Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, przywitajcie brawami
Wandę Sykes!
Wielkie dzięki, Filadelfio!
Dziękuję!
Tak się cieszę, że jestem w Filadelfii
i mogę tu nagrywać mój program.
Ostatni nagrywałam w 2019 roku.
Nosił tytuł Not Normal.
Tak.
Od tamtej pory mieliśmy pandemię.
Powstanie.
Unieważniono wyrok Roe kontra Wade.
Tak.
Trzeba było nazwać tamten program Stare dobre czasy.
Cholera.
Co to, kurwa, jest?
Małpia ospa, plaga pluskwiaków,
powodzie w Kalifornii, przymrozki w Teksasie…
Czarny Kanye w koszulce z napisem „Życie białych się liczy”.
Chyba zatytułuję ten program Jezus Nadchodzi.
Przeżyliśmy pandemię. Co jest, kurwa?
A COVID był straszny.
Bo człowiek nie wiedział, co COVID z nim zrobi, póki go nie dostał.
Ja złapałam go dopiero po dwóch latach. Tak.
Jestem w pełni zaszczepiona,
ale pierwsze dwa dni były trudne.
Zrobiłam sobie izolatkę w pokoju gościnnym,
żeby mieć spokój od żony
i od naszych dzieci.
Trzeciego dnia pomyślałam sobie: „Kurwa.
Nie dałoby się mieć COVID-a dłużej?
To mi odpowiada, bo mam wreszcie czas dla siebie!”.
Robiłam sobie drzemki, oglądałam, co tylko chciałam.
Żona zostawiała mi posiłki pod drzwiami.
Jednego dnia pyta mnie: „Czemu pod drzwiami jest ręcznik?”.
A był tam, bo właśnie paliłam zioło.
„Bo nie chcę was tym zarazić!
To wszystko z troski o was!”
Kilka dni później ona też dostała COVID-a.
Przychodzi i mówi: „Kochanie, mam pozytywny wynik,
więc mogę do ciebie dołączyć”.
Ja na to: „Nie ma mowy!
Twój COVID jest świeży, a ja już kończę.
Zarażasz”.
Ona na to: „To tak nie działa”.
„Skąd wiesz? Nie jesteś Sanjayem Guptą.
Wracaj do naszej sypialni”.
Potem COVID-a złapał mój syn.
A jego siostra bliźniaczka – nie.
Czemu? Bo jako trzynastolatka nie chce mieć z rodziną nic wspólnego.
Powinniście ją zobaczyć.
Zawsze idzie 15 metrów przed nami
i udaje Beyoncé, a my to Destiny's Child.
W lewo, w lewo
Ale brakuje mi pewnych rzeczy z lockdownu.
Pamiętacie, że wtedy nikogo nie wpuszczało się do domu?
Nikt nie mógł wejść do środka, i tego mi brakuje.
Fajnie było mówić białym znajomym, by poszli na tył domu.
To było super.
„Carol, wejdź od tyłu!
Jak śmiesz się tu tak pokazywać?
Wejdź od tyłu. No już!
Spotkamy się przy palenisku”.
A przy palenisku sporo się piło.
Z pandemii wyszły też inne dobre rzeczy.
Choćby kościół internetowy.
Uwielbiam go. To super sprawa, nie?
Ale i tak się spóźniam.
Nie wiem, jak to możliwe.
Wando, wystarczy się tylko zalogować!
Uwielbiam ten kościół.
Choć niedzielna komunia wymknęła się spod kontroli.
No wiecie,
pastor mówi:
„Wyciągnijcie wino albo sok”.
Ja na to: „Wino? Robi się”.
Siedzę więc tak sobie z odrobiną wina
i krakersami.
Bo dla mnie ciało Chrystusa jest brązowe.
Nie przyjmuję Jezusa Malibu. Tego blondyna o niebieskich oczach.
Nie.
To tylko utrwalanie białej supremacji.
Widzieliście jeden z pierwszych rysunków Jezusa?
Wygląda jak Teddy Pendergrass.
To mój Jezus.
Nie przyjmuję Jezusa z Nebraski. Nie, dziękuję.
Początkowo te covidowe komunie były fajne,
ale po pół roku…
siedziałam tak z całym kieliszkiem Cabernet
i bajglami.
Myślę sobie: „Co do cholery? Co ty wyprawiasz?
To niedorzeczne”.
Pod koniec nabożeństwa na stół wjechał talerz serów.
Na Biblii został ślad po kieliszku.
Myślę sobie: „No dobra…
Muszę wrócić do budynku, bo trzeba mnie pilnować”.
Mam znajomą, która nie jest zaszczepiona.
Nie chce się dać zaszczepić.
I śmieje się ze mnie:
„Nawet nie wiesz, co to za gówno.
Wstrzykujesz to sobie, a nie wiesz, co w nim jest”.
Na to ja: „Dobra, nie wiem.
Ale gdyby mi powiedzieli, i tak bym nic nie zrozumiała.
Nie jestem naukowcem, idiotko!”.
Ale ona i tak się śmieje
i mówi: „Ja się niczym nie szprycuję”.
Na to ja: „Używasz słodzika, więc stul, kurwa, dziób”.
Nie bałam się szczepionki,
bo w dzieciństwie miałam do czynienia ze specami od komarów.
Wychowałam się na wsi w Wirginii i mieliśmy tam speca od komarów.
Teraz też tacy są,
dzwonią do ciebie i zostawiają wiadomość,
że wkrótce będą opryskiwać okolicę,
więc należy zostać w domu i nie wypuszczać zwierzaków.
Wtedy tak nie było.
Pod koniec lat 60. gość pojawiał się znienacka.
Mieszkaliśmy w lesie.
Nie było latarni, a drogi tylko gruntowe.
Babcia nie miała kanalizacji.
Gdy więc pojawił się spec od komarów,
byliśmy podekscytowani, bo to było jak cyrk!
W innych dzielnicach słychać było dźwięk…
Ale nie u nas. My słyszeliśmy…
I odpierdalało nam z radości.
Dzieciaki rzucały, cokolwiek robiły…
„Spec od komarów!”
„Tak, spec od komarów!”
I biegliśmy na koniec drogi, żeby przywitać speca od komarów.
Wbiegaliśmy za jego furgonetkę,
żeby bawić się w tej mgle pestycydów.
„Nie widzisz mnie!”
Bawiliśmy się w berka. Cóż to była za zabawa!
A ten spec od komarów był dupkiem.
Zamiast powiedzieć: „Dzieciaki, wynoście się stąd!
Wejdźcie do środka. To trucizna!”,
strzelał do nas, jakby to była gra wideo!
Zwalniał i zwiększał moc oprysku, żeby mgła była pokaźniejsza!
Uwielbialiśmy to!
Biegliśmy z otwartymi ustami.
A gdy wyjeżdżał, dziękowaliśmy mu.
„Dzięki, specu od komarów! Dziękujemy!
Niech pan szybko do nas wraca!”
I wracaliśmy do domu,
a te pestycydy z nas parowały.
Siadały na nas muchy
i umierały.
Dlatego żadna szczepionka nie była mi straszna.
Jestem szczęśliwie żonata.
Moja żona jest Francuzką.
Jest biała i…
Mamy bliźniaki: Lucasa i Olivię. Mają 13 lat.
Też są białe.
Uznałam, że skoro ona je nosi, powinny wyglądać jak ona.
Poza tym uznałam,
że jak coś nam nie wyjdzie, będzie mi łatwiej odejść.
Jakby mnie nigdy nie było.
Ten żart się jej nie spodoba.
Jak i to, co zapisałam w moim testamencie.
Żeby dzieci dostały po mnie forsę,
muszą oficjalnie zmienić imiona
na Rashad i Laquisha.
Dzieciaki są teraz w szkole publicznej.
Od czasu żłobka chodziły do francuskiej szkoły,
bo żona stwierdziła: „Jestem ich matką,
więc dzieci muszą najpierw nauczyć się francuskiego,
bo to jest język ich matki.
Zapiszmy je do prywatnej szkoły francuskiej, dobrze?”.
Uznałam, że czemu nie. Niech będzie najpierw francuski.
Znajomi pytali: „Ale dlaczego?”.
Ja na to: „Stulcie dzioby. Wiem, co robię”.
Uznałam, że kiedy dzieci przyniosą zadanie domowe, zrobię…
„Zapytajcie tej drugiej”.
Teraz dzieci mówią płynnie, więc żona…
Kiedy chodziły do gimnazjum, przyszła do mnie i mówi:
„Dobra, dzieci mówią już płynnie po francusku.
Pora, by poszły do szkoły publicznej.
Zgadzasz się?”.
Ja na to: „Jasne, że się zgadzam.
Przynajmniej te ich trójczyny nie będą mnie już nic kosztować.
Po świadectwach widać, że doktorzy Fauci z nich nie wyrosną.
Najwyżej para TikTokerów”.
Takie są nasze dzieciaki.
Ale zanim podjęłyśmy decyzję, zwiedziłyśmy całą szkołę.
Wchodzimy więc tam
i z miejsca widzimy tęczową flagę.
Była też flaga transpłciowa
i rysunek przedstawiający uścisk dłoni nad kulą ziemską.
Żona patrzy na to i mówi: „Och!
To mi się podoba, bo odzwierciedla nasze wartości…
To dobre środowisko dla dzieci.
Jak myślisz, skarbie?”.
Ja na to: „Po pierwsze,
nie powinnaś tu palić.
To budynek publiczny.
Poza tym, jak mogłaś się nabrać na to gówno?
Powiesili to wszystko, bo wiedzieli, że przyjdziemy.
Pod tą tęczową flagą
na pewno jest kampanijny plakat Trumpa!”.
Ale okazało się, że się myliłam.
Misją tej szkoły jest inkluzywność.
Naprawdę mnie to poruszyło,
bo pomyślałam sobie,
jak inaczej wyglądałoby moje życie,
gdyby tak wyglądały szkoły, gdy ja sama dorastałam.
Gdybym mogła chodzić do takiej szkoły.
Pomyślałam sobie: „Cholera,
oszczędziłabym sobie tylu niepotrzebnych fiutów”.
Te fiuty nie były mi potrzebne!
One nie były dla mnie!
Należały do Carol, nie do mnie!
Bo ja wiedziałam.
Wiedziałam już w trzeciej klasie.
Zakochałam się wtedy w siostrze dziewczyny mojego brata.
Była starsza. Pamiętam, że jej powiedziałam:
„Chciałabym być chłopcem, żebyś mogła być moją dziewczyną”.
Uroczo, prawda?
Ale ta suka mnie odrzuciła.
Rety, jak ona mi nawrzucała!
Powiedziała: „Nie mów tak. To obrzydliwe.
Ohydne. Jesteś paskudna.
Mają ci się podobać chłopcy, nie dziewczyny”.
Ja na to: „Dobra, lepiej odłożę ten sekret do pudełka.
Do czasu, gdy będzie mnie stać na terapię.
Dobra, dajcie te fiuty”.
Potem też zajęło mi to dużo czasu.
Byłam dziewicą do pierwszego roku studiów.
I nawet wtedy myślałam: „Miejmy to już za sobą”.
Znalazłam najniższego faceta
z najdrobniejszymi rączkami.
Malutkimi.
Bo uznałam, że nie mam ochoty na cały posiłek.
Wystarczyły mi tylko przystawki.
Tylko coś na ząb.
Gość był miły, więc zaczęłam uprawiać seks z facetami.
Ale nic to we mnie nie zmieniło,
choć im chyba się podobało.
I to chyba mi wystarczało, bo wiecie…
jestem rozrywkowa.
Już ja was rozerwę.
Ale dzieciaki to wiedzą.
Moja córka ma kolegę, małego geja Justina.
Kiedyś mówię żonie: „Wiesz,
Olivia chce spytać, czy Justin może u nas nocować.
Co ty na to?”.
A ona: „Cóż…
Justin il est très gentil i lubię jego rodziców, więc…
nie mam nic przeciwko, a ty?”.
Ja na to: „Ja też nie.
Ale pogadam z Justinem, kiedy się tu tylko pojawi.
Powiem mu tak: »Justinie,
kiedy do nas przyszedłeś, byłeś gejem.
Oby tak zostało, gdy wyjdziesz stąd rano.
Jasne?
Nie chcę słyszeć, że nagle stałeś się biseksualny«”.
Te dzieciaki wiedzą.
A ludzie próbują zawracać trend.
Na Florydzie mają zakaz używania słowa „gej”.
Co do diabła?
W stanie Tennessee nie wpuszczają dzieci na drag show.
Jakby to był największy problem.
Na każdym drag show, na jakim byłam,
bar był pełen wściekłych rodziców, bo zabrakło krzesełek do karmienia.
Co jest, kurwa, z nimi nie tak?!
W tamtejszej bibliotece zrezygnowano nawet z bajkowego seansu drag queen,
które czytały dzieciom książki,
bo uznano, że „mężczyzna przebrany za kobietę dezorientuje dzieci”.
A widzieliście Ulicę Sezamkową?
Skoro dzieci potrafią rozgryźć mamuta Snuffleupagusa,
to poradzą sobie i z RuPaulem.
Teksas.
W Teksasie zakazują książek.
„Chronimy dzieci”.
Jeśli naprawdę chcecie je chronić,
to zabrońcie broni szturmowej, bo to je zabija, nie książki!
No wiecie,
póki do szkoły nie wejdzie drag queen
i nie pobije na śmierć ośmioro dzieciaków egzemplarzem Zabić drozda…
Skupiacie się na niewłaściwym problemie.
I wcale nie chronicie dzieci,
tylko homofobię.
A transfobia jest powszechna.
W całym kraju wprowadzane są setki ustaw,
w których wszystko wydaje się sprowadzać do łazienek.
Nie chcą, by transpłciowe kobiety mogły używać damskich toalet.
Powiem wam coś.
Każdy, kto był w damskiej toalecie, wie,
że nie ma ona nic wspólnego z damami.
Jeśli zdarzy ci się znaleźć czystą damską toaletę,
lepiej zagraj na loterii, bo to znak, że masz fart.
Nie wiem, co się dzieje z kobietami, kiedy tylko wchodzą do łazienki.
Wyobraźcie sobie elegancką babkę w szpilkach,
długiej sukni i z tiarą.
Kiedy tylko ta babka przekracza próg damskiej toalety…
Co jest, kurwa?
Zabiłoby was spłukanie kibla?
Po prostu go spłuczcie, proszę!
I zawsze jest jedna kabina, której drzwi są lekko uchylone.
Oj, nie wchodź tam.
Tam czai się coś okropnego.
I zawsze w kolejce musi stać babka, która nie może wytrzymać, więc mówi…
„Czy z tamtej kabiny nikt nie korzysta?”.
„Śmiało.
Kabina jest twoja, naiwniaczko”.
Ona na to: „Dziękuję!
Boże! Dobry Boże!”.
Idiotka.
Kiedyś weszłam do jednej kabiny, w której było czysto
z wyjątkiem kałuży sików na podłodze.
Ciekawiło mnie, co tam się stało.
W końcu zrozumiałam.
Babka straciła umiejętność lewitacji.
Pewnie lewitowała nad klozetem
i nie wytrzymało jej kolano.
„Cholera!
O kurwa.
Mam szczyny w bucie.
Cholera.
Co za kretyństwo”.
Czasami potrafisz idealnie lewitować,
ale nasze ciała są dość skomplikowane.
Nie wiem, czy to wina jakiegoś samowolnego łoniaka,
ale czasem podczas sikania lecą ci dwa strumienie.
Jeden w dół uda, a drugi w tę stronę.
Co jest do…?
Próbujesz je połączyć: „No dalej!
Współpracujcie ze mną!
No do kurwy nędzy!
No dobra…
Dobra, spróbujmy tak”.
Sikasz w pozycji na skorpiona i mówisz:
„Siki lecą mi do dupy. Coś tu nie gra.
Coś serio tu nie gra”.
Poddajesz się i mówisz: „Użyję podkładki na toaletę”.
Kładziesz podkładkę na sedesie,
a gdy tylko się odwracasz,
toaleta się spłukuje, porywając twoją podkładkę!
I mówisz: „Sikam na podłogę. Pieprzyć to”.
Tak więc zapraszam moje trans-siostry do damskiej toalety.
Śmiało.
Może dzięki wam będziemy bardziej się starać.
Powiemy sobie: „Hej, dziewczyny!
Posprzątajmy tu.
Wkrótce pojawią się nowe członkinie”.
Mój syn Lucas chce, żebym mu kupiła węża.
Od lat błaga mnie o tego węża.
„Mamciu, czy mogę dostać węża?”
Dzieci nadal nazywają mnie „mamcią”, bo to mali rasiści.
Mówię mu: „Lucas, nie dostaniesz węża”.
W każde Boże Narodzenie i urodziny: „Mogę dostać węża?”.
W końcu nie wytrzymałam i mówię: „Zapomnij o wężu!”.
On pyta: „Czemu?”.
Ja mu na to: „Bo nie możesz być aż tak biały”.
Musiałam mu to wyjaśnić.
„Słuchaj, masz czarną matkę, tak?
A czarne kobiety nie tolerują kretyństw.
Kretyństwa nas wkurzają.
Chcesz przynieść do domu węża i nazwać go zwierzakiem?
To głupie.
Głupie. I wiesz, co jeszcze jest zabronione?
Sporty ekstremalne. Zapomnij o nich.
Nie kupię ci roweru, żebyś na nim skakał pod niebiosa.
Tak się nie jeździ na rowerze. Nie będziesz tak robił”.
Wtedy on pyta:
„To dlatego nie pozwalasz mi nosić szortów, gdy jest zimno?”.
„Dokładnie tak, Rashad. Dokładnie tak”.
On na to „Rashad?”. Na to ja: „Kiedyś to zrozumiesz”.
Powiem wam, że lockdown był dla mnie bardzo ciężki.
Bo wtedy wybuchły wszystkie te skandale na tle rasowym.
George Floyd, Breonna Taylor, Ahmaud Arbery.
Cały kraj płonął.
A ja utknęłam w domu z białymi.
Śmierć Arbery’ego całkowicie mnie dobiła.
Wyszłam na zewnątrz i stałam tak wkurzona przy palenisku.
Piłam alkohol.
Miałam koszulkę z napisem „Ja się liczę”.
Żona wyszła z domu, podeszła do mnie i mówi:
„Skarbie?
Wiem, że jesteś podenerwowana…
z powodu tego całego rasizmu.
No wiesz…
Przykro mi, no wiesz, że…
no wiesz, że jest…
no wiesz…
ten rasizm.
Ale dzieciaki trochę się o ciebie martwią.
Pytają: »Czemu mamcia się denerwuje?«.
Może z nimi porozmawiasz na temat…
no wiesz…
rasizmu?”.
Spojrzałam na nią i pytam: „Alex, może ty z nimi pogadasz
na temat rasizmu?
Bo ja nie umiem wyjaśnić tego, co ci ludzie mi robią.
Może więc ty z nimi pogadaj?
Pogadaj też z nimi na temat białej supremacji
i upewnij się, że nie wychowujemy tu małego faszysty!”.
„Mogę zrobić naleśniki”.
I zrobiła te naleśniki.
Były pyszne.
Ale ją rozumiem.
Rozumiem.
Bo nie jest łatwo o tym rozmawiać.
Miałam dość wyjaśniania jej tego,
więc uznałam, że zacznę jej te sprawy wytykać.
Musiałyśmy pojechać do banku, żeby złożyć tam dokumenty.
Żona prowadzi, ja siedzę obok.
Podjeżdżamy pod bank.
Zauważyłam, że na parkingu jest dość pusto,
a w budynku banku chyba nikogo nie ma.
Ona mówi: „Weź te papiery, wejdź do środka
i zostaw je w okienku”.
Spoglądam tam i pytam: „Ten bank na pewno jest otwarty?”.
„Myślę, że tak.
Wejdź tam i zrób…”
„Nie wejdę do banku i nie zrobię…”
„Ale dlaczego nie?”
„Bo czarni nie robią w bankach…
A wiesz czemu? Bo ktoś powiadomi gliny, mówiąc:
»Jakaś czarna kobieta chce włamać się do banku.
Wygląda jak Wanda Sykes«”.
Nie zrozumiała. Uznała, że jestem niedorzeczna.
Ale rozumiem ją, bo ona może robić, co tylko chce.
Raz we Francji szłyśmy do sklepu spożywczego.
Przechodzimy przez ulicę, a koleś właśnie zamyka sklep.
Mówię: „Spóźniłyśmy się”.
Ona na to: „Skądże”.
Przebiegła przez ulicę…
Wycofałam się
i wróciłam do domu.
Czyli do Ameryki.
Ale ona taka już jest.
Ale stało się coś, po czym wreszcie zrozumiała.
Stałyśmy na podwórzu naszego domu,
a podczas lockdownu
obok nas wybudowano trzy ogromne domy.
Moja żona stoi na podwórzu, patrzy na jeden z tych domów i mówi…
„Skarbie,
chyba będzie problem z tym oknem,
bo ci ludzie będą widzieć, co się dzieje w naszej łazience.
Nie podoba mi się to okno”.
Ja na to: „Spokojnie, mamy żaluzje. Zasuniemy je i po problemie”.
Kiedy ona tak robi…
to znaczy, że to nie koniec.
Ona nie odpuści.
Rozumiecie?
I nie odpuściła.
Kilka dni później jestem w domu i dzwoni mi telefon. To Alex.
„Po co do mnie dzwoni? Jest w domu?”
Odbieram: „Wszystko dobrze?”.
„Tak. Możesz pójść do łazienki i wyjrzeć przez okno?”
No to idę na górę.
Odsłaniam żaluzje.
I widzę, że ona jest w domu, który właśnie budują.
Stoi w oknie. Pytam ją: „Co ty wyprawiasz?”.
A ona…
„Widzę cię!
Ty mnie widzisz?”.
Ja na to: „Wynoś się stamtąd!”.
„Chciałam tylko zobaczyć. Mówiłam, że to będzie problem”.
„Wynoś się z tego domu!”
„Dobra”.
Wraca do domu, a we mnie aż się gotuje.
Pyta: „O co ci chodzi?”.
Ja na to: „Wiesz, co właśnie zrobiłaś?
Dokładnie to samo, co zrobił Ahmaud Arbery.
Z ciekawości wszedł do domu, który właśnie budowano.
A kiedy wyszedł, zaczęli go gonić
i zamordowali na środku ulicy.
Gdyby ciebie nakryli w tym domu, dopadliby cię i spytali,
czy chcesz obejrzeć dwa pozostałe.
Zrozumiała.
Wreszcie załapała.
Powiedziała: „Ja pierdolę”.
Nagle straciła francuski akcent.
Zgasiła papierosa
i przyjebała Carol z główki. Cholera!
W końcu to załapała.
Zrozumiała, że jest uprzywilejowana.
Może zrobić to, czego ja nie mogę, i nie poniesie żadnych konsekwencji.
Czarni nie mogą być dziwni.
Nie możemy. Musimy wpasować się w stereotyp.
Bo jeśli nie pasujemy, ludzie baranieją.
Widzieliście, jak ludzi zachwyca to, że Lizzo umie grać na flecie?
„Wiedziałaś, że Lizzo potrafi grać na flecie?”
- „Serio?” - „Tak, na prawdziwym flecie!
Nie gra na nim tyłkiem ani niczym innym, tylko normalnie!
Klasycznie”.
Nie możemy być dziwni.
Spójrzcie na Elijaha McClaina.
To młody, czarny chłopak z Aurory.
Wracał do domu, było zimno, więc miał na sobie kurtkę.
Szedł do domu i słuchał sobie muzyki.
Machał przy tym rękoma,
ale nikomu nie wadził.
Ktoś wezwał policję.
„Jakiś czarny dziwnie się zachowuje.
To podejrzane”.
Pojawiają się gliny.
Przepytują go, a Elijah mówi: „Wszystko w porządku.
Jestem introwertykiem, nic mi nie jest”.
Gliniarze sądzą, że jest naćpany, więc wzywają pogotowie.
Sanitariusze wstrzykują mu na siłę ketaminę, która go zabija.
Bo był dziwny.
Gliny próbowały to usprawiedliwić.
„Na zewnątrz było zimno, a on miał na sobie cienką kurtkę”.
A co z kibicami na meczach Green Bay Packersów?
Stoją na zewnątrz w zaspie, bez koszuli
i z blokiem styropianowego sera na głowie!
To dopiero pojebane!
Biali ciągle robią dziwne rzeczy.
Renesansowe jarmarki. Co to, kurwa jest?
Nie rozumiem!
Wiecie, co było dziwne?
Ten pieprzony szaman.
Ten pojeb z zamieszek szóstego stycznia.
Pół człowiek, pół koń. Co to było?
Z twarzą pomalowaną na niebiesko–czerwono,
z flagą i pieprzoną czapką z rogami.
Ktoś doniósł na niego do glin?
„Z jednego z domów wychodzi jakiś straszny dziwoląg.
Kurwa, co za pojeb”.
Ktoś na niego doniósł?
Jakim cudem dotarł do stolicy?
Mieli go zastrzelić, jak tylko wyszedł z domu.
Zaobrączkować i przewieźć do zoo.
Dobry Boże.
Zamieszki z szóstego stycznia. Rany.
To był szablonowy przykład uprzywilejowania białych.
Wzorcowy przykład tego uprzywilejowania.
Szósty stycznia.
Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Czarni oglądali te wydarzenia,
pytając: „Co, do Wakandy, się tu wyprawia?”.
Ci ludzie wspinali się na mury Kapitolu.
Wyglądali jak stado zombie.
Serio, jak stado zombiaków.
Jakby wszyscy zostali pogryzieni.
Pewnie pogryzł ich Giuliani i zostali zarażeni.
Mieli obłęd w oczach.
„Nancy!
Nancy!”
Po twarzach spływała im farba do włosów.
„Nancy!”
Wiesz, co było złego w szóstym stycznia?
Spójrzcie na naszych kongresmenów.
To starzy ludzie.
Nie wolno tak straszyć staruszków!
Przez nich staruszkowie musieli się ukrywać!
Wiecie, jakie to okropne?
Tuż po pięćdziesiątce bawiłam się z moimi dziećmi w chowanego.
I utknęłam pod stolikiem do kawy.
Po pewnym czasie zaczęło mi być niewygodnie.
Zaczęłam krzyczeć: „Hej, jestem tutaj!
Znajdźcie mnie!”.
Uznałam, że więcej się w to nie bawię.
Jak kazać Chuckowi Grassley’owi, żeby wziął nogi za pas?
„Chowamy się, Chuck. Szybko!”
„Co?
Co powiedziałaś?
Trzeba się schować, co?”
Mogli się schować w podbródku Mitcha McConnella.
Nikt ich by tam nie znalazł.
Tylko czekam, aż jakiś demokrata skrytykuje mnie
za nabijanie się z podbródka McConnella.
Być może Cory Booker albo ktoś inny
w twitterowym elaboracie.
„Wyśmiewanie się z obwisłego podbródka nie posuwa dyskusji do przodu”.
Irytujące!
Wiem, że tak będzie,
bo „oni grają nieczysto, ale my jesteśmy ponad tym”.
Prawda?
Gówno prawda. Mam dość. Dość bycia ponad tym!
Chcę zagrać nieczysto i się zabawić!
Bo bycie demokratką jest bolesne.
To tak, jakby ktoś codziennie podciągał ci majtasy!
Trzeba to znosić!
Oni wymyślają bzdury!
Czemu my musimy trzymać się faktów i rzeczywistości,
skoro oni żyją w alternatywnym wszechświecie
i wymyślają jakieś bzdury?
Polityka jest teraz zwykłą rozrywką, zwłaszcza w wykonaniu republikanów.
Republikanie to spece od rozrywki. Wiecie, jak to wygląda?
Jakby demokraci byli telewizją PBS,
a republikanie stacją TLC.
Mogłabym cały dzień oglądać TLC!
To świetna rozrywka!
Co wolelibyście obejrzeć:
wiadomości w PBS
czy Dr Pryszczyllę?
Reportaże czy Seks-wypadki?
Teatr telewizji czy Wizę na miłość?
Nawet sami demokraci utrudniają nam bycie demokratami.
Choćby Kyrsten Sinema.
Teraz zmieniła barwy i jest niezależna.
Była na jakimś forum,
gdzie mówiła o różnicach między Izbą Reprezentantów a Senatem.
Powiedziała tam, że Senat musi studzić zapędy ludzi,
bo najgorsze, co można zrobić, to dać dziecku wszystko, czego ono chce.
Gówno prawda. Ona nie nadaje się do rządzenia.
Skoro przyrównuje wyborców do dzieci, to pieprzy bzdury.
Nie uważam, że żądanie reformy podatkowej,
żeby miliarderzy płacili uczciwą daninę,
jest dziecinnym postulatem.
A dzieci proszą o głupoty.
Wiecie, o co moje mnie poprosiły?
Zapytały, czy mogą zjeść śniadanie przed pójściem do łóżka,
żeby mogły dłużej pospać.
Czasami trzeba się odciąć od polityki.
Odciąć się od niej dla własnego zdrowia psychicznego.
Na przykład… O tak.
Musiałam się odciąć, bo się wkurzałam.
Wiecie, co mnie rozjuszało?
Czerwone czapeczki.
Jebać Świętego Mikołaja!
Na ten widok zaciskałam pięści.
Robiłam to podświadomie!
Odkryłam to na jakimś lunchu, kiedyś jakoś gość krzyknął: „Hej, Wanda!”.
Odwróciłam się, a facet miał czerwoną czapeczkę.
Odwarknęłam: „Co?!”.
On na to: „Przepraszam, jestem tylko wielkim fanem Pohamuj entuzjazm”.
Na to ja: „Dobra, dzięki, stary”.
I poczułam się ohydnie.
Postanowiłam więc pogadać z tym facetem.
Stał do mnie bokiem,
więc podchodzę i widzę tę czapeczkę.
Na mój widok on się odwraca
i widzę na jego czapeczce białe litery. Myślę sobie: „Co ten kutas tu robi?”.
Zaciskam pięść.
Podchodzę bliżej, on się odwraca,
a ten napis to: „Fundacja Spełniamy Życzenia”.
Mówię więc do niego: „Chcesz ze mną zdjęcie? Dać ci autograf?
Może ręczną robótkę? Jestem rozrywkowa!”.
Ten kraj jest taki podzielony.
To strach, ludzie. Strach.
Dlatego tak wiele czerwonych stanów
chce zakazać nauczania w szkołach krytycznej teorii rasy.
DeSantis, Marjorie Taylor Greene…
Według nich ta teoria uczy białe dzieci, by wstydziły się tego, że są białe.
Bzdura.
Bo są przecież białe dzieciaki
dumne ze swoich dziadków, którzy maszerowali z doktorem Kingiem
i podróżowali autobusami z Jeźdźcami Wolności.
Narażali swoje życie.
Jesteśmy w Pensylwanii. Co z kwakrami?
Kwakrzy to abolicjoniści, którzy pomogli Harriet Tubman.
Ukrywali niewolników w swoich domach.
I dzięki nim mamy pyszną owsiankę.
Nie sądzę, by ludzie jak DeSantis, Marjorie Taylor Greene,
Glenn Youngkin z mojej rodzinnej Wirginii
musieli się martwić, że przez krytyczną teorię rasy
białe dzieciaki będą się wstydzić bycia białym.
Powinni się raczej martwić, że sami przynoszą wstyd swoim dzieciom.
Nie porozumiemy się,
póki nie uporamy się z supremacją białych.
Ameryko, musimy zmierzyć się z naszą historią
i całą jej gównianą stroną.
Tylko tak ruszymy naprzód, bo w tej chwili
życie w Ameryce przypomina fabułę horroru.
Coś jak Koszmar minionego lata.
Albo raczej Koszmar ostatnich 400 lat.
Prawda?
Wyobraźcie sobie Amerykę chodzącą strachliwie po lesie…
„Halo?
Jest tam kto?”
I nagle wyskakują reparacje.
„Cześć, Karen!
Brad”.
Reparacje.
I zawsze, gdy pojawia się temat reparacji,
pojawia się sprzeciw i ten sam argument:
„Dlaczego mam płacić za coś, z czym nie miałem nic wspólnego?”.
Dobra, ale niektórzy z was mają fundusze powiernicze.
Dostaliście je w spadku.
Niektórzy z was mają domy i firmy, których nie zbudowali,
ale wasze rodziny przekazywały je z pokolenia na pokolenie, prawda?
Prapradziadek coś wam zostawił.
Skoro to przyjmujecie,
to uznajcie reparacje za część waszego spadku.
Taka transakcja łączona.
Biali suprematyści najbardziej boją się tego,
że pewnego dnia
będą mniejszością.
To ich przeraża, bo wiedzą, jakim gównem to śmierdzi.
Widzieliście te filmy.
I boją się, że potraktujemy ich tak, jak oni traktowali nas.
Ale to niedorzeczne,
bo czarni nawet tak nie myślą.
Nie rozmawiamy o zemście,
o tym, co im zrobimy.
Nie!
Przynajmniej nie na ostatnim spotkaniu.
Czarni wielokrotnie pokazywali, jacy są.
Spójrzcie na ósemkę z Emanuela.
Tych cudownych czarnych ludzi, których zastrzelono w ich kościele,
podczas szkółki biblijnej.
Co zrobili ocalali?
Kilka godzin po strzelaninie mówili w sądzie temu suprematyście,
że mu wybaczają.
„Wybaczamy ci”.
Niektórzy z was myślą: „Nie wszyscy czarni tacy są, Wando.
A ta kobieta, która zaatakowała Jeffreya Dahmera?”.
Jasne, pamiętam ją.
„Nienawidzę cię, Jeffrey!”
Ale on przecież zjadł jej brata!
Czarni ludzie tak nie myślą.
I bądźmy szczerzy.
Biali ludzie byliby najgorszymi niewolnikami na świecie.
„Ależ boli mnie dziś nadgarstek.
Chyba nie mogę nawet…
Cóż za rozrywający ból”.
Wcześnie schodziliby z pola.
„A ty dokąd?”
„Mam bilety na Harry’ego Stylesa!”
„Wracaj tu, do cholery!”
„Chcę rozmawiać z pańskim przełożonym”.
Nadal przechodzę menopauzę. Tak, tak.
Wieści z ostatniej chwili.
Walczę z uderzeniami gorąca.
A najbardziej wkurza mnie,
kiedy w telewizji widzę reklamy skierowane do mężczyzn.
Głównie takie, gdzie chcą coś facetom naprawiać.
Wiele z tych reklam wcale mi nie przeszkadza.
Ostatnio w modzie jest naprawianie krzywych fiutów.
Słyszeliście?
Widzieliście tę reklamę z wygiętą marchewką?
Kto by pomyślał, że to problem?
Naprawiają krzywe fiuty.
A ja mówię: „Pieprzcie się”.
Mam w dupie wasze krzywe fiuty.
Ważniejszym problemem jest choćby podagra.
Kto wpadł na to, żeby zająć się krzywymi fiutami?
„Biedny Pete ma fiuta jak banan”.
„To nie jest śmieszne, Wando, bo to może powodować bezpłodność…”
Mam to w dupie. Serio.
Nie obchodzi mnie twój haczykowaty fiut
albo wygięty jak banan. Mam to gdzieś!
Rośnie mi broda, co noc pocę się jak szczur,
więc pieprzę twojego krzywego fiuta!
Gówno mnie obchodzi, nawet jeśli jest tak zakrzywiony,
że gdy się wypniesz, możesz sam się zerżnąć w dupę!
Mam to gdzieś!
Mam to w dupie.
Serio.
Cierpcie w ciszy.
Spytałam mojego ginekologa, jak zapobiegać tym uderzeniom gorąca.
Bo nie mogę przyjmować hormonów w plastrze
ze względu na rodzaj raka piersi, na którego chorowałam.
A lekarz mówi: „Teraz kobietom przepisuje się małe dawki Xanaxu
i to ponoć pomaga na uderzenia gorąca”.
Czyli to dla nich taki typowy zespół histeryczki.
Mówią: „Macie tu psychotropy, wariatki. Może one was uspokoją”.
Nie będę tego zażywać.
Chciałabym więc, żeby faceci…
No dobra, modlę się o to,
żeby mężczyźni przechodzili niewielką menopauzę.
Może wtedy odkryją coś, co i nam pomoże.
Prawda?
Na przykład, co by było, gdyby facetom…
działo się coś z jednym jądrem?
Jedno z jajek zaczęłoby lekko pulsować.
Wiedzielibyście, że coś się zbliża, pojawia się aura.
Nagle jądro puchnie…
i zaczyna płonąć!
Masz takie jajowe uderzenie gorąca!
Czasami parzy prawe, innym razem lewe. Nie można tego przewidzieć.
I zdarza się to sześć, siedem razy dziennie.
Po prostu sru! A ty wtedy na to: „O kurwa!”.
Jajowy gorąc!
To byłoby super!
Ale coś by na to od razu wymyślono.
Może bieliznę z małymi wentylatorkami?
Albo zalegalizowaliby chodzenie z jajami wywalonymi na zewnątrz!
„Boże, widać mu jaja!”
„W porządku. On przechodzi menopauzę.
Ma zaświadczenie lekarskie. Zostaw go w spokoju”.
Kojarzycie lotniskowe kabiny dla matek karmiących piersią?
Wtedy by je zamknęli i przerobili na pokoje do schładzania jaj.
Siedzieliby w nich faceci i…
„Ale piecze. Do jasnej, ciasnej.
Co u ciebie, Pete?”
„O rany, jest źle. Bardzo źle”.
„Pete, robiłeś coś ze swoim penisem?”
„Tak, naprostowałem go!
Teraz jest prościuteńki”.
„Dobrze wygląda”.
Wyobrażam sobie faceta na zebraniu zarządu.
Kumacie to?
„Przyjrzyjmy się wynikom za pierwszy kwartał.
Jak widać, sprzedaż mocno wzrosła.
Odnotowaliśmy wzrost o 22% i to…
Tym…
Tym samym znacznie przekroczyliśmy nasze cele…
Jeśli jednak spojrzeć na koszty transportu,
zauważymy, że znacznie one wzrosły…
Tego nie przewidywaliśmy, więc to…
To znacznie wpłynęło na nasze wyniki sprzedażowe…
Wybaczcie, mam jajowy gorąc.
Rany!
Źle to wygląda. Boże.
Hank, możesz podmuchać mi po jajach?”
Ostatnio byłam u mojego lekarza.
Lekarza od piersi, bo nadeszła pora, by wymienić je na nowe.
Te stare mają już za duży przebieg.
Lekarz mówi: „Pora je wymienić”.
Ale dał mi wybór: „Wando, masz 59 lat
i możemy ci wszczepić implanty,
ale czy naprawdę chcesz powtarzać ten zabieg za 13, 14 lat?
Będziesz już wtedy dość wiekowa”.
Miał rację.
„Zamiast tego mogę pobrać ci tkankę z brzucha
i zrobić ci z niej ładne piersi”.
Ja na to: „Po pierwsze, dziękuję, że nazwał pan to tkanką.
To bardzo profesjonalnie”.
Ale potem usłyszałam jakieś pomruki.
To była Esther.
Tym, którzy nie znają Esther, tłumaczę,
że po czterdziestce zrobiła mi się oponka.
Nie chciała zniknąć, więc nazwałam ją Esther.
Esther uwielbia chleb, alkohol i sernik.
To wszystko, czego chce.
„Gdzie mój drink?
Daj mi sernik!”
Zatem Esther zamruczała i warknęła:
„Co on mówił?”.
Ja na to: „Esther, on nie rozmawia z tobą”.
I zwracam się do lekarza: „Niech pan napisze e-maila.
Tak będzie najlepiej, bo Esther nie umie czytać.
Szczegóły w e-mailu”.
Uznałam, że to zrobię, bo to ma sens.
Ale potem zaczęłam się denerwować i miałam różne dziwne myśli.
„A co będzie, jak przeniosę Esther w to miejsce
i ona spróbuje mnie udusić podczas snu?”
I będzie przy tym krzyczeć: „Nienawidzę cię!
Tutaj nie czuję smaku! Nienawidzę cię!”.
I co będzie, jeśli ona zatęskni za domem i zapuści się z powrotem na dół?
I zostaną mi długie, obwisłe cycki.
Esther będzie robić przysiady…
próbując wrócić na dół.
„Wróciłam, kochanie!”
Ale i tak myślę, że to zrobię.
Bo wiecie…
nie chcę, by po mojej siedemdziesiątce
podczas internetowego nabożeństwa
pastor powiedział:
„Bracia i siostry, módlmy się za siostrę Sykes.
We wtorek robią jej nowe cycki”.
Cieszę się, że mam dobrych lekarzy.
Są świetni.
A to bardzo ważne.
Chociaż musiałam zmienić ginekologa,
bo moja poprzednia lekarka…
była strasznie gadatliwa.
Po prostu za dużo trajkotała.
Nie mam nic przeciwko pogawędce przed samym badaniem.
Ale kiedy już mam nogi w górze, lepiej stul, kurwa, dziób.
Czasami te badania przeprowadza się od przodu i od tyłu.
Po czymś takim człowiek chce szybko stamtąd spierdolić.
„Nawet na mnie nie patrz!”
Ale ta lekarka była zbyt gadatliwa.
Rozmawiała ze mną tak, jakbyśmy się przyjaźniły.
Wchodzę na fotel, kładę nogi na podpórki, a ona:
„Wando, wiesz, że na rogu właśnie otworzyli grecką restaurację?
Jeśli masz trochę czasu, wpadnij tam na lunch”.
Myślę sobie: „Ona serio gada o hummusie?”.
Zaczęłam się nad tym zastanawiać
i postanowiłam sprawić, by ona poczuła się tak nieswojo, jak ja.
Kiedy następnym razem znów zacznie trajkotać,
ja moim dużym palcem u nogi zacznę odgarniać jej grzywkę.
„Hej, lasko!
Oglądałaś ostatnio jakiś fajny serial?”
Dziękuję, Filadelfio!
Kocham was!
Dziękuję!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz