Serial luźno oparty na biografii Karla Lagerfelda.
Postacie, ich zawodowe i prywatne relacje,
słowa, czyny, miejsca, fakty
jak i dzieła artystyczne
mogą być zmyślone lub zmodyfikowane.
W przypadku takich zmian
wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci
jest podyktowane wizją artystyczną
i nie ma na celu przedstawienia prawdy.
A więc to ten słynny klub Sept!
Tyle o nim słyszałam!
Karlu, Pierre Bergé tu jest.
Niech mówią, co chcą, nie daj się.
W końcu im się znudzi.
Ciebie nie nazywają dziwką.
To najlepszy nos Ameryki, potrzebuję jej dla zapachu Chloé.
Ogarnij się.
Gotowy na nasze wielkie wejście?
Pięknie... nie, naprawdę!
Jesteś teraz bramkarzem?
Zabierz stąd swoją dziwkę.
- Coś ty powiedział? - Masz problem, załatw to ze mną.
Z tobą nie rozmawiam.
To nie ty o tym decydujesz.
A jednak. Miałeś trzymać go na smyczy.
- I co zrobisz? - Oszaleliście?
Kogo chcesz w klubie? Lagerfelda czy Saint Laurenta?
- Saint Laurenta. - Właśnie!
Połamię ci kolana, jeśli znów cię zobaczę.
Jesteś trupem, szwabie.
Cały Paryż dowie się o tobie.
To musi być coś poważnego, skoro Jacques jest tu o siódmej.
- Co u ciebie? - To było niepotrzebne.
Posłuchaj...
Przepraszam, że cię w to wmieszałem.
Pójdę do Pierre'a.
Po co?
- Wyjaśnię mu, żeby zrozumiał... - Co mu powiesz?
„Wybacz, nie potrafię utrzymać fiuta w spodniach.
Do tego nie umiem rozpoznać szaleństwa”.
Chcesz się spotkać z Saint Laurentem?
Co z moją reputacją?
Jak uratujesz moją reputację?
W ten sposób zarabiamy na życie.
Pierre może to zniszczyć w tydzień.
Dwadzieścia lat.
Dwadzieścia lat ciężkiej pracy, by zdobyć choć odrobinę szacunku.
Nikt mnie tu nie lubi.
Nikt nie chce, żebym odniósł sukces.
A ty wszystko psujesz.
Wracaj do domu i daj mi się tym zająć.
Karl, mogę pomóc...
Nic nie mów, nic nie rób.
Zniknij. Nie chcę cię więcej widzieć.
Też mam swój honor. Zostałem znieważony.
Honor? Kogo obchodzi honor?
Wielu ludzi radzi sobie bez niego.
Jacques, do kąta?
Do kąta.
Kiedy Pierre grozi ci, że jego ludzie wyrównają z tobą rachunki,
to nie są czcze pogróżki.
Ostrzegałam cię.
Gratuluję.
Co robisz?
Ślepy jesteś?
Jestem niewidzialny? Gnoju!
Bernadette Morris z New York Timesa, chora.
Przeprosiny. Wywiad przełożony.
Mont-Servan z Le Monde nie ma czasu, nie wie, czy będzie na pokazie.
Podobnie Macy's. Zdecydują w ostatniej chwili.
Dużo jak na jeden poranek.
John Fairchild pomógł mi zrozumieć, o co tu chodzi.
Dogadajcie się z Pierre'em Bergé'em.
Tak mi powiedział.
Nie sądziłem, że to tak szybko się rozniesie.
Prawie zapomniałam!
Amerykanka od perfum zadzwoniła do mnie wściekła,
nie chce mieć nic wspólnego z takim skandalem.
Wraca do Nowego Jorku.
- Co zrobiłeś Pierre'owi? - Nic.
Musiał cały ranek wydzwaniać do dziennikarzy,
każąc wybierać między Saint Laurentem a Lagerfeldem.
I wszyscy wybrali Saint Laurenta.
Całe to zamieszanie nie jest warte rozmowy.
Ale ma wpływ na Chloé,
więc jest mi bardzo wstyd.
Mogę tylko powiedzieć, że chcę rozwiązać ten problem,
a dziennikarze przyjdą na pokaz.
Obiecuję.
Jak zamierzasz to naprawić?
Pierre Bergé jest nielubiany.
Wszystkich kiedyś traktował z góry.
Ale wszyscy siedzą cicho.
To najpotężniejszy człowiek w branży.
Może cię zniszczyć.
Pewnie mówi o tym cały Paryż. Mam to gdzieś.
Ale dogadaj się z Bergé'em.
Za wszelką cenę.
Radzę ci to jako przyjaciółka.
I każę jako szefowa.
Znasz jakąś dobrą kwiaciarnię w Nowym Jorku?
Poszukam.
Wyślij bukiet pani od perfum.
Forsycje, azalie, żonkile.
Idź na całość. Wielki, drogi bukiet.
Dobrze.
Proszę z biurem Saint Laurenta.
Tak, z Anne-Marie Muñoz.
Mówi Roland.
Dziękuję.
Wejdź.
Pani w koszuli nocnej?
Liczysz, że przepcham ci rurę?
Wiesz, że mnie to nie kręci.
- W porządku. - Ta-da!
Wezmę więcej. Speedballe, kokainę.
Planujesz samobójstwo czy imprezę?
To zależy.
Masz jakieś plany? Chcesz może...
Możemy wciągnąć kreskę i pogadać. Mam dobrą muzykę.
Miło z twojej strony, ale jestem zajęty.
- Zapracowany? - Tak.
Tak już jest.
W takim razie wracaj do pracy.
- Reszty nie trzeba. - Dzięki.
Jesteś sławny.
Moi klienci o tobie mówią.
- Niech się walą. - W porządku.
Uważaj na speedballe. To mocna rzecz.
Na razie, Jacques.
Anne-Marie, miło cię widzieć.
Myślę, że to dobre miejsce.
Nikt nas nie zobaczy, jesteśmy daleko od pracowni Saint Laurent.
Jesteś moją dobrą przyjaciółką.
Pierre może mnie jutro wyrzucić.
- Nic nie stoi mu na przeszkodzie. - Wiem.
Wyjaśnij mi, co się dzieje z Yves'em. Gdzie on jest?
Nie tutaj.
Co to znaczy?
Szukaliśmy go wszędzie przez dwa dni.
W końcu odezwało się schronisko dla bezdomnych w Nanterre.
Nie miał pojęcia, gdzie jest.
Nie miał przy sobie dowodu, kurtki ani butów.
Został pobity albo wdał się w bójkę.
Źle wyglądał.
Nie pierwszy raz mu odwaliło.
Nic mu nie będzie. Stanie na nogi.
Pierre zawiózł go do szpitala. Yves rzucił w niego marmurowym popiersiem.
Może jest szalony, ale wie, jak traktować Pierre'a.
On na to nie zasługuje. Dużo szczeka, ale dźwiga na barkach wiele.
Yves nie poradziłby sobie bez niego.
W '61 też trafił do szpitala.
Pół roku później wyszedł i założył własny dom mody.
Jest gorzej niż w '61.
Tym razem doszedł alkohol i narkotyki.
Twojego Jacques'a też uważam za narkotyk.
Yves przestał projektować.
Cała firma nie pracuje.
250 pracowników czeka jak na szpilkach.
Za miesiąc są pokazy.
Ja projektuję dla niego kolekcję.
Kto o tym wie?
Nikt. Tylko Pierre i ja.
Wszystkich okłamujemy.
Zastanawiamy się, czy to koniec.
Tędy.
Zrobiłeś to specjalnie?
Co takiego?
- Co takiego, Anne-Marie? - Pierre tak mówi.
Zachęciłeś Jacques'a, żeby go skrzywdził.
Wykorzystałeś go, by zniszczyć Yves'a.
Naprawdę tak o mnie myślisz?
Nie wiem.
Czemu miałbym to zrobić?
Z zazdrości?
Bo nie jestem Yves'em, a chciałbym nim być?
On i Jacques są dorośli.
Prawda jest taka, że Pierre jest wściekły,
bo nie chce przyznać, że Yves to wariat.
To nie wina moja ani Jacques'a.
- Rozumiem. - To dobrze.
Szpital św. Anny
Mój Karlito.
Przyszedłeś mnie stąd zabrać?
Nic ci nie zrobiłem.
Szukał mnie.
On cię kocha.
To ty nie umiesz kochać.
Dokąd idziesz? Karl!
Nie zostawiaj mnie tu samego!
Karl?
Nie teraz, mamo!
Tak, teraz!
Pozwalam ci żyć swoim życiem.
Mamo, czego chcesz?
Byłam u fryzjera.
Obok mnie siedziały dwie plotkary.
Hrabina de Ribes i baronowa de Rothschild.
Przyjaciółki Yves'a i Pierre'a, jeśli dobrze rozumiem.
Jeśli chcesz powiedzieć, że mnie obgadywały,
nie chcę wiedzieć.
Mówiły o mnie.
O tobie?
O „matce Karla Lagerfelda”, nazistce.
Dla Francuzów zawsze będziemy nazistami.
A ja nigdy nic nie mówiłem.
Pierre Bergé jest dobrze poinformowany.
Wie, że twój ojciec nie był ani baronem, ani Szwedem.
Że zatrudniał pracowników przymusowych w swoich fabrykach.
Postanowił powiedzieć wszystkim prawdę.
- Straciłeś kontrolę, synu. - Nie!
Odzyskam ją.
Pasuje ci, Amino.
Ładnie się układa. Niesamowita robota.
Dalej spotyka się z dziennikarzem z Paris Match?
Amina? Czemu pytasz?
Powiedz lepiej,
czy byłeś już u Pierre'a Bergé'a.
Amina.
- Mieszkasz na Champs de Mars, prawda? - Tak.
Podrzucę cię.
- Mam po drodze. - Dobrze.
Jacques?
To ja. Otwórz.
Możemy porozmawiać?
Pan Jacques de Bascher Rue du dragon 15 - PARYŻ
Od twojego Yves'a
Cały Ty Twój Yves
Jesteś moją słabością, moim życiem, wiarą, grzechem i śmiercią.
Jesteś cudem. Twój Yves.
„Karlu,
to już nie jest zabawne.
Póki mam w sobie siłę i dumę,
ja, żigolak,
zabójca geniuszy,
wracam do ostatniego spokojnego miejsca.
Żegnaj, Paryżu.
Powodzenia.
„Jacques”.
W porządku, to moje.
- Boże, co za głupek! - Kochana mamo!
Co tu robisz?
Skarbie!
Wróciłem.
Aleś ty przystojny.
Gdzie tata?
Odpoczywa. A przynajmniej próbuje.
- Halo? - O co chodzi?
Yves Saint Laurent nie żyje?
Anno. Czyli plotki dotarły do Mediolanu?
Tak. Wszyscy mówią o artykule Paris Match.
Skąd ta plotka?
Wszyscy zadajemy sobie to samo pytanie.
A co na to Pierre?
Pierre Bergé robi to, co zawsze.
Nie odbiera telefonu, gdy dzwonią dziennikarze.
Nikomu nie udało się z nim porozmawiać.
Co on planuje? Chce ukryć trupa w szafie?
Jeśli Yves Saint Laurent nie żyje, musimy o tym wiedzieć.
Nie wierzę.
Jadę do Paryża.
Będę u Bergé'a razem z ekipą Vogue'a.
Będzie musiał z nami porozmawiać.
Informuj mnie na bieżąco.
- Oczywiście, kochany. - Dziękuję.
CZY YVES SAINT LAURENT NIE ŻYJE?
Proszę wejść, doktorze.
Dzień dobry, panie de Bascher.
Mój mały Jacques!
Tak się cieszę!
- Naprawdę! - Ja też.
Gdzie moja gorąca czekolada?
Przyniosę ci.
Gdzie mama?
Nie wiem. Pewnie w winnicy.
Rozumiem.
Chciałeś się z nami zobaczyć czy uciec z Paryża?
Chciałem się z wami zobaczyć.
- Lagerfeld cię zostawił? Jesteś spłukany? - Nie.
- Jesteś chory? - Nie.
Jeśli tak, nie zbliżaj się do taty.
- Stracił odporność. - Nie jestem.
Pragnę towarzystwa i odrobiny miłości.
Nie myślałeś o nas przez trzy lata. Powiedzieliśmy ci, że tata ma raka...
Prawie nie dzwonisz, a liczysz na miłość.
Nie zapomniałem o tobie, Anne.
Idź do taty. Wie, że tu jesteś.
Przestań!
Przyjechałem do was,
jemy razem lunch, rozmawiamy, opowiedz, co u ciebie!
Kim jest Beaumarchais?
Moi przyjaciele wpadają na ciebie na imprezach.
Przedstawiasz się jako Jacques de Bascher de Beaumarchais.
Zastanawiam się,
kim jest Beaumarchais.
Nie wystarczy ci nasze nazwisko?
Jest zbyt prostackie?
Wstydzisz się? Może jest zbyt staroświeckie?
Nie dość wyrafinowane dla twoich przyjaciół?
Nie wiesz, o czym mówisz.
Wiem. Ciągle o tobie słyszę. Nie tak zostaliśmy wychowani.
Nie krzycz! Wystarczy!
Myślałam, że jesteście w sobie zakochani.
Jesteśmy.
Doprawdy? Brzmi, jakby chodziło tylko o seks.
Możesz być kimś więcej, Jacques. Co robisz ze swoim życiem?
Rzuciłeś dla tego studia. Wyrzekłeś się rodziny.
Wmawiasz sobie, że tata cię odrzucił, bo jesteś gejem.
Tata cię odrzucił, bo zawsze idziesz na łatwiznę.
Włącz telewizor!
Gdybym nie żył, dowiedziałbym się jako pierwszy.
Rano zostałem wypisany i wróciłem do pracy.
Jestem chory.
Bardzo chory.
Choruję już od dawna, ale nikt tego nie zauważył.
Pan Saint Laurent cierpi na załamanie nerwowe.
Pragniemy oficjalnie powiedzieć, że to jedyna choroba, na jaką cierpi.
Zwariowali?
To ich zabije!
Przynajmniej przestaną się czepiać.
Plotki, które krążą od kilku dni,
to tylko daremne próby
zniesławienia domu mody Saint Laurent.
Pan Saint Laurent jest geniuszem, którego znamy.
Karl.
Ty za tym stoisz?
Nie słyszałaś?
Yves niszczy sam siebie.
Możemy zapewnić, że ma najlepszych lekarzy.
Nie martwcie się o mnie.
Potrafię o siebie zadbać.
Niedługo wyzdrowieję.
Wciąż mogę was zaskoczyć.
A jeśli chodzi o plotki,
dowiemy się, kto je rozsiewa.
- Halo? - Proszę z biurem pana Saint Laurenta.
- Z kim chce pan rozmawiać? - Z Anne-Marie Muñoz.
- Kto mówi? - Roland.
- Halo? - To ja.
Tak.
Przepraszam za to, co zrobię, ale nie mam wyboru.
Słucham?
Mam wszystkie listy, które Yves napisał do Jacques'a.
Co to ma wspólnego z nami?
Powiedz Pierre'owi, że jeśli jeszcze raz mnie zniesławi
albo znów ze mną zadrze, wyślę je do dziennikarzy.
Rozumiemy się?
Tak.
Cieszymy się, że jesteś.
Dziękuję, Chantal.
Dobry wieczór, tato.
Jak się mają winorośle?
Rozwijają się?
Jest nieźle.
Nie zapowiadają mrozu.
To dobrze.
Niedługo zaczniemy przycinać.
Tak sądzę.
Dzwonił Augier.
Pożyczy nam dwóch pracowników,
będziemy musieli poszukać kolejnych.
Nasz najmłodszy, Xavier, też może pomóc.
O ile do tego czasu skończy egzaminy.
Chyba już prawie skończył.
Tak.
Na szczęście nasz najmłodszy syn wie, co jest ważne.
Można na niego liczyć.
Rety!
Naprawdę?
Wiesz, co z tobą nie tak?
Jesteś bezużyteczny.
Rób coś, a będziesz mniej samotny. Ja nigdy nie jestem samotna.
Mam dość twoich pedalskich organizacji.
Nie będę nigdzie maszerował.
- Czemu nie? - Bo nie.
Homoseksualizm to nie tylko sprawa prywatna, ubrania i imprezy.
To życie własnym życiem i pozwalanie innym żyć swoim.
To głęboko polityczna sprawa.
To ważny cel. Ważne jest, by jakiś mieć.
Potrzebujesz celu, Jacques.
Rewolucjonistka i żigolak. Pięknie.
Dobrze, że tata ma jeszcze troje dzieci, które mogą przedłużyć ród.
To nic dobrego.
Czy to on?
- Idziesz z nami? - Tak.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Dołączę do was. - Tato, msza.
Chodź.
Chodź, kochanie.
Może powinienem był cię uprzedzić.
Nie byłoby tak zabawnie.
Przepraszam. Nie spodziewałem się tu ciebie.
Kiedy byłem młody,
nazywaliśmy taki strój modą „katolicką”,
ludzie ubierali się tak na mszę.
To ja bez makijażu.
Wszystko naprawiłem.
Teraz wszystko się zmieni.
Pojedziemy do Stanów, by stworzyć perfumy.
Stworzymy siebie na nowo. Będziemy się bawić.
Wrócimy silniejsi.
Zemścimy się.
Przepraszam.
Byłem surowy.
Zbyt surowy.
Martwiłem się. Byłem zły.
Powiedziałem coś, czego nie chciałem.
To prawda.
Nie złość się na mnie.
Ja nie jestem na ciebie zły.
W drogę.
Jedźmy.
Miłość Boga Ojca,
łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa
i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi.
- I z duchem Twoim. - I z duchem Twoim.
Abyśmy mogli złożyć Najświętszą Ofiarę,
uznajmy, że jesteśmy grzeszni.
Jacques.
- Tata chce zamienić się miejscami. - Co?
Stań obok niego.
Alleluja, Alleluja
Chwała Ci, Panie Jezu
Napisy: Jakub Jadowski