Serial luźno oparty na biografii Karla Lagerfelda.
Postacie, ich zawodowe i prywatne relacje,
słowa, czyny, miejsca, fakty
jak i dzieła artystyczne
mogą być zmyślone lub zmodyfikowane.
W przypadku takich zmian
wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci
jest podyktowane wizją artystyczną
i nie ma na celu przedstawienia prawdy.
JESIEŃ 1974
Jacques?
Halo?
Niezależnie od znajomości, jeśli znów ich złapiemy,
nie będziemy tacy mili.
Te rzeczy są niezgodne z prawem.
- I z naturą. - Tak.
Zaczekaj tutaj.
Nie obchodzi mnie, z kim sypia Yves.
Ale rano ma być przy biurku i rysować.
Też wolę, by Jacques przestał zadawać się z ludźmi, którzy ciągną go w dół.
- Więc się zgadzamy. - Tak.
Trzymaj swojego żigolaka na smyczy, albo dam mu nauczkę.
Co za cham!
Wynocha, pedały.
- Zostaw mnie. - W porządku.
- Zostawiłem transwestycie zapalniczkę. - Zamknij się.
Gniewasz się, bo zabawiałem się z Yves'em?
Możesz powiedzieć, że jesteś zazdrosny.
Jesteś niedojrzałym gówniarzem.
Nie jesteś zazdrosny, bo nic nie czujesz.
Gdybyś coś czuł, byłbyś zazdrosny, szczęśliwy, zakochany.
- Żyłbyś! - Nie chcę, żebyś pieprzył się z Yves'em!
To nie takie skomplikowane.
Proszę bardzo.
Długo ci to zajęło! Dlaczego miałbym się z nim nie pieprzyć?
- Wiesz. - Nie, nigdy nic mi nie mówisz.
Rób to, z kim chcesz! Ale nie z nim!
Nie z nim!
Wiesz o tym. Dlatego to robisz.
Chcesz mnie upokorzyć.
Daję ci jedzenie, ubrania, miejsce do spania.
Płacę za twoje imprezy i płyty.
Opłacam ci twoje gówniane życie pisarza, który nic nie umie napisać!
Jesteś nikim!
A ty kim jesteś beze mnie?
Nieudacznikiem.
Jesteś tylko mózgiem na nogach, samotnym. Skończysz sam jak idiota.
Wysiadaj!
Yves ma serce, charakter i fiuta!
Dlatego jest artystą, a ty nigdy nim nie będziesz.
Przepraszam za spóźnienie.
To niesamowite miejsce!
Okaż trochę entuzjazmu!
To dzieło sztuki.
Padające z góry światło, idealne proporcje...
Tadź Mahal to też dzieło sztuki. Ten budynek też wynajmiesz?
Przyprowadziłaś pana od pieniędzy.
Niech zgadnę. Pan Lenoir uważa, że to za drogo.
On chciałby zarobić mnóstwo pieniędzy, nie wydając ani grosza.
- Gaby sądzi, że budynek jest za duży. - Ale o to chodzi.
Nie możemy robić pokazów mody pośród garnków i patelni!
Myślę, że znajdziemy równowagę
między restauracją a statkiem wycieczkowym.
Skąd weźmiemy tylu gości? Musiałoby przyjść ich co najmniej tysiąc.
Gdzie ich znajdę?
Nawet Pierre Bergé nie dałby rady.
W porządku.
Karl!
Co z tobą?
Czemu się denerwujesz?
Tylko rozmawiamy. Każdy ma swoje zdanie.
To twój dom mody. Ty decydujesz.
Ja tylko u ciebie pracuję.
Wcale nie.
- Karl... - Mam tego dość.
- Czego? Chloé? - Tego, że nie traktujecie mnie poważnie.
Traktuję cię poważnie.
Nikt tego nie robi.
Cześć, Elisabeth, mówi Jacques. Zastałem Karla?
Nie.
Kiedy wróci?
Nigdy tego nie wiem.
Przekazać mu coś?
Nie, to...
Powiedz mu, że dzwoniłem.
Poproszę danie dnia, czerwone wino i kawę.
W końcu się spotkaliśmy.
Jeszcze kilka miesięcy temu mi pan nie odpisywał,
a dziś to pan do mnie dzwoni.
Wtedy nie był pan producentem w Saint Laurent Homme.
Pojawiło się koryto, to jest pan zainteresowany.
Rozmawiamy o ego czy o interesach?
O interesach.
Dalej interesują pana damskie ubrania prêt-à-porter?
Z tego, co wiem, nie wyszły panu na dobre.
Nie przesadzajmy!
Dziękuję.
Pańska marka...
Roza Gouz, ile wytrzymała?
Mam wiele innych.
Nie nazywam tego porażką.
To próby rynkowe.
Próbuję wielu rzeczy, obserwuję trendy i dokonuję zmian.
Jestem numerem jeden w męskiej modzie prêt-à-porter.
To tylko kwestia czasu, zanim będę numerem jeden w damskiej.
Zacząłem z trzema kawałkami materiału, pracując u wujka.
Najtrudniejsza część już za nami.
Jeśli jest pan gotowy,
by dla mnie projektować,
mam mnóstwo marek, które potrzebują wsparcia.
Interesuje się pan mną
czy wykorzystuje mnie pan jako kartę przetargową?
Pomyślałem, że to dziwne, że spotykamy się w pobliżu jej domu.
Dzień dobry.
Robimy teraz interesy z Bidermannem?
Lepiej nie odrzucać twoich próśb.
Tylko rozmawialiśmy.
Bidermann nie rozmawia.
On kupuje firmy. Kupuje ludzi.
Chcesz nas zostawić.
Jak wyglądała zeszłoroczna sprzedaż?
Trzy miliony.
Trzy miliony siedemset tysięcy.
Dwa razy więcej.
Dwa razy więcej, od kiedy zostałem dyrektorem artystycznym.
Tak, zarabiasz dla nas pieniądze. I płacimy ci odpowiednio.
Jestem tylko pracownikiem.
Kiedy chcę zorganizować pokaz w miejscu godnym naszego sukcesu,
ty pokazujesz mi wyliczenia księgowych.
Myślę, że czas, żebym został twoim partnerem
i podejmował decyzje wraz z tobą.
- Albo? - To byłoby sprawiedliwe.
- Albo? - Albo
rozważę swoje opcje.
W porządku.
Halo?
Już jadę.
Zbyt pruska.
Niewystarczająco kobieca.
Tak, ale to chyba mój styl.
Ta jest za bardzo w stylu Chloé, ta też.
Ta jest niezła.
W stylu Courrèges.
Jak dla mnie...
To jest twój styl.
Tak.
I jest brzydka.
Potrzebujesz stylu, masz 20 różnych...
Znajdź swój styl, zanim stworzysz własną markę.
- Dzień dobry. - Cześć, Geoffrey.
Chodźmy do mojego pokoju.
To château w Morbihan.
Jest na sprzedaż.
Nazywa się Penoë albo Pinoë.
Nie wiem, nie rozumiem. To po bretońsku.
Nie ma wody ani prądu. Wszystko jest tak, jak było.
Piękna XVIII-wieczna budowla.
Wezwałeś mnie tu, bo kupujesz sobie château?
Chcę wiedzieć, co myślisz.
To twoje pieniądze, Karl.
To dla nas obu.
Co takiego?
Myślałem o miejscu z dala od Paryża, by zaczerpnąć świeżego powietrza.
Jest tam duży park.
Moglibyśmy go odnowić.
To byłby projekt dla nas obu.
Jeśli chcesz.
Zrobimy tak.
Kupisz château.
I zaprosisz mnie na wspólny weekend.
Tylko ty i ja.
Żadnej matki, przyjaciół, spotkań towarzyskich.
Ty i ja przez dwie doby.
W porządku.
Ale bez masek. Pełna szczerość.
Dobrze.
Wróciłeś na miejsce zbrodni, kotku?
Nieładnie tak wykorzystywać Bidermanna.
Mogłeś ze mną porozmawiać.
Mogłaś złożyć mi ofertę.
Dziękuję.
Proszę.
Nie zrobię cię partnerem.
Jeśli Lenoir tego nie chce,
- przypomnij mu... - Chloé wiele ci zawdzięcza,
zwłaszcza ostatnie trzy lata.
Ale jest ktoś, kto zrobił dla Chloé więcej niż ty.
Ja.
Swoimi pomysłami,
sukienkami i kolorami, które mi się podobają.
Chloé to ja.
- I Lenoir. - Nie.
Nie.
Lenoir zainwestował 15 lat temu.
To mój dom mody. Już mam mniejszość udziałów.
A ty prosisz mnie, żebym zrezygnowała z kolejnych.
Szanuję cię, wierzę w ciebie,
ale nie poświęcę tego.
Więc mnie zwalniasz.
To ty grozisz, że odejdziesz.
Wolisz zostać? Będę bardzo szczęśliwa.
Ale mogę ci zaoferować co najwyżej małą podwyżkę
i lokal bez garnków i patelni na następny pokaz.
Jeśli ci to nie pasuje i wolisz dołączyć do Bidermanna,
by stworzyć własną markę,
zrozumiem.
Nie będę zła.
To twoja decyzja.
Karl?
Witaj w Penhoët.
Zbankrutowali, odnawiając północną ścianę.
Postawili rusztowanie i bum! Skończyły im się pieniądze.
My zrobimy inaczej.
Musimy być metodyczni.
Zaczniemy od ogrodu.
Drzewa rosną dłużej niż tapeta.
Posadzimy buki.
I płaczące wierzby. Uwielbiam płaczące wierzby.
- O tak. - Jasne.
Tak zrobimy.
Sadzawka jak w Wersalu.
Nie będziemy się spieszyć.
Niech to potrwa nawet dziesięć lat. Dwadzieścia.
Będziemy tu za 20 lat?
Tak.
Nie?
Ja będę, ale czy ty?
Podoba mi się tu.
Możemy remontować tę ruinę całe życie.
Krok po kroku.
Jak złotnicy.
Zmienimy tę posiadłość w klejnot.
Zwany Penhoët.
Penhoët.
Brzmi jak nazwa pieczywa.
Nie.
Nie pozwolimy na to.
Nie piję.
Owszem, pijesz.
Pij!
Dołącz do mnie.
Karl?
Czuję się przy tobie samotny.
Dzień dobry. Już dziesiąta.
Pociąg do Paryża odjeżdża o 11.
Musimy już iść.
Gdzie Karl?
Wrócił do Paryża.
Zaczekam na dole.
- Witam. - Dzień dobry.
Co słychać? Wycieczka się udała?
Ładne auto.
Tędy.
I jak?
Wyglądam jak belgijski szef cuchnący fryturą,
ale moje fabryki są cudowne, prawda?
Podoba się panu?
Zatrudniali tu tysiąc pracowników.
Szef był socjalistą.
Opłacał pracownikom wyjazdy nad wodę.
Zbankrutował. Teraz budynek jest mój.
Mogę zatrudnić pracowników z powrotem. Nie pragną niczego więcej.
Możemy tu robić wszystko.
Tam mamy miejsce na tkaniny i wykroje.
Tu na pikowanie, krojenie i zszywanie.
Pełna kontrola.
Odpowiada panu?
Tak.
Z większym entuzjazmem! „Cieszę się!”
Cieszę się!
Dom mody Karla Lagerfelda.
To tylko pierwsze szkice.
Podoba nam się biel.
Czysta i bez dodatków.
Mamy kryzys naftowy, ludzie się boją,
potrzebują tego.
Oszczędność, biel, czerń, brąz,
rzeczy ponadczasowe.
Lagerfeld jest dla tych, którzy cenią sobie prostotę.
Ale oczywiście nowoczesną.
To tylko wstępna myśl.
- Porozmawiajmy o strategii. - Nie.
Co pan myśli o tym stylu?
Widział pan, jak się ubieram?
Zatrudniam takich jak pan, by mówili mi, co to jest styl.
Podoba się panu pański styl? Uważa pan, że jest dobry?
- Tak. - No i bardzo dobrze.
Nie szukam kolejnego Saint Laurenta.
Mam to, czego potrzebuję. Artyści mnie nudzą.
Pan jest biznesmenem.
Mogę rozmawiać z panem o interesach.
Sam pan mówił, że mamy globalny kryzys naftowy.
Komu sprzedamy ubrania?
Amerykanom!
Zaczniemy na spokojnie, od odzieży sportowej.
- Sportowej? - W rzeczy samej.
Jest tania w produkcji, a sprzeda się drożej, bo jest z Paryża.
Zaczniemy od tego?
Przygotuję umowę.
Gościliśmy dziś ministra...
Poczta.
Od twojego Yves'a
Pan Jacques de Bascher Rue du dragon 15 - PARYŻ
DO ZOBACZENIA WIECZOREM Twój Yves
Nie masz humoru?
Mamo, nie teraz.
Nie musisz trzaskać drzwiami.
Dzwonił Jacques?
Nie jestem twoją sekretarką.
Jak ci idzie z twoją marką?
Daję z siebie wszystko.
I nic.
Widocznie robisz za mało.
Dokąd idziesz?
Na przyjęcie Warhola u Saint Laurenta.
Andy. Miło cię widzieć!
Co o tym sądzisz?
Czterech Saint Laurentów na płótnie...
Wciąż mniej skomplikowane niż oryginał.
Jak się masz?
Za każdym razem, gdy jestem w Paryżu na soirée,
czuję, że nie pasuję.
Mimo że to przyjęcie na moją cześć.
Może
ludziom nie podoba się moja peruka?
To Paryż.
Codzienna lekcja pokory.
To dlatego Francuzi wynaleźli szampana?
- Żeby to wszystko wytrzymać? - Cudowny obraz!
Gratulacje, panie Warhol.
Gdzie twój Jacques?
Słyszałem, że jest zabawny.
Dobry wieczór.
- Wybierasz się na ryby? - Jacques!
To doprawdy okropne! Nie mogę jeść!
Wyglądasz cudownie.
Też wyglądasz doskonale.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Cześć, Yves.
Może napijesz się wody?
- Jasne. - Zostawiłem Pierre'a.
- Jasne. - Zostawiłem Pierre'a dla ciebie.
- Przeprowadzamy się do Marrakeszu. - Nie. Nigdzie nie jedziemy.
Piłeś. Napij się wody.
Jesteś pijany.
Co ty wyprawiasz?
Poproszę wodę.
Zostaw mnie. Co ty wyprawiasz?
Yves, usiądź.
Pierre!
Książeczka czekowa.
- To moje pieniądze. - Nie.
Ile? Kupię go od ciebie.
Odłóż ją.
Proszę. Wpisz dowolną kwotę.
Proszę, daj mi go.
Jestem tu nieszczęśliwy.
Chcę z nim wyjechać. Jestem taki samotny.
Nie dam rady tak żyć.
Daj mi go. Błagam.
Usiądźmy.
Chodź.
Yves?
Wstań. Będzie dobrze.
Mogę ci dać tylko to, co mam.
Bierz albo nie.
Co postanowiłeś?
Co sądzicie o perfumach?
Zostajesz czy odchodzisz?
Co powiecie na perfumy?
Mamy recesję.
Sprzedaż spada, nie wiemy, kiedy to się skończy.
Paryż jest niewielki.
Świat natomiast jest ogromny i szybko się zmienia.
Perfumy to luksus, który kupujemy, gdy nie stać nas na więcej.
Sprzedają się nawet w czasach recesji.
Możemy sprzedawać je w Stanach Zjednoczonych.
Nie dbając o paryską hierarchię.
Może zadziałać.
Sprzedamy markę perfumami, a potem zajmiemy się odzieżą.
Robimy sukienki, a nie perfumy.
Perfumy są tanie w produkcji i bardzo opłacalne.
Ale zostajesz czy odchodzisz?
Pięćdziesiąt procent.
Stworzymy niezależną firmę.
Zajmę się butelkami i promocją.
Chcę 50% zysków.
Ty dostaniesz drugą połowę.
Zostajesz?
Tak.
Podpiszesz z nami umowę na wyłączność.
Żadnych nowych kontraktów z innymi firmami.
Jesteś nasz na najbliższe dziesięć lat.
Zapomnij o Bidermannie.
I swojej marce.
Świat należy do nas!
Wybrałeś?
Wybrałem cię na samym początku.
A ty?
Co powiesz na kolację w Sept?
Dobry wieczór.
Słyszeli panowie?
O czym?
O panu Saint Laurent.
Czy jest ktokolwiek, kto nie chce ze mną o nim rozmawiać?
Zaginął.
Co takiego?
Jego pracownicy czekali cały dzień, a on się nie pojawił.
Nikt go nie widział od 24 godzin.
- Poproszę menu. - Oczywiście.
Co wiesz?
Jacques, otwórz drzwi!
Widziałem go wczoraj po przyjęciu.
Jacques! Co?
Co ty wyprawiasz?
Chciałem to zakończyć.
Pobawiliśmy się, ale to koniec. Idź sobie!
Było brutalnie.
To koniec. Idź stąd!
Nie chciał słuchać.
- Oszalał. - Daj spokój!
To oczywiste, że jest chory psychicznie.
Dziwka!
Nie zostawiaj mnie!
Jest chory. A kiedy jest chory, robi sobie krzywdę.
Zrobię, co zechcesz!
Chcesz rzucać we mnie szklankami?
Ej!
Co zrobiłeś?
Jacques? Powiedz, co zrobiłeś.
Napisy: Jakub Jadowski