Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W życiu wiele rzeczy doświadcza się po raz pierwszy.
Pierwszą miłość.
Pierwsze spotkanie z teściami.
Pierwszy raz…
Dobrze wiecie, o czym mowa.
Bycie rodzicem po raz pierwszy.
Istne błogosławieństwo!
Zwłaszcza gdy mieszka się w raju zwanym Mauritius.
Mówią, że to pełnia szczęścia. Ale po co kłamać?
Bywa też frustrująco.
Chwila moment.
Myślicie, że mowa o dziecku?
Prishen urodzi mi wnuka.
Czego więcej chcieć?
Tak, moja córka oczekuje dziecka.
Hej.
Uwierzycie? Już tylko trzy dni.
- Wyczekuję wylotu. - Mauritiusie, nadciągamy!
Dziewczynka gwarantowana.
Na stówę to będzie chłopak.
Dziękuję.
Mówię o dziadkach.
Z nimi w pobliżu zaczyna się jazda bez trzymanki.
- Modlę się, by było podobne do Jodi. - Mózg Prishena.
- To królowa piękności. - To lekarz.
Nie ma wątpliwości, że geny Kandasamych będą górą.
W 100% to dziecko Naidoo. Na wskroś.
Weź głęboki wdech i wydech.
Właśnie. Odpręż się. I znów.
Wdech.
Dasz radę, spokojnie.
Nie dam, Jen.
Shanthi, bez przesady. Nie ma wyjścia.
Zobacz sama. Zarosły ci niczym Puszcza Amazońska.
Można zaplatać warkocze.
Nie w moim wieku.
Spójrz na mnie. Pozytywne myślenie. Pomyśl o Mauritiusie.
Mauritius.
- I dziecko. - Dziecko.
Myśl…
Mamo?
Odłóż to. Nie jesteś u siebie.
Kto umarł i uczynił cię tu królową?
Tyle z pozytywnego myślenia.
Nie mogę doczekać się wyjazdu do Prishena.
Najlepsze jest to, że wnuczka będzie ze mną spać.
Oj nie. Już zamówiłam łóżeczko dla wnuka.
- Będzie, jak mówię. - Po moim trupie.
- Dobrze, że nie moim. - Trupie…
Wystarczy nimi odpowiednio pokierować.
Urodzi się dziecko, temat zamknięty i mogą się skupić…
- Na drugim dziecku. - Shanthi!
Tak jak ja, a nie ty: Jedno i zamykasz interes.
Raz, dwa, cza-cza-cza.
- Okej, pani Czaczacza. Mam lepszy pomysł. - Tak?
Zalecam depilację brazylijską.
Lecimy do Brazylii?
A nie na Mauritius?
Zadbaj tylko, aby wszystko w domu było na miejscu.
Twoja mama i tak to poprzestawia.
Ale zrobi to i będzie oceniać tylko mnie.
Spokojnie, wspieram cię.
Dobra, kto chce kanapkę z tuńczykiem?
Przygotowałam moje słynne biryani z kurczaka.
- To nie festiwal kuchni. - Wszyscy są głodni.
- To wypad na plażę. - Nie widzicie? Mecz się zaczął.
Mamo! Widziałaś? Strzeliłem dwa gole.
Chwal się tak, jak zdobędziesz dwie szóstki w szkole.
- Shanthi! - Jen, ledwo zaliczył rok.
Też ledwo zaliczam każdy rok.
Bo Bóg bierze najpierw najlepszych.
Ciebie weźmie na końcu.
- Ciociu Jennifer? - Tak?
Powiedz, proszę, mamie, że chcę zobaczyć dziecko.
Desanie, w tym wyjeździe nie chodzi o ciebie, a o brata.
Mam dość tej zdartej płyty.
„Chcę polecieć na Mauritius. Chcę pokój Prishena”. Dość już!
Dobrze, ale jeśli obronię, dostanę przynajmniej pokój Prishena?
No dobra.
Gotowy?
Jasne, że obroni.
Aya prędzej kopnie w kalendarz niż w piłkę.
Na łożu śmierci i wciąż strzelam.
Mówcie mi Messi.
Ależ ty jesteś głupi. Nie wiesz, której strony bronić?
Prishen zadbałby o każdy cal bramki.
Pożegnaj się z jego pokojem.
Hej.
Gotowa? Zróbmy to.
- Jakie uczucie? - Ciasno.
Z tą dwójką bywa góra kłopotów. Wymyślmy hasła ratunkowe.
Gdyby wróg się zbliżał.
- Myślę sobie… - Tak?
„Huragan” dla twojej mamy i „wulkan” dla mojej,
bo dusi wszystko w sobie.
Dobre.
- Nareszcie! - Co?
- Proszę. - Masz.
Krótkie spotkanie, bo autobus się spóźnia.
Elvisie.
- Spotkanie? - Tak.
Nie jedziemy na wakacje?
Komu samosę?
Dość. Shanthi, co z tobą?
Preggie, uświadomię cię. To nie są wakacje.
Dlaczego brzmisz jak policjantka?
- Pali. - No dobra.
- Śmiało. - Dziecko jest ciężkie.
Już prawie. Zróbmy to.
Wdech i wydech.
- Pali. - Wszystko gra.
- Ożeż! Wody mi odeszły. - Zaczęło się.
Spójrzcie w notatki. Opracowałam jasny harmonogram.
Dokładna lista. Dzień pierwszy, drugi, trzeci.
Aż do samego końca…
Zawarłam też wskazówki, jak witać się z miejscowymi.
Dlaczego? „Dzień dobry” to za mało?
- Jennifer? - Tak?
Jak to zrobić? „Dbać zawsze o spokojną i życzliwą atmosferę”.
Hej.
Bonjour, Preggie.
Bonsoir, Elvisie.
Elvisie!
To nie jest żart. Do wychowania dziecka potrzeba wioski.
Aby wychować Jodi, wystarczyła babka. Trafiona, zatopiona!
Jennifer, a może żyjmy z dnia na dzień.
Właśnie, lecimy na Mauritius, a ty psujesz nam frajdę.
Ktoś ma nóż?
A dlaczego?
Podetnij mi żyły tu i teraz.
Elvisie, daleko jeszcze?
Mamo, dopiero wyruszyliśmy.
Za osiem godzin zobaczę syna. Rozsadzają mnie emocje.
- Mnie też zaraz rozsadzi. - Mamo, miałaś iść do ubikacji w domu.
Jak trzeba, to trzeba.
- Jadą już na lotnisko. - Prishenie, mamy może…
Spokojnie, mamy muzykę, olejki. Wszystko będzie idealnie.
Będzie idealnie. Wstań.
- To koszula nocna na stypę? - Co?
Okropieństwo. Chwila, zobacz tu.
To moja.
Ewidentnie nie znasz Jodi. Jest taka jak ja. Mniej znaczy więcej.
Ja też. Im mniej widzę pewne osoby, tym bardziej jestem szczęśliwa.
Dobra, oddychamy.
Skurcz…
Oddychamy.
Ostatni raz sprawdzamy. Żadnych ostrych przedmiotów w bagażu.
A co z ostrym językiem?
I nic łatwopalnego.
Jest tylko zapalczywość Jennifer.
Ostateczny zakład. Chłopak czy dziewczynka? Pięć dych.
Chłopak.
Zdecydowanie chłopak.
Dziewczynka. Co dostanę, jak wygram?
Po co ta rozmowa? Wiadomo, że wygram.
Dobrze, Panno Wszystkowiedząca.
Ale jeśli wygram, wybiorę nagrodę. Umowa stoi?
Witamy na Mauritiusie.
Jakie spokojne lotnisko.
Milcz już.
Nie powinnaś nawet otwierać gęby.
Tak mi wstyd. Jestem wzorowym obywatelem,
a służby celne zatrzymały mnie i przeszukały!
Dobrze, że nie mnie. Sama jestem niebezpiecznym towarem.
Jak zwykłego przestępcę.
Dość już. Wystarczy.
Mój biedny synek pewnie umiera w tym skwarze.
Rozejrzyjcie się za dużą tabliczką.
O treści: „Witajcie kłopoty i jeszcze większe kłopoty”.
Jest tam.
Ależ się Prishen zmienił. To pewnie wina mojej zaćmy.
Gdzie mój Prishen?
Mam na imię Moothoo i będę waszym przewodnikiem.
Przewodnikiem? Nie potrzebujemy żadnego.
Potrzebujemy Prishena.
Był nagły wypadek medyczny.
Błagam. Nie jest chirurgiem. Co ty?
Dzień dobry. Witamy na…
Chwileczkę.
Mam wam pomóc poczuć się u siebie.
Drese patout. Allez! Allez!
No proszę.
Jen, nie wysyła SMS-ów ani nie dzwoni.
- To do niego niepodobne. Spróbuj Jodi. - Nie. Nie do Jodi.
- Jest taka… - Spójrzcie na nasze dziecko.
Spójrzcie na moją wnuczkę.
Czuję się, jakbym właśnie wygrała na loterii. Prawda?
Jodi, ta koszula nocna jest śliczna. Idealny wybór.
Tylko…
Przecudna sukienka.
Brzydka.
Już dobrze, skarbie?
- Boże, spójrzcie na nią! - Popatrzcie!
Jaka śliczna!
A teraz wnuk i będzie idealnie do pary.
- Ej, Shanthi, co z tobą? - A co?
Moje dziecko właśnie urodziło.
- Błagam! - Będzie bosko.
Razem dorosną, pierożku.
- Tylko… - Prishenie.
- Jodi musi odpocząć. - Oczywiście, kochanie.
- Chciałabym zobaczyć ich dom. - Ja też!
Nie będziecie mieszkać z nami.
Jak to?
Merci beaucoup.
Mamo, ciociu Jen, zjedzcie coś.
Synu, ten kurort wydaje się drogi.
- To nie są wakacje, prawda? - A skąd!
Przybyliśmy dbać o spokojną, miłą atmosferę.
Na okrągło.
Mieliśmy nocować nad jeziorem obok twojego domu.
Prawda, Jennifer? Shanthi?
- Spędzajcie miło czas. - Nie po to przylecieliśmy.
Dziecko wymaga wioski, synu.
My jesteśmy tą wioską. Zaplanowaliśmy każdy dzień pobytu.
Moothoo wami się zajmie. Wszystko zarezerwowane i opłacone.
Czego więcej chcieć, synu?
Mam te rozpiski na każdy dzień.
Ciociu Jen.
Jennifer też lubi planować.
Jak miło, Prishenie.
Dzień pierwszy, drugi, trzeci.
Cóż za organizacja!
Spotkanie zakończone.
- Co się właśnie stało? - Jak to?
- Mamy tu się bawić? - Nie nakręcaj się!
- Ciężka grupa. - E tam, wszystko ci powiem.
Jest Shanthi, beksa.
Dzieci zdurniały do reszty?
Trochę krzywo pod sufitem.
Nasz pierwszy wnuk i mamy zwiedzać wyspę?
Jest jej mąż, Preggie. Niezbyt bystry.
Daj spokój, Prishen musiał wydać kupę kasy na te wakacje.
- Dusigrosz. - Nie marnujmy jego kasy.
Kasa, kasa, kasa. Cała Jennifer.
Potrafi być wrzodem na…
Dupie! Ma nas w dupie. Taka prawda.
Wielka szefowa, łatwo się odpala, bardzo marudna.
- Od kiedy Prishen nami rządzi? - Postąpili wspaniałomyślnie.
Mój Elvis. Luz blues.
Uspokój się. Jesteś niespełna rozumu?
Nie każ mi się uspokajać. Odbiło ci?
Co Jodi i Prishen wiedzą o wychowaniu dziecka?
Czym sobie na to zasłużyliśmy?
Opłacone wakacje?
Oni nic nie wiedzą! N-I-C. Nic.
Po co mi to L-I-T-E-R-U-J-E-S-Z?
Cicho bądź! Nie widzisz, że chcą nas wykluczyć?
To przełomowy moment w ich życiu.
To przełomowy moment w moim życiu.
- I masz nowy brazylijski… - Nie ma mowy!
Jestem teraz babcią.
Jak się czujesz, babciu?
Jak się czujesz, Ayo?
Chciałabym móc potrzymać nasze dziecko.
Może zadzwonimy do Jodi?
Mogłybyśmy.
Zapytamy tylko, jak się czuje.
Tak.
Telefon Jodi.
- Halo. Kto to? - Pielęgniarka.
Tu mama Jodi. Jest tam Jodi?
Ciociu Jen. Tu Anjali.
Anjali?
Anjali…
Jesteś w szpitalu z Jodi?
Nie, właśnie wrócili do domu. Pomagam im.
Zapytaj o której.
Anjali, czy mogę porozmawiać z Jodi?
Nie w tej chwili. Allez, pa.
Rozłączyła się?
Rozłączyła się.
Co za bezczelność!
- Nawet nie było modlitw. - Zapomnij o tym.
Ta samozwańcza rzeczniczka, Anjali…
- Po co przyleciały matki? - Trzeba skończyć z tym absurdem.
Liczę, że sprawdziłyście rozpiski?
Czyje? Jennifer czy Prishena?
Chłopak jest zagubiony we mgle.
Zwiedzimy przez niego każdy zakątek wyspy.
- Bosko. - Zgadzam się.
Ty, ja, cygara i kilka whiskaczy na Ziemi Siedmiu Kolorów.
- Po to tu jestem. - Po to?
Ty i Elvis…
Ciągnie swój do swego.
Siema, chłopie.
Tato, gdzie jest mama?
Też mam się dobrze.
Desanie, dobrze się odżywiasz?
- Co ci się stało? - Nic, mamo.
- Nic ci nie jest? - Tak.
Co mówiłam na temat kłamania?
Koledzy za ostro się bawili i mnie zranili.
Chwila. Ktoś cię nęka?
Elvisie, chcesz dhal puri?
Mamo, proszę, przestań. To jest irytujące.
Znam też takich ludzi.
Co mówiłam?
Hej, zobaczcie, co te potwory zrobiły naszemu dziecku.
Bez obaw, słonko. Drobna kontuzja.
Shanthi, to zadraśnięcie.
Nie martw się, nic mu nie będzie.
Zważywszy na jego posturę, ryzykowali z nękaniem go.
Ayo, wielkość nie ma znaczenia.
Tak ci się wydaje.
Sprawdzasz, czy oddycha, skarbie?
Próbuję znów z laktatorem.
Mam zadzwonić po nasze mamy po nieco wsparcia?
Obczaj Ziemię Siedmiu Kolorów.
- Jeden z siedmiu cudów natury Mauritiusa. - Teraz już ośmiu.
Już nie wiem, jak długo ten facet marzył,
by ją zobaczyć.
Ja też. Ale to był sen! Ziemia Siedmiu Kolorów połknęła Jennifer.
Ruszamy? Moothoo.
Słuchaj.
Zmiana planu.
Proszę pani, a Ziemia Siedmiu Kolorów? To jeden z…
Siedmiu cudów Mauritiusa. Jasne, już wiem.
Nie obchodzi mnie to.
Ale pan Preggie bardzo chce zobaczyć…
Posłuchaj mnie uważnie.
Po pierwsze, pan Preggie to idiota i potrzebuje siedmiu klapsów.
Po drugie, zapłacę ci.
Dolarami.
Taka opłata serwisowa?
Właśnie. Napiwek.
Niech pani napisze swoje imię i włoży do schowka.
Drese patout.
Co to znaczy?
„Wszystko gra”.
W rzeczy samej.
- To droga do Ziemi Siedmiu Kolorów? - Nasz kierowca na pewno zna trasę.
Chyba przegapiłeś zjazd.
Przyjechaliśmy.
Gdzie nasze dziecko?
- Jak to się stało? - Mnie pytasz?
Nie mogłem zasnąć, wyczekując Ziemi Siedmiu Kolorów.
Cześć.
Są wszyscy.
Co za niespodzianka.
Witam.
A pani to kto?
Anjali. Sąsiadka.
Co za urocza młoda dama. Niczym matka chrzestna dziecka.
Wezmę ją. Po co, skoro ma już dwie babcie?
Popatrzcie. Wreszcie jest tam, gdzie jej miejsce, u boku babci.
Jak mogłeś przywieźć dziecko do domu bez żadnych modlitw?
- Kogo przypomina? - Nie Shanthi i Jennifer.
Raczej mini-Elvisa. W czepku urodzona.
Może zaparzyć komuś chai?
To nie problem? W końcu jesteś tu gościem.
- Ja i Elvis poprosimy. - Jasne.
Jen, co z tobą?
Raczej z tobą. Udusimy się przez ciebie.
Nie, z tobą. Chcesz, aby dziecko dopadło jakieś licho?
Licho już dawno dorwało mojego syna.
Powiedz jej, Ayo.
Nie mogę oddychać. Wychodzę.
Tylko…
Nie trzymajcie tego tutaj, to zachęta do podjadania.
Chevda jest trochę czerstwe.
- Domowej roboty są najlepsze. - Wiadomo.
Twoja matka jest wiedźmą! Huragan!
Twoja diabłem. Wulkan!
Oui, oui!
To było miłe dla ucha. Co mówiliście?
Że pobłogosławiliście nas swoim przyjazdem.
Jodi, za szybko dajesz butelkę.
Karmienie piersią jest najzdrowsze dla malca.
- Próbuję. Bardzo się staram. - Postaraj się bardziej.
Jedz dobrze i dodawaj wszędzie czosnku. Nie poddawaj się tak łatwo.
- Odpuść jej. - Co znowu?
Wszystko wyschło. Nawet nie tryska.
A co ma tryskać?
Przestań stresować Jodi.
Karmiłam cię butelką i zobacz, jak wyrosłaś.
Spójrz na Prishena.
Karmiłam go piersią do piątego roku życia.
Co?
Jodi ewidentnie nie chce karmić piersią.
Mamo, chcę robić i to, i to.
Wcale nie.
Jodi, rób, co ci się sprawdza. Znajdź własną ścieżkę.
Jesteś pielęgniarką, Anjali?
Będę nad tobą czuwać, Jodi.
Tak właściwie to…
w jakiej proporcji jest pierś i butelka? Tak pół na pół?
- Jakby wpadła w zasadzkę. - Synu, my też.
- Pogoda zrobiła nam psikusa. - Weszły jak taran.
Cały czas wyglądałem Ziemi Siedmiu Kolorów.
- Nie chcę powtórki z rozrywki. - Zostaw to nam.
Co moja mama i Moothoo tam kombinują?
Coś za bardzo się spoufalają.
Tato, wujku Elvisie, mogę na was liczyć?
Ogarniemy to.
Teraz się całują.
No zobaczcie.
Hej.
Chyba nie myślisz, że Moothoo i moja mama…
Nie!
Serio?
Najpierw szkolny problem Desana.
Potem nie dałam dziecku scyzoryka na złe duchy.
Zły omen.
Ze wszystkich stron problemy.
Dziecko potrzebuje tego scyzoryka. No i taki mamy zwyczaj.
Kto nas zawiezie?
Nie wiem.
Moothoo?
Szukam zębów, człowieku.
Co to za głupie imię? Anjali?
I spędza więcej czasu z dzieckiem niż my.
Wiem.
„Może zaparzyć komuś chai?”
Od samego początku poczułam, że coś z nią nie gra.
Też to poczułaś? Nie ubzdurałam sobie tego?
Cześć, Rani.
Trochę tu głośno. Słucham?
Chwila, co?
To niemożliwe.
W życiu.
Widziałyście, jak się wyginam na parkiecie?
Preggs.
Teraz mówią, że Desan nie był nękany.
To on nękał.
A nie mówiłam?
Z jego posturą kto go powali? Taki przysadzisty gość.
Ktoś tu wrabia Desana.
Nasze biedne maleństwo.
Nie jest już maleństwem.
Ale nie jest Prishenem, potrzebuje wsparcia.
Elvisie.
Elvisie?
Desanie, posłuchaj mnie.
Musisz mi dokładnie opisać całe zajście.
Krąży wiele opowieści na twój temat.
- Boję się. - Nie możesz się teraz bać.
Nie wiem, co robić, a was nie ma.
Bądź odważny. Bierz przykład z brata.
Oto co zrobisz. Słuchaj uważnie.
Gdzie jest Jennifer? Stchórzyła?
Przestań.
Ani słowa.
Panno Pewniaczko. Był zakład, przegrałaś.
Myśl pozytywnie. Wyglądamy jak bliźniaczki.
- Słuchaj… - Tak?
Zjedzmy i idźmy. Żadnych zdjęć.
- Poważnie? - Co?
Nie.
- Co się stało? - Nie…
Chwila… Nie!
- Posłuchaj mnie… - Myślisz, że Jodi coś nam ugotowała?
- Co to jest? - Guacamole.
- Kutamole? - Nie, guacamole.
O, kutamole.
No weź, człowieku.
Można na wynos?
Hej.
- Obiecaliśmy Prishenowi. - Dziś pokażemy, na co nas stać.
Igrzyska czas zacząć.
Moothoo ostro negocjuje.
- Co mu odbiło? - Wziął pieniądze.
- Ile? - Dwa razy więcej niż sądziłem.
- Głupia jesteś? - Co?
Czy wtedy gralibyśmy w laser taga na odległym Mauritiusie?
W porządku. Jesteśmy tu, więc luz.
Gotowe?
Do dzieła.
- Wybieramy drużyny. Biorę Shanthi. - Tak.
To nie fair. Jest jak ludzka tarcza.
Dobrze. Ja i Preggie. Wojna płci.
- A co ze mną? - Nie przydasz się żadnemu zespołowi.
Jak ty w kuchni, sypialni i wszędzie indziej.
- Mamo! - No co?
Nie umie sprzątać kuchni, sypialni…
Dołącz do facetów. Przyda ci się dodatkowa ochrona.
Jędza.
- Jaką mamy strategię? - Spocznij.
Zdejmę staruszkę. Kij w oko ludzkiej tarczy.
Trzeba zabić czas, niech będzie długo i boleśnie.
- Pomyśl o tej przeklętej Anjali. - Dobra, wyrżniemy ich w pień.
Przyjąłem!
Ruszać.
Mamo, nie strzelaj do nas.
- Wszystkie chwyty dozwolone. - Jesteśmy w jednej drużynie.
Samobój!
Kutamole!
- Co ona powiedziała? - Chyba: „Kurde mole”.
Co się stało? Już po grze?
I to zdjęci przez tę starą prukwę.
Moothoo odrzuca każdą ofertę.
Wciąż powtarza: „To dzień wygody i przygody”.
Myślałam, że masz go na widelcu.
Mam Moothoo na widelcu.
Właśnie załatwiłeś nam trzy godziny.
Już cztery.
- Jennifer! - Kutamole.
Ta już tutaj?
Poproszę o uwagę.
Powiem parę słów, bo moje serce przepełnia dziś radość.
Jodi i Prishen, stańcie przy mnie.
Narodziny dziecka to początek nowego sezonu. To nowy czas.
Dziś mam zaszczyt ogłosić, że zostałam królową laser tagu Mauritiusa.
Dali mi nawet certyfikat.
A macie, frajerzy!
Gratulacje.
- A to dopiero początek! - Anjali.
Od której tu jesteś?
Jest sąsiadką. Przychodzi, kiedy ma ochotę.
Nam kazano być o 14.00.
Wpadłam podzielić się apką z Jodi. Zdziała cuda.
Nic nie przebije matczynej ręki.
Właśnie.
Zresztą już opracowałam rutynę dla córki.
A gdzie jest matczyna ręka w rutynie?
- To takie zimne. - Nie wygłupiaj się.
Raczej przemyślane i dopracowane.
- Nic nie pobije miłości i wrażliwości. - No jasne.
Aby wychować zwycięzcę, trzeba zacząć od kołyski…
Chwileczkę. Moment…
- Jodi, co ty robisz? - Ona płacze.
Badania wykazały,
że reagowanie na każde jęknięcie dziecka
wspiera tylko złe zachowania.
Wsadź sobie te badania głęboko…
Widzisz? Przestała. A nie mówiłam?
Przyleciałyśmy tu pomóc.
Ja zajmę się dzieckiem, a Jennifer coś ugotuje.
- Już lepiej umrzeć z głodu. - Zero gotowania. Zamówiłem jedzenie.
Toast za najmłodszego członka rodziny.
Jodi i Prishen, daliście nam największy dar.
Kochamy was.
I jest śliczna ponad miarę.
No i przylecieliśmy na Mauritius.
Dodam też, że widziałam was w akcji dwukrotnie.
Wolałam nie robić z tego dużej sprawy, ale od razu wiedziałam, że dacie radę.
Narodziny naszej wnuczki to początek nowej spuścizny.
Włożyliśmy wiele pracy w nasz biznes.
Brachu, raczej imperium.
Postanowiliśmy go przekazać dalej.
Co to znaczy?
Jodi, wszystko jest twoje.
Wszystko. To nasza rodzinna spuścizna.
Wiemy, że pewnego dnia
ty przekażesz go naszej pięknej wnuczce.
Brachu, wiesz, ile razy szydło prawie wyszło z worka?
Chwila, wiedziałeś o tym?
Rety, wujku. Sporo do przetrawienia. Dziękuję.
Wszyscy wiedzieli poza mną? Wielkie dzięki, Jen.
- Prishen ma rację. Musimy to przetrawić. - Właśnie. Wrócicie do RPA?
Czy mój syn pozostanie lekarzem? Co z drugim dzieckiem?
Chwila. Zapytajmy wujka Preggiego o pomoc w podjęciu decyzji.
W końcu wie wszystko!
Shanthi,
dajmy Jodi i Prishenowi nieco czasu,
zanim wszystko sobie poukładają. Dobrze?
Skarbie, gdzie byłeś?
- Pani prezes zmieni następne pieluchy. - Błagam, nie znasz jej.
Nie pozwoli mi podjąć żadnych decyzji.
Podajmy deser i przetrwajmy kolejną nieprzespaną noc.
- Chodź. - Chodź.
Smacznego. Jodi przygotowała deser.
Rany!
Wygląda wyśmienicie.
- Dziękuję. - Jodi!
Ty to przygotowałaś?
Macie już imię dla dziecka?
Elvis ma imię po Presleyu.
Myślę sobie o mojej ulubionej piosence, „Waltzing Matilda”.
- Co powiecie na Matildę? - Mnie nie pytaj.
Ci tutaj pewnie już wybrali imię dla dziecka.
Elvisie? Jennifer?
Preggie.
Komitet planowania.
Daj spokój.
To miała być miła niespodzianka. I tyle.
Nie ma niczego miłego w tajemnicach przed przyjaciółką
i żoną.
Kto przygotował tę herbatę? Doskonała.
Bardzo smaczna.
Bo ja ją zaparzyłam.
Wróćmy do ceremonii nadania imienia.
Chcemy coś prostego i małego tylko w naszym gronie.
Lubię imiona Vidya, Mahalakshmi…
Nie.
No i Divya.
Nie.
Lepiej pójść w coś nowoczesnego i uroczego.
Leia, Lexi albo Lara.
- Tak? - Nie.
Jakie inicjały są wam przypisane?
A.
- SA. - Oraz MA.
Chwila.
MA. Matilda.
Herbata jest boska.
- Tak. - Delikatna i słodka.
Cukier z Mauritiusa jest chyba słodszy.
Chwila. Skąd wzięłaś mleko?
W lodówce był mały, uroczy pojemnik z różowym wiekiem.
To moje mleko z piersi.
Dobrze ci tak.
Dobra.
Synu.
Zostałeś tatą. Poznaj więc, co należy robić, a co nie.
- Jasne. - Zobacz.
Przeszliśmy już przez piekło, młody.
Posłuchaj, jakby ważył się twój los.
Skoro dziecko już tu jest…
trzeba ograniczyć oczekiwana.
Wiesz, o czym mowa?
Ciesz się teraz, jak ci się poszczęści dwa razy do roku.
Musisz zacząć udawać, że tracisz słuch.
Powiedz, że to genetyczne. Pamiętaj, żeby ćwiczyć.
Co?
Właśnie.
Bo dziecko będzie dużo płakać. I często.
Jeśli nie będziesz słyszał, zmęczy ją narzekanie
i sama zadba o dziecko.
- Wujku Elvisie, naprawdę chcę pomagać. - Hej!
Siedź cicho i słuchaj uważnie.
Nie tylko tracisz słuch, ale masz często zatwardzenie.
Wtedy będziesz mógł siedzieć w toalecie do woli.
Złapiesz moment oddechu.
Jeśli masz przyjaciół, którzy dobrze gotują, sprzątają,
karmią, opiekują się dziećmi…
- Pozbądź się ich. - Wiesz dlaczego?
Bo jeśli Jodi ich pozna, zacznie cię do nich porównywać.
Miej przyjaciół leniwych, brudnych, bo przestaniesz być punktem odniesienia.
- Dlatego przyjaźnicie się ze sobą? - Hej.
Nie mędrkuj. Słuchaj nas i tyle.
Dzięki Bogu. Przydadzą się dobre wieści.
Rozmawiałam z Desanem i jest bardzo przejęty.
Chyba nie rozumiesz.
To Desan jest problemem. Ta petycja ma go usunąć ze szkoły.
Chwila, jak to?
Nie powiedziano nam, co dokładnie…
Twoje dziecko uprzykrza mojemu życie.
Nie interesują mnie twoje bajki. Idź do diabła.
HURAGAN: HEJ, PANI PREZES, MACIE IMIONA DZIECKA?
JAKIE MENU NA OBIAD?
MOGĘ JĄ POPILNOWAĆ, GDY GOTUJESZ.
Zadzwoniłam do niej.
I co powiedziała?
Wysłałam jej zdjęcia płaczącego Desana i jego obrażeń.
Zadzwoni do szkoły?
Tak, wesprze nas. Ma dzisiaj zadzwonić do szkoły.
Przekaże naszą wersję wydarzeń.
Trzeba załatwić tę sprawę.
- Prawda. - Ale nie wiemy, kto za tym stoi.
Mamy gateaux piments. Tu chili bhajias.
cari, dhal puri i boulettes, czyli pierożki.
Plus oczywiście bol renversé, czyli „odwrócona miska” z Mauritiusa.
- Rety. - Moja żona wznosi się na wyżyny.
Jodi! O rety.
Skarbeńku.
Wygląda niesamowicie.
Jak się nauczyłaś robić to wszystko?
Informacje poufne.
Jesteś genialna w kuchni. A niebawem w zarządzie.
Jesteś moją superwoman.
Halo? Czy ktoś tu widzi prawdziwą Jennifer?
Ale uczta.
- Działasz cuda. - Dziękuję.
Nie mogę się doczekać, aż będziesz panią prezes.
Bez wątpienia. Wypijmy za to.
Jodi, wiesz, jak przygotować to kutamole?
Wreszcie zasnęła.
Wreszcie.
Dzisiaj byłem dumnym mężem, pani Masterchefowo.
Nawet twoja mama nie narzekała.
Skarbie, chyba się rozpogadza.
To będzie cudowny dzień. Zabawa na całego.
No i ktoś tu ma dobry nastrój.
Hej.
Jak tam, młody?
- Tu tatuś. - Tatuś?
Tato, co się dzieje? Już wyruszyliście?
Tak, życie jest pełne niespodzianek, ciągłe zmiany…
- Nic ci nie jest? - Co mówiłeś, Elvisie?
Przekaż, że droga do Ziemi Siedmiu Kolorów jest krótsza, niż sądziliśmy.
Tato, nie łapię.
Myśleliśmy, że będzie jakieś 15 lub 20 minut od nas,
ale wyjdzie raczej siedem.
Siedmiu? Ziemia Siedmiu Kolorów?
A teraz już pięć.
Nie ma Ziemi Pięciu Kolorów.
Tak, synu, tylko pięć.
P-I-Ę-Ć. Pięć.
Jesteście pięć minut stąd?
Właśnie. Dlatego jesteś lekarzem.
Skarbie, chwyć torbę. Wezmę koszyk. Zmykamy.
Cholera!
- Cześć, skarbie. - Hej.
Wybacz.
Moothoo, co to za dźwięk?
Jaki dźwięk?
Elvisie, słyszysz to?
- Ten dźwięk. - Jasno i wyraźnie.
Brzmi jakby nawalał tłok.
- Słyszysz coś? - Nie, nic.
Dla bezpieczeństwa lepiej zjedź tutaj.
Sprawdzimy to. O tutaj.
Prishenie?
Jodi?
Prishenie?
Gdzie jesteście?
A wy gdzie?
Wpadliśmy do was.
Chyba zostawiłam tabletki na nadciśnienie w waszej kuchni.
Ależ wstawiają głodne kawałki. To blef!
Cicho bądź, mamo. Wessać ci znowu sztuczną szczękę?
- Żaden problem. Anjali ma klucz. - Chwila. Zabraliście dziecko z domu?
Tak, miało wizytę u pediatry.
- Boże! - Co?
Licho wzięło. Jak oni tak mogę?
Weźcie klucz od Anjali i się rozgośćcie.
Na razie.
Bum i tak się to robi.
Jods? Halo? Jest tam kto?
Dali dyla.
Bądź cicho, mamo.
Shanthi, myślę sobie, że sprawa z Anjali może być korzystna.
Tak, dobrze będzie ją poznać.
- Nie muszę oglądać ogrodów. - Tak.
Ja też. Ogrody są wszędzie…
Ty tu nie decydujesz. Jedziesz z Elvisem i Preggie’em.
- Elvisem i Preggie’em? Nudy. - Tak.
- I z twoim kumplem, Moothoo. - To zmienia postać rzeczy.
Właśnie.
Musimy ją wysiudać. Wylatujemy za parę dni.
Tak, a Anjali tu zostanie.
Trzeba myśleć do przodu.
- Jodi czeka wielkie zadanie. - Prawda.
Niektórym kobietom wystarczy bycie w domu.
Nic w tym złego.
Nic a nic.
Nie owijaj w bawełnę. Wal śmiało.
Mówię tylko, że część kobiet jest ulepiona z innej gliny.
A ja mówię tylko, że u części kobiet glina za mocno oblepiła im ego.
Rety!
Co za miła niespodzianka gościć was obie.
Masz śliczny dom.
Sama wyglądasz olśniewająco.
Dziękuję, ciociu Jen.
Ominą was ogrody.
To moja wina, łeb mi pęka.
Ma straszny ból głowy,
więc zostałam, aby o nią zadbać.
Tak jest.
Ale reszta dobrze się bawi.
Zwłaszcza Aya.
Uwielbia to.
Moothoo, nie bój żaby. Daję radę.
- Spokojnie. - Nie, Ayo!
Bez obaw. Dam radę.
Moothoo.
- Spokojnie. - Dobra.
Mamo, widzę, że dogadujesz się z Moothoo.
- Lubi spędzać z tobą czas. - Co tu się dzieje?
- Myślicie, że czuje do mnie miętę? - Nic z tych rzeczy.
Winicie go? Trudno mi się oprzeć.
Chcemy powiedzieć, że nie można nikomu tak łatwo zaufać.
Nie urodziłam się wczoraj.
Dajesz mu pieniądze?
Spokojnie.
Drese patout.
Wszystko gra, Moothoo?
Jestem zachwycona projektem tego domu.
To zasługa męża. Był architektem.
Był?
Cóż, zmarł rok temu.
- Moje kondolencje. - Przykro nam.
Bez niego musi być trudno utrzymać dom.
Jest ciężko.
Już rozważam pewne pomysły biznesowe.
Wybacz. Nie usłyszałam jej.
- Tak! - Brawo!
Dziękuję pięknie, Anjali. Nie zamęczyły cię za bardzo?
Żartujesz? Macie odjechane mamy.
- A z tobą jest ubaw. - Dziękuję.
No i powodzenia w interesie.
- Będziesz wymiatać. - Dziękuję.
Podołasz.
- Genialnie. - Dbajcie o siebie. Pa.
Shanthi, cuda na kiju. Jak szybko wyzdrowiałaś.
Jods, to dla ciebie.
Pij jedno smoothie dziennie. Pomoże ci wrócić do formy.
Mówi osoba bez formy.
Zagłodzisz się. To wegetacja, a nie odżywianie.
Śmiało, nawet parę łyków pomoże.
Rozważ też jakiś rytm treningowy.
Musisz odpocząć i wrócić do sił.
Rozważ pas poporodowy.
Jodi musi się skupić na karierze.
Na spuściźnie Kandasamych. Na wielkim sekrecie.
Pragniemy tylko dobra dzieci.
Więc pozostawiono mnie w błogiej nieświadomości?
Prishenie, prognozowano huragan?
Mamo, ciociu Jen, potrzebuję rady.
Rozwaliłem sobie dietę i treningi. Nie ogarniam tego.
Jodi, chłopak ma tyle na głowie. Musisz go bardziej wspierać.
Właśnie, skarbie. Ciąża to nie choroba.
Co ty robisz?
Chcesz mieć męża ze zwałami tłuszczu?
Co to jest?
Uznałam, że doceniłaby kąpiel stóp.
- Nie. - Shanthi, zmieścisz się na tym?
Lepiej zostawić to mnie.
Co myślisz o Anjali?
Byłam zaskoczona. Ciągnęło mnie do niej.
Przypominała mi siebie. Taką minimnie.
O nie! Jest was dwie.
JEDEN ROZMIAR DLA WSZYSTKICH
Na pewno jest jeden rozmiar dla wszystkich?
Tak.
Rozciągliwy materiał.
Są granice rozciągliwości.
Piętnowanie ciała. Wstydź się!
Wezmę dwa. Dzięki.
Indyjskie złoto?
Mało żółte.
Najwyższej klasy złoto. To okazja.
Okazją byłoby dostać za darmo.
- Bądź błogosławiony, guru! - Bądź błogosławiony.
Witam.
- Anjali ciepło o panu mówiła. - Dziękuję.
Jak dziecko?
- Kropka w kropkę syn. - Jak moja śliczna córka.
Ta świątynia zapiera dech w piersiach.
Tak.
Prawda?
Bez pytania zaplanowały ceremonię nadania imienia?
Kto im na to pozwolił?
Cała ona. Przejęła kontrolę.
Nie dano mi nawet wybrać stroju.
Jak mam w to ubrać wrzeszczące dziecko?
Nie wiem, skarbie.
Ale…
ogarnijmy się.
Dla niej, naszej córki.
Dobrze? Razem?
O nie.
Kocham cię.
Dzięki.
W porządku.
Dobrze nam dziś poszło.
To jest możliwe dzięki współpracy i braku sekretów.
Dzisiaj byliśmy dumnymi rodzicami.
Trudno sobie wymarzyć lepsze dzieci.
Mnie się marzy lepsza synowa.
Jodi i Prishen spisują się na medal, co?
Czułam dziś od Jodi pozytywną energię.
Jak miło, że stanęła na wysokości zadania.
Była kobietą, na którą ją wychowaliśmy.
Powiedz to jej, a nie nam. Podbudowałoby to ją na duchu.
Zgoda.
Co szkodzi pochwalić nasze dzieci?
Moim zdaniem, przesadzanie wyrządzi wiele szkód.
Jak zwykle nikt nie pytał cię o zdanie.
Moothoo, to powrotna droga do Jodi?
Kierowca na pewno zna drogę do domu.
Preggie, zrób selfie mnie i kokosowi.
Moothoo?
Ayo, ustaw się i powiedz: „kokos”.
Moothoo.
Myślałam, że się rozumiemy.
Musi pani zrozumieć, że to było nieporozumienie.
Nie było nieporozumień.
Ja ci płacę, a ty robisz, co ci każę. Prosta zależność.
Nie taka prosta.
Dobra, widzę, co tu się dzieje.
Zapłacę więcej.
Wsadzę do koperty, napiszę swoje imię…
Nie, żadna zapłata. Już dość.
Drese patout.
Nie. Żadne drese patout.
Wszystko nie gra, bo nic nie gra. Nic a nic.
Mieliśmy umowę. Nie możesz się teraz wycofać.
Excusez-moi.
Jak to szastam pieniędzmi?
Błagam. I bez Sherlocka Holmesa wiadomo, co jest grane.
Dlaczego krzyczycie?
Śmiało, zaprzecz. Za co mu płaciłeś?
- To był napiwek. - Bzdury!
Preggie i Prishen powiedzieli, że…
Elvisie!
No dobrze. Prishen poprosił nas o pomoc.
Nagle ty i Preggie jesteście psychologami?
Jest tu tylko jeden psychol. Każdy wie kto.
Daj mi szansę wyjaśnić…
Co niby? Jakimi jesteście głupkami z Preggie’em?
O co się kłócicie?
Twój dobrze wykształcony syn dał Moothoo dolary.
To naciągacz. Lepiej też się miej na baczności.
Mam się na baczności, odkąd syn wziął ślub.
Mamo, to nie jest żart.
Martwię się też, że wywiedzie cię w pole.
To kierowca. Jego pracą jest wożenie ludzi.
Nie dawaj mu żadnych pieniędzy.
Jen…
Drese patout?
To był błąd. Nie wiem, skąd ona wie.
Dałbym ci plaskacza.
Obaj powinniśmy ci walnąć. Wiesz, jakie mamy kłopoty?
- Pan nigdy nie dał mi pieniędzy. - I dobrze!
Nie zawiozłeś mnie do Ziemi Siedmiu Kolorów. Przygłup.
Tu mam pana Ziemię.
Elvisie, gość ma tupet.
Lepiej mnie trzymaj, Preggie!
- Trzymaj! - Trzymaj go!
Ciociu Jen, ciociu Shanthi, co mówiłyście?
Zrobiły na mnie wrażenie twój upór i poświęcenie.
Jesteś wspaniała, więc…
Chcę zainwestować w twój pomysł.
- Très bien. Brzmi dobrze. - A do tego…
Żadna to tajemnica.
Byłabyś wspaniałą nianią dla naszego dziecka.
Jak miło, że będzie ta sesja zdjęciowa.
Musimy pogadać.
To dobrze, że ogoliłam nogi.
- Mów. - Chodzi o Desana.
Jen?
- Jennifer? - Mamo?
Chodź tu.
Mamo.
Co tak długo? Czekasz aż utonę?
Chciałabym. Dość tej dramy. Czego chcesz?
- Podaj mi ręcznik. - Po to mnie wołałaś?
A przy okazji podaj mi moje sprawy.
Twoje co?
Moje niezbędniki.
Twoją bieliznę? Zapomniałaś o niej?
Nie musiałaś tego podkreślać.
Z jakiegoś powodu nie mówię wprost.
Skoro już tam jesteś, podaj mi też getry. Migiem.
Mamo, ale z ciebie lisica.
- Okłamujesz własnego syna? - Przyganiał kocioł garnkowi.
Powiem Elvisowi, że dawałaś Moothoo pieniądze.
Ani się waż. Powiem mu, że spiskowałaś z Moothoo.
A komu prędzej uwierzy? Mnie czy tobie?
Nie dotykaj cudzych rzeczy.
E-mail ze szkoły mówił jasno, że zawieszono Desana.
Myślałam, że sprawę wyjaśniono.
Jedno dziecko ujawniło, jak było.
- Widziałem nagranie. - No i?
Jest źle.
Pokaż mi.
A ty dokąd? Zostajesz ze mną.
Tu zostaniesz. Nigdzie nie idziesz.
- No, pilnuj się. - Desanie, przestań.
- Desanie! - Siedź cicho. To mój teren.
Chodź tu. Nigdzie nie pójdziesz.
Co mamy robić?
Nic, mamo. To sesja zdjęciowa. Dadzą nam rekwizyty i te sprawy.
- Po prostu baw się dobrze. - Nie mam nastroju na zabawę.
Witam w świecie Jennifer.
Pełnym złodziei i oszustów.
Uderz w stół, a nożyce...
Pamiętacie, jak Jodi gotowała dla nas?
Kto mógłby zapomnieć. Przednie potrawy.
W moim wieku jedzenie jest jak lekarstwo. Wpada i wypada.
Zrobiła dhal puri?
Tak, do tego pierożki i smażone warzywa.
Dobrze jej idzie, tej naszej Jodi.
Co ty robisz, mamo? Masz zawał czy co?
Ćwiczę uśmiech do zdjęć.
Tak jak to robią młodzi.
Skarbie, wziąć kurtki? Pogoda jest zmienna.
- Prish… - Trzeba więcej pieluch.
- Prishenie. - Hmm?
Źle mi.
Jestem przy tobie.
Nie wiem, czy dalej chcę być mamą.
To wszystko przez Jennifer i Shanthi…
To nie ich wina.
- Jasne, że tak. - Spójrz.
Chodzi o mnie.
Nie chcę z nią spędzać czasu.
Z własnym dzieckiem.
Od jak dawna tak czujesz?
Co się ze mną dzieje?
PRZYCZYNY, OBJAWY I LECZENIE DEPRESJI POPORODOWEJ
Gotowa? Patrz.
I tak kończy się próba żonglowania.
Przepraszam?
Jodi, dla ciebie to dopiero początek żonglerki.
Życie jest na to za krótkie.
Przepraszam, mówiłam do Jodi, mojej córki.
Czyli do mojej żony.
Nie to miała na…
Mówię, że nie wszystko jest takie, jakie się wydaje.
O czym ty teraz mówisz?
Mówię o niedawnym występie Jodi.
Kiedy nam „ugotowała” lunch.
Nie wiedziałeś, Prishenie?
Jaka szkoda. Myślałam, że tworzycie duet.
Ciociu Jennifer, uprzejmie proszę, abyś odpuściła.
Co z tobą, Prishenie?
Mów, Jodi. Coś taka cicha?
Niektórzy lubią być cicho. Nie każdy ma twoją dużą japę.
Powiedz, jak go okłamałaś, mówiąc, że gotowałaś.
Zrobiła to twoja sąsiadka, Anjali, a ty bez słowa słuchałaś naszych pochwał.
Ciociu Jennifer, zamknij się…
Uważaj, jak do mnie mówisz, ty szczylu.
Za kogo ty się uważasz?
Dajesz nam harmonogram spotkań z naszym wnukiem?
I każesz nam mieszkać daleko od was. Wstydź się.
Wiadoma sprawa. Tak zrobili,
żebyśmy nie widzieli ich niedociągnięć.
Jakich, mamo?
- Ona nie jest tego warta. - Ona?
Bo tyle dla nich znaczymy. Jesteśmy outsiderami.
A tyle dla ciebie zrobiliśmy, ty niewdzięczny bachorze.
- Jak podejmowanie za nas ważnych decyzji? - Ma rację, Jennifer.
Nie oczekuj, że moje dziecko wszystko rzuci dla twojej firmy.
A tobie co odbiło?
Zapewniamy im świetlaną przyszłość.
Tak, ale zawsze chodzi o twoją spuściznę, twoje dziecko. Jesteś taka samolubna…
Odpuść. Nie jesteś lepsza z Desanem.
O czym ty mówisz?
Nikt nie powie, że nie kocham swoich dzieci.
To dlaczego mieszka w tym zapyziałym pokoiku?
- Twoja mama dużo przeszła. Wyluzuj. - Nie, tato.
Za naszymi plecami zaoferowały Anjali, by opiekowała się naszym dzieckiem.
„Nasze dziecko. Nasze to i siamto”.
Przestań narzekać i dorośnij.
Prishenie?
Nie rozumiesz, co?
Chciałam jej tylko pomóc.
Jej? Ma się świetnie w porównaniu z tobą, gdy byłaś młodą matką.
- Bo nie dawałam sobie rady. - Byłaś beznadziejną matką.
- Tak. - Obie to wiedziałyśmy.
Byłam beznadziejna.
Ty to wiedziałaś. Ja też. Każdy wiedział.
Zadbałaś o to, prawda?
Byłam młodą matką.
Czułam się przytłoczona, zagubiona i przestraszona.
Byłam w rozsypce. Potrzebowałam cię, mamo.
Widziałaś, że sobie nie radzę.
Dlaczego mi nie pomogłaś?
Co robiłaś?
Gadałaś Elvisowi, że jestem słaba i kapryśna.
Tonęłam, mamo. Tonęłam.
Przez ciebie poczułam, że to ze mną jest problem.
Jak mogłaś?
Żadna kobieta nie powinna przez to przechodzić.
Nigdy.
Pragnęłam tylko ułatwić ten okres mojemu dziecku.
Chciałam ułatwić życie mojemu dziecku.
Cicho bądź. To mój teren. Chodź tu.
Anjali?
Ciociu Jen, muszę ci coś powiedzieć.
To zły moment.
Jodi chciała zrobić coś wyjątkowego dla was, swojej rodziny.
O czym ty mówisz?
O kolacji.
Nie ugotowałam tego. Nauczyłam Jodi.
Parę tygodni temu poprosiła o naukę. Ale tamtego dnia uszykowała to sama.
Są pewne momenty w życiu,
w których dociera do nas, jak nasze działania wpływają na innych…
Naprawdę bardziej kocham Prishena?
…chwile oddechu, aby to zaakceptować i się uleczyć.
Ale zanim możemy się wyleczyć, cierpimy.
Bardzo mocno cierpimy.
Nie zawsze jest łatwo przebaczać.
Nie jest też łatwo prosić o wybaczenie.
Pamiętasz, jak zaczęliśmy nasz biznes w garażu?
Tak, 18 godzin pracy dziennie.
Wydaliśmy wszystkie oszczędności.
Jedną osobę spłacaliśmy pożyczką od drugiej.
Kierowałaś niektórymi oddziałami, ja innymi.
Naprawdę udało nam się coś zbudować.
Dzięki tobie.
Pracowałaś niezmordowanie w biurze.
A mnie budowa rodzinnej spuścizny dawała szczęście.
Nie.
To dzięki nam.
Zbudowaliśmy rodzinny biznes Kandasamych.
Po to, aby móc to przekazać córce.
Tylko taki miałem cel.
Nawaliłam.
Nie wiem, jak to naprawić.
Shanthi.
Desan wygrał konkurs.
- Jaki konkurs? - Slam poetycki.
Rozesłałem wszystkim. Obejrzyj ze mną.
Patrzę w lustro i wiesz, co widzę? Głupka, który okiem na mnie łypie
Zawsze daję ciała Choćbym z całych sił się starał
Desanie, bierz przykład z Prishena To chodzący ideał
Mama widzi w nim bohatera We mnie, w drugim dziecku, widzi zero
Przechodnie zabawki, przechodnie ubrania Może nawet miłość jest przechodnia
„Desanie, jesteś głupi. Nie wiesz, której strony bronić?
Prishen zadbałby o każdy cal bramki”.
Gdy rodzice na mnie patrzą Wiesz, co widzą?
Jestem tej rodziny czarną owcą
W środku burza emocji Pozostaje się uśmiechać
Po co gadać, gdy nikt nie chce słuchać?
Kocham mamę, jest dla mnie całym światem I wciąż liczę na jej pochwałę
Tracę siebie, pomocy potrzebuję
Bo czuję, jak spadam, spadam, spadam…
Czy coś dotarło? Spadam, spadam, spadam…
Ktoś mnie słucha?
Spadam, spadam, spadam…
Czy ktoś mnie słucha?
Moje dzieci.
Chodź, skarbie.
No wejdźcie.
Zadzwoniłam w nadziei, że przyjdziecie.
Tobie nie umiemy odmówić.
Jak tu ślicznie.
Ojej! Mam coś dla niej.
Już się pakujecie?
Nie do wiary, że tak to zostawimy.
To powinien być dla nas najszczęśliwszy okres.
Nawet nie zapytaliśmy Jodi, czego chce.
No, nie zapytaliśmy.
I to przeze mnie.
Bo muszę dominować i wszystko kontrolować.
Taka jest prawda.
Daj spokój.
Gdy się nad tym zastanowić,
to Jodi opiekowała się mną przez te wszystkie lata.
Dobrze wiesz, jaką byłam pracoholiczką.
A Jodi została w to wrzucona jako dziewczynka.
Przynosiła herbatę, robiła kanapki,
matkowała mi.
Będzie świetną mamą.
No wiadomo.
Szkoda, że jej nie powiedziałam, jaka jestem z niej dumna.
Chodźcie.
Chcieliśmy dla ciebie jak najlepiej.
Ale dotarło do nas, że ty najlepiej wiesz, czego chcesz.
Rozważamy sprzedaż firmy.
Jeśli ci to pasuje, zrobimy tak.
Ale jeśli zechcesz,
jest twoja.
Całkowicie twoja, skarbie. Zero wtrętów.
Firma znaczy dla was wszystko.
Nieprawda.
Ty jesteś dla nas wszystkim.
Dziękuję.
Hej!
- Zrobiliście dla nas braai. - Moje kochanie!
Jodi uwielbiała je jako dziecko.
- Hej, skarbie. - Dzięki.
Nasz skarbek.
- Pachnie domem. - Hej.
Proszę.
Jodi, świetnie ci idzie.
- Każda kobieta wie, jakie to trudne. - To prawda.
Skoro wszyscy się spowiadają…
Wiemy, że jesteś królową laser tagu.
To też.
Byłam dosyć niegrzeczna.
Spiskowałam z Moothoo,
aby porządnie zarobić na was wszystkich.
Na nas wszystkich?
Tak, na tobie, Prishenie, Jennifer, Shanthi.
Wiadomo!
Ile zarobiłaś dzięki niemu?
Byłam mózgiem operacji.
Dostał 20%.
Wzięłaś 80%, a on dostał 20%?
Graj ostro albo wcale. Drese patout.
Allez! Allez!
Oui! Oui!
Chwila, mamo. Na co ci te pieniądze?
Chciałam kupić prawnuczce złotą bransoletę.
Według zwyczaju kupuje się prezent.
No proszę.
Robi się taka silna…
- Chwila. Jak ją trzymać? - Ustawmy się do selfie.
Spójrzcie tam.
Ta twarzyczka…
- Gotowi? - Tak.
Wszyscy mówią: „Arya”.
Arya!
REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI
Przepraszam za wszystko.
Kocham cię, mamo.
Ale dopiero po miesiącu.
Masz szlaban.
Koniec nękania dzieci.
- Koniec… - Nękania.
Wybacz, mamo. Koniec nękania.
Oto i rodzicielstwo.
ROK PÓŹNIEJ
Trzeba godzić się z tym, co dobre, złe i brzydkie.
Ale trzeba powiedzieć,
że w gruncie rzeczy to najpiękniejszy, bezcenny dar.
Synu.
Powiedz: „thatha”, dziadek.
Próba mikrofonu.
Panie i panowie, proszę zająć miejsca.
Zapraszam na pierwsze urodziny mojej bratanicy.
Rany, co to był za rok.
Bycie rodzicem to coś pięknego.
- Nie wiem, jak nasi rodzice dali radę. - Też mnie to zastanawia.
Jakimś cudem podołali i tyle dla nas poświęcili.
Ale zdarza się czasami, że o tym zapominamy lub za mało to doceniamy.
Wiemy jednak, że idealni rodzice nie istnieją.
Ale raz na jakiś czas…
- Nasi rodzice prawie tacy są. - Tak.
Kłamstwa!
Rodzicielstwo!
Przepełnia serce miłością i szczęściem.
Dobra.
Ale po co kłamać?
Nic cię na to nie przygotuje.
Nie ma instrukcji,
idealnego przepisu.
W tym cały problem.
Ale kierujcie się instynktem i módlcie się, żeby jakoś poszło.
Babcie roku!
- Najlepsza impreza w dziejach. - Wiadomo.
Elvisie, Preggie, pokażcie im, czego was nauczyłam.
Pobudka!
Elvisie.
Zdarzą się dobre i złe dni.
Czasami będziemy w kropce.
Czasami będą nieprzespane noce i bóle serca.
Niekiedy będą was kochać.
Kiedy indziej nienawidzić.
Ale nie szkodzi.
Po prostu dawajcie z siebie wszystko. Tak robi topowy rodzic.
DLA PRIYI I SANURI
Moją najszczęśliwszą chwilą było machanie im na pożegnanie
na lotnisku.
Poza Ayą. Zabawne, że wciąż uważa siebie za mózg operacji.
Tylko ja widziałem wszystkie koperty.
To ja decydowałem, ile wynosi jej „80%”.
Cicho sza. Nie mówcie nikomu.
Drese patout.
Co dalej?
Kto to wie?
Kto wie, czy dzieci wrócą do Durbanu?
Kto wie, czy będzie drugie dziecko?
Kto wie, czy niektórzy z nas wciąż będą z nami?
Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.
Bo karma to…
wielka jędza.
Kto to wie? To się dopiero okaże.
ŚNIJ, DZIECINO, ŚNIJ
DZIEWCZYNKA
Napisy: Przemysław Stępień