MAE MARTIN SOKI
- Jezu! Matko z córką, Mae! - Sorki.
W mordę.
- Piankę? - Nie, dzięki.
- Recepturkę? - Chętnie.
- Proszę. - Dzięki.
Czas na opowieść.
Fajnie, rozsiądę się.
Mae, właśnie kupiłem nowy.
Obyś miał kopię zdjęć ze ślubu.
- Zapowiesz mnie? - Dobra.
- Zaczniesz od „a teraz”? - Co? A, kumam.
Dziękuję.
A teraz, zróbcie hałas
i przywitajcie na scenie jedyne w swoim rodzaju
Mae Martin!
Cześć!
Jak się macie?
Hejka.
Miło was widzieć.
Boże. Najlepiej.
Dzięki, że przyszliście.
Co…? Dobra.
Mam wam tyle do opowiedzenia.
Jak macie na imię? Zacznijmy od podstaw.
Na trzy każdy powie swoje imię. Gotowi? Jeden, dwa, trzy.
Cześć, jestem Mae.
Jaram się tym, że jestem w Kanadzie, serio.
Pochodzę z Kanady i jestem bardzo kanadyjskie.
Ale od 12 lat mieszkam w Angli.
Konkretnie w Londynie. Więc brzmię trochę jak dupek.
Mam leciutki akcent,
jak kiedyś Madonna. Ale usilnie z nim walczę.
Przepraszam.
Ale to przez to, że mój tata jest bardzo brytyjski.
Jest klasycznym, mistycznym, brytyjskim dżentelmenem.
Co za magiczny facet.
Wkręcił się w fazy księżyca. Jest księżycarą.
Zna wszystkie ptaki w swoim ogrodzie
i z każdym ma osobistą relację.
Całe moje dzieciństwo było mistyczne.
Podam wam najlepszy przykład…
Miałom z osiem lat,
tata wiózł mnie i brata na karate.
Bardzo kanadyjski obrazek.
Wybiła 17.00, słońce już zaszło.
Padał śnieg, a my jechaliśmy autostradą do dojo.
Siedzieliśmy z tyłu, ja miałom osiem lat, brat 12.
Byłom zielonym pasem, a brat żółtym.
Cztery lata starszy, a dwa pasy niżej.
To nie ma znaczenia, ale chciałom się pochwalić.
Jechaliśmy autostradą i nagle
tata w panice odbił na pobocze.
Słyszeliśmy pisk opon, trąbienie.
Koszmar. Zatrzymał się i powiedział:
„Przykro mi, dzieci, musimy wysiąść”.
Byliśmy w szoku, ale wysiedliśmy.
Staliśmy w śniegu na poboczu autostrady.
Mój dwunastoletni brat płonął ze wstydu
w swoim kimonie. Ludzie mijali nas,
pytając: „To żółty pas?
Chwila, przecież jest starszy.
Musimy dla pewności zawrócić”.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
„Przez szybę zobaczyłem księżyc w nowiu”.
Dojrzał fragment księżyca przez szybę,
więc musieliśmy wysiąść z auta
i trzy razy pokłonić się księżycowi.
Przeszliśmy cały rytuał.
Mówiliśmy: „Dobry wieczór, Pani Księżyc”
Mistyczne. Jest księżycarą. Wkręcił się w temat.
Niedawno odwiedziłom dom rodzinny.
Ten sam, w którym dorastałom,
mieli go na długo przed moimi urodzinami.
Siedziałom z rodzicami w kuchni,
a tata nagle powiedział: „W moim gabinecie o zmierzchu”.
Że co? Spytałom mamę:
„O której zmierzcha?”.
A ona na to: „Nie wiem”.
Poszłom więc do jego gabinetu czyli…
wolnego pokoju, który przez lata miał wiele zastosowań.
Tata popijał wino i wyglądał przez okno.
Okazało się, że chciał m pokazać rodzinę szopów, która mieszkała na drzewie
w ogrodzie sąsiada.
Wychodziły co wieczór o zmierzchu, a tata miał relację z każdym z nich.
Więc staliśmy tam, czekając na szopy,
a on nagle wypalił marzycielskim tonem:
„Wierz, że poczęliśmy cię w tym pokoju?”.
Zaskoczył mnie.
Nie lubię go uciszać, gdy się otwiera, więc…
spytałom: „Czekaj, pamiętasz konkretną noc mojego poczęcia?”.
A on odpowiedział tekstem, który do dziś
mnie prześladuje.
„Oczywiście, że pamiętam. Jakby to było wczoraj”.
I dalej.
„Światło księżyca padało na pupę twojej mamy”.
Padało na pupę…
Nie wiem, czy rozumiecie, w czym rzecz.
Znam pozycję, w której mnie poczęto.
To przerażające.
Nikt nie chce być poczęty na pieska.
Przygnębiająca myśl.
Chciałoby się być poczętym twarzą w twarz.
Z kontaktem wzrokowym.
Żeby w momencie wytrysku czuli…
„Dokonujemy wyboru
stworzenia życia”.
A nie: „Krzycz w poduszkę!”. To okropne.
Ponure.
Inaczej przez to o sobie myślę.
Dziecko zrobione na pieska.
W sumie to ma sens.
Wiele tłumaczy.
To wpłynęło na moją postawę. Jestem trochę…
jakby zgarbione.
I chyba potrafię rozpoznać inne dzieci zrobione na pieska,
kiedy wychodzę na miasto, na 100%
w metrze jakieś zauważę…
Ktoś pali na stacji. Od razu wiadomo.
Albo kiedy w barze barman mówi:
„Ktoś zamówił ci drinka”. Odwracam się, a tam…
dziecko zrobione na pieska.
Tu też nas nie brakuję. Widzę parę osób.
Gdy tylko odwiedzam dom rodzinny, dzieje się coś dziwnego.
Coś, co zmienia moje postrzeganie rzeczywistości.
Odkąd tylko pamiętam,
rodzice opowiadają pewną anegdotę.
Raz do roku się upijają i powtarzają ją na kolacji ze znajomymi.
Szału dostaję,
bo myślę, że to niemożliwe.
Więc dlaczego mi to robią? O co chodzi?
Mój brat i ja jesteśmy wściekli.
Opowiem wam tę historię, oceńcie sami,
czy w nią wierzycie. Dobra?
Dobra, więc rodzice przysięgają,
że niedługo przed trzydziestką jechali przez północne Ontario,
krętą, leśną drogą
i przejechali pod łosiem.
Przysięgają.
Serio.
Mama mówi, że jechali krętą drogą przez las,
łoś stał w pozycji horyzontalnej,
a oni przejechali mu pod brzuchem.
Po prostu nie wytrzymam…
Co oni wygadują?
To nie koniec.
Mama naśladuje dźwięk futra z brzucha łosia,
które delikatnie gładzi dach samochodu.
Dacie wiarę?
Idzie zwariować, naprawdę.
Mój brat też tego nie znosi.
Więc przy ostatnich odwiedzinach
postanowiliśmy, że zbadamy temat.
Musieliśmy wiedzieć, czy to możliwe.
Wyszukaliśmy wysokość Toyoty Tercel.
Takim autem jechali.
Dach był na tej wysokości..
Wyszukaliśmy, ile mierzył największy łoś świata.
I najbardziej do szału doprowadza nas,
że to się mogło wydarzyć.
To mogło się zdarzyć.
Gdyby akurat spotkali największego łosia na świecie,
to byłoby możliwe.
Tracę przez to rozum.
Zróbcie hałas, jeśli im wierzycie.
Naprawdę?
A teraz, jeśli to bujda.
Widzicie?
Nie wiem.
Wiele to mówi o waszym światopoglądzie.
Jeśli wierzycie w łosia, macie serce dziecka.
Zachowaliście odrobinę dziecięcego entuzjazmu i zachwytu
życiem.
Jeśli nie wierzycie w łosia… Kumam, za nami ciężkie parę lat.
Niewyobrażalnie, prawda? Boże.
Serio. Robimy, co się da, żeby jakoś przetrwać.
Cokolwiek wam w duszy gra.
Ojciec przesłał mi ostatnio artykuł.
Z dopiskiem: „Myślę, że ci się to spodoba.
Będziesz się z tym utożsamiać”. Tych słów użył.
Że będę się z tym utożsamiać.
Nie mogę przestać myśleć o tej historii.
Opowiem wam ją.
Wydarzyła się w Niderlandach.
W małym niderlandzkim miasteczku
pewna rodzina zauważyła, że przestała dostawać pocztę.
„Hej, od dawna nic nie przyszło”.
Mijały tygodnie.
„Nie przychodzą nawet rachunki
ani ulotki. Coś tu śmierdzi”.
Poszli do sąsiadów: „Przychodzi do was poczta?”.
A oni na to: „Nie. To dziwne. Od bardzo dawna”.
Więc udali się na pocztę, żeby pogadać z kierownikiem.
Kierownikiem poczty.
No wiecie, bossem.
Tym, którego trzeba pokonać,
żeby wbić 10 level.
Taki byk…
Mówią: „Nie dostajemy poczty”.
On na to: „Zbadam sprawę”.
Poszedł pogadać z listonoszem z tego rejonu.
Powiedzmy, że miał na imię Gary, nie pamiętam.
„Gary, ci ludzie mówią, że nie dostają poczty.
Co się dzieje?”.
Gary od razu wszedł w podejrzanie obronny tryb.
„Skąd mam wiedzieć? Dostarczam pocztę.
Skoro nic nie dostają, nikt do nich nie pisze”.
No spoko.
Boss podziękował za wyjaśnienie.
Ale zaczął wypytywać współpracowników, o co chodzi z Garym.
Dziwnie się zachowuje.
Postanowili mieć Gary'ego na oku i obadać temat.
A więc następnego dnia
od razu zapaliła im się czerwona lampka.
Gary zabrał pocztę do prywatnego auta.
Nie do służbowego.
I wyjechał z miasta.
Oni na to: „Noż kurwa”. Pojechali za nim,
a Gary wjechał do lasu w Niderlandach.
Śledzili go z pewnej odległości.
Zaparkował. Oni też. Pilnowali go.
Wysiadł z auta.
Zabrał torbę z pocztą. Wszedł do lasu i zniknął na 45 minut.
Wrócił bez torby.
Wsiadł do auta i odjechał.
Więc postanowili wejść do lasu.
I wyobraźcie sobie, co ujrzeli.
Piękny, utkany promieniami słońca las.
Mgła unosiła się znad mchu.
A pośrodku stał samotny łoś.
Dosłownie górował nad drzewami.
Wszędzie wokół
piętrzą się świeże kopczyki ziemi.
Malutkie. W równych grządkach. Rozsiane po lesie.
Rozkopali jeden z nich.
Gary zakopywał pocztę.
Robił to od dawna.
Przyłapali go, bo sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Pomyśleli: „Noż kurwa”.
Następnego dnia skonfrontowali się z nim.
Delikatnie.
Mówią: „Siema, Gar,
zauważyliśmy, że zakopujesz pocztę.
Mógłbyś powiedzieć, dlaczego to robisz?”.
W artykule zacytowano odpowiedź Gary'ego
na pytanie: „Dlaczego zakopujesz pocztę?”.
Oto, co powiedział:
„Raz mnie podkusiło i mi się spodobało.
Więc teraz po prostu to robię”.
Uwielbiam go.
To mój bohater.
Gary poszedł za to siedzieć.
Na osiem miesięcy. Serio.
Nie można odwalać z pocztą, to przestępstwo.
Poszedł siedzieć. Chciałom do niego napisać,
ale pewnie by się zestresował.
„Nie mam gdzie tego zakopać!”.
Ale serio, w życiu nie czułom się tak zrozumiane przez ojca.
Powrót do normalnego życia
i entuzjazmu sprzed pandemii jest dla mnie trudny.
Zwłaszcza w romantycznych relacjach.
Nie wiem, czy też tak macie.
Postpandemiczne randkowanie.
Mam 35 lat.
Mając 20, byłom superromantyczne. Z obsesją na punkcie drugiej połowy.
Wzorcem byli dla mnie rodzice, do dziś bardzo zakochani.
Ktoś pytał: „Wiesz, która godzina?”. A ja na to: „Ja ciebie też”.
I chcę iść z tobą.
Dokąd idziemy?
A teraz już nie wiem.
Latem spotykałom się ze wspaniałym facetem, dacie wiarę?
Chwila, źle…
Nie pytam, czy wierzycie, że faceci mogą być wspaniali.
Pewnie, że mogą.
Ale o to, czy wierzycie, że ja…
Tak, czy siak, spotykaliśmy się przez pół roku.
Było super. Ja mam 35 lat, on miał 36.
Oboje mieliśmy na koncie poważne związki.
Wiecie, o co chodzi? Nigdy takim dla siebie nie będziemy.
Nie straumatyzujemy aż tak siebie nawzajem, więc…
po co się wiązać?
Pewnego wieczora leżeliśmy w łóżku i gadaliśmy,
na luzie. Nie chciał poruszać ciężkich tematów.
Zaptał: „Gdybyśmy mieli dzieci, jak dalibyśmy im na imię?”.
I szczerze.
Powiedziałom, że nie wiem.
Rozmawiałom o tym już z tyloma ludźmi przed nim.
„Nie wiem.
Pozwól, że przekopię cmentarz pełen ciał hipotetycznych dzieci
i dokopię się do nowych”.
Mijam duchy. „Spójrz!
To moje bliźnięta, Jagoda i Malina”.
Dzieci płaczą: „Zapomniałoś o nas”.
„A spierdalajcie”.
O, i malutka Klementyna, uczy się w prywatnej szkole.
Ma głowę przebitą klarnetem.
„- Pobaw się ze mną. - Nie”.
W końcu znalazłom nowe, hipotetyczne dzieci,
ale zabrakło mi już inwencji twórczej,
żeby je nazwać. Więc niech oboje mają na imię Ian.
Swoją drogą, słyszeliście o tym?
W 2018 roku nie urodził się żaden Ian.
Nie zarejestrowano ani jednego Iana
na całej Ziemi. Serio.
Jeśli to oglądasz
i ci się nie podoba, to chociaż się czegoś dowiesz.
Wiecie, o co chodzi z poważnym związkiem?
Ma się różnych byłych.
Okej, kumacie.
„Tak, wiemy”.
Więc ma się normalnych byłych i byłe i tych poważnych.
Dochodząc do pewnego rozdziału życia… Nie.
W pewnym wieku musicie zaakceptować,
że do końca życia będą imiona,
które będziecie godzinami trawić, gdy tylko je usłyszycie.
I wydalicie je waginą.
Albo odbytem, jeśli nie macie…
Musicie nosić ze sobą woreczek na ewentualne odchody.
Obrzydliwe.
Mam kilkoro poważnych byłych, ale jedno imię przebija resztę.
Opowiem wam tę historię.
Miałom taką byłą. Byliśmy razem przez cztery lata.
To był związek w tajemnicy,
bo po raz pierwszy nie umawiała się z facetem.
Zabroniła mi się ujawniać, choć razem mieszkaliśmy.
Stresujące. I to ona rzuciila mnie,
choć tak nie wolno.
Uprzedziłom ją o tym na początku związku.
To było przeciągnięte rozstanie.
Gdy ta historia miała miejsce,
nie mieliśmy kontaktu od półtora roku.
Dawałom show w Londynie, to był dobry wieczór.
Rozumiecie? Świeża fryzura.
Prosto od fryzjera. Luksus.
Wyprasowany, czarny t-shirt…
Lepszy niż ten. Wybaczcie.
Jak psu z gardła wyciągnięty.
Jak ciuch Rumpelsztyka.
Pamiętacie Rumpelsztyka?
Co się z nim stało? Kiedyś był wszędzie.
Ciągle nas nim straszono za dzieciaka.
Rumpelsztyk to i tamto…
Już się o nim nie słyszy.
Kumam.
Ciężko utrzymać się na szczycie.
Odszedł w niepamięć.
Nieważne. Tamtego wieczora czułom się super, atrakcyjnie.
Ze świeżym fryzem.
Był ze mną też mój najlepszy kumpel Joe.
Siedział na widowni.
Uwielbiam, gdy to robi, bardzo głośno się śmieje.
To prawdziwy anioł.
Show poszedł dobrze.
Po wszystkim weszłam za kulisy, żeby spotkać się z Joe.
Mówię mu: „Hej, dobrze poszło”.
Ale Joe był zielony.
Cała krew odpłynęła mu z twarzy:
„Ona tu jest”.
A ja na to: „Kurwa mać”.
Od razu wiedziałam, o kim mowa.
Powiedział, że jest na górze,
nie wie o moim występie, po prostu przyszła na drinka
ze wspólnymi znajomymi.
Powiedział, że wyjdziemy tyłem.
Zabawimy się w innym barze.
Myślałom o tym.
I powiedziałom: „Nie.
Nie chcę się dobrze bawić.
Pójdziemy na górę”.
Wchodzę na pewniaka i widzę, że siedzi ze wspólnymi znajomymi.
Bylibyście ze mnie dumni. Bo podchodzę na luzaku.
Co to znaczy?
O tak…
Ale serio, z pewnością siebie.
Mam po swojej stronie element zaskoczenia. Nie wie, że tam jestem.
Czuję, że to dla mnie plus. Podchodzę, mówę: „Hej”.
Nasi wspólni znajomi
wiedzą, jak trudne było to zerwanie. Panikują.
Mówię: „Hej, jak leci?”.
Ona na to: „O Boże, cześć”. Wstaje, przytulamy się.
Jest miło, mówię, że miło ją widzieć.
„Słyszałom, że dostałaś tę rolę, super”.
Ona też mi gratuluje, cieszymy sę.
Jest sympatycznie i myślę,
że to ja muszę zakończyć tę rozmowę.
Tylko tak piłeczka będzie po mojej stronie.
W pewnym momencie mówię więc: „Słuchaj, miło się gadało…”.
A ona na to: „Usiądziesz?”.
„Nie, posiedzę ze znajomymi przy barze,
ale było miło”. Przytulamy się, siada.
Idę do baru, ona nadal rzuca mi spojrzenia
przez ramię.
I dopiero w drodze do baru zadaję sobie pytanie:
„Z jakimi znajomymi?”.
Nie mam znajomych przy barze.
Joe usiadł z nią.
Judasz jeden.
Dla mnie jest martwy.
Panikuję, bo ona wciąż na mnie patrzy. Podchodzę do baru.
I w ostatniej chwili zauważam trzy dziewczyny z mojego występu.
Siedziały w pierwszym rzędzie.
Podchodzę do baru.
I jedna z nich mówi: „Świetny występ”.
I wiecie…
Chyba rozumiem, czego oczekiwała od tej konwersacji.
Pewnie spodziewała się czegoś w stylu:
„Świetny występ”. „Miło, dzięki, że wpadłaś”.
A dostała coś o wiele mocniejszego.
„Cześć, jak się macie? Przedstawicie się? Gdzie pracujecie?”.
I nagle zrobiłom się dziwnie dotykalskie.
Zaczęłom oplatać je ramieniem, kłaść głowę na ramionach.
Były zaskoczone. Zaczęliśmy gadać.
Dzięki Bogu, rozmowa się kleiła.
Kryzys zażegnany.
Zapytały, czy chcę drinka. Pijemy
i nagle czuję, że ktoś puka mnie w ramię. Odwracam się, a tam moja eks.
Tym razem to ona mnie zaskoczyła.
„Wybacz, że przeszkadzam. Wychodzę i chciałam się pożegnać”.
Spoko, przytuliłyśmy się.
I ona powiedziała coś okropnego…
„Nasze ścieżki na pewno znów się przetną”. Kumacie?
Coś w tym stylu.
Zaczynam to trawić, wyciągam woreczek.
Przytulamy się, ona wychodzi.
Nadal żegna się ze znajomymi,
ja odwracam się do „znajomych”
i nagle czuję, że mnie to przerasta.
Tamy puszczają.
Zaczynam płakać.
Twarz mi się wykrzywia, ramiona trzęsą.
Wyglądam tak…
Dziewczyny pytają: „Boże, co jest?”. A ja na to:
„Śmiejcie się!
Śmiać się!”.
Psychotyczne zachowania.
„Śmiejcie się, kurwa”.
A one…
Ta historia nie ma prawdziwej puenty.
Taka tam wkładka.
Ilustracja mojego poziomu emocji.
Mam mnóstwo uczuć. Wy też?
To wyczerpujące.
Jestem pełne uczuć aż po brzegi.
Zawsze wyobrażam sobie
zupę pomidorową Campbell's.
Rozumiecie?
Cała puszka, pełna aż po brzegii.
Dociskam czubek czaszki, żeby się nie wylała.
Staram się, żeby nie rozbryzgała się otworami,
krocząc przez życie. Takie mam uczucia.
I wystarczy „Jak się masz?” jednej kobiety, żeby…
wystrzeliła uchem.
Aż odskoczyły. Mówię im: „Przepraszam,
to nie wasza wina”.
Tak serio, jest okej. Chodzę na terapię.
To konieczne. Wierzcie mi, trzeba.
Jeżeli macie narzekać tak jak ja,
niestety potrzebujecie terapii.
Tak.
Moi przyjaciele byli na etapie:
„Błagamy, daj nam spokój i komuś zapłać”.
Musiałom to przełknąć.
Znalazłam mądrego terapeutę przez Zooma.
Powiedział coś ciekawego: „Pamiętaj, że nie jesteś uczuciem.
Jakieś uczucie może cię zżerać, ale nim nie jesteś.
Wewnątrz ciebie, jak w każdym z nas, jest stałe, neutralne ja”.
Doświadczamy uczuć, ale nie dajemy im się zawłaszczyć.
Powiedział: „Zamiast identyfikować się z uczuciem,
myśleć, że jesteś nerwowa czy smutna, po prostu go doświadcz.
Obserwuj uczucia, z ciekawością”.
Słyszeliście o tym?
Powinnam chyba myśleć:
„Ciekawe. Doświadczam…
gniewu.
Interesujące.
Doprawdy”.
Miałom dziwne doświadczenie,
kiedy spędzałom pandemię w Londynie.
W pojedynkę w mieszkaniu, w deszczu, w Londynie… przez lata.
I nagle zaczęło we mnie narastać dziwne uczucie:
„Czemu czułom wstyd?”.
Od razu, po przebudzeniu.
Dużo czasu spędzałom w mieszkaniu.
W salonie. Ale głównie w sypialni.
Myślałom: „Może o to chodzi”.
Powiedzcie mi.
Czy waszym zdaniem to wstyd, że jesteśmy dorośli
i mamy własne pokoje?
Czekajcie.
Że myślimy: „To mój pokój”.
To mój pokój.
Nie wchodzić!
Żal. „Muszę sprzątnąć w pokoju”.
Oczywiście rozumiem i przyjmuję, że potrzebujemy swojego pokoju.
Czterech ścian, w których co wieczór można się położyć.
Ale najdziwniejsze jest to,
że musimy udekorować pokoje tak, by oddawały naszą osobowość.
„Litości, jestem sobą.
Jestem sobą w pokoju. Tyle”.
Aż mnie skręca z żenady.
„Mam lampę z soli himalajskiej.
Owszem, mam. I jestem mną.
Mam swoje zdjęcie na ścianie”.
Kończysz czytać książkę i się jej nie pozbywasz.
Mówisz: „Postawięją na półce.
Oto moja osobowość na wystawce, podziwiajcie.
Nikt inny nie jest mną”.
I nagle naszła mnie myśl. Okej, to trochę abstrakcyjne,
ale czy nie uważacie, że nasze umysły
są jak pokoje,
które musimy umeblować zebranymi doświadczeniami,
z których budujemy naszą tożsamość?
Właśnie to robimy.
Jesteśmy łowcami doświadczeń, które chcemy postawić na półkach
i mówić: „Jestem mną”.
Lubię sobie wyobrażać, że każde zebrane doświadczenie
jest małą, szklaną kulą śnieżną.
Chodzimy i mówimy:
„Widziałem Antonio Banderasa na lotnisku. Tak było.
Jestem sobą i nikt inny nie jest mną”.
A potem
przychodzi pora na kontakty z ludźmi.
Zauważyłom to, wychodząc z pandemii. Wszystkie kontakty międzyludzkie
to wzajemne pokazywanie sobie kul śnieżnych.
Żałosne czekanie na swoją kolej.
Ktoś pokazuje ci swoją,
a ty próbujesz słuchać.
To opowieść o imprezie sprzed pięciu lat.
Odpowiadasz: „Tak, ty również jesteś sobą”.
Oczywiście, że tak.
„Jak miło także być sobą”.
Ale przez cały czas zerkasz na własną półkę z kulami.
Na sto procent. Tylko przytakujesz.
I czekasz na swój moment,
żeby powiedzieć: „Ja też jestem mną…”.
Dziękuję.
To takie ekscytujące. Wiecie co?
Tak się składa,
że oglądam mnóstwo stand-upów.
Ostatnio wyszedł stand-up znajomej. Wypuściła trailer.
Myślę sobie: „Kurwa, jakie dynamiczne”.
Na scenie bardzo dużo gestykuluje.
A ja się prawie nie ruszam.
A gdyby jednak?
Też chcę dynamicznego trailera.
Pomyślmy.
Mam w głowie obraz tego, co chcę pokazać.
Po prostu żadne żarty nie pasują do tych ruchów.
Pomślałom, żeby wykonać same ruchy.
Wstawić je do trailera.
To jest w trailerze. Czad. Muszę to obejrzeć.
Powinnom mieć setkę wyszkolonych psów.
Wyszłyby na scenę w ten sposób.
Skakałyby na tylnych łapkach, ale tylko w trailerze, nigdy na występie.
Uczucia. Mam dużo uczuć.
Wściekłość, wstyd. To niektóre z nich.
Kolejnym…
które przeważa w moim życiu, i w życiu wielu z was też,
jest nostalgia.
Kumacie? I wiem, że to bezużyteczne uczucie.
Czuję nostalgię za czasami sprzed covida, nie docenialiśmy ich.
Za czasami sprzed dojrzewania.
Potem wszystko poszło nie tak.
Serio.
Moi znajomi ironizują: „Ominęły cię lata 90.,
wielkie mi rzeczy.
Przegapiłoś jak nasi starzy zbierali gumki recepturki”.
Kiedyś wszyscy je zbierali, nie?
Zawijali wokół uchwytów szuflad.
Zwijali w całe piłki. Po co?
Teraz nie mam żadnych.
„Tęsknisz za wielką muszlą w łazience każdego rodzica?”
Tak, właśnie za tym.
Pewnie.
Ale też za lepszym dostępem do aborcji i mniejszym populizmem.
Rozumecie?
Mam uczucia. Jestem osobą,
która nie otrząsnęła się po dojrewaniu.
Z kilku powodów.
Dojrzewanie uderzyło mnie obuchem w łeb.
Jestem z tego rocznika,
który zaczął dojrzewać, gdy pojawił się
i spopularyzował Internet.
Co za fart. Do 13 roku życia
Internet w sumie nie istniał. Jeden komputer
w klasie miał sieć.
I nagle, z dnia na dzień, świat wybuchł.
I wszycy mieliśmy adresy mailowe.
Mój brzmiał hot-mae-el@hotmail.com.
Dziękuję.
Wtedy jeszcze dobre adresy były wolne.
Ale z dnia na dzień świat przestał być znośny.
Cała potrzebna mi wiedza zawierała się w encyklopedii
w piwnicy rodziców.
Co za relaksująca myśl. Skończona liczba faktów.
I tyle.
Ładny, cienki papier.
To było do ogarnięcia.
No i zawierała obiektywną prawdę.
Nikt ciągle nie podważał encyklopedii.
Wiecie, o czym mówię?
„Jesteś pewne, że Lima to stolica Peru?”
I nagle z dnia na dzień
wpadłom w obsesję. Znajomi na obiedzie pytali,
czy wyjdę pograć na boisko.
A ja nie mogłam, bo miałam ciężką harówę w Internecie.
„Tyle się dzieje. Muszę skopiować
i wkleć zdęcia Buffy
do dokumentu Word.
A następnie wydrukować ten dokuemnt.
Papier będzie mokry od tuszu.
Aż ciężki.
Muszę wyciąć zdjęcia, a kartka będzie jak mokry papier toaletowy.
Muszę je wkleić do zeszytu.
Jestem zajęte”.
I od wtedy nie przestałom być zajęte.
Wykończone.
Ale jest więcej powodów, przez które ciężko zniosłom dojrzewanie.
Wiadomo, samo dojrzewanie.
Potem pojawił się Internet.
Ale we mnie dojrzewanie obudziło dziką dysforię płciową
i wahania.
- Rozumiecie? - Tak.
Cisza.
Ale serio, przed dojrzewaniem
czułom się skocznym, androgynicznym dzieckiem,
bardzo pewnym siebie i swojej parodii Ace'a Ventury.
Nagle przyszło dojrzewanie, ciało się zmieniło
i to w latach 90.
To była era boysbandów i girlsbandów.
Popowej binarności.
A że chodziłom do żeńskiej szkoły,
najważniejsze pytanie, na które trzeba było mieć odpowiedź,
brzmiało, którą Spice Girl jesteś?
Istniało tylko pięć odpowiedzi.
Trzeba było którąś wybrać. Na korytarzu dziewczyny
łapały nas w rogu i pytały: „Mów, którą?”.
Bo organizowały lip synci.
Musiały wiedzieć, poważnie. Musiały móc określić,
gdzie w tym zbiorze wypadasz.
Pytały, a ja odpowiadałam: „Nie wiem. Justinem Timberlake'iem?.
Nickiem Carterem?”.
Nieważne, czy zmagasz się z płcią,
dojrzewanie to i tak jebay koszmar. Czujesz się kosmitą,
a to, co sprawiało, że byłeś cool, znika z dna na dzień.
Znałom taką sztuczkę.
Umiałom wydawać dźwięk dłonią.
I to było superpopularne.
Ludzie to uwielbiali, zwłaszcza na imprezach.
Zaprezentuję.
Może niektórzy to pamiętają. Oto dźwięk.
Pamiętacie?
Przysięgam, to był hit imprez.
Ludzie mówili: „Zrób ten dźwięk”.
Mówiłom: „No dobra”.
Kiedyś zrobiłom to na apelu szkolnym. Trochę przeginka.
Ale było fajne. A potem zaczęło się dojrzewanie.
Nagle byłom na domówce, w szafie,
z pryszczatym 13-latkiem z erekcją i robię…
A on na to: „Co, kurwa?.
Myślałem, że mi strzepiesz”. Zaprzeczyłam. „Nie.
Mówiłom, że umiem zrobić coś fajnego rękoma”.
Zostawił mnie samo w szafie. Siedziałom tam i…
Naprawdę smutne.
W tym wieku trudno się żyje.
Nie sądzicie, że mając 13 lat,
można flirtować tylko, pytając: „Jak duże masz dłonie?”.
Mam rację? Pamiętacie to?
„Jak duże masz dłonie?” to wstęp
do kontaktu fizycznego z kimś, komu się podobasz.
Tyle, że byłom w żeńskiej szkole.
Nie umiałom się sprzedać. „Tak, mam dłonie jak bochny chleba.
A ty, oczywiście, drobniutkie”.
Chodziłom po placu zabaw, rzucając: „Wiecie, co mówią.
Wielkie łapy, wielki srom”.
Wszystko to spłynęło na mnie
wraz z dojrzewaniem.
A gdy zaczynasz myśleć krytycznie,
dopada cię gorzka prawda.
Jeśli jesteś w jakiś sposób inny,
jeśli dominująca narracja
nie pasuje do twoich przeżyć…
Tak jak z płcią i ludźmi, którzy mówią,
że są dwie płcie i basta.
Możesz doświadczać czegoś całkiem innego.
Masz dwie możliwości.
Kwestionować siebie i swoje doświadczenia
albo wszystko inne
i cały system.
Za który sznurek nie pociągniesz, przejebane.
Monogamia.
Czy mogę zabrać dwie osoby na bal? Czemu nie? Nie rozumiem.
Ale to nie wszystko.
Zajmuję się komedią od 13 roku życia.
Bardzo wcześnie odkryłom psychodeliki.
To tylko pogorszyło dojrzewanie.
Czułom, że zdrapuję tapetę rzeczywistości
i widzę chybotliwe rusztowanie, na którym się opiera.
„Co tu się dzieje?”.
Nagle kumasz, że rodzice mają wady,
nauczyciele są samotni czy coś.
Pamiętam, że pani Buchanan była.
Czułom, że muszę bardziej się śmiać z jej żartów.
Pamiętam też stres,
bo za mało mówiło się o tym,
że filmy Mrówka Z i Dawno temu w trawie
wyszły w tym samym roku.
To efekt działania potężnych sił.
I nikt o tym nie mówi? Co do…?
Tak.
Stresowałom się i…
myślę, że narkotyki były sposobem odcięcia się od ciała.
Czułom się źle ze swoim ciałem, a narkotyki były wyjściem.
Wkręciłom się w narkotyki i niestety,
przeszłom z psychodelików do tych naprawdę złych.
Wyrzucono mnie z domu i ze szkoły.
Ostatecznie skończyłom na odwyku.
Mając 19 lat, byłom w ośrodku dziennym przez dziewięć miesięcy.
Program dzienny dla nastolatków
to kiepski pomysł.
Pod pewnym względem. Zbieramy grupę nastolatków.
Ich jedyną wspólną pasją są narkotyki.
Codziennie o 15.00 dzwoni dzwonek.
I odchodzicie z nowymi przyjaciółmi w siną dal.
„Śmigajcie. Integrujcie się w bramach.
Na jedyny znany wam sposób”.
Ale odwyk otworzył mi oczy. To był przełomowy moment.
Oprócz mnie było tam 12 dzieciaków.
Pomyślałom: „Kurwa,
Mają za sobą naprawdę trudne życie,
dysfunkcyjne rodziny. A ja co?
Dzieciak z klasy średniej. Przeciw czemu się buntuję?”.
Ale pobyt tam dobrze mi zrobił.
Chciałom się dopasować. Oni byli tam od dawna.
Łączyła ich silna więź.
Nadali sobie ksywki.
Ja nigdy nie miałom ksywki, a też chciałom.
Byłom podekscytowane, bo po dwóch miesiącach programu
jeden chłopak powiedział: „Co tam, Popłuczyny?”.
Ja na to: „Popłuczyny?”.
I zaczęli mnie nazywać Popłuczynami.
Nauczyciele to podłapali. Przyjęło się.
„Dzień dobry, Popłuczyny”.
Co to ma być?
Nie chciałom przyznać, że nie wiem, skąd ta ksywka.
Więc mówię: „Czołem”.
Potem już się z nimi polubiłom,
zbliżyliśmy się.
„Od dwóch miesięcy zżera mnie ciekawość.
Dlaczego Popłuczyny?”.
„A, bo jak weszłoś, obgadaliśmy cię
i stwierdziliśmy, że wyglądasz, jakbyś piło własną wodę po kąpieli”.
Jakie konkretne.
Jakie obraźliwe.
Choć i kreatywne.
Nie będę zaprzeczać, wypiłam trochę wody z wanny.
Pewnie.
Jak chyba wszyscy?
Nie że…
no nie że ze słomką.
Ale każdy z nas…
kiedyś się napił, prawda?
Chwila. A w dzieciństwie?
Pamiętacie, jak przy kąpieli braliście ścierkę…
U was jest ścierka czy ręcznik?
Ścierka? Cóż. Kanada.
Braliście mokrą ścierkę,
kładliście na twarzy i przez nią oddychaliście?
I nagle czuliście, jakbyście się podtapiali?
„O nie!”.
A może wysysaliście wodę ze ścierki?
Prawda?
Aż skrzypiała. Dziwaczne.
Kąpiel.
Wiecie, o czym mówię?
Tęsknię za tym.
Zaraz zmienię temat, ale tylko szybko powiem,
że tęsknię, gdy raz dziennie
ktoś mówił mi: „Czas na kąpiel”.
Świetne, co? Za młodu się tego nie docenia,
ale wyobraźcie sobie chujową randkę z Tindera,
nagle podchodzi kelner i mówi:
„Przepraszam, że przeszkadzam, ale już twój czas kąpieli”.
I cyk do domu.
Młodość marnuje się na młodych.
Właśnie.
Myślę, że mam obsesję na temat lat nastoletnich
i ciągle je mielę w głowie, bo czuję się zupełnie inną osobą.
Mam za sobą chaos dojrzewania,
było mrocznie i bez trzymanki.
A teraz czuję się całkiem inną osobą.
Bardzo unikam ryzyka.
Nie widzieliście mnie na schodach ruchomych.
Prawie miażdżę poręcz.
Szykuję się.
Schody podjeżdżają, a ja mówię:
„Raz, dwa trzy”.
Czekam na swój moment.
Nie jestem gotowe, więc wchodzę tyłem.
Czuję się iinaczej,
ale nadal mam skłonności autodestrukcyjne.
Czuję narastające napięcie.
Wszyscy mamy te impulsy,
trzeba nauczyć się zdrowo je rozładowywać.
Ja chodzę do escape roomów.
Zawsze uciekam z pokoju.
Nieustannie.
Ostatnio byłom na męczącej trasie.
Podróżuję samo. Zwykle nie mam supportu
ani kierownika trasy.
Podróżuję samo.
Mam dużo czasu do zabicia w losowych miastach brytyjskich.
Występowałom w Edynburgu.
Byłom tam samo na jeden dzień
i czułom narastające napięcie.
Rozumiecie?
A że dopiero co oglądałom Trainspotting, czułom się niebezpiecznie.
Myślałom: „Co robić?”.
W sieci przeczytałam, że lochy są otwarte.
To trochę taki dom strachu jak lochy w Londynie,
interaktywny horror,
gdzie aktorzy w kostiumach nas straszą.
Idzie się przez piekło. Pomyślałom: „Super!”.
Zainwestowałom w pakiet VIP. Dodatkowe 20 funtów
za jedno marne zdjęcie
na green screenie.
Dostałom klucz, breloczek, pokazali mi plan cmentarza.
I wtedy pomyślałom: „To się robi z przyjaciółmi”.
Z przyjaciółmi i bliskimi.
Ale hej, dostałom breloczek.
Zeszłom do lochu, do grupy obcych ludzi,
z którymi miałom przejść labirynt w zespole.
Jest nas dziesięcioro, ja, rodziny, turyści.
Mamy wejść do labiryntu i wychodzi stamtąd typ,
przebrany za wiktoriańskiego rzeźnika.
Jest cały we krwi, ma ogromny nóż rzeźnicki i brodę.
Jest Szkotem i krzyczy: „Jam jest rzeźnikiem!”.
Nie umiem powtórzyć akcentu.
Mówi: „Witajcie w lochach Edynburga,
zabijemy was, kurwa”. Ja na to: „Hurra!
Tak, modliłom się o śmierć!”.
I słyszę: „Ale najpierw kilka zasad bezpieczeństwa.
Jeśli jesteś w ciąży albo masz padaczkę, nie wchodź do lochów”.
Spoko. A potem mówi:
„Aktorzy w żadnym momencie nie mogą was dotknąć”.
Pomyślałom: „Okej”.
Nikt nie chce być zmacany w lochu.
„Milusio”.
Więc wchodzimy do środka i słowo daję, jest strasznie.
Serio. Drżę ze strachu.
Idę z nieznajomymi.
A operatorzy w losowych momentach wyłączają światło.
A gdy włączają je z powrotem, przed twoją twarzą stoi kobieta
z taką miną…
Przerażające, ale to uwielbiam.
Fabuła polega na tym, że na samym początku
rzeźnik mówi: „Spotkacie legendarnego kanibala, Sawneya Beana”.
Słyszeliście o nim? To podobno legendarny kanibal.
Mówimy mu: „Ale nie chcemy, boimy się”.
A rzeźnik na to: „Będzie zachwycony”.
Czuliśmy, że coś się święci.
Docieramy do podziemnej łodzi, jesteśmy we wnętrznościach Edynburga.
Na torze stoi łódź, wsiadamy do niej.
W ciemnościach słyszymy kanibala:
„- Jestem Sawney Bean! - Nie!”.
Rzeźnik mówi: „Jesteście zdani na siebie. Odchodzę”.
„Prosimy, nie! Kochamy cię, zostań”.
On na to: „Pierdolcie się” i odchodzi.
Jesteśmy w małej łódce.
Światła gasną.
Nie widać nawet własnej dłoni przed twarzą,
jest wilgotno i zimno.
Słyszymy: „Jestem Sawney Bean”. Panikuję.
I wtedy czuję dłonie na plecach.
Coraz wyżej.
Zbliżają się do szyi.
Oblewa mnie strach, bo pamiętam,
że aktorzy nie mogą nas dotykać w lochu.
Nie wiem, co się dzieje. Światło wraca. Odwracam się,
a to po prostu babka w średnim wieku z nazej grupy.
I robi tak…
To było…
powalone.
Była z dwiema nastoletnimi córkami,
które siedziały po bokach.
„Mamo, co ty odpierdalasz?”.
Myślę o niej przez cały czas.
Jest jak tamten listonosz. To bohaterka.
Nas wszystkich.
Ale tak, robię takie rzeczy, żeby poczuć, że żyję…
Staram się być czujne w kwestii mojego mózgu,
bo bardzo wstydzę się lat nastoletnich.
Źle się zachowywałom, byłom autodestrukcyjne.
Najdziwniejsze, że byłom takie wściekłe.
Jakoś od 2016 roku,
odkąd wybrano Trumpa, stwierdziłom, że nie można udawać,
że świat nie zboczył z torów. Trochę nas pojebało, nie?
Mamy tyle dostępnych informacji,
które potwierdzają, że system nie jest dla każdego.
Miliarderzy nie płacą podatków i tak dalej.
Pomyślałom: „Więc ta wściekłość miała przyczynę”.
Wielu nastolatków czuje to słuszne oburzenie.
Ale moje metody buntu były koszmarne.
Autodestrukcyjne i egocentryczne.
Pod koniec były już nieudolne. W wieku 16 lat
zrobiłom tatuaż z napisem „owsianka”.
„Owsianka, owsianka”.
Pamiętam, że myślałom: „Jebać system”.
Że co?
No i został na zawsze.
Pamiętam uczucie,
jakby świat był domem, który mi sprzedano
w wieku, gdy nie powinnom zaciągać kredytów.
Domem, który sprzedał mi podejrzany agent.
Śliski typek. Na bank poczęty na pieska.
„- Podpisz tu. - Okej.”
„Spełnisz wszystkie marzenia”. I nagle jestem w tym domu.
Rozwijasz krytyczne myślenie. Budzisz się, mając naście lat.
I myślisz: „Zaraz,
fundamenty są przegniłe,
poprzedni właściciele podpalili podwórko,
ogrzewali je tylko paliwem kopalnianym.
Więc zburzę dom ze mną w środku”.
Oczywiście teraz rozumiem,
że trzeba było włożyć tę energię w naprawę.
To powinniśmy robić.
To próbujemy robić. Musimy, prawda?
Wkładać wysiłek w to, by miło nam się mieszkało.
Bo samo się nie zrobi.
Musimy to robić świadomie.
Bo inaczej się nie uda.
Dlatego naprawdę uwielbiam
pokolenie Gen Z.
To nie tak, że są tylko na TikToku, szelmy.
Robią dobre rzeczy w realu.
Protestują przeciwko zmianie klimatu i ograniczeniom płciowym.
A co ja robiłom?
Włóczyłam się, pytając: „Ma ktoś kwacha?”.
Bezużyteczne zachowanie.
A oni wymiatają.
Chcę o czymś pogadać.
Pomówmy przez chwilę o płci.
Spędziłom dużo czasu w Wielkiej Brytanii, potem w Stanach,
a aktualnie w obu tych miejscach panuje histeria odnośnie płci
i tożsamośc.
Myślę, że częściowo wynika z błędnych założeń,
że to wymysł pokolenia Z albo millenialsów.
Ale płynność płci nie jest nowa.
Od początku ludzkości
istniała różnorodność płci.
Niektóre kultury rozróżniały trzy albo cztery płcie.
Mało tego, czciły je.
Mogłom być czczone.
No co za chała.
A ja się zastanawiam: „Z której łazienki mnie nie wyrzucą?”.
I tak naprawdę to świeża, kolonialna moda, żeby mieć jasno określone dwie płcie.
To tak, jakbyśmy rozjechali niuanse z całego świata,
całe to piękno.
Kiedy byłam w Londynie,
w 2018 roku, Indie zdekryminalizowały homoseksualność.
To było ekscytujące i radosne. Ale jednocześnie frustrujące,
bo brytyjskie media w próżny sposób komentowały:
„Czas najwyższy, Indie”.
Tak jakby to nie Anglia zakazała homoseksualności w Indiach
w 1896 roku.
Gaslighting ostateczny.
To tak jakby podpalić czyjś dom i powiedzieć:
„Aż wstyd patrzeć, ile się zbierasz, żeby to zgasić.
Żenujące”.
Tak. Dzięki.
Tak.
Najbardziej mnie wkurza,
że nie chcę tak naprawdę gadać o płci,
bo to z góry przegrana sprawa.
Zwłaszcza gdy dotyczy cię osobiście.
Kiedy ci zależy, ciężko jest debatować.
Dajesz się ponieść emocjom i już przegrywasz.
To trudne, ale czuję, że muszę o tym gadać,
bo wszyscy inni się śmieją.
Komicy-multimilionerzy w swoich programach specjalnych
dowalają nam dla własnej korzyści
w czasach, gdy prawa osób trans ledwo się trzymają,
wręcz się cofają. To nie fair.
Nie, spoko. Czuję…
Cofamy się, super.
Nie, żartowałom.
Przeszarżowane.
Oglądam ich występy, żeby wiedzieć, o czym mówię,
gdy jestem pytane o te występy w wywiadach.
I ciągle wraca kwestia:
„Płeć to fakt”.
Jeden zrobił z tego puentę.
Publiczność była zachwycona.
I czuję, że przekonuję tu przekonanych,
ale szybko powiem. Jasne, że biologiczna płeć istnieje.
Ale w jej ramach jest mnóstwo wariacji.
Z naukowego punktu widzenia nie jest tak binarna jak sądzimy.
Hormony się mieszają, itd.
Nikt nie zaprzeczy, że biologiczna płeć istnieje,
ale płeć społeczno-kulturowa jest bardziej efemerycza
i zależna od tego i tego.
To konstrukt społeczny.
Jest płynna.
Tym, którzy chcą zrozumieć, tłumaczę to tak,
że różnica pomiędzy płcią biologiczną a kulturową
jest taka, że kulturowa to spektrum.
Znacie Piękną i bestię?
Okej.
Więc na końcu spektrum płci macie Gastona.
Kojarzycie typa? „Bo kto tak jak Gaston?”.
Hotówa.
Ekstremalna męskość.
Na drugim końcu spektrum jest Bella.
Z syndromem sztokholmskim.
Mroczny temat, ale…
To nadal dobry wzór dla dzieci,
bo potrafi czytać.
Kocha książki.
Trzeba jej to przyznać.
A na środku spektrum jest świecznik.
Lumière.
Utożsaniam się z nim.
Czuję z nim więź.
A im bardziej wzmacniamy Lumière'a,
tym lepiej bawią się Bella i Gaston.
Lumière urządza imprezy, a oni: „Wpadnij do mnie!”.
Tak.
Mam taką fantazję.
Fantazję, w której…
To wręcz żywy obraz w mojej głowie.
Dave Chapelle, Ricky Gervais, Louis C.K.
Dorzućmy jeszcze Joe Rogana. Jedzą pieczoną świnię.
W moje fantazji to ogromna świnia, odrywają z niej płaty mięsa.
Piją miód z kielichów.
Wiecie, ten średniowieczny. Marnują kasę.
A potem włączają telewizor,
gdzie ja opowiadam o spektrum płci Pięknej i Bestii…
„I jest świecznik”.
Oglądają mnie i mówią: „Panowie, Boże…
Myliliśmy się”.
I potem, w tej mojej fantazji,
wiecie co robią? To mi się marzy.
Ściskają się.
Chcę, żeby się z czułością objęli i zaczęli kołysać.
Chcę, żeby przeszli autoterapię.
Dali sobie czułości.
Bo ich też rozumiem. Ciężko jest złapać nowy język.
Ale w sumie, czy tak ciężko?
Na przykład Omicron.
Złapaliśmy go w mig.
Zawsze słyszę pewien żart.
Miał brodę już w latach 90.,
ale wrócił teraz ze zdwojoną siłą.
„Ja się identyfikuję jako kaktus,
latarnia czy inny przedmiot”.
Jestem osobą niebinarną, więc podpadam pod tożsamość trans.
Płeć przypisana mi przy porodzie nie wydaje się moja.
I…
nie chodzi o to, że chcę być niebinarne czy trans,
ale po prostu jestem, więc mówienie inaczej byłoby dziwne.
Jakbym robiło sobie krzywdę.
Tak bym się czuło. Jak gorąca zupa pomidorowa
razy sto, multum zupy.
To trudne.
Musicie wierzyć mi na słowo, że wiem, kim jestem.
Ciężko o tym mówić ludziom.
Musicie wierzyć mi na słowo.
Jestem tego pewne.
Pewne to nie jestem, czy Toyota Tercel zmieści się pod łosiem.
Tu mam wątpliwości.
Ale nie w mojej kwestii.
Nie musicie tego nawet rozumieć.
Wiecie, o czym mówię?
Nie rozumiem Wi-Fi. Jak działa? Co to?
Ale wiem, że jest prawdziwe. Istnieje wokół nas.
Po prostu akceptuję, że tu jest.
Nie spędza mi to snu z powiek.
No wiecie.
Właśnie.
W grudniu zeszłego roku miałom mastektomię
i od roku jestem na niskiej dawce testosteronu.
I to był najlepszy rok mojego życia. Szczerze.
A mam 35 lat. Ten był najlepszy.
Dzięki.
I wiecie…
Co dziwne, nie skaczę z radości.
Nie zarażam szczęściem. Po prostu agonia zniknęła.
I tyle.
To nisko zawieszona poprzeczka.
Czemu komukolwiek odmawiać braku agonii?
Brak agonii to będzie tytuł mojej płyty.
Jestem też bardzo wdzięczne
za nowe słownictwo.
Nie było go, gdy dorastałam.
Zawsze się tak czułam.
Kiedy ma się cztery czy pięć lat, rodzice mówią nam o narodzinach.
Moi rodzice…
Brzmi, jakbyśmy cały czas gadali o moim poczęciu i porodzie.
Daję słowo, gadamy też o normalnych sprawach.
Ale pamiętam, gdy tata powiedział:
„Twoja mama zaczęła rodzić, pojechaliśmy do szpitala”.
Powiedział, że może też będę miało dzieci.
Zaczęłom myśleć o rodzinie.
W moich marzeniach o rodzicielstwie, to nie ja rodziłom.
Miałom konkretną fantazję, w której byłom ojcem-biznesmenem z lat 50.
Nerwowo dreptałom po korytarzu.
Jak w 101 Dalmatyńczykach.
Aż pielęgniarka mówiła: „Syn”.
A ja: „Zdrówko panowie
Nazwę go Buster.
Zostanie górnikiem”.
Już kończę, przysięgam.
Chcę powiedzieć jeszcze jedno. Wezmę statyw.
A co, gdybym go zgubiło?
No dobra.
Bardzo wam dziękuję, bo jesteście świetną publicznością.
Czuję, że przeszliśmy
przez fazę optymizmu i pesymizmu, jeśli chodzi o światopogląd.
A chcę zakończyć pozytywnie.
Skończę więc buddyjską przypowieść, którą uwielbiam.
Błagam, nie wychodźcie.
Uwielbiam ją.
Szybko powiem i pójdę.
Rozgrywa się w lesie. Wracamy do lasu.
W przypowieści pewien mężczyzna
ucieka lasem, bo ściga go
coś, co mogę określić jako bestię z piekła rodem.
To przerażająca istota
z lwimi szczękami i potwornym cielskiem.
Kieruje nią pierwotny głód. Chce go pożreć.
Ściga go już od wielu dni, a on ucieka.
Jego ciało powoli wysiada.
Wie, że w pewnym momencie się podda.
I gdy już myśli, że zemdleje, a bestia go pożre,
widzi kamienną studnię pośrodku lasu,
małą i okrągłą.
Postanawia się w niej ukryć.
Wskakuje. Bestia się zatrzymuje.
Patrzy z góry do środka.
Mężczyzna się cieszy. Ale spada, spada i spada,
aż czuje, że woda kapie mu w górę na stopy.
Myśli, że to dziwne. Patrzy w dół.
A pod nim, tam, gdzie spada,
woda szaleńczo się wzburza.
Co jest na dnie studni?
Drugi potwór.
Tak. To motyw podwójnego potwora.
Tak źle i tak niedobrze.
Potwór u góry, potwór na dole.
I w ostatniej chwili dostrzega gałąź,
która wyrasta ze ściany studni, sękatą.
Szybko ją łapie i ostatkiem sił się po niej wspina.
Jego mięśnie drżą.
Myśli: „Udało mi się”. No ale bestie czyhają.
Gałąź trzeszczy pod jego ciężarem,
to nie jest rozwiązanie na stałe.
W pewnym momencie się złamie.
Poci się nawet po wewnętrznej stronie łokcia.
Jeśli się tu pocisz, masz kłopoty.
Nagle spogląda na koniec gałęzi i widzi,
że coś się tam błyszczy.
Myśli: „Co to jest?”. Więc podciąga się
i jednym palcem sięga na koniec gałęzi,
i wyciąga to coś. To złoty, lśniący sok z drzewa.
Sok drzewny.
Wkłada go do ust i myśli:
„Przepyszny”.
Ludzie, to pozytywne. Chwila.
To tyle. Nie.
Halo?
No dobra.
Okej.
Moim zdaniem to pozytywna opowieść.
Musicie się zgodzić. Nazwałam program SOKI.
Musicie się zgodzić.
To nie są tanie rzeczy.
Ale serio, powiem wam, dlaczego to pozytywna opowieść.
Życie czasem atakuje nas potworami z obu stron.
Po prawdzie, dokładnie tak działa życie, nie?
Ale na szczęście jest tyle soków, że trzeba się zatrzymać i nimi nacieszyć,
cieszyć się nimi, gdzie się da.
Na szczęście, soków mamy pod dostatkiem.
Są wszędzie, jeśli się dobrze rozejrzeć.
Na przykład psy.
Każdy pies na Ziemi.
Albo dobra para dżinsów. To też soki.
Beatlesi, dla mnie, też.
Przyjaciele. Serial Przyjaciele. Ale też prawdziwi.
Seks jest dobry. Z przyjaciółmi też.
Straszenie ludzi. Jeśli lubicie.
Ja lubię ogniska, pieczenie pianek,
piosenkę Bennie and the Jet Eltona Johna.
Uściski, zimne ognie, świąteczne dekoracje, wszystko.
Soczyste.
Wszystko to mogą być soki.
Wiem, że to pewnie ckliwe.
Ale to właśnie są moje soki. Dają mi szczęście.
A to prawdziwy sok.
Jestem wdzięczne, że przyszliście.
Bardzo wam dziękuję.
Naprawdę, dzięki. Po stokroć.
W mordę.
Mój Boże.
Czekaj. Płaczesz?
Tak, to było takie smutne.
Miało być śmieszne.
- Wcale nie. - Tak. Cały program.
Poważnie?
Chyba mamy inne poczucie humoru.
Ale i tak dzięki, że słuchałeś.
Miło było to z siebie wyrzucić.
Nie, to…
To ja. Jestem mną.
Jesteś sobą.
To cudowne.
- Zaczynamy? - Tak.
- Cieszysz się? - Tak, ale i trochę denerwuję.
To normalne. Ciężkie.
Buchananowie dostają dużo poczty.
- Są lubiani. - Spodoba ci się.
- Okej. - Łopaty?
Tak.
- Super, że jesteś. - Dzięki za zapro.
Nie wierzę, że to miało być śmieszne.
Niemożliwe.
Niektóre fragmenty były wzruszające.
Tak. Dobra, zaczynamy. Kopiemy.
Pięknie. Z uczuciem. Spodoba ci się, Mae.
Zrobić to za ciebie?
- Gotowy? - Raz, dwa, trzy. Tak!
- Fajnie, co? - Kozak.
Dobra, łap za listy.
Od czego zacząć? To się nada?
Napisy: Zuzanna Chojecka