Proszę się odsunąć.
- Jak ma na imię córka? - Gabriella.
To delikatna sprawa. Mogę zamienić z nią słówko?
Proszę nie przeszkadzać.
Nie rozumie pan.
Moja córka spodziewa się dziecka.
Dziewczynki.
Ma na imię Chiara.
Co zamierzałaś zrobić?
Chcecie mi ją zabrać.
Nie mamy wyjścia.
Dla niej też będzie lepiej.
Chcę ją zatrzymać.
Jestem jej rodziną.
Nie wiesz, czego chcesz.
POZORNA MIŁOŚĆ
STOCZNIA
Halo?
Pani De Rosa? Dzwonię ze stoczni.
Kończymy prace nad katamaranem. Prawdziwe cacko.
Świetnie, cieszę się.
Proszę do nas potem wpaść, by dokończyć transakcję.
Po wpłacie 300 000 euro zostaje…
Jak to 300 000 euro?
Zaszła pomyłka. Zaliczka wynosiła 450 000.
Nie, proszę pani.
Pan Marini przelał nam tylko 300 000.
Dobrze, dziękuję.
Halo?
Gdzie jesteś?
Na łodzi. Musiałem trochę odetchnąć.
- W stoczni? - Tak, ale mogę wrócić.
Nie ma takiej potrzeby.
Chciałam ci powiedzieć, że coś mi wypadło, więc spotkamy się w sądzie.
Szpital na Ibizie potwierdził, że śmierć Rossettiego była wypadkiem.
Reszta jest poufna.
Czemu tego nie drążyłaś? Trzeba było nalegać.
Posłuchaj.
Sprawdziliśmy go.
Wiemy o Francescu wszystko.
Wiemy, że był fanem wrestlingu i uwielbiał kuchnię meksykańską.
Może nie ma żadnej tajemnicy?
A jego śmierć była wypadkiem.
Zamiast pleść bzdury, rób to, za co ci płacę, jasne?
Gdy się poznałyśmy,
mówiła pani, że Elia nie jest dobrym człowiekiem.
Będę z panią szczera. Bardzo mnie to zaskoczyło.
O wielu rzeczach pani nie wie.
Mam zacząć pierwsza?
Wiem o Ibizie i burzy.
O długu, którego nie spłacił.
I o wspólniku, który uciekł.
Wspólnik, który uciekł?
Tak powiedział?
A pani w to uwierzyła?
Wierzyłam w wiele rzeczy.
Ale teraz jestem tu, by poznać prawdę.
Nawet jeśli jest brutalna.
Gdy powiedział, że chce otworzyć serwis czarterowy,
nie zważając na porę deszczową, wcale mnie to nie zdziwiło.
To było do niego podobne.
Myślał, że może kontrolować nawet pogodę.
Zażądał dużo pieniędzy ode mnie i męża.
I zadłużył się u podejrzanych ludzi.
To Elia jest wspólnikiem, który uciekł?
Właśnie.
Zostawiając Francesca na łasce lichwiarzy.
Tak.
Ale na Ibizie
zostawił nie tylko wspólnika.
Ale również dziewczynę,
która skontaktowała się ze mną, ponieważ go szukała.
Elia nie wiedział, że jest w ciąży.
To Marina Serra?
Mogę prosić o ostatnią przysługę?
Wie pani, gdzie ona jest?
To ona.
Czyli się znali.
Jak mogłem na to nie wpaść?
Co za sukinsyny.
Kto?
Patrz.
Znam to miejsce.
To hotel niedaleko stąd.
Ta dziewczyna jest kluczem do wszystkiego.
Znajdziemy ją i zdemaskujemy Elię.
Co? Dokąd idziesz?
Rozprawa za niecałą godzinę.
- Witam. - Witam.
Szukam Mariny Serry. Wiem, że tu mieszka.
- W którym pokoju? - A kim pan jest?
- Przyjacielem. - Nie mogę pana wpuścić.
Muszę się z nią zobaczyć. Może pani do niej zadzwonić?
Nie.
Jestem prawnikiem. Proszę mnie natychmiast wpuścić.
Nie mogę, bo jej nie ma.
Wyszła ze znajomą.
Kurwa.
Jak mnie znalazłaś?
Nie tylko ty umiesz tropić ludzi.
Wszystko już wiesz?
Tak.
Choć nie wiem, czy to prawda.
A co chciałabyś usłyszeć?
Że nie jesteś z Elią w ciąży.
Że nie ukradł mi pieniędzy.
I że nie jestem 60-latką, którą oszukano.
Ale nią jesteś.
Staruszką, która się zakochała w młodzieńcu.
I którą wykorzystano.
W sercu chyba zawsze znałaś prawdę.
Nie mów, jakbyś mnie znała.
Znam Elię.
O wiele dłużej niż ty.
Sprawił, że poczułaś się kochana?
Że poczułaś się najważniejsza?
Jest w tym bardzo przekonujący.
Wasz związek to tylko biznes.
Ty o niego dbasz, a on sprawia, że czujesz się kochana.
A co potem?
Co zrobisz, gdy nie ukryjesz już zmarszczek?
Myślisz, że będzie twoim opiekunem?
Pierdol się.
Nasze dziecko
na zawsze nas połączy.
Wiesz o tym, bo jesteś matką.
A was co będzie trzymać razem?
Miłość?
Jak długo będziesz gotowa mu płacić?
Przestań!
A ty?
Co zamierzasz?
Szantażować go? Grozić mu?
Nic go nie zmusi do bycia z tobą.
Nawet dziecko.
Na zawsze cię znienawidzi.
I nigdy nie będzie naprawdę twój.
Tak, jak mówiliśmy.
Spokojnie.
Wiem.
- Mama? - Jeszcze jej nie ma.
Dlaczego? Nie mieliście przyjechać razem?
Coś jej wypadło.
- Jest. - Nie wiem.
Od godziny do niej dzwonię.
Twojej matki jeszcze nie ma.
Ale wszyscy inni tak.
To typowe…
Nie możemy dłużej czekać. Musimy iść.
Nigdzie bez niej nie pójdę.
- Jest późno. - To ty jesteś pozwanym.
Grozi ci do sześciu lat więzienia.
Gabriella na pewno zaraz przyjdzie, ale teraz musimy już wejść.
W tej rodzinie nie obędzie się bez dramatów.
TATA
Na pewno nie chcesz iść?
Nie chcesz się zemścić na Elii?
Lata mi koło dupy.
Jesteśmy tu, bo moja matka ma 60 lat i chłopaka.
Dociera to do was?
Ale razem z braćmi śledziła pani Elię.
Więc miała pani podejrzenia?
No dobrze. Miałam wątpliwości.
Co z tego?
Mojej szwagierki też nie znoszę, ale nie każę ubezwłasnowolnić brata.
Tylko mi go żal.
Wie pani, że poślubiając pani matkę,
Elia też zostanie dziedzicem?
Nawet gdyby dała mu wszystkie pieniądze, co z tego?
Należą do niej.
To, że umawia się z kimś, kogo nie lubimy, nie znaczy, że jest osobą bezradną.
Zaświadczenia lekarskie potwierdzają,
że pani De Rosa cierpiała kiedyś na depresję.
Z objawami psychotycznymi i myślami samobójczymi.
Mowa o orzeczeniu lekarskim z izby przyjęć z 1981 roku.
Gabriella De Rosa miała wtedy 17 lat.
Jeszcze kilka miesięcy temu
pan Vasari, jej były mąż,
znalazł ją w stanie, który można by określić jako nietypowy.
Potwierdza to pan?
Tak.
Wpadłem do hotelu
tuż po kłótni mojej byłej żony ze swoim…
Chłoptasiem? Możemy go tak nazwać?
Gabriella wzięła za dużo tabletek nasennych.
Twierdzi pan, że próbowała odebrać sobie życie?
Tego się obawiałem.
Matka jest właścicielką hotelu. Wszyscy o tym wiedzą.
Elia pojawił się we właściwym miejscu o właściwym czasie z zepsutym autem.
- Klasyk. - Bez komentarzy, proszę.
Odkąd pan Marini zbliżył się do mojej matki,
nieustannie prosi o pieniądze.
Naprawa łodzi,
zegarek Patek Philippe z 1981 roku, kolacje w eleganckich restauracjach…
Mamo.
Wszystko dobrze?
Tak.
Martwiłem się.
Gdzie byłaś?
U Mariny.
Pan Marini zyskiwał coraz większy wpływ
na decyzje matki dotyczące hotelu.
Zakończę tym,
że pan Marini otrzymał 450 000 euro,
aby mógł wpłacić depozyt na zakup katamaranu.
Ale 150 000 rozpłynęło się w powietrzu.
Jak to?
Sprawdziliśmy w stoczni.
Otrzymali zaliczkę w wysokości 300 000.
Reszta trafiła do kieszeni pana Mariniego.
Wybacz.
Wszystko ci wyjaśnię.
Kiedy chciałeś mi powiedzieć?
Co pan zrobił z tymi pieniędzmi?
Wysoki Sądzie, proszę o przerwę na naradę z klientem.
By wymyślić kolejne kłamstwo?
Proszę.
Nie zgadzam się.
Gdzie są te pieniądze?
Ja powiem.
Proszę.
Otrzymała je Marina Serra.
To dziewczyna, którą Elia chciał gościć w hotelu
i z którą łączą go niejasne relacje.
Przez cały czas udawał, że jej nie zna.
To ja zaprosiłam Marinę do hotelu.
To bardzo młoda dziewczyna w ciąży.
Dałam jej pieniądze, by jej pomóc.
Dałaś taką sumę dziewczynie, którą ledwo znasz?
Pani De Rosa nie potrzebuje zgody dzieci, aby zrobić przyjaciółce prezent.
Chciałbym usłyszeć pana Mariniego.
To prawda.
Podoba mi się życie, jakie oferuje mi Gabriella.
Lubię jeść w restauracjach, żeglować.
Mieszkać we wspaniałym hotelu.
Ale mylicie się, jeśli myślicie, że chodzi o pieniądze.
Lubię te rzeczy tylko dlatego, że robię je z nią.
Ta cała sytuacja jest więc dla mnie obraźliwa.
I mam wrażenie, że tu nie chodzi o mnie,
tylko o to, by ją zranić.
Pokazać, że jest słaba.
Że potrzebuje pomocy.
Porozmawiajmy więc o niej.
Nie o mnie.
Ale o kobiecie, którą znam.
Gabriella sama prowadzi świetnie prosperujący hotel.
Troszczy się o rodzinę.
Zarządza kucharzami, kelnerami, całym personelem.
Powiedzieliście, że jest niestabilna.
Że nie może sama decydować.
Ale prawda jest taka, że jest silna.
Ma w sobie więcej życia niż ja.
Więcej niż wy.
Dlatego chcę się z nią ożenić.
Nie dla pieniędzy.
Wiele przeze mnie przeszła.
Zataiłem pewne rzeczy.
Ale zrobiłem to z obawy przed tym, że ją stracę.
Dobrze, dziękuję.
Dziękuję.
Proszę.
Tak.
Wysoki Sądzie, pan Vasari chciałby coś dodać.
Proszę.
Wysoki Sądzie.
Brzmi cudownie.
Ale to nie wszystko.
Niewiele osób zna ją z innej strony.
Po narodzinach mojej siostry Giulii
matka źle się czuła.
Nie rozumiałem tego.
Ale wiedziałem, że w końcu stanie się coś strasznego.
Mamo.
Jakby stała się inną osobą.
Cały dzień leżała w łóżku.
Zapominała o mnie i Giulii.
Choć robiłem wszystko, by być blisko niej.
Mamo.
Mamo!
Mamo.
Jestem tutaj, mamo.
Kocham cię.
Opowie pan o pożarze?
Wiedzieliśmy, że tego użyją. Spokojnie, nie mają żadnych konkretów.
Pewnego ranka mama podgrzewała mleko dla Giulii
i zostawiła je na kuchence.
Ojca nie było.
Gosposie wyszły.
Gdy zauważyłem dym,
zacząłem ją budzić.
Dym! Obudź się!
Ale była nieobecna.
Mamo!
Jakby jej tam nie było.
Mamo, obudź się.
Niczym pusta skorupa.
Była taka od wielu dni.
Obudź się.
Mamo! Obudź się!
Giulia…
Giulia płakała.
Cały czas płakała.
Mama powtarzała, że jest zmęczona.
Że musi spać.
Dym zaczął wypełniać pokój,
a ona siedziała bezradna, patrząc na mnie.
Myśli pan, że matka celowo zostawiła włączoną kuchenkę?
Nigdy jej nie pytałem.
Ale przyznam, że przeszło mi to przez myśl.
Chcę tylko powiedzieć…
że nie boję się stracić pieniędzy.
Tylko tego, że gdy ten mężczyzna w końcu ją zostawi…
matka znowu się załamie.
I będzie jak pusta skorupa.
Wybaczcie.
Dziękuję. Proszę wrócić na miejsce.
Nigdy byś nie skrzywdziła swoich dzieci.
Sędzia i Stefano o tym wiedzą.
Chcę zeznawać.
Na pewno? Nie przygotowałyśmy się.
Nie muszę się przygotowywać.
Powiem prawdę.
Wysoki Sądzie, Pani De Rosa chciałaby zeznawać.
Pani De Rosa.
Proszę.
Wiele dziś o mnie powiedziano.
Pewnych rzeczy trudno było słuchać.
Zwłaszcza że wyszły z ust moich bliskich.
Też chciałabym coś o sobie powiedzieć.
Coś, czego nigdy nikomu nie mówiłam,
a co może okazać się pomocne w zrozumieniu tego wszystkiego.
Gdy miałam 17 lat,
byłam w ciąży z pierwszą córką.
Waszą siostrą.
Której nie poznaliście.
Zabrano mnie do Salerno, gdzie urodziłam Chiarę.
Takie imię jej nadałam, zanim mi ją zabrano.
To był 19 października 1981 roku.
Wtedy widziałam ją po raz ostatni.
Na początku myślałam o niej codziennie.
Zastanawiałam się, czy je i śpi.
Próbowałam odkryć, dokąd ją zabrali.
W końcu to wspomnienie…
stało się odległe.
Ale kiedy urodziłaś się ty…
wspomnienie o tym, co mi zrobiono, wróciło z całym impetem.
A wraz z nim strach, że to się powtórzy, że mi cię zabiorą.
Bo nie nadawałam się na matkę.
Nie mogłam cię kochać.
A więc zaczęłam się oddalać,
czując coraz większe zmęczenie i pustkę.
Pamiętasz to.
Prawda, Stefano?
Byłeś mały, odważny i stanowiłeś dla mnie wsparcie.
Obarczyłam cię zbyt dużym ciężarem.
Przepraszam, że was oszukiwałam przez te wszystkie lata.
Wiem, że popełniłam mnóstwo błędów.
Ale teraz muszę żyć własnym życiem.
Wybrałam Elię Mariniego.
I tym razem nie pozwolę, by ktokolwiek…
nawet wy, moje dzieci,
czy ten sąd,
mówił mi, że nie mogę go kochać.
Dziękuję pani.
Sąd udaje się do gabinetu na naradę.
Byłaś bardzo dzielna.
- Było ciężko. - Wyobrażam sobie.
Czemu nic nam nie powiedziałaś?
Wracają.
Gabriello, wróćmy na miejsca.
Na stojąco.
W imieniu włoskiego narodu,
nawiązując do artykułu 425 kodeksu karnego,
oświadczam, że postępowanie przeciwko Elii Mariniemu zostaje umorzone,
jako że nie doszło do przestępstwa, o które został oskarżony.
- A nie mówiłam? - Dziękuję, Delio.
Dziękuję.
Nie martw się. Możemy się odwołać.
Nie, wystarczy.
Przepraszam.
Chcę być sama, mamo.
Przepraszam.
Mamo.
Zrobiłem to dla ciebie.
Mam gdzieś pieniądze czy hotel. Ja…
Martwię się, że Elia…
Całe życie się o mnie martwisz.
Wiesz, że Elia mnie śledził i szantażował, bym wycofał pozew?
A tę dziewczynę, której dałeś pieniądze, znał z Hiszpanii.
Wiem o wszystkim.
O wszystkim.
Przestań się o mnie martwić.
Żyj własnym życiem.
Uwolnij się.
Gabriello, zaczekaj.
Co?
Jak to, co?
Po tym wszystkim
nie masz mi nic do powiedzenia?
Wszyscy za dużo powiedzieliśmy.
Teraz potrzebna nam cisza.
Odezwę się.
KOMISARIAT POLICJI
- Pa. Do jutra. - Do zobaczenia.
Byłeś na komisariacie.
Czemu za mną łazisz?
Czego chcesz?
Porozmawiać.
O czym?
Popełniłem błąd.
Jestem dupkiem.
Wszystko zepsułem.
Też mi nowość.
Załamałem się, Mattia.
Po raz pierwszy w życiu.
I schrzaniłem to.
Wybacz mi, proszę.
Wszystko.
Stefano, wybaczam ci.
- Ale nie o to chodzi. - To co mam robić?
Zrobię wszystko.
Przysięgam.
W sumie dobrze się stało.
Inaczej nie zrozumiałbym pewnych rzeczy.
Na przykład tego, że nie zostawisz żony.
Byliśmy szczęśliwi.
Odnaleźliśmy równowagę.
To prawda.
Ale to nie trwałoby długo.
Nie kontaktuj się ze mną.
Dokąd płyniesz?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Możemy porozmawiać?
Po co? Widziałem wczoraj twój wzrok.
Nigdy więcej nie chcę go widzieć.
Pa, Gabriello.
Przysięgam, że odzyskasz wszystkie pieniądze.
Co do grosza.
Słuchaj, Elia.
Gdy rozmawiałam z Mariną…
powiedziała mi parę rzeczy.
Zrobiłam wszystko, by go odzyskać.
Ale to nic nie dało.
Miał tysiąc okazji, by uciec.
Ale jedyne, czego chce, to być z tobą.
Czemu mam ci wierzyć?
On cię kocha!
Mimo że jesteś dwa razy starsza.
Mimo że noszę jego dziecko.
Nie chcę tego dziecka.
Nie wiem, jak je wychować. Nie dam rady.
Jestem sama, nie mam nikogo.
Dużo myślałam o nas, o sobie, o niej.
Postanowiłam złożyć Marinie ofertę.
Dziecku niczego nie zabraknie.
Zadbam o jego utrzymanie.
Ale muszą zniknąć z mojego życia.
Ty zrób, co chcesz.
Gdy wyjeżdżałem, nie wiedziałem, że jest w ciąży.
Wiem, przynajmniej to jest prawdą.
Popełniłem mnóstwo głupstw.
Ale jeśli mi wybaczysz, chcę być tylko z tobą.
Nie chcę za ciebie wychodzić.
Byłam już raz mężatką i to było nudne.
Chcę być wolna.
I chcę, żebyś ty był wolny.
Nic nie będzie nas trzymać.
Oprócz chęci bycia razem.
Ty i ja.
Jeśli cię to uszczęśliwi, mnie również.
Tak.
Możemy być bardzo szczęśliwi.
Od teraz.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Sto lat, mamo.
Cześć, kochanie.
Dziękuję.
Włóż je do wazonu.
- Sto lat. - Dziękuję, Ester.
Cześć, maleńka!
Cześć, kochanie.
Więc? Jak się masz?
- Witajcie. - Zobacz, kto przyszedł.
- Wszystkiego najlepszego! - Nie!
Mówiłam, że ma być bez prezentów.
Zignorowaliśmy to.
Pięknie wyglądasz.
- Położę tutaj. - Zaraz wracam.
W zeszłym roku daliście mi pieska.
Co dostanę w tym roku? Dwa koty?
- Kto wie. - Nie!
Za Gabriellę.
Za Gabriellę!
Dziękuję.
- Za Gabriellę! - Sto lat!
Sto lat!
- Jesteśmy wszyscy? - Tak.
To chodźmy na obiad.
Tak. Dziękuję.
Nie pamiętam, gdzie to przeczytałam,
ale jest pewien cytat, który zawsze noszę w sercu:
„Oszustwo, które daje życie, jest lepsze niż śmierć z rozczarowania”.
POZORNA MIŁOŚĆ
OPARTE NA BRYTYJSKIM SERIALU GRA POZORÓW
Napisy: Monika Bartz