Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΓΟΥΑΝΤΑ ΣΑΪΚΣ
ΨΥΧΑΓΩΓΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
Κυρίες και κύριοι,
ένα χειροκρότημα
για τη Γουάντα Σάικς!
Φιλαδέλφεια, ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστώ!
Θεέ μου, είμαι ενθουσιασμένη που είμαι εδώ στη Φιλαδέλφεια
για τη μαγνητοσκόπηση του σόου μου.
Ξέρετε, το τελευταίο σόου μου ήταν το 2019.
Λεγόταν Δεν Είναι Φυσιολογικό.
Ναι.
Έκτοτε είχαμε μια πανδημία,
μια εξέγερση,
το δικαίωμα στην άμβλωση καταργήθηκε…
Ναι.
Έπρεπε να είχα πει το σόου
Οι Παλιές Καλές Μέρες.
Γαμώτο.
Τι σκατά, ρε παιδιά;
Ευλογιά των πιθήκων,
απειλητικά έντομα,
πλημμύρες στην Καλιφόρνια,
το Τέξας πάγωσε…
Ο Κάνιε εμφανίστηκε με μπλουζάκι "Οι Ζωές των Λευκών Έχουν Αξία"…
Νομίζω ότι θα ονομάσω αυτό το σόου
Έρχεται ο Ιησούς.
Επιβιώσαμε σε μια πανδημία, παιδιά. Τι διάολο;
Κι ο COVID ήταν τρομακτικός, γιατί δεν ήξερες τι θα έκανε
μέχρι να τον κολλήσεις, σωστά;
Και τον κόλλησα. Πήρε δυο χρόνια, αλλά τελικά κόλλησα. Ναι.
Αλλά έχω εμβολιαστεί, είμαι πλήρως εμβολιασμένη.
Οι πρώτες δυο μέρες ήταν λίγο ζόρικες.
Απομονώνομαι στον ξενώνα,
οπότε η γυναίκα μου δεν με ενοχλεί.
Ούτε τα παιδιά μου.
Έτσι, την τρίτη μέρα είπα "Γαμώτο!
Πώς θα το γυρίσω σε μακροχρόνιο COVID;
Μου ταιριάζει όλο αυτό.
Είναι σαν να βρίσκω χρόνο για μένα".
Γαμώτο, έπαιρνα υπνάκους, έβλεπα ό,τι ήθελα.
Η γυναίκα μου άφηνε φαγητό στην πόρτα.
Έλεγε "Μωρό μου, γιατί έβαλες πετσέτα κάτω από την πόρτα;"
Ξέρετε, γιατί είμαι εκεί μέσα και καπνίζω χόρτο.
"Για να μην κολλήσεις αυτό το πράγμα!
Για σας φροντίζω, ρε παιδιά".
Μετά, λίγες μέρες μετά, κόλλησε. Ναι.
Ναι. Μου λέει "Μωρό μου, βγήκα θετική.
Οπότε, μπορώ να απομονωθώ μαζί σου".
Είπα "Όχι.
Το δικό σου είναι φρέσκο. Εγώ αναρρώνω.
Είσαι επικίνδυνη".
Και λέει "Δεν πάει έτσι".
Είπα "Δεν ξέρεις. Δεν είσαι ο δρ Σαντζέι Γκούπτα.
Πήγαινε πίσω στο δωμάτιό μας".
Και μετά κόλλησε ο γιος μου. Ναι.
Αλλά η δίδυμη αδερφή του δεν κόλλησε.
Γιατί; Γιατί είναι ένα 13χρονο κορίτσι και δεν θέλει σχέσεις μαζί μας.
Πρέπει να δείτε τη σκατούλα
να περπατάει 15 μέτρα μπροστά μας,
λες και είναι η Μπιγιονσέ κι εμείς οι Destiny's Child.
Αριστερά, αριστερά
Αλλά μου λείπουν κάποια πράγματα από το λοκντάουν. Ναι.
Θυμάστε που δεν βάζαμε κανέναν στο σπίτι μας;
Δεν βάζαμε κανέναν στο σπίτι. Όχι. Και μου λείπει αυτό,
γούσταρα να λέω στους λευκούς φίλους μου να πάνε από πίσω.
Μου άρεσε αυτό.
"Όχι, Κάρολ, πήγαινε από πίσω.
Ξέρεις ότι δεν πρέπει να εμφανίζεσαι έτσι.
Πήγαινε από πίσω τώρα. Τράβα! Εμπρός.
Θα σε δω στην εστία φωτιάς. Εμπρός, τώρα".
Πίνεις πολύ δίπλα στην εστία φωτιάς.
Και βγήκε κάτι καλό από την πανδημία, σωστά;
Αποκτήσαμε διαδικτυακή εκκλησία.
Μ' αρέσει η διαδικτυακή εκκλησία. Δεν είναι ό,τι καλύτερο;
Αλλά εγώ και πάλι αργώ.
Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό.
"Πρέπει απλώς να συνδεθείς, Γουάντα. Έλεος!"
Αγαπώ τη διαδικτυακή εκκλησία. Αν και η Θεία Κοινωνία άρχισε να ξεφεύγει.
Ναι, ξέρετε,
ο πάστορας λέει
"Πάρτε το κρασάκι ή τον χυμό σας". Λέω "Είπες κρασάκι. Μη συνεχίζεις".
Οπότε, καθόμουν εκεί με το σφηνάκι μου γεμάτο κρασί
και το κρακεράκι Ritz, ξέρετε.
Ναι, γιατί το σώμα του Χριστού είναι καφέ για μένα.
Δεν γουστάρω τον Ιησού του Μαλιμπού, τον ξανθό γαλανομάτη. Όχι.
Όχι.
Αυτό διαιωνίζει την υπεροχή των λευκών, αυτό μόνο πετυχαίνει.
Έχετε δει κάποιο από τα πρώτα σχέδια του Ιησού;
Είναι ίδιος ο Τέντι Πέντεργκρας.
Αυτός είναι ο Ιησούς μου.
Δεν γουστάρω τον Ιησού της Νεμπράσκα. Δεν θα πάρω.
Οπότε, οι δυο πρώτες κοινωνίες επί COVID ήταν εντάξει, αλλά τον έκτο μήνα…
Θεέ μου, καθόμουν με ένα μεγάλο ποτήρι καμπερνέ
κι ένα μπέιγκελ με μείγμα καρυκευμάτων. Είπα "Τι διάολο, Γουάντα; Τι κάνεις;
Αυτό είναι γελοίο".
Μέχρι το τέλος της λειτουργίας, είχε προστεθεί και ποικιλία τυριών.
Έχω έναν λεκέ από κρασί στη Βίβλο μου. Είπα "Φτάνει.
Πρέπει να πάω στον ναό. Χρειάζομαι επιτήρηση".
Έχω μια φίλη που δεν έχει εμβολιαστεί.
Όχι, δεν θέλει.
Και κοροϊδεύει εμένα.
Λέει "Κοίτα χάλι.
Δεν ξέρεις τι έχει μέσα.
Το έβαλες στο χέρι σου. Δεν ξέρεις τι έχει μέσα".
Είπα "Ναι, δεν ξέρω.
Κι αν μου έλεγαν τι έχει μέσα,
πάλι δεν θα ήξερα τι έχει μέσα.
Δεν είμαι επιστήμονας, χαζή".
Αλλά με κοροϊδεύουν.
Λένε "Δεν βάζω ό,τι να 'ναι στο σώμα μου".
Λέω "Βάζεις σουκραλόζη. Βγάλε τον σκασμό".
Εγώ δεν φοβόμουν το εμβόλιο,
γιατί μεγάλωσα με κάτι που λέγεται "κουνουπιέρης".
Ναι. Μεγάλωσα στη Βιρτζίνια,
σε αγροτική περιοχή, και είχαμε τον κουνουπιέρη.
Ο κουνουπιέρης έρχεται και τώρα,
αλλά τηλεφωνούν στο σπίτι σου και αφήνουν μήνυμα
ότι θα έρθουν να ψεκάσουν την περιοχή,
και να μείνετε μέσα μαζί με τα κατοικίδια σας.
Ναι. Αλλά όχι τότε.
Στα τέλη της δεκαετίας του '60, απλώς ερχόταν.
Ναι, και ζούσαμε σε ένα δάσος,
χωρίς φωτισμένους δρόμους, ήταν όλο χωματόδρομοι.
Η γιαγιά δεν είχε ούτε τρεχούμενο νερό.
Οπότε, όταν ερχόταν ο κουνουπιέρης,
εμείς ενθουσιαζόμασταν. Ήταν σαν τσίρκο.
Με πιάνετε; Σε άλλες γειτονιές, είχαν…
Όχι εμείς. Εμείς είχαμε…
Και χάναμε το γαμημένο το μυαλό μας.
Εμείς τα παιδιά αφήναμε ό,τι κάναμε…
"Ο κουνουπιέρης!"
"Ναι, ο κουνουπιέρης!"
Και τρέχαμε στην άκρη του δρόμου να τον προϋπαντήσουμε
και να πάμε πίσω από το αγροτικό του
για να παίξουμε στην ομίχλη του εντομοκτόνου.
"Δεν με βλέπεις!"
Παίζαμε κυνηγητό διασκεδάζοντας αφάνταστα.
Κι ο κουνουπιέρης ήταν μαλάκας, έτσι;
Γιατί αντί να πει "Παιδιά, φύγετε από δω!
Πηγαίνετε μέσα. Είναι δηλητήριο",
μας πυροβολούσε λες και ήταν βιντεοπαιχνίδι.
Ο μαλάκας καθυστερούσε
και ψέκαζε πιο πολύ, για πιο πολλή ομίχλη.
Κι εμείς το λατρεύαμε.
Τρέχαμε με το στόμα ορθάνοιχτο.
Και όταν έφευγε, τον ευχαριστούσαμε.
"Ευχαριστούμε, κουνουπιέρη! Ευχαριστούμε!
Να μας ξανάρθεις σύντομα, εντάξει;"
Και γυρνούσαμε σπίτι,
τίγκα στο παρασιτοκτόνο.
Μύγες κάθονταν πάνω μας
και πέθαιναν.
Οπότε, δεν φοβόμουν κανένα εμβόλιο.
Έχω ευτυχισμένο γάμο.
Παντρεύτηκα Γαλλίδα. Ναι, Γαλλίδα είναι.
Και είναι λευκή, και…
Κι έχουμε δίδυμα, τον Λούκας και την Ολίβια. Είναι 13.
Κι αυτά είναι λευκά. Ξέρετε.
Σκέφτηκα ότι αφού θα τα γεννούσε, καλύτερα να μοιάζουν με αυτήν.
Κι επίσης σκέφτηκα
"Αν το πράγμα δεν πάει καλά, θα είναι πιο εύκολο να την κάνω.
Σαν να μην ήμουν ποτέ εκεί".
Δεν θα της αρέσει το αστείο.
Και δεν θα της αρέσει που έβαλα στη διαθήκη μου
ότι για να πάρουν τα παιδιά τα λεφτά,
πρέπει να αλλάξουν τα ονόματά τους
σε Ρασάντ και Λακουίσα.
Τα παιδιά πάνε τώρα σε δημόσιο σχολείο.
Γιατί από τα προνήπια πήγαιναν στη Γαλλική Σχολή,
επειδή η γυναίκα μου είπε "Εντάξει, εγώ είμαι η μητέρα, και, ξέρεις…
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν γαλλικά πρώτα,
γιατί είναι η μητρική τους γλώσσα.
Οπότε, πρέπει να πάνε στο ιδιωτικό γαλλικό σχολείο, εντάξει;"
Και είπα "Ναι, ωραία. Γαλλικά πρώτα, εντάξει".
Οι φίλοι είπαν "Γαλλικά πρώτα;"
Και λέω "Θα σκάσετε επιτέλους; Ξέρω τι κάνω".
Γιατί όταν τα παιδιά θα μου έφερναν μαθήματα, εγώ θα έλεγα…
"Ρωτήστε την άλλη".
Αλλά τώρα μιλάνε άπταιστα, και η γυναίκα μου…
Όταν πήγαιναν στο γυμνάσιο, ήρθε και μου είπε
"Εντάξει, τα παιδιά έμαθαν πια γαλλικά,
και νομίζω ότι είναι ώρα να πάνε στο δημόσιο σχολείο.
Συμφωνείς;"
Εγώ λέω "Και με το παραπάνω, γιατί βλέποντας αυτούς τους ελέγχους,
μπορώ να πάρω αυτά τα 15άρια δωρεάν.
Κρίνοντας από αυτό, δεν θα γίνουν και δόκτορες Φάουτσι.
Νομίζω ότι έχουμε δυο ειδήμονες στο TikTok.
Μ' αυτό πορευόμαστε".
Αλλά κάναμε ξενάγηση στο σχολείο πριν πάρουμε την απόφασή μας.
Πήγαμε να το δούμε. Κάναμε μια βόλτα,
και είχαν τη σημαία του ουράνιου τόξου,
την τρανς σημαία,
είχαν αυτή με τα χέρια και τον κόσμο, τα πιασμένα χέρια…
Και η γυναίκα μου τα κοιτάζει και κάνει…
"Είναι ωραίο. Μ' αρέσει. Νομίζω ότι είναι…
Νομίζω ότι είναι σύμφωνο με τις αξίες μας, και…
Νομίζω ότι είναι καλό περιβάλλον για τα παιδιά.
Εσύ τι λες, μωρό μου;"
Είπα "Πρώτα απ' όλα,
ξέρεις ότι απαγορεύεται το κάπνισμα εδώ.
Είναι δημόσιο κτίριο. Τι κάνεις;"
Και είπα "Δεν το πιστεύω ότι το 'χαψες.
Ξέρεις ότι τα έβαλαν επειδή ήξεραν ότι θα ερχόμασταν.
Κατέβασε τη σημαία του ουράνιου τόξου, και θα βρεις μια αφίσα Τραμπ 2024".
Αλλά αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος.
Αυτή είναι η αποστολή του σχολείου, η συμπερίληψη. Ναι.
Και με άγγιξε πραγματικά.
Γιατί σκέφτηκα "Φίλε, σκέψου
πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου
αν ήταν έτσι όταν μεγάλωνα".
Αν μπορούσα να πάω σε ένα τέτοιο σχολείο.
Σκέφτηκα "Φίλε μου,
θα γλίτωνα από πολύ άσκοπο καυλί στη ζωή μου".
Δεν χρειαζόμουν τόσο καυλί.
Αυτό δεν ήταν για μένα.
Αυτό ήταν της Κάρολ. Δεν ήταν δικό μου.
Επειδή το ήξερα, το ήξερα.
Το ήξερα στην τρίτη τάξη. Ναι.
Θυμάμαι ότι καψουρεύτηκα την αδερφή της φίλης του αδερφού μου.
Ήταν μεγαλύτερη, και θυμάμαι ότι της είπα…
Της είπα "Μακάρι να ήμουν αγόρι και να ήσουν το κορίτσι μου".
Ναι. Χαριτωμένο, έτσι;
Αυτή η σκύλα με άδειασε.
Θεέ μου.
Με τσάκισε!
Είπε "Δεν λέγονται αυτά. Είναι αηδιαστικό.
Είναι απαίσιο. Είσαι απαίσια.
Δεν σου αρέσουν τα κορίτσια. Σου αρέσουν τα αγόρια".
Και είπα "Εντάξει.
Θα το κρύψω σε ένα κουτί.
Μέχρι να έχω λεφτά για ψυχοθεραπεία.
Φέρτε μου καυλιά".
Ακόμα κι έτσι, μου πήρε πολύ χρόνο.
Ήμουν παρθένα
μέχρι το προτελευταίο έτος στο κολέγιο.
Ακόμα και τότε, είπα "Ας ξεμπερδεύουμε με αυτό".
Και βρήκα τον πιο κοντό τύπο,
με τα πιο μικρά χέρια που μπορούσα να βρω.
Μικροσκοπικά.
Γιατί έλεγα "Δεν θέλω να φάω πλήρες γεύμα".
Έψαχνα μόνο για γαρνιτούρες.
Μόνο γαρνιτούρες.
Και ήταν συμπαθής, οπότε άρχισα να κάνω σεξ με άντρες.
Εμένα δεν μου άρεσε και τόσο,
αλλά εκείνοι μάλλον το απολάμβαναν.
Και αυτό ήταν αρκετό για μένα, γιατί ξέρετε.
Εγώ ψυχαγωγώ τον κόσμο.
Σόου κάνω.
Αλλά τα παιδιά ξέρουν, φίλε. Αυτά τα παιδιά το ξέρουν.
Η κόρη μου έχει έναν φίλο, ένα γκέι αγόρι, τον Τζάστιν. Ναι.
Μιλούσα στη γυναίκα μου. Της είπα
"Η Ολίβια θα θελήσει να τον φέρει να κοιμηθεί εδώ.
Πώς θα σου φαινόταν;"
Και λέει "Λοιπόν…
ο Τζάστιν είναι ευγενικός, και συμπαθώ τους γονείς του, οπότε…
Ναι, εντάξει. Εσύ συμφωνείς;"
Είπα "Ναι, δεν έχω πρόβλημα.
Αλλά θα μιλήσω με τον Τζάστιν όταν έρθει.
Θα του πω 'Τζάστιν, όταν ήρθες στο σπίτι μου,
ήσουν γκέι.
Καλύτερα να είσαι ακόμα γκέι το πρωί.
Εντάξει;
Μην ακούσω ότι είσαι μπάι στο πρωινό'".
Αυτά τα παιδιά το ξέρουν.
Κι ο κόσμος εκεί έξω πάει προς τα πίσω, έτσι;
Στη Φλόριντα.
Απαγόρευση "Μη Λες Γκέι".
Τι διάολο, φίλε;
Στο Τενεσί απαγορεύονται τα παιδιά σε ντραγκ σόου.
Λες κι αυτό ήταν ποτέ πρόβλημα.
Δεν μπορώ να σας πω σε πόσα ντραγκ σόου έχω πάει
όπου όλοι ήταν έξαλλοι, επειδή τους τελείωσαν τα καρεκλάκια.
Τι διάολο έχουν πάθει;
Στη βιβλιοθήκη σταμάτησαν την ώρα της ντραγκ κουίν.
Διάβαζαν βιβλία σε παιδιά, και το 'κοψαν.
Είπαν "Ένας άντρας ντυμένος γυναίκα μπερδεύει τα παιδιά".
Έχετε δει τo Σουσάμι Άνοιξε;
Νομίζω ότι αν τα παιδιά καταλαβαίνουν τον Σναφελάπαγκους,
θα τα καταφέρουν και με τον Ρου Πολ.
Τέξας.
Απαγορεύουν βιβλία στο Τέξας. Απαγορεύουν βιβλία.
"Προστατεύουμε τα παιδιά".
Αν θέλετε να τα προστατεύσετε,
απαγορεύστε τα όπλα. Αυτά σκοτώνουν τα παιδιά.
Όχι τα βιβλία.
Θέλω να πω,
μέχρι να μπει μια ντραγκ κουίν σε ένα σχολείο και να σκοτώσει οχτώ παιδιά
με ένα αντίτυπο του Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια…
Νομίζω ότι εστιάζετε σε λάθος πράγματα.
Και δεν προστατεύετε τα παιδιά.
Προστατεύετε την ομοφοβία, αυτήν προστατεύετε.
Και η τρανσφοβία είναι ανεξέλεγκτη.
Εκατοντάδες νομοσχέδια κατατίθενται στη χώρα,
και φαίνεται ότι όλα αφορούν τις τουαλέτες.
Δεν θέλουν οι τρανς γυναίκες να χρησιμοποιούν τις γυναικείες.
Θα σας πω κάτι. Όποιος έχει μπει σε τουαλέτα γυναικών…
Δεν έχουν τίποτα που να θυμίζει κυρίες.
Αν πας σε δημόσια τουαλέτα γυναικών και είναι καθαρή,
καλύτερα να πάρεις λαχείο, γιατί είσαι τυχερή.
Δεν ξέρω τι διάολο παθαίνουμε οι γυναίκες όταν πάμε στην τουαλέτα.
Βλέπεις μια γυναίκα, μπορεί να φοράει ψηλοτάκουνα,
βραδινή τουαλέτα και τιάρα.
Μόλις περάσει το κατώφλι της τουαλέτας, γίνεται…
Τι διάολο;
Τι θα πάθετε αν τραβήξετε το καζανάκι;
Καζανάκι, παρακαλώ!
Και πάντα υπάρχει κάποια τουαλέτα όπου η πόρτα είναι μισάνοιχτη.
Δεν μπαίνεις εκεί.
Κάτι τρομερό είναι εκεί μέσα.
Και πάντα υπάρχει μια γυναίκα που δεν μπορεί να περιμένει και λέει…
"Κυρίες, τη χρησιμοποιεί κανείς αυτήν;"
"Πέρασε.
Μείνε όσο θες, Νάνσι Ντρου. Εμπρός".
Και λέει "Ευχαριστώ!
Θεέ μου!"
Ηλίθια.
Μπήκα σε μία, και όλα ήταν καθαρά,
αλλά υπήρχε μια λίμνη από κάτουρο στο πάτωμα.
Είπα "Τι διάολο έγινε εδώ;"
Και το σκέφτηκα. Είπα "Ξέρω τι έγινε.
Θα έχασε την ικανότητα αιώρησης".
Μάλλον κατουρούσε όρθια,
αλλά το γόνατό της δεν άντεξε.
"Να πάρει!
Γαμώτο.
Λέρωσα το παπούτσι μου.
Να πάρει.
Τι μαλακία είναι αυτή;"
Και καμιά φορά έχεις καλή ικανότητα αιώρησης,
αλλά το σώμα μας είναι τόσο περίπλοκο, που…
Δεν ξέρω αν φταίει κάποια αδέσποτη τρίχα ή κάτι τέτοιο,
αλλά μερικές φορές βγαίνουν δύο πίδακες.
Ο ένας πάει στο μπούτι σου κι ο άλλος πετάγεται προς τα κει.
"Μα τι…"
Προσπαθείς να τους παντρέψεις.
"Έλα, παιδιά!
Ελάτε.
Ελάτε, πάμε μαζί, παιδιά.
Σκατά. Να πάρει, αυτό είναι…
Εντάξει, ελάτε…
Εντάξει, ελάτε".
Κατουράς σαν σκορπιός. Λες "Αυτό είναι…
Το κάτουρο μπήκε στον πισινό μου. Δεν είναι σωστό.
Δεν είναι σωστό".
Κι όταν τα παρατάς και λες "Ας βάλω κάλυμμα",
πας και το στρώνεις,
αλλά μόλις στρίψεις…
το καζανάκι λειτουργεί κι αρπάζει το κάλυμμά σου!
Σκέφτεσαι "Θα κατουρήσω στο πάτωμα. Γάμα το".
Γι' αυτό καλωσορίζω τις τρανς φίλες μου στις γυναικείες τουαλέτες.
Σας παρακαλώ.
Ίσως εσείς να μας βελτιώσετε.
Θα λέμε "Ελάτε, κορίτσια!
Ας βελτιωθούμε.
Έρχονται νέα μέλη, ελάτε".
Ο γιος μου ο Λούκας με παρακαλάει να του πάρω φίδι.
Ναι, αυτό. Εδώ και χρόνια. Εδώ και χρόνια θέλει φίδι. Ναι.
"Μαυρούλα, θα μου πάρεις ένα φίδι;"
Έτσι με λένε αντί για "μανούλα", γιατί είναι ρατσιστές.
Και λέω "Λούκας, δεν έχει φίδι".
Τα Χριστούγεννα, "Μαμά…" Στα γενέθλια, "Θέλω φίδι".
Στο τέλος ξέσπασα. Είπα "Κοίτα, Λούκας, δεν έχει φίδι!"
Και λέει "Γιατί;"
Είπα "Δεν σου επιτρέπω να είσαι τόσο λευκός".
Και έπρεπε να του το εξηγήσω.
Είπα "Κοίτα, φίλε, έχεις μια μαύρη μητέρα, εντάξει;
Οι μαύρες δεν ανέχονται βλακείες.
Γιατί μας φέρνουν αλλεργία.
Να φέρω ένα φίδι σπίτι και να το λέμε κατοικίδιο;
Αυτό είναι χαζό.
Είναι χαζό. Και ξέρεις τι άλλο δεν θα κάνεις;
Ακραία σπορ. Μπορείς να τα ξεχάσεις.
Δεν σου αγοράζω ποδήλατο για να κάνεις τούμπες στον αέρα.
Δεν κάνεις έτσι ποδήλατο. Δεν το κάνεις αυτό".
Και μετά λέει
"Γι' αυτό δεν με αφήνεις να φοράω σορτσάκι όταν κάνει κρύο;"
"Ακριβώς, Ρασάντ. Ακριβώς".
Λέει "Ρασάντ;"
Είπα "Μην ανησυχείς, θα καταλάβεις".
Σας λέω, το λοκντάουν ήταν δύσκολο. Ήταν. Ήταν δύσκολο, φίλε.
Επειδή όλα τα ρατσιστικά έπεσαν μαζί, εντάξει;
Τζορτζ Φλόιντ.
Μπριόνα Τέιλορ.
Αμάντ Άρμπερι.
Η χώρα καίγεται.
Κι εγώ κάθομαι στο σπίτι με λευκούς.
Και ο Αμάντ ήταν η χαριστική βολή.
Αυτό με τσάκισε.
Ήμουν έξω, στεκόμουν δίπλα στην εστία φωτιάς,
στενοχωρημένη, πίνοντας,
φορώντας το μπλουζάκι "Εγώ Έχω Αξία".
Και η γυναίκα μου βγαίνει έξω. Έρχεται και λέει
"Μωρό μου;
Ξέρω ότι είσαι στενοχωρημένη, ξέρεις…
Για…
Για τον ρατσισμό και όλα αυτά,
και, ξέρεις…
Ξέρεις, λυπάμαι που…
Που, ξέρεις…
Ξέρεις…
Για τον ρατσισμό.
Αλλά, ξέρεις, τα παιδιά
ανησυχούν λιγάκι για σένα.
Λένε 'Γιατί αναστατώθηκε η μαυρούλα;'
Οπότε, ξέρεις, ίσως μπορείς να τους μιλήσεις για…
Ξέρεις…
Τον ρατσισμό".
Την κοίταξα. Είπα
"Άλεξ, γιατί δεν πας εσύ να τους μιλήσεις για τον ρατσισμό;
Γιατί εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω πράγματα που υφίσταμαι.
Δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Γιατί δεν το κάνεις εσύ;
Γιατί δεν τους μιλάς για την υπεροχή των λευκών
για να βεβαιωθείς ότι δεν θα γίνει Περήφανο Αγόρι;
Γιατί δεν πας να το κάνεις;"
"Μπορώ να μας φτιάξω κρέπες".
Έφτιαξε κρέπες.
Και ήταν πεντανόστιμες.
Αλλά το καταλαβαίνω.
Το καταλαβαίνω.
Γιατί είναι άβολο να μιλάς γι' αυτό, έτσι;
Και βαρέθηκα να της το εξηγώ,
οπότε είπα "Θα αρχίσω να της δείχνω παραδείγματα".
Έπρεπε να πάμε στην τράπεζα για κάτι χαρτιά.
Η γυναίκα μου οδηγεί, είμαι στο αμάξι. Φτάνουμε στην τράπεζα.
Και παρατήρησα ότι το πάρκινγκ ήταν άδειο
και δεν είδα καμία κίνηση στην τράπεζα.
Οπότε λέει "Ναι, εσύ απλώς πήγαινε τα χαρτιά στην τράπεζα
και άφησέ τα".
Κι εγώ λέω "Σίγουρα είναι ανοιχτά;"
"Έτσι νομίζω.
Ξέρεις, απλώς πήγαινε και…"
"Εγώ δεν πάω σε τράπεζα και…"
"Μα γιατί;"
"Γιατί οι μαύροι δεν πάνε σε τράπεζες και…
Ξέρεις γιατί; Γιατί θα πάρουν την αστυνομία να πουν
'Μια μαύρη πάει να διαρρήξει την τράπεζα.
Μοιάζει με τη Γουάντα Σάικς'".
Δεν το κατάλαβε. Νόμιζε ότι έλεγα βλακείες. Ναι.
Αλλά καταλαβαίνω γιατί, αφού εκείνη κάνει ό,τι θέλει.
Ναι. Ήμασταν στη Γαλλία. Πηγαίναμε στο μίνι μάρκετ.
Καθώς περνάμε τον δρόμο, ο τύπος κλείνει τα ρολά του μαγαζιού.
Λέω "Μωρό, αργήσαμε".
Είπε "Όχι, καθόλου".
Έτρεξε απέναντι και…
Έβαλα τη γαμημένη την όπισθεν
και πήγα σπίτι.
Εννοώ στην Αμερική.
Αλλά έτσι κάνει αυτή.
Και τότε συνέβη κάτι που την ταρακούνησε.
Στεκόμασταν κάπου στην πίσω αυλή κατά το λοκντάουν,
και έχτιζαν τρία σπίτια δίπλα. Μεγάλα σπίτια, έτσι;
Η γυναίκα μου στέκεται εκεί,
κοιτάζει το σπίτι και λέει…
"Μωρό μου, νομίζω…
Νομίζω ότι αυτό το παράθυρο θα είναι πρόβλημα,
γιατί βλέπει κατευθείαν στο μπάνιο μας.
Δεν μου αρέσει αυτό το παράθυρο".
Είπα "Μωρό μου, έχουμε λύση, κανένα πρόβλημα.
Θα κλείνουμε τα στόρια. Όλα καλά".
Κι όταν κάνει αυτό το…
Δεν τελείωσε.
Δεν θα υποχωρήσει.
Καταλάβατε;
Και δεν υποχώρησε.
Σε δυο μέρες, είμαι σπίτι, χτυπάει το κινητό. Είναι η Άλεξ.
Λέω "Γιατί με παίρνει; Είναι σπίτι".
Οπότε λέω "Μωρό μου, είσαι καλά;"
"Ναι. Μπορείς να πας στο μπάνιο και να δεις από το παράθυρο;"
Και πάω πάνω.
Ανοίγω τα στόρια.
Είναι εκεί, στο σπίτι που χτίζεται.
Είναι στο παράθυρο εκεί. Λέω "Τι κάνεις;"
Και μου κάνει…
"Σε βλέπω!
Εσύ με βλέπεις;"
Λέω "Φύγε από αυτό το σπίτι!"
"Ήθελα να δω. Σου το είπα ότι θα είναι πρόβλημα".
"Φύγε από αυτό το σπίτι!"
"Καλά, καλά".
Και γυρίζει σπίτι. Είμαι έξαλλη.
Λέει "Τι πρόβλημα έχεις;"
Είπα "Ξέρεις τι έκανες μόλις;
Έκανες ακριβώς αυτό που έκανε ο Αμάντ Άρμπερι.
Ήταν ένα σπίτι υπό κατασκευή. Ήταν περίεργος, το κοίταζε.
Αλλά όταν έφυγε, τον κυνήγησαν και τον σκότωσαν στη μέση του δρόμου.
Αν έπιαναν εσένα στο σπίτι, θα σε κυνηγούσαν
και θα ρωτούσαν αν ήθελες να δεις και τα άλλα δύο".
Το 'πιασε.
Τότε το 'πιασε.
Είπε "Σκατά".
Ναι, ξέχασε και την προφορά της και όλα.
Έσβησε το τσιγάρο της…
και χτύπησε την Κάρολ στο συκώτι. Είπα "Γαμώτο!"
Το 'πιασε. Ναι.
Συνειδητοποίησε ότι είναι προνόμιο. Ξέρετε, προνόμιο.
Αυτή μπορεί να κάνει ό,τι δεν μπορώ να κάνω εγώ,
χωρίς συνέπειες. Εντάξει;
Οι μαύροι δεν μπορούν να είναι παράξενοι.
Δεν μπορούμε. Πρέπει να ταιριάζουμε στο στερεότυπο.
Αν όχι, ο κόσμος φρικάρει.
Όπως εκστασιάζονται που η Λίζο ξέρει να παίζει φλάουτο.
"Ήξερες ότι η Λίζο παίζει φλάουτο;"
"Αλήθεια;" "Ναι, αληθινό φλάουτο!"
Δεν παίζει με την κωλοτρυπίδα της, απλώς ξέρει να παίζει φλάουτο.
Κλασικό.
Δεν μπορείς να είσαι παράξενος. Δες τον Ελάιζα ΜακΚλέιν.
Ελάιζα ΜακΚλέιν, νεαρός μαύρος στην Ορόρα.
Ναι.
Γυρνούσε σπίτι, είχε κρύο έξω, φορούσε ένα μπουφανάκι.
Γυρνούσε σπίτι και άκουγε τη μουσική του.
Κουνώντας τα χέρια,
περπατάει, ακούει μουσική, δεν ενοχλεί κανέναν.
Κάποιος κάλεσε τους μπάτσους.
"Ένας μαύρος φέρεται παράξενα.
Φαίνεται ύποπτο".
Έρχονται οι μπάτσοι.
Τον ανακρίνουν, κι ο Ελάιζα λέει "Είμαι εντάξει.
Είμαι εσωστρεφής, είμαι εντάξει".
Οι μπάτσοι νομίζουν ότι έχει πάρει ναρκωτικά και καλούν διασώστες.
Τον κρατάνε κάτω, του κάνουν ένεση κεταμίνης, τον σκοτώνουν.
Ναι, απλώς επειδή ήταν παράξενος.
Μετά πήγαν να το δικαιολογήσουν.
"Έκανε κρύο. Φορούσε ένα λεπτό μπουφάν".
Τι λέτε για τους τύπους στους αγώνες των Γκριν Μπέι Πάκερ;
Που στέκονται στο χιόνι χωρίς πουκάμισο,
με ένα κομμάτι τυρί από φελιζόλ στο κεφάλι;
Αυτό είναι παράξενο.
Οι λευκοί κάνουν διάφορα παράξενα.
Αναγεννησιακά φεστιβάλ. Τι διάολο είναι αυτά;
Δεν το καταλαβαίνω.
Ξέρετε τι είναι παράξενο;
Αυτός ο γαμημένος ο σαμάνος.
Στις 6 Ιανουαρίου, ο σαμάνος μαλάκας.
Μισός άντρας, μισός άλογο, τι διάολο ήταν αυτό;
Το πρόσωπό του ήταν βαμμένο μπλε και άσπρο,
φορούσε μια γαμημένη σημαία, είχε καπέλο με κέρατα και διάφορα.
Γιατί δεν κάλεσαν την αστυνομία γι' αυτόν;
"Γεια, ένας παράξενος μαλάκας φεύγει από το σπίτι του.
Αυτό είναι τρελό".
Γιατί δεν την κάλεσαν γι' αυτόν;
Δεν έπρεπε καν να φύγει.
Έπρεπε να τον ναρκώσουν μόλις βγήκε από την πόρτα.
Και να τον πάνε στον ζωολογικό κήπο.
Θεέ μου.
Η 6η Ιανουαρίου, φίλε.
Αυτό ήταν… Αυτό ήταν η επιτομή των προνομίων των λευκών.
Η επιτομή των προνομίων των λευκών.
Η 6η Ιανουαρίου…
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Οι μαύροι έβλεπαν την 6η Ιανουαρίου…
"Τι στη Γουακάντα για Πάντα συμβαίνει εδώ;"
Αυτοί ανέβαιναν στους τοίχους,
σκαρφάλωναν στους τοίχους του Καπιτωλίου.
Έμοιαζαν με κοπάδι από ζόμπι.
Έμοιαζαν με κοπάδι από ζόμπι, φίλε.
Ξέρετε, σαν να τους είχαν δαγκώσει,
σαν να τους δάγκωσε ο Τζουλιάνι. Ήταν μολυσμένοι.
Είχαν ένα τρελό βλέμμα στα μάτια τους.
"Νάνσι!"
Η βαφή μαλλιών στάζει στο πρόσωπό τους.
"Νάνσι!"
Ξέρετε ποιο ήταν το κακό στις 6 Ιανουαρίου;
Κοιτάξτε τους γερουσιαστές μας.
Είναι γέροι.
Δεν μπορείς να τρομάζεις τους ηλικιωμένους.
Έκαναν τους ηλικιωμένους να κρυφτούν.
Ξέρετε πόσο επώδυνο είναι αυτό;
Θυμάμαι όταν έγινα 50, έπαιζα κρυφτό με τα παιδιά μου.
Κόλλησα κάτω από ένα τραπεζάκι.
Σε λίγο είπα "Σκατά, αυτό πονάει".
Άρχισα να κάνω θόρυβο.
"Εδώ είμαι!
Ελάτε να με βρείτε!"
Λέω "Δεν παίζω αυτό το πράγμα πια".
Έλα τώρα, δεν μπορείς να πεις στον Τσακ Γκράσλι να τρέξει.
"Έλα να κρυφτούμε. Πάμε!"
"Τι;
Τι είπες;
Να κρυφτούμε;"
Ας κρύβονταν κάτω από το πηγούνι του Μιτς ΜακΚόνελ.
Ποτέ δεν θα τους έβρισκαν εκεί.
Τώρα δείτε κάποιον δημοκρατικό να μου τη λέει που έκανα πλάκα.
Ναι.
Θα είναι ο Κόρι Μπούκερ, ας πούμε,
με μηνύματα στα σόσιαλ.
"Το να προσβάλλεις προγούλια δεν βοηθάει τον διάλογο".
Εκνευριστικό!
Ξέρεις ότι αυτό θα συμβεί, γιατί όταν αυτοί πέφτουν,
εμείς ανεβαίνουμε. Έτσι; Ναι.
Βλακείες. Βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να ανεβαίνω.
Θέλω να πέσω, θέλω να περάσω καλά!
Είναι επώδυνο να είσαι δημοκρατικός.
Είναι επώ…
Είναι σαν να σου μπαίνει το βρακί στον κώλο καθημερινά.
Πρέπει να αντέχεις!
Σκαρφίζονται μαλακίες,
αλλά εμείς γιατί να είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα στην πραγματικότητα,
όταν αυτοί ζουν σε ένα εναλλακτικό σύμπαν
και σκαρφίζονται μαλακίες;
Γιατί η πολιτική είναι σκέτη ψυχαγωγία πλέον,
ειδικά των ρεπουμπλικάνων.
Το μόνο που κάνουν είναι να ψυχαγωγούν.
Ξέρετε πώς;
Οι δημοκράτες με ειδήσεις και ντοκιμαντέρ,
οι ρεπουμπλικάνοι με ριάλιτι.
Φίλε, μπορώ να βλέπω ριάλιτι όλη μέρα!
Έχουν μεγάλη πλάκα.
Τι θα προτιμούσατε;
Ειδήσεις
ή Σπάστε τα Μπιμπίκια;
Πρώτη Γραμμή
ή Από το Σεξ στα Επείγοντα;
Θεατρικά Αριστουργήματα
ή Αρραβώνας 90 Ημερών;
Ακόμα και οι δημοκρατικοί σε δυσκολεύουν να είσαι δημοκρατικός.
Ξέρετε, όπως η Κίρστεν Σίνεμα.
Έφυγε από το κόμμα.
Είναι ανεξάρτητη. Ναι.
Ξέρετε, ήταν σε κάποιο φόρουμ,
και μιλούσε για τις διαφορές μεταξύ Βουλής και Γερουσίας,
και είπε ότι η Γερουσία πρέπει να κατευνάζει τα πάθη του λαού,
γιατί το χειρότερο πράγμα είναι να δίνεις σε ένα παιδί ό,τι θέλει.
Ναι, βλακείες. Δεν έπρεπε να είναι πολιτικός.
Αν θεωρεί τους ψηφοφόρους παιδιά, λέει βλακείες.
Όταν ζητάς φορολογική μεταρρύθμιση
και να πληρώνουν οι κροίσοι αυτό που τους αναλογεί,
αυτό δεν είναι παιδιάστικο, σωστά;
Και τα παιδιά ζητούν βλακείες.
Ξέρετε τι ήθελαν τα παιδιά μου;
Με ρώτησαν αν μπορούσαν να φάνε το πρωινό τους πριν κοιμηθούν
για να ξυπνήσουν αργότερα.
Τα πολιτικά καμιά φορά πρέπει να τα κλείνεις.
Πρέπει να τα κλείνεις για την ψυχική σου υγεία. Ναι.
Όπως… Ναι.
Έπρεπε να τα κλείσω επειδή εκνευριζόμουν.
Εκνευριζόμουν. Ξέρετε τι με προκαλεί;
Τα κόκκινα καπέλα.
Χέσε τον Άγιο Βασίλη!
Βλέπω κόκκινο καπέλο και κάνω γροθιά.
Δεν ήξερα καν ότι έκανα γροθιά.
Το κατάλαβα σε ένα μπραντς όταν κάποιος είπε "Γεια σου, Γουάντα!"
Γύρισα, και φορούσε κόκκινο καπέλο.
Και είπα "Τι!"
Αυτός είπε "Συγγνώμη, είμαι απλώς ένας θαυμαστής. Συγγνώμη".
Κι εγώ "Ευχαριστώ, φίλε".
Και τώρα νιώθω χάλια, έτσι;
Είπα "Ας πάω να του μιλήσω". Οπότε…
Ήταν γυρισμένος στο πλάι,
πλησιάζω και βλέπω το κόκκινο καπέλο,
αυτός με βλέπει κι αρχίζει να γυρίζει.
Και βλέπω λευκά γράμματα στο καπέλο του. Σκέφτηκα "Βρε τον μαλάκα".
Και κάνω γροθιά.
Και μετά πλησιάζω. Γυρίζει.
Το καπέλο έλεγε "Ίδρυμα Κάνε Μια Ευχή".
Είπα "Φίλε, θέλεις να βγάλουμε φωτογραφία,
να σου δώσω αυτόγραφο ή κάτι;
Θες μια μαλακία; Ψυχαγωγώ τον κόσμο".
Η χώρα είναι διχασμένη.
Είναι φόβος, φίλε. Είναι φόβος.
Γι' αυτό οι κόκκινες πολιτείες
θέλουν να καταργηθεί
το μάθημα της Φυλετικής Κριτικής Θεωρίας στα σχολεία.
Ο ΝτεΣάντις, η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν…
Ναι. Λένε ότι διδάσκει τα λευκά παιδιά
να νιώθουν άσχημα ή ντροπή που είναι λευκά.
Αυτά είναι ανοησίες.
Γιατί υπάρχουν λευκά παιδιά
που είναι περήφανα για τους παππούδες τους που διαδήλωσαν με τον Κινγκ
και ταξίδεψαν με τους Επιβάτες Για την Ελευθερία.
Ρίσκαραν τη ζωή τους.
Είμαστε εδώ, στην Πενσιλβάνια. Οι Κουακέροι;
Οι Κουακέροι είναι κατά της δουλείας και βοήθησαν τη Χάριετ Τάμπμαν.
Έκρυβαν σκλάβους στα σπίτια τους. Ελάτε.
Και ας μην ξεχνάμε την πεντανόστιμη βρώμη τους.
Οπότε, δεν νομίζω ότι άτομα σαν τον ΝτεΣάντις, τη Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν,
τον Γκλεν Γιάνγκιν από την πατρίδα μου τη Βιρτζίνια…
Δεν νομίζω να ανησυχούν ότι, ξέρετε,
η θεωρία θα κάνει τα λευκά παιδιά να ντρέπονται που είναι λευκά.
Φοβούνται ότι θα κάνει τα παιδιά τους να ντρέπονται γι' αυτούς.
Και δεν μπορούμε να μονιάσουμε
μέχρι να αντιμετωπίσουμε τη λευκή υπεροχή. Σωστά;
Είναι…
Αμερική, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ιστορία μας κι όλα αυτά που έγιναν.
Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε, γιατί τώρα η Αμερική
είναι σαν να ζει σε ταινία τρόμου.
Ναι, όπως στο Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι.
Αλλά πιο πολύ
Ξέρω τι Κάνατε τα Τελευταία 400 Καλοκαίρια.
Σωστά;
Είναι σαν την Αμερική στην κατασκήνωση,
να περπατάει…
"Μ' ακούτε;
Είναι κανείς εδώ;"
Και τότε πετάγονται οι αποζημιώσεις.
"Γεια σου, Κάρεν.
Μπραντ".
Αποζημιώσεις.
Και ξέρετε κάτι; Όποτε αναφέρονται οι αποζημιώσεις,
όλο ακούμε αντιρρήσεις, και το επιχείρημα είναι πάντοτε
"Γιατί να πληρώσω εγώ για κάτι με το οποίο δεν είχα καμία σχέση;"
Εντάξει. Λοιπόν, κάποιοι έχετε καταπιστεύματα.
Αλλά δεν τα κερδίσατε.
Κάποιοι έχετε σπίτια κι επιχειρήσεις που δεν χτίσατε εσείς,
αλλά πηγαίνουν από γενιά σε γενιά στην οικογένειά σας, σωστά;
Ο προπάππος σας σας άφησε κάτι.
Αλλά το δέχεστε. Οπότε,
σκεφτείτε τις αποζημιώσεις ως μέρος της κληρονομιάς σας.
Πάνε πακέτο.
Οι υποστηρικτές της λευκής υπεροχής φοβούνται…
Ξέρουν ότι μια μέρα,
θα είναι η μειονότητα.
Και είναι τρομακτικό, γιατί βλέπουν πόσο χάλια είναι αυτό.
Είδατε τα βίντεο.
Και φοβούνται ότι θα τους φερθούμε όπως μας φέρονται αυτοί.
Αλλά αυτό είναι γελοίο,
γιατί οι μαύροι δεν σκεφτόμαστε έτσι.
Δεν καθόμαστε να συζητάμε για τιμωρία
και για το τι θα τους κάνουμε.
Όχι.
Τουλάχιστον στην τελευταία συνάντηση δεν το συζητήσαμε.
Νομίζω ότι οι μαύροι επανειλημμένα έχουμε δείξει ποιοι είμαστε, σωστά;
Δείτε την εκκλησία Ιμάνιουελ,
τους υπέροχους μαύρους που σκοτώθηκαν στην εκκλησία τους
κατά τη μελέτη της Βίβλου.
Και τι έκαναν; Λίγες ώρες μετά το συμβάν,
λένε στο δικαστήριο για τον ρατσιστή δολοφόνο
ότι τον συγχωρούν.
"Σε συγχωρούμε".
Και ξέρω ότι κάποιοι λέτε "Όχι όλοι οι μαύροι, Γουάντα.
Τι λες για τη γυναίκα που ξέσπασε στον Τζέφρι Ντάμερ;"
Ναι, τη θυμάμαι.
"Σε μισώ, Τζέφρι!" Το θυμάμαι.
Αλλά ελάτε, έφαγε τον αδερφό της!
Οι μαύροι δεν σκέφτονται έτσι. Όχι.
Και ας είμαστε ειλικρινείς.
Οι λευκοί θα ήταν οι χειρότεροι σκλάβοι στον πλανήτη.
"Με έπιασε το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα σήμερα.
Δεν νομίζω ότι μπορώ. Δεν μπορώ…
Ο πόνος είναι απίστευτος, δεν μπορώ".
Θα έφευγαν νωρίς από τα χωράφια.
"Για πού το 'βαλες;"
"Έχω εισιτήρια για τον Χάρι Στάιλς, χαζέ!"
"Τσακίσου κι έλα πίσω!"
"Θα σε αναφέρω στον προϊστάμενό σου".
Ναι, κι εγώ είμαι ακόμα στην εμμηνόπαυση. Μάλιστα.
Έκτακτη είδηση.
Απλώς πολεμάω τις εξάψεις.
Αλλά αυτό που με θυμώνει όταν παρακολουθώ τηλεόραση
είναι να βλέπω τόσες διαφημίσεις για άντρες…
Πάντα κάτι φτιάχνουν για τους άντρες.
Ναι. Και πολλά από αυτά εγώ δεν τα θεωρώ πρόβλημα.
Ναι. Ξέρατε ότι ισιώνουν στραβά πουλιά τώρα; Το ξέρατε;
Έχετε δει τη διαφήμιση με το λυγισμένο καρότο;
Ποιος ήξερε ότι αυτό ήταν θέμα;
Τώρα ισιώνουν στραβά πουλιά.
Κι εγώ λέω "Άντε γαμηθείτε".
Χέστηκα για το στραβό πουλί σου.
Αυτό… Νομίζω ότι η ποδάγρα είναι πιο σοβαρή.
Πώς μπήκαν στη λίστα τα στραβά πουλιά;
"Ο καημένος ο Πίτερ έχει πουλί-μπανάνα".
"Δεν είναι αστείο, Γουάντα,
προκαλεί υπογονιμότητα και επώδυνη…"
Χέστηκα. Εντελώς όμως.
Δεν με νοιάζει το στραβό πουλί σου,
το πουλί-μπανάνα σου, χέστηκα.
Εδώ εγώ βγάζω γένια, μουσκεύω τα σεντόνια μου κάθε βράδυ.
Άντε γαμήσου κι εσύ και το πουλί σου.
Δεκάρα δεν δίνω αν το πουλί σου στραβώσει τόσο,
που όταν σκύβεις γαμάς τον κώλο σου.
Δεν με νοιάζει.
Καθόλου.
Δε με νοιάζει.
Καθόλου.
Να υποφέρετε σιωπηλά, παρακαλώ.
Μίλησα στον γυναικολόγο μου.
Είπα "Ποιες θεραπείες υπάρχουν;"
Δεν μπορώ να βάλω έμπλαστρο ή να πάρω ορμόνες,
λόγω του καρκίνου του μαστού που είχα.
Δεν κάνει.
Κι ο γιατρός μου είπε "Τώρα δίνουμε μικροδοσολογία Xanax
και βοηθάει με τις εξάψεις".
Είπα "Εντάξει, είναι το σύνδρομο της υστερικής γυναίκας".
Οπότε λένε "Ορίστε, παλαβιάρες, ίσως αυτό σας ηρεμήσει".
Δεν το παίρνω αυτό.
Γι' αυτό εύχομαι οι άντρες…
Δεν το εύχομαι, προσεύχομαι,
οι άντρες να περνάνε από εμμηνόπαυση.
Γιατί έτσι ίσως βρουν κάτι για να μας βοηθήσουν.
Σωστά;
Για σκεφτείτε, αν οι άντρες…
Ας πούμε ότι είναι ένας από τους όρχεις σας, ναι;
Ας πούμε ότι ένας από τους όρχεις σας αρχίζει να πάλλεται λίγο.
Οπότε, ξέρετε ότι έρχεται. Έχει μια αύρα.
Και μετά ξαφνικά πρήζεται
και φουντώνει. Καταλάβατε;
Έχετε παπαροεξάψεις.
Ίσως είναι το δεξί, ίσως το αριστερό. Ποτέ δεν ξέρετε.
Και συμβαίνει έξι, εφτά φορές τη μέρα.
Αυτό το πράγμα κάνει έτσι. Λέτε "Να πάρει!
Παπαροεξάψεις!"
Θα το ήθελα πολύ.
Αλλά αυτούς θα τους βοηθούσαν.
Μάλλον θα έφτιαχναν εσώρουχα με ανεμιστηράκια πάνω τους.
Ή θα επέτρεπαν να κυκλοφορούν με τ' αρχίδια τους έξω.
"Τ' αρχίδια του είναι έξω!"
"Δεν πειράζει. Έχει πρόβλημα.
Έχει συνταγή γιατρού. Άφησέ τον ήσυχο".
Ξέρετε τους χώρους θηλασμού στο αεροδρόμιο;
Θα τους κλείσουν. Ναι.
Θα γίνουν αίθουσες ψύξης αρχιδιών.
Θα βλέπετε τύπους εκεί…
"Αυτό είναι μεγάλο ζόρι. Χριστέ μου".
"Πώς πάει, Πιτ;"
"Χάλια, φίλε. Πολύ χάλια".
"Πιτ, έκανες κάτι στο πέος σου;"
"Ναι, το ίσιωσα. Το πρόσεξες;
Είναι ολόισιο τώρα".
"Ωραίο φαίνεται".
Θα ήθελα πολύ να δω έναν τύπο σε σύσκεψη.
Ξέρετε;
"Εντάξει, τώρα ας δούμε τα κέρδη του πρώτου τριμήνου.
Θα δείτε αύξηση των πωλήσεων.
Οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 22%, κι αυτό…
Αυτό…
Αυτό ξεπέρασε κατά πολύ τον στόχο μας, το 22%.
Οπότε…
Αλλά αν δούμε τα μεταφορικά,
τα μεταφορικά ανέβηκαν πάρα πολύ, και
δεν το περίμενα αυτό, οπότε αυτό ήταν πολύ…
Αυτό μείωσε τα κέρδη μας, οπότε…
Συγγνώμη. Έχω εξάψεις.
Αμάν!
Είναι πολύ έντονες. Θεέ μου.
Χανκ, έλα εδώ και φύσα τ' αρχίδια μου."
Λοιπόν, πήγα στον γιατρό μου πρόσφατα,
τον μαστολόγο, γιατί ήρθε η ώρα να αντικαταστήσω τα στήθη μου. Ναι.
Έχουν κάνει πολλά χιλιόμετρα. Οπότε…
Είπε "Ώρα να τα αντικαταστήσουμε".
Αλλά μου έδωσε μια επιλογή. Είπε "Γουάντα, είσαι 59,
και μπορούμε να βάλουμε εμφυτεύματα,
αλλά θες να ξανακάνεις εγχείρηση σε 13 ή 14 χρόνια;
Θα είσαι ηλικιωμένη".
Είπα "Ναι…" Είπε "Αλλά μπορώ
να πάρω ιστό από τη μέση σου
και να σου φτιάξω ένα ωραίο στήθος".
Και είπα "Πρώτα απ' όλα, ευχαριστώ που το αποκάλεσες ιστό.
Πολύ επαγγελματικό εκ μέρους σου".
Όμως, μετά άκουσα κάποια γουργουρητά,
και ήταν η Έστερ.
Για όσους δεν ξέρετε την Έστερ,
όταν ήμουν στα σαράντα, απέκτησα σαμπρέλα.
Δεν θα φύγει ποτέ, οπότε τη βάφτισα Έστερ.
Η Έστερ λατρεύει το ψωμί, το αλκοόλ και το τσιζκέικ.
Μόνο αυτά θέλει.
"Πού είναι το ποτό μου;
Θέλω λίγο τσιζκέικ!"
Οπότε, άκουσα την Έστερ να γουργουρίζει, και μου λέει
"Τι είπε αυτός;"
Είπα "Έστερ, δεν μιλάει σ' εσένα".
Και είπα στον γιατρό "Στείλτε μου μέιλ.
Γιατί η Έστερ δεν ξέρει να διαβάζει.
Στείλτε μου τις λεπτομέρειες".
Οπότε, νομίζω ότι θα το κάνω, είναι λογικό, ξέρετε.
Αλλά μετά αγχώνομαι, γιατί σκέφτομαι διάφορα, όπως
"Κι αν βάλω την Έστερ εδώ πάνω
και προσπαθήσει να με πνίξει στον ύπνο μου;"
Ξέρετε, η Έστερ θα έλεγε "Σε μισώ!
Δεν μπορώ να γευτώ τίποτα εδώ. Σε μισώ!"
Ή αν επιθυμήσει το σπίτι της και κατέβει πάλι κάτω;
Κι αποκτήσω μακρόστενα, πεσμένα βυζιά; Ξέρετε.
Θα κάνει βαθιά καθίσματα.
Προσπαθώντας να κατέβει.
"Γύρισα, μωρό μου!" Ξέρετε.
Αλλά νομίζω ότι θα το κάνω. Ναι.
Γιατί, ξέρετε… Ναι!
Δεν θέλω να είμαι στα 70 μου…
Να βλέπετε όλοι διαδικτυακή εκκλησία,
κι ο πάστορας να λέει
"Ας προσευχηθούμε για την αδελφή Σάικς.
Θα βάλει τα νέα της βυζιά την Τρίτη".
Είμαι ευγνώμων που έχω καλούς γιατρούς. Ναι.
Είναι καλοί.
Κι αυτό είναι σημαντικό.
Αν και έπρεπε να αλλάξω γυναικολόγο, γιατί η παλιά μου γυναικολόγος
ήταν πολύ φλύαρη.
Μιλούσε πάρα πολύ. Θέλω να πω…
Δεν με πειράζει να μιλήσω πριν αρχίσει η εξέταση.
Αλλά όταν βάλω τα πόδια στους αναβολείς, βούλωσέ το, ρε γαμώτο.
Και μερικές φορές σε εξετάζουν και μπροστά και πίσω…
Απλώς φεύγεις. Ξέρεις τι έκανες.
Τσακίσου από εδώ.
Μη με κοιτάς καν!
Αλλά αυτή η γιατρός ήθελε κουβεντούλα.
Μιλούσε σαν να ήμασταν καλές φίλες.
Πάω εκεί και βάζω τα πόδια στους αναβολείς, κι αυτή λέει
"Γουάντα, μόλις άνοιξε ένα ελληνικό εστιατόριο στη γωνία.
Ίσως αν έχεις χρόνο να σταματήσεις να φας".
Λέω "Μιλάει για φαγητό τώρα η σκύλα;"
Τότε μου μπήκαν ιδέες.
"Λοιπόν, θα την κάνω να νιώσει άβολα, όπως με κάνει να νιώθω αυτή.
Μια μέρα θα αρχίσει να μιλάει,
και με το δάχτυλο του ποδιού θα της πάω τις αφέλειες στο πλάι.
'Δεν μου λες, κοπελιά;
Στρίμαρες τίποτα καλό τελευταία;'"
Φιλαδέλφεια, σ' ευχαριστώ πολύ!
Σ' αγαπώ!
Ευχαριστώ!
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη