละวาดวันละหลายสิบครั้งเลย
พอจะรู้ไหมคะว่าทางออกจากที่นี่อยู่ตรงไหน
พวกเราก็พยายามหาอยู่เหมือนกัน
แต่ก็ได้ยินแค่เสียงรถไฟใต้ดินหรืออะไรสักอย่าง
- ค่ะ - ผมก็ได้ยิน
ก่อนหน้านี้ฉันก็ได้ยินเสียงรถไฟใต้ดินค่ะ
เดี๋ยวก่อนนะ
มีอะไร
สงสัยจะมีรถไฟใต้ดินวิ่งผ่าน
ได้ยินเสียงอยู่นะ
ตอนนี้รถไฟใต้ดินวิ่งได้ด้วยเหรอ
เมื่อกี้ไง ไม่ได้ยินเสียงรถไฟใต้ดินเมื่อกี้เหรอ
เหมือนรถไฟใต้ดินจะวิ่งอยู่
ที่นี่มีรถไฟใต้ดินวิ่งอยู่ใช่ไหมคะ
ผมก็ไม่แน่ใจว่าใช่เสียงรถไฟใต้ดินไหม แต่ได้ยินวันละห้าหกรอบนี่แหละ
(ได้ข้อมูลรถไฟวิ่งวันละ 5-6 รอบ)
ผมแค่เดาเฉยๆ ไม่เคยเห็นจริงๆ ครับ
เราจะลองเดินถามดูค่ะ
ครับ เหมือนรถไฟใต้ดินจะวิ่งอยู่
(แม้อยู่ท่ามกลางภัยพิบัติ แต่ที่นี่ก็คือสถานีรถไฟใต้ดิน)
(อาจจะมีขบวนรถไฟฉุกเฉินวิ่งผ่านมาก็เป็นได้)
สอง
- สองเหรอ - นี่หนึ่ง
- ตรงนี้หนึ่ง - ตรงนี้สอง
(ในเขตปลอดผู้ติดเชื้อ มีโต๊ะตัวหนึ่งเต็มไปด้วยความคึกคัก)
- โธ่เว้ย - คุณเห็นนี่ครับ
- ทำไมไม่ฟังกันบ้าง - ไม่มีทางอะ
นี่ทำอะไรกันเหรอครับ
เราเล่นกันค่ะ อยู่ทั้งวันไม่มีอะไรทำ
เล่นอะไรเหรอครับ
เกมเสี่ยงทาย
อ้าว คุณจุนพโย
- คุณจุนพโย อะไรกัน - สวัสดีครับ
มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ
สวัสดีครับ
(เจ้าของโต๊ะคือคุณคิมจุนพโย นักมายากลที่รู้จักกับแซโฮ)
เขาเป็นมืออาชีพ
โอ้โฮ
ถ้าชนะก็จะได้ไอ้นั่นไป
- แน่นอนครับ - ถ้าแพ้ล่ะ
(มีการตั้งวงเล่นเกมเสี่ยงทายแก้เบื่อ)
มีเหล้าด้วย มีโซจูด้วย
ที่นี่ดูมีอะไรเยอะแยะเลยนะครับ
(เหมือนว่าจะหาบางอย่างจากที่นี่ได้)
- ต้องทายจำนวนบอล - อ๋อ ทายจำนวน
ผมจะใส่ลูกบอลเข้าไปในนี้ทีละลูก
ทีละลูกๆ แบบนี้
แล้วคุณแค่ทายจำนวนลูกบอลให้ถูกก็พอ
เหมือนมีสามลูกทุกถ้วยเลยนะ
- สองต่างหาก - สามลูก
- สามลูกเหรอ - สามลูกเหรอ
บอกว่าสองไง
จัดไปเลยค่ะ สามลูก
โธ่ ระวังหน่อยสิ
โอ้ อะไรน่ะ
(ได้เห็นความสำเร็จต่อหน้าต่อตา)
- เราก็มีของเหมือนกันนี่ - เรามีเยอะเลยนี่
ใช้ทักษะการมองความเคลื่อนไหว
(เจ้าคนนี้ต้องมนต์ไปแล้ว)
เด็กซ์ นายจับความเคลื่อนไหวเก่งนี่
มาลองดูสักตั้ง
นี่ ผมจับได้ทันทีเลยแหละ
สงสัยจะเปลี่ยนเกมแล้ว
อันนี้ค่ะ
เด็กซ์ ต้องตั้งสมาธิดีๆ นะ เขาเป็นมืออาชีพ
- ผมเลือกสี่ข้าวหลามตัดครับ - สี่ข้าวหลามตัดเหรอ
ผมจะใช้ใบนี้นะครับ
มันจำได้ง่ายมากเพราะว่า…
ผมจะวางไพ่แบบนี้ แล้วก็สลับที่
เคยเห็นมาเยอะแล้วใช่ไหม
แล้วทีนี้
เมื่อกี้อะไรอะ
คุณต้องทายว่ามันอยู่ตรงไหน
- ผมคลาดสายตาไปแล้ว - ใบไหน
ใบนี้
- โห - โอ๊ะ
โอ๊ะ
(โดนหลอกต่อหน้าต่อตา)
ก็บอกแต่แรกแล้วว่าอย่าไปเล่นกับเขา
- เราเพิ่งเคยลองครั้งแรกไง - ลองอีกรอบ
ถ้าใส่ชุดนี้ ซอมบี้จะกัดไม่เข้าครับ
เป็นภูมิคุ้มกันซอมบี้
(เสียสติจนเอาเว็ตสูทแสนสำคัญมาขายกินแล้ว)
ลุยกันเลย
โอเคๆ ลุยๆ
- เลือกตามสัญชาตญาณเลย - เจ้าพวกนี้มันบ้าไปแล้ว
- ช้าๆ ทีละใบนะครับ - ครับ
อะไรน่ะ
อะไรเนี่ย
เดี๋ยวก่อนนะ
(ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าสิ้นหวังแล้ว)
ใบนี้แน่เลย ฉันรู้สึกว่าต้องเป็นใบนี้
ลุยเลย ใบนี้แหละ
ไม่นะ ไม่ใช่
- ดูซิ พลิกให้หมดเลย - ใบไหนเหรอ
บอกแล้วว่าใบนี้
อึนบีทายเก่งแฮะ
(ถ้าชียองรู้ต้องโดนต่อยเข้าลิ้นปี่แน่ๆ)
โธ่ คุณจุนพโย
แล้วโคมไฟนี่ล่ะ
(หือ จะไปให้สุดจริงดิ)
แล้วก็แบบนี้ แบบนี้
แบบนี้ แบบนี้
- อยู่ตรงไหนครับ - นี่ครับ อันนี้
อันสุดท้ายนั่นแหละ
- อะไรกัน - ก็บอกแล้วว่าอย่าเล่น
(เล่นเสี่ยงทายกับนักมายากล ยอมแพ้ไปจะดีกว่า)
คุณจุนพโย ทำไมทำแบบนี้ล่ะ
คนเราจะใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้นะ เอาคืนมาให้หมดครับ
เลือกๆ ไปเลยไม่ต้องคิดอะไร
ต้องเสี่ยงไปเรื่อยๆ จนกว่าจะชนะ
- ข้อมูลน่ะเหรอ - อือ
ใช่แหละ เรามีของเยอะแยะ โอเคๆ
ออกไปนะ ช่วยด้วยค่ะ
ไปให้พ้น
(จู่ๆ หนึ่งในผู้ติดเชื้อรุนแรงที่มุมห้องก็อาละวาด)
- ใจเย็นๆ - วุ่นวายไปหมดเลย
บอกแล้วว่าให้ดูแลไอ้ซอมบี้นั่นดีๆ ถ้าทำไม่ได้ก็ฆ่ามันทิ้งซะ
ทางนี้มีเด็กอยู่ด้วยนะครับ
เวร เมื่อกี้มันพุ่งมาเลยนะ
มันน่ากลัว
(เด็กซ์หาจังหวะลุยอยู่เหรอ)
เรารีบเล่นกันเถอะครับ
(ผิดจ้ะ หาจังหวะเอาชนะ)
ไปให้มันสุด ลุยเลย โกๆ
นี่ ทำได้ใช่ไหม
- โอเค - เอาให้ยับ
พอจะเคยได้ยินเรื่องทางออกไปจากที่นี่ไหมคะ
(ชียองกับฮงชอลหาข้อมูลอยู่)
เคยได้ยินว่าไม่มีทางออกเหรอคะ
ไม่รู้ใช่ไหมครับว่าทางออกอยู่ที่ไหน
ผมได้ยินว่ามีเสียงดังมาจากฝั่งนั้น
ที่นี่มีรถไฟใต้ดินวิ่งไหมคะ
คนอื่นบอกว่าได้ยินเสียงรถวิ่ง เราก็ได้ยินเหมือนกันค่ะ
พอจะบอกทางไปขึ้นรถไฟใต้ดินได้ไหมคะ
เรื่องนั้น…
(กำลังทำอาวุธใหม่หลังถูกปล้นไปจนหมด)
ทุกคนหมดสภาพแล้วแฮะ
อ้าว มาแล้วเหรอครับ
ทำไมๆ
เป็นอะไรไป
เกิดอะไรขึ้นสินะ มีเรื่องอะไร
เจอรถไฟใต้ดินแล้ว
- เจอรถไฟใต้ดินแล้วเหรอ - เราเจอรถไฟใต้ดินแล้ว
- รถไฟใต้ดินวิ่งอยู่ - รถไฟใต้ดิน…
เส้นทางรถไฟใต้ดิน…
(เป็นคนมีข้อมูล ไม่ใช่นักต้มตุ๋นธรรมดา)
- มันเป็นข้อมูลสำคัญ - แต่ช่วยบอกเราหน่อยไม่ได้เหรอคะ
(เกรงกลัวสายตาของชียอง)
ที่ด้านหลังนั้นจะมีประตูอยู่ครับ
ถ้าออกจากประตูนั้นแล้วเดินตรงไป
จะมีสิ่งดีๆ รออยู่ครับ
บันไดนี่นา
อะไรกันเนี่ย
มืดตึ๊ดตื๋อเลยนะ
มืดไปหมด
หือ อะไรน่ะ
มีรางรถไฟอยู่ครับ
รางรถไฟใต้ดินนี่นา
เมื่อกี้เราก็ได้ยินเสียงไม่ใช่เหรอ
ได้ยินค่ะ
ได้ยินเสียงแล้ว
- ได้ยินเสียงอยู่ - มาแล้วๆ
โอ๊ย ลม
ลมแรงมาก
มาแล้วๆ
จริงด้วย
วิ่งอยู่จริงๆ
มีรถไฟใต้ดินจริงๆ ด้วย
อึนบี
มีคนนั่งอยู่หรือเปล่า
มองไม่เห็นข้างๆ ไม่รู้ว่ามีคนหรือไม่มี
เรื่องนั้นเราไม่แน่ใจ
รถมันวิ่งเร็วเกินไป มองไม่ทัน
มันมาทุกกี่ชั่วโมงเหรอ
นี่ พูดเบาๆ หน่อย เดี๋ยวเขาก็ได้ยินกันหมด
งั้นเราก็ควรบอกทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ
ไม่ๆ งั้นเขาอาจจะพากันไปหมดก็ได้
(ยังไม่เจอทางไปชานชาลา)
ฉันว่าเราไปแค่พวกเราจะดีกว่า
- ไม่ต้องบอกใครเหรอ - อือ
แต่ถ้าจู่ๆ เรายกโขยงออกไปกันหมด
มันอาจจะดูแปลกๆ ก็ได้
รอให้ทุกอย่างสงบลงสักหน่อยค่อยไปดีกว่า
ค่ะ ฉันว่าอีกเดี๋ยวค่อยไปจะดีกว่า
เราพักกันสักหน่อย
- เดี๋ยวโป๊ะแตก - กินอะไรกันสักหน่อยแล้วค่อยไปดีกว่า
หิวมากเลยเนี่ย
ขอบใจนะ ดินดิน
(รสอ่อนเหรอ ดูจากสถานการณ์แล้วก็เข้าใจได้แหละ)
ขนาดในสถานการณ์นี้ก็ยังอร่อย
พี่ เราไม่ได้กินอะไรเลย
แต่ในนี้ต่อสู้กันเยอะมากเลย
ทางนี้ขนาดเป็นซอมบี้ พวกเขาก็ยังอยู่ด้วยกันเพราะเป็นครอบครัว
แต่ทางนั้นเอาแต่ด่าไม่หยุด
แต่ว่านะพี่
เท่าที่ฟังโชจุนโฮกับโชจุนฮยอน ผมว่ามันก็ไม่แปลกหรอก
เพราะทางการบอกว่าถ้ารออีกหน่อย ก็จะค้นพบแอนติบอดีและสร้างวัคซีน
แล้วจะทิ้งไปได้ยังไง ในเมื่อมีโอกาสรอดอยู่
ถ้าฉันตกอยู่ในสถานการณ์นั้น ก็คงทำแบบพวกเขานี่แหละ
ยังไงฉันก็พาไปด้วยแน่นอนค่ะ
ค่ะ
ฉันเคยคิดว่าฉันคงทิ้งเอาไว้ค่ะ
- ครอบครัวเหรอ - ค่ะ
แต่พอได้เห็นสถานการณ์ในนี้แล้ว…
ฉันคงทิ้งไม่ลงหรอก
- จะอยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้ายหรือว่า… - ถูกต้อง
แต่ถ้าครอบครัวเราถูกกัด เราก็ต้องอยู่สิ
- นั่นสิ - ไม่มีทางเลือกหรอก
- ยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกัน - โดนกัดน่ะเหรอ
- อือ - โดนกัดด้วยกันเหรอ
ต้องไปด้วยกันสิ จะอยู่แบบนั้นไปเพื่ออะไร
แต่ต่อให้เป็นครอบครัวยังไง
พวกเขาก็กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว
ถ้างั้น…
ก็แปลว่าจบแล้วไม่ใช่เหรอ
จะอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ จนถึงที่สุดเหรอครับ
จะยอมทิ้งครอบครัวได้ยังไงล่ะ พี่
ถ้าคนในครอบครัวพี่ถูกกัด พี่จะทิ้งเหรอครับ
แต่สำหรับฉัน
ฉันคิดว่าคนที่รอดชีวิตอยู่ด้วยกันตอนนี้สำคัญกว่า
ส่วนพวกเขาคือคนที่เคยเป็นครอบครัว
อย่างน้อยนายก็ต้องมีชีวิตรอดให้ได้สิ
น้องชายก็น่าจะต้องการอย่างนั้นไหม
อย่างน้อยก็ขอให้พี่ชายรอด
"พี่ ไปก่อนเลย"
แบบนั้นก็ไม่ผิดหรอก
เพราะครอบครัวที่กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว ก็อาจจะอยากให้เรารอดก็ได้
ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
เรื่องนี้ต้องคิดอย่างรอบคอบและมีเหตุผลนะ
อย่างน้อยเราหรือใครสักคนก็ต้องรอด ถึงจะพัฒนาวัคซีนได้
และถึงจะช่วยมนุษยชาติได้
คำนั้นแหละถูกต้องเลย
ถ้าพี่กลายเป็นซอมบี้ พี่คงจะขอให้ฆ่าพี่ทิ้งซะ
เพราะพี่กลัวจะเป็นภาระ
พี่ งั้นถ้าพี่กลายเป็นซอมบี้
เราทิ้งพี่ทันทีเลยได้ไหม
เราไม่ใช่ครอบครัวนี่
(ยังไม่ได้ผูกพันกันขนาดนั้นเนอะ)
ถ้าใครจะฆ่าพี่ พี่จะกัดมันซะ
ตอนนี้เราก็เหมือนครอบครัวแล้ว
หนังท้องตึงแล้วหนังตาหย่อนมากเลย
นี่ เราก็พักกันสักหน่อยเถอะ
- ใช่ สักนิด - พักกันหน่อยเถอะ ฉันเหนื่อยมากเลย
งั้นเราพักสายตาสักสองสามชั่วโมง แล้วออกเดินทางกันไหม
ขอนอนสักหน่อยได้ไหมนะ
(ตัดสินใจพักผ่อนจนกว่าทุกอย่างจะสงบ)
โอ๊ย เจ็บ
ห้ามทิ้งผมไว้นะ
แต่พอเราเจอจุดหมายแล้ว
พอเจอสิ่งที่จะช่วยให้หนีได้แล้ว ฉันรู้สึกดีมากเลย
เหมือนเห็นแสงแห่งความหวังรางๆ ตลอดเลยครับ
รู้ได้ไงว่าเป็นแสงแห่งความหวังหรือไฟนรก
เอาเป็นว่าเรามาจดจ่อกับการพักผ่อน สักชั่วโมงสองชั่วโมง แล้วก็ออกเดินทางกันทันที
นี่อาจเป็นการพักครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้
รู้สึกเหมือนไม่ได้พักมานานมากเลย
นานมากจริงๆ เราไม่ได้กินข้าว ไม่ได้นอนพักผ่อนแบบนี้มานานแล้ว
เหนื่อยจัง
เฮ้ย นายโอเคไหมเนี่ย
เหมือนอาการแย่ลงกว่าเมื่อกี้อีกนะ
ไม่ครับ พี่ ผมคุมเขาได้อยู่
ตั้งสติหน่อยสิวะ
เราเป็นหนึ่งเดียวกันตั้งแต่ต้น และจะเป็นหนึ่งเดียวกันไปจนตาย
ซอมบี้ๆ
หือ อะไรกัน
อะไรน่ะ
- ทำไม - มีอะไร
โชจุนฮยอนเหรอ
เฮ้ย นั่นมันนักยูโดไม่ใช่เหรอ
- ลุกขึ้นๆ - มีอะไรเหรอ
พี่ชายเขาไปไหน
ตายแล้ว
อะไรกันเนี่ย
เขายังจำท่าได้
แบบนั้นเราจะหยุดเขาได้ยังไง
เฮ้ย เดี๋ยวโดนกัดนะ
มัวทำอะไรอยู่ครับ รีบหยุดมันสิ
แบบนั้นเราจะไปหยุดได้ไง
หายไปไหนแล้วล่ะ
ไม่นะ
ไม่นะ อย่ามาแตะต้องน้องชายผม
ถอยออกไป
ไม่นะ พ่อจ๋า
พ่อ พ่อจ๋า
พ่อ
หยุดนะ หยุด
ลูกพ่อ อย่าเข้ามา
ปล่อยเขาไป
ปล่อยเขา ผมคุมเขาได้อยู่
ฆ่ามันซะ ฆ่ามันเลย
ฆ่ามันทิ้งเลย
นั่นคนนะคะ จะฆ่าทิ้งได้ยังไง
ฆ่ามันซะ
หุบปากไปเลย
(มีผู้เล่น 4 คนกำลังยืนอยู่ ใกล้จุนฮยอนที่เสียการควบคุม)
(หนึ่งในพวกเขาต้องคลี่คลายสถานการณ์นี้)
เราต้องฆ่ามันนะ
ถอยไป
อย่าเอาแต่ยืนเฉยๆ สิคะ ช่วยทำอะไรสักอย่างสิ
- เอานี่ไปค่ะ - เดี๋ยวก่อน
งั้นถ้าเกิดครอบครัวกลายเป็นซอมบี้ คิดว่าจะรับผิดชอบครอบครัวไปถึงที่สุดไหม
หรือว่ายังไงก็ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน
ผมคงไม่มีทางทิ้งครอบครัวได้หรอก
ต้องอยู่ด้วยกันสิ
จะทิ้งไปได้ยังไง ในเมื่อมีโอกาสรอดอยู่
ไม่นะ
แต่ต่อให้เป็นครอบครัวยังไง พวกเขาก็กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว
ถ้างั้น…
ก็แปลว่าจบแล้วไม่ใช่เหรอ
- เอานี่ไปค่ะ - เดี๋ยวก่อน
(จอมยุยงที่แอบฟังบทสนทนา เล็งเป้าไปที่แทยอน)
ทำไมๆ พี่เขาทำไม
เฮ้ยๆ
(จากนี้ไป ขึ้นอยู่กับแทยอนแล้ว)
(ภารกิจ - วิกฤตของแทยอน: ซอมบี้สำหรับฉัน ครอบครัวสำหรับเธอ)
พ่อจ๋า
ฟาดมันเลย
(มีเวลาตัดสินใจ 30 วินาทีเท่านั้น)
(แทยอนที่ถือไม้หน้าสามอยู่มีสองทางเลือก)
ฆ่ามันซะ ฆ่ามัน
(ถ้าฟาดจุนฮยอนที่กำลังคลุ้มคลั่ง ก็จะช่วยชีวิตพลเมืองบริสุทธิ์ได้)
พ่อจ๋า
อย่าฆ่าเขานะ
(ถ้าไม่ฟาดจะเป็นการให้โอกาส พี่น้องที่รอวัคซีนอยู่)
ถ้าขาดเขาไปผมก็อยู่ไม่ได้หรอก
ถ้าคนหนึ่งตาย อีกคนก็ต้องตายตามไป
(การเลือกครั้งนี้ จะกำหนดชะตากรรมของพวกเขา)
เร็วเข้า
ไม่ได้นะ
ฆ่ามันเลย
นั่นพ่อเด็กนี่ พ่อเด็ก
พ่อเด็กๆ
ฆ่ามันซะ บอกให้ฆ่ามันไง
ถ้าเป็นครอบครัวคุณล่ะคะ
คิดว่าจะฆ่าลงเหรอคะ ฮะ
ผมคุมเขาได้อยู่ อย่าทำนะ
- พ่อจ๋า - อย่าฆ่าเขา
รีบตัดสินใจได้แล้ว
ไม่ได้นะ
ไม่นะ ไม่ๆ
- อย่าทำนะ - ไม่เอาๆ
เฮ้ย
- อย่าฆ่าเขา - เฮ้ย
เขา…
เลือดไหลแล้ว
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
ลูกผม
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่นะ
แทยอน…
แทยอนไม่ใช่เหรอ
เป็นอะไรหรือเปล่า
เขายังเป็นคนอยู่เลยนะ
นี่คุณฆ่าคนตายนะ
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น…
ก็บอกว่าหมอนี่ไม่ใช่ซอมบี้ไง
ไม่ใช่นะ ใครตกอยู่ในสถานการณ์นั้นก็ต้องทำ คุณก็รู้นี่ครับ
จากนี้ภรรยา เพื่อน น้องของพวกคุณ ก็อาจลงเอยแบบนี้ครับ
ไม่นะ
จะปล่อยเอาไว้เหรอ
- แกฆ่าคนตาย - ใช่
ฆาตกร
เราต้องฆ่ามันทิ้ง
มันเป็นซอมบี้
เมื่อกี้คุณบอกให้เธอฟาดนี่ครับ
ไม่ใช่นะ จุนโฮ
จุนโฮ ไม่ใช่อย่างนั้น
คนในตระกูลถอยออกไปครับ
พี่เป็นคนในตระกูลไม่ต้องมายุ่ง
เราต้องฆ่าพวกมันให้หมด
- มันเป็นอุบัติเหตุ - ฆ่ามัน
ไปเก็บของเร็ว
นี่ ไปเก็บของ
นี่มันไม่ใช่คนแล้ว
แบบนี้มันไม่ใช่คนแล้ว
เด็กซ์ อย่ายุ่งดีกว่า
- แกฆ่าคนตาย - ฆ่าคนทำไม
ไม่ได้การแล้วล่ะ
แกฆ่าคนตาย
นี่มัน…
ไอ้พวกสารเลว
ฆ่าไอ้สารเลวพวกนี้ให้หมด
อะไร ทำไมทำกับเราแบบนี้ล่ะ
- ไม่นะ - มันเป็นอุบัติเหตุ
ทำไมๆ
มันเป็นอุบัติเหตุ
ฆ่ามัน
- ฆ่าไอ้พวกนี้ให้หมด - ทางนี้ๆ
ทางนั้น
ฆ่ามัน
ฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้
ฆ่าพวกมันซะ
พวกมันฆ่าคนตาย
ปิดประตู
- ฆ่ามัน - ไอ้ฆาตกร
ฆ่าไอ้เวรพวกนี้ซะ
พวกมันฆ่าคน
พวกมันฆ่าคนตาย
แกมันฆาตกร
คำบรรยายโดย ณัฐิญา น่วมถนอม