Serial luźno oparty na biografii Karla Lagerfelda.
Postacie, ich zawodowe i prywatne relacje,
słowa, czyny, miejsca, fakty
jak i dzieła artystyczne
mogą być zmyślone lub zmodyfikowane.
W przypadku takich zmian
wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci
jest podyktowane wizją artystyczną
i nie ma na celu przedstawienia prawdy.
WIOSNA 1978
Karl Lagerfeld, dzień dobry.
Jest pan teraz gwiazdą międzynarodowej mody.
Nie wiem, czy gwiazdą,
ale coraz częściej sypiam w samolotach niż we własnym łóżku.
RZYM
Ładna torebka.
Jedna z pańskich?
Oczywiście.
- Tutaj? - Tak.
Jestem tylko prostytutką.
Wywiad Karla, marzec 1978 roku
Jestem bardzo zajęty,
ciągle promuję moje produkty.
Długo trwa pańska trasa?
Miała trwać dziesięć dni, ale trwa już trzy tygodnie.
Wszystkie duże miasta chcą mieć sklep Chloé.
Wczoraj bajgiel w Nowym Jorku. Dziś ciastka w Rzymie.
To lek na jet lag.
To suknia dla panny Picasso?
- Tak, na wieczór. - Co za dramatyzm.
To nie jest zwykła suknia.
To manifest.
Zobaczmy.
Cudowna!
Wie pan, jaką suknię zaprojektował Saint Laurent?
Nie obchodzi mnie to.
Jasne.
- Spóźnimy się. - Proszę iść.
Ja jeszcze zostanę.
Siostry Fendi czekają.
Trudno. Mam jeszcze coś do zrobienia.
W porządku.
Spotkamy się na miejscu.
Najważniejsze, by ubrania się sprzedawały.
Projektuję sukienki, nie piszę poezji.
Nie martwię się o to, że zabraknie mi pomysłów,
ale o to, że będę musiał przestać!
Kiedy zajmowałem się haute couture,
projektowałem 50 sukienek rocznie.
To było dla mnie za mało.
Nudziłem się na śmierć.
Muszę pracować.
Projektowanie jest jak oddychanie.
Moją jedyną odpowiedzialnością jest moja praca.
I to mi się podoba.
Ty tutaj?
W przerwie między lotami i spotkaniami.
Mówiłeś, że to twoja ulubiona knajpka, więc zaryzykowałem.
Oczywiście.
Znasz Xaviera de Castellę, chłopaka Kenza?
- Oczywiście. - Cześć, Karl.
A to Gianni, nasz dzisiejszy przyjaciel.
Nie dogadamy się. Mówi tylko po włosku, ale jest śliczny.
Możemy porozmawiać?
Pewnie.
Jak tam życie z Xavierem?
Jest dla mnie jak brat.
Pytam tylko o podróż.
Dobrze.
A co u ciebie?
Nie przywykłem do twojego widoku.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY NA ŚLUB PALOMY I RAFAELA
Zaproszenie na ślub córki Picassa! Co za cud.
Nie dałem jej wyboru.
Wesele odbywa się u mnie, chcę, żebyś tam był.
Pierre i Yves też tam będą?
Z nami, przy głównym stole.
Nie wierzyli w mój sukces, niech odszczekają swoje słowa.
Chcę to zobaczyć.
Dziękuję.
Zacząłem dotrzymywać obietnic.
Nie proszę cię, byś przestał podróżować czy porzucił przyjaciół.
Między nami wszystko gra.
O ile zachowujemy odpowiednią odległość.
To nie jest krok w tył.
To zemsta za nas obu.
Ja nie mam się czym chwalić.
Co osiągnąłem,
jeśli nikogo ze mną nie ma?
Bez ciebie Pierre i Yves wygrają.
Kiedyś wrócę.
Paloma nie wychodzi za mąż co miesiąc.
Możesz na mnie liczyć.
Byłeś przy mnie, kiedy umarł mój ojciec.
Ale nie proś, bym wrócił do twojego cienia.
Kiedyś wrócę do tego gniazda żmij,
ale muszę mieć coś, z czego będę dumny.
Nawet jeśli będę obok ciebie, to z własnymi zasługami.
Czyli kiedy?
Jesteś numerem jeden w Stanach. Jesteś bogaty jak Krezus.
Nie potrzebujesz mnie.
Nie chcesz być w moim cieniu, ale przyjmujesz moje pieniądze?
Mam ci je oddać?
Xavier jest bogaty. Chętnie się podzieli.
Nie.
Muszę iść.
Oto i on!
Przepraszam.
Coś mnie zatrzymało.
Coś ważnego?
Najważniejsza jest praca.
Gdzie Rosemarie?
Dzwonili z Paryża, poszła odebrać telefon.
Jak nam idzie kampania reklamowa?
Którego fotografa chcemy?
Rosemarie mówiła, że zaprojektowałeś suknię wieczorową Palomy Picasso.
Konkurujesz z Saint Laurentem!
Nie konkuruję ani nie rywalizuję.
Ale to twoja suknia będzie najpiękniejsza.
Cały świat będzie patrzył.
Niezupełnie cały, niestety.
Ta mi się podoba.
Musimy wracać do Paryża.
Do Paryża?
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
Jak się czuje pani?
Jest w śpiączce farmakologicznej, więc jej ciało może odpocząć.
Kiedy jutro się obudzi, jeśli wszystko pójdzie dobrze,
dowiemy się, czy może wrócić.
Dom będzie gotowy.
Idźcie już, na pewno macie co robić.
Dziękuję.
- Moniko? - Tak, proszę pana?
Wiem, że w przypadku udaru liczy się każda sekunda.
Jeśli wyjdzie z tego bez szwanku, to dzięki tobie.
- Na to nie można być gotowym, prawda? - Nie.
Panna Picasso i jej narzeczony są w salonie.
Przyszli w sprawie przyjęcia.
Nie podoba mi się.
- Ze szczęściem ci do twarzy. - Myślałam, że o nas zapomniałeś.
Oczywiście.
Tak bardzo, że...
Rafaelu.
Raz, dwa, trzy.
To dzieło mojego asystenta.
Widzicie karteczki?
Ustalimy, kto gdzie usiądzie.
Masz listę?
Spójrz, to my.
Loulou i Alexandre, idealnie.
Niech się poznają.
Rodzina i matka tam...
A z kim dogaduje się Kenzo?
Tak.
Jacques przyjdzie?
Halo?
Przepraszam, nie rozumiem. Kto mówi?
Włoski? Angielski?
Angielski.
Ktoś proponował panu coś do picia? Kawę?
Tak. Wystarczy.
Carla Fendi. Czwarta siostra.
Jacques.
Dziękuję, że pan przyjechał. Podoba się panu w Rzymie?
Tak.
Cóż.
Niedługo rozpoczynamy kampanię reklamową
naszej kolekcji prêt-à-porter.
Zna pan naszą markę, prawda?
Mniej więcej.
Chcemy odświeżyć nasz wizerunek.
Szukamy czegoś nowoczesnego, nieoczekiwanego.
Szukamy fotografa,
który znajdzie nową perspektywę.
Młodego, ale takiego, który nie zapomni o tradycjach Fendi.
Rozumiem.
Pyta mnie pani, czy znam fotografa?
Nie...
Karl zadzwonił wczoraj i opowiedział mi o panu.
O mnie?
Uważa, że byłby pan idealną osobą, by zmienić wizerunek Fendi.
Rozumiem.
To jego słowa.
Nie wiem nic o fotografii.
Też tak zrozumiałam.
Więc...
Karl jest naszym stylistą od ponad 10 lat.
Fendi wiele mu zawdzięcza.
Nie mogę mu odmówić.
To ślub stulecia. Musi robić wrażenie.
Ale nie musi być ładna. To nie Saint Laurent.
Szersze ramiona i biodra.
A talia?
Ciaśniej, ma wyglądać jak u osy.
Ale nic zbyt burżuazyjnego, to ma być manifest.
Telefon do pana.
- Halo? - Poprosiłeś Carlę, żeby mnie zatrudniła?
Dlaczego tak reagujesz?
Za kogo ty się masz, Karl?
- Oferuję ci pracę. - Nie.
Pociągasz za sznurki, by załatwić mi pracę, do której nie mam kwalifikacji.
Zmuszasz szefową, by zatrudniła mnie wbrew własnej woli.
Nie jestem twoją marionetką.
Nie możesz mnie do niczego zmuszać.
Nie potrzebuję ani ciebie, ani pracy.
Jestem pisarzem!
Pisarzem.
Myślisz, że start linii Fendi nie jest dla mnie ważny?
Ryzykuję dla ciebie.
Oferuję ci tę pracę, bo myślę, że sobie poradzisz.
Nie jestem fotografem, Karl!
Chcą od ciebie tylko pomysłów.
A ty masz ich mnóstwo.
Musisz w końcu skończyć coś, co zacząłeś.
Będziesz z siebie dumny.
Przyjmij tę ofertę
i wróć do Paryża z tarczą.
Na ślub.
Proszę.
Potrzebuję cię.
Może być?
Tak.
Ładny wieczór, prawda?
Powiedziałeś „nie”. Postanowione.
No tak.
- Proszę bardzo. - Tak.
Co byś robił, gdybyś pracował?
Pracuję. Jestem architektem.
Projektujesz własne domy. To się nie liczy.
Nie będę robić domów dla innych.
A co? Co ty byś zrobił bez Karla?
Nie wiem.
Przepraszam, pan de Bascher nalegał.
Telefon do pana.
Halo?
Pokazałbym ładną Amerykankę.
Jej rodzice myślą, że jest w spa w Baden-Baden, ale naprawdę jest w Rzymie.
Więc chodzi w ubraniach Fendi.
Co takiego?
Kampania Fendi.
Nie będę robić zdjęć, ale mogę nakręcić film.
Coś naprawdę pięknego.
Każda klatka będzie jak obraz,
pokażę moje ulubione części Rzymu.
Nie chcesz być fotografem, ale reżyserem. Naprawdę?
Scenarzystą i reżyserem.
Jacques, bądź rozsądny.
Prosisz o cały zespół.
To dużo pracy.
- I mnóstwo pieniędzy. - To moja propozycja.
To nie zabawa.
To zobowiązanie dla Fendi.
Tak czy nie.
Piętnastominutowy film.
Pięć minut.
Piętnaście.
A jeśli mi się uda, przyjdę na ślub.
W porządku.
Codziennie czesz jej włosy.
Lubi być zadbana, nawet gdy nikt nie widzi.
Oczywiście.
Zawsze możesz wrócić.
Jeśli wolisz być w Paryżu lub szpitalu, zabierzemy cię z powrotem.
Daj znać w razie wątpliwości.
Będę przyjeżdżał jak najczęściej.
Pracuj.
Pokaż im.
Tylko przy tobie mogę być sobą.
Po co w ogóle być sobą?
Smutno mi...
Nie myśl o tym.
Jedźmy. Wracamy do Paryża.
Muszę przygotować się na ślub.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Cholera, już tu jesteś.
- Wciąż tu jesteś? - Jesteśmy bardzo spóźnieni.
Nie ma zrobionego makijażu ani fryzury, nie jest ubrana. Jestem zła.
- Kto tam? - Suknia wieczorowa.
Za godzinę musimy być w ratuszu.
Poproszę o żelazko.
Zastanawiałem się, czy na ciebie wpadnę.
Przeze mnie wszyscy się spóźnili.
Spódnica nie była gotowa.
Po tym, jak podbiłem świat, dobrą lekcją pokory jest
skończyć tam, gdzie zacząłem, w przedsionku,
czekając, aż dama założy suknię.
Masz na sobie swoje siedmiomilowe buty.
Planujesz uciec na widok Pierre'a?
Nie. Dlaczego?
Nie jest zbyt szybki.
Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Też.
Postarzałeś się.
A ty przytyłeś.
Tęskniłeś za mną?
Zostawił mnie. Pierre.
Słyszałem.
Dla amerykańskiego ogrodnika.
Wiesz, jak się nazywa?
Madison Cox.
To dobrze podsumowuje życie Pierre'a.
Mieszkam ze służącymi.
Bywają dni, kiedy nie wstaję.
To najlepsze dni.
Chciałbym znów mieć 20 lat
i tworzyć rzeczy w imię piękna.
Znowu to samo.
Brzmisz jak stary dziad.
„Jestem starym buduarem zwiędłych róż,
gdzie leży sterta niemodnej odzieży”.
Na pewno nie znasz całego wiersza.
Tylko te dwa wersy.
Nie czytuję Baudelaire'a.
Moja matka umiera.
A Jacques? Jak sobie radzi?
Jacques.
Jestem zachwycona!
Dobrze leży.
Idealnie.
Wyglądasz cudownie, kochana.
- Pora na fryzurę? - Chodź.
To suknia dzienna?
Spróbuj tą dłonią trzymać ołówek.
Zapraszam.
- Witaj, Karl. - Witam.
- Pięknie tu. - Dziękuję.
Niesamowity widok.
Ty jesteś tu królem.
Piękny zapach.
Piękny widok, w stylu Karla!
Jeszcze nic nie widziałeś.
Czekam.
Dziękuję. Miło cię widzieć.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Panna Picasso jest gotowa.
Jest pan proszony przy wejściu.
Musisz ją zobaczyć, zasłużyłaś na to.
- Zaraz wracam. - Jasne.
- Pan Lagerfeld. - Dobry wieczór.
Ubierzesz mnie?
Spieszyłem się. Pięć minut temu skończyłem montaż.
Potem prosto na lotnisko. Nie było czasu na prysznic.
Nie, coś bardziej klasycznego.
- Są Pierre i Yves? - Pierre tak, Yves jeszcze nie.
Biała.
Jak sukienka Palomy?
Żadnych przywilejów. Zobaczysz ją w tym samym czasie co ja.
Karl!
Ciężko pracowałem.
Nie poznałbyś mnie.
Nie spałem od dwóch miesięcy.
Zastanawiałem się, co robić.
Każdego ranka mówiłem sobie: „Dość. Muszę zadzwonić do Karla.
Powiem mu, że nie mogę. Że popełniłem błąd”.
I dlatego ciągnąłem to dalej.
- Nie chciałem dzwonić. - Myślałem, że o mnie zapomniałeś.
Mam talent.
Tak mi powiedzieli.
To prawda.
Pewnego razu miałem pomysł na ujęcie.
Kiedy je zobaczyłem, byłem pewien.
Wiedziałem, co robić.
Nalegałem, a oni mi pozwolili.
Było cudownie.
- Uwierzyli we mnie. - I co?
Mówiłem ci.
Tego właśnie chcę. Kręcić filmy.
Pomogę ci.
Niedługo nie będę potrzebował pomocy.
- Nie. - Nie?
Dziękuję.
Dzięki, że mnie uwolniłeś.
Wróciłem z Rzymu.
- Z Rzymu? - Przed chwilą.
- Przed chwilą? - Tak.
- Co tam robiłeś? - Kręciłem film.
Musisz go zobaczyć.
Byłoby miło.
Byłem scenarzystą i reżyserem.
Naprawdę, ja...
Im lepszą tworzysz iluzję, tym bardziej widzę, kim jesteś.
Jesteś samotny.
Tam jest Anna. Anno!
Jacques!
Przyjacielu.
Jak się masz?
Wyglądasz pięknie.
Gratuluję. Niesamowite!
Dziękuję.
- Dobranoc. - To był miły wieczór.
Nie przebierasz się? Wszyscy zdążyli już wyjść.
Mam już dość.
Chodź ze mną.
Zostań.
Wszystko ci opowiem.
FENDI przedstawia
Film JACQUES'A DE BASCHER
Z Carlą Fendi proszę. Mówi Karl Lagerfeld.
Już łączę.
Obejrzałeś?
Dobry, prawda?
Tak.
Nie wierzyłam w niego. Teraz mogę ci to powiedzieć.
Piękno, zmysłowość, lekkość.
On rozumie ducha Fendi.
Miałeś rację. To był świetny pomysł.
Pokażemy go dziennikarzom
przed premierą naszej kolekcji.
Czy to za wcześnie?
Przepraszam, popełniłem błąd.
Nie wykorzystamy tego filmu.
Dlaczego nie?
Nie jest profesjonalny. Wygląda jak film studencki.
To mi się w nim podoba! To zaskakujące i spontaniczne.
Nie pokażemy tego filmu.
Zwrócę koszty.
Ale... On ma talent, prawda?
Tak...
Ma talent.
ELISABETH LAGERFELD ZMARŁA W PENHOËT CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ,
14 WRZEŚNIA 1978 ROKU. WIĘCEJ NIE WIDZIAŁA SWOJEGO SYNA.
Napisy: Jakub Jadowski