Serial luźno oparty na biografii Karla Lagerfelda.
Postacie, ich zawodowe i prywatne relacje,
słowa, czyny, miejsca, fakty
jak i dzieła artystyczne
mogą być zmyślone lub zmodyfikowane.
W przypadku takich zmian
wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci
jest podyktowane wizją artystyczną
i nie ma na celu przedstawienia prawdy.
WIOSNA 1981
To było cudowne. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Niesamowite! Prawdziwe szaleństwo!
- Co to było? - Teraz rozumiesz.
Tak, teraz rozumiem.
Thierry'emu Muglerowi i jego ekipie nie zależy na projektowaniu
ładnych rzeczy do noszenia.
To dzieci kryzysu ekonomicznego,
buntownicy, nihiliści i brutale.
Przy nich wyglądamy jak madame Pompadour na herbatce.
Ile taki pokaz mógł kosztować? Trzysta tysięcy?
Co najmniej.
Absurd. Co możemy zrobić?
Halo?
Pozwól mi stworzyć linię haute couture.
Czemu tak się wzbraniasz?
Nie jesteśmy młodym pokoleniem.
Ale możemy uniknąć rywalizacji z nimi, przenosząc się do haute couture.
Nie produkuję sukienek dla milionerek.
- Ubieram kobiety podobne sobie. - Nie bądź socjalistką.
Ubierasz bogatych ludzi.
Za dwa lata będziemy przestarzali.
Nie odbierzesz telefonu? To może być coś ważnego.
Mówię to jako dyrektor artystyczny.
Albo się zmienimy, albo osiądziemy na mieliźnie.
Nie chcę haute couture. Niczego nie zmienię.
Przepraszam, ale pan nalega.
Kolejny problem w pana starym mieszkaniu.
Tak jest co noc! Zdaje pan sobie sprawę?
- Dzikie imprezy co noc! - Spokojnie, zapłacę za szkody.
Pieniądze to nie wszystko. To porządny budynek!
Dość tych orgii!
Następnym razem wezwę policję!
Jacques?
- Nie kaszl na mnie! - Wybacz.
Gdzie on jest?
Cześć, Karl.
Jak się dziś masz?
Gdzie on jest?
Może w Palace.
Albo w Main Jaune, Bains Douches lub Java.
O 11?
A wy tu pasożytujecie?
Na zewnątrz są połamane meble. Ale wszystko gra!
Wynoście się stąd.
Wynocha! Już!
Wynocha z mojego mieszkania!
Przyjaźnicie się z nim.
Nie możecie choć trochę się nim zaopiekować?
A ty, Karl?
Opiekujesz się nim?
Wariat!
- Cześć, Karl. - Dzień dobry.
- Cześć, Karl! - Dzień dobry.
- Cześć, Karl. - Cześć, Karl.
Jeannick, jesteś królową pikotki.
- Dziękuję. - Naprawdę.
Kolejny czek...
- Pani Aghion. - Valérie.
- Ona nie chce haute couture. - Wiem, mówiła mi.
Dziękuję.
Jesteś szefem w Chloé.
Nie jestem gotowy na emeryturę.
Ile kosztowałaby nas haute couture?
- Zarobimy. - Naprawdę?
- Pierre Bergé ci na to pozwoli? - Nie wiem.
- Nathalie. - Spróbujmy.
Dzień dobry!
Niemożliwe!
Dasz radę mnie złapać?
Pobawmy się w królika i kota.
- Nie! - Zatrzymaj się!
Tak! Musicie mnie złapać.
Będę skakał!
Boże, to...
Tam jest!
Panie de Bascher, proszę zejść.
Już schodzę.
- Przepraszam. - Zejdź, Jacques.
To kara?
Choć raz zjedz coś zdrowego.
Zawsze mówisz, że wszystko gra, że po prostu imprezujesz.
Pamiętasz, kiedy ostatnio nie byłeś pijany albo naćpany?
Ja nie.
Zniedołężniałeś na starość?
Nie jesteś dzieckiem, a ja nie jestem twoim ojcem.
Chcę ci tylko pomóc.
Tak nie może być.
Trudno pomyśleć, że może być inaczej, co?
Mógłbym wcześnie wstawać i nie pić, ale co bym wtedy robił?
Żeby zabić czas.
Miałbym pisać kolejną powieść?
Czekać, aż będę mógł z tobą porozmawiać?
- Byłoby miło. - Już ci mówiłem.
Jeden kiepski film jeszcze o niczym nie świadczy.
Wiem. Jestem zdolny.
Potrafię wiele. Dlatego to takie smutne.
Nie wiem, co z tym wszystkim zrobić.
Ale to nic.
Próbuję zaakceptować fakt, że nic więcej nie osiągnę.
A im bardziej go akceptuję, tym mniej to boli.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Co możesz dla mnie zrobić?
Właśnie, co możesz dla mnie zrobić?
Zabierz mnie daleko stąd.
Pod palmy kokosowe.
Zaczniemy od zera.
Męski krawiec w Rio de Janeiro.
Mogę być twoją inspiracją.
Albo lepiej, nauczysz mnie fachu.
Mów poważnie.
Mówię poważnie.
To by mnie uratowało.
Idę. Diane i Xavier na mnie czekają.
- Oni ciągną cię w dół. - Nie.
Dotrzymują mi towarzystwa.
Dzięki za zupę.
Monako!
Nie ma tam palm kokosowych,
ale jest słońce i morze.
Boisz się, że lewica wygra? Chcesz uciec od podatków?
Chcę, żebyś stanął na nogi. To ma sens.
- Nie masz czasu nawet dla siebie. - Zabiorę cię do Monako.
Zaopiekuję się tobą.
Powiedz tylko słowo.
Pani Grès.
Jakbym widziała ducha.
Dziękuję. Poproszę herbatę.
Oczywiście.
- Młody człowiek z domu Patou. - Od tamtej pory sporo przeszedłem.
A ja wciąż tu jestem.
Wciąż chodzi pani do Raphaela.
Moje pracownie są blisko.
Dobrze. Zamieniam się w słuch.
Dziękuję ci za spotkanie. Wiem, że jest pani bardzo zajęta.
Jako prezes federacji mody, chciałbym prosić panią,
żeby poparła pani wniosek Chloé o zostanie domem haute couture.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Cały czas powtarza pan, jak haute couture pana nudzi.
„Tylko idioci nie zmieniają zdania”.
Branża się nie zmieniła. Jest jeszcze gorzej.
A pan nadal jest Niemcem.
Przyniosłem przykłady naszych prac.
Wykorzystujemy tkaniny i techniki haute couture.
Mając ten status, robilibyśmy to,
co już i tak robimy.
Jakby do haute couture wystarczyły odpowiednie szwy.
To religia, nie technika. Liczy się dążenie do perfekcji.
Kocha pan modę.
Kiedyś było 200 domów mody. Teraz jest tylko 20.
Oferuję świeżą krew.
Dwie pracownie.
Ciężka i lekka. Dwadzieścia krawcowych na pełen etat.
- Salony na... - Trzydzieści prywatnych pokazów rocznie.
Dwa publiczne.
Co najmniej 25 modelek na kolekcję.
Utrzymam to tempo przez cztery lata, by zdobyć status.
Jeśli się panu nie uda, to koniec.
Jestem gotów.
Czy Pierre Bergé wejdzie mi w drogę, jeśli panu pomogę?
Zajmę się nim. Nie będzie robił pani problemów.
No dobrze.
Rzucę okiem na sukienki.
- Zrobi to. - Nie.
Nie wiesz.
Chyba zrozumiał, że tego ci trzeba.
Jasne.
Ciągle stawia mnie na pierwszym miejscu.
Jeśli chodzi o Monako...
Bogacze i udawani arystokraci.
Muszę się odważyć i go zostawić.
Jestem tchórzem.
Czasem myślę, że robisz sobie krzywdę,
żeby zobaczyć, czy cię uratuje.
Daj mu szansę, a jeśli się nie uda, przestań liczyć na cokolwiek.
- Wtedy go zostaw. - I co zrobię?
Nie wiem. Poradzisz sobie. Jesteś dużym chłopcem.
Muszę iść.
Lubisz swoje życie?
Jestem wolna.
Tak.
I samotna.
Wiesz, jak cię widzę?
Pamiętam jak wróciłeś z Sajgonu z rodzicami,
a ja przyjechałam cię odebrać.
Nie znałeś mnie, nigdy mnie nie widziałeś.
Stałam przy trapie.
Zobaczyłam małego chłopca z otwartymi ramionami,
który wołał: „Siostrzyczko!”.
Dla mnie taki pozostaniesz.
Chciałabym znów zobaczyć tę radość.
Możesz tu podpisać?
To dla ciebie?
Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
- Tu? - Tak.
- Jestem spóźniony. - Dziękuję.
Ciao.
Cześć, Thierry.
To nie ma sensu.
Mają moje nazwisko na metce,
a i tak chcą autografu.
W następnej kolekcji
zacznij drukować swoje nazwisko na ubraniach.
To będzie przebój.
To dobry pomysł. Jeśli zabraknie mi inspiracji, zrobię to.
Jean-Paul, zaczekaj. Zróbmy mocne wejście.
Po czyjej jesteś stronie?
W życiu?
Jestem tam, gdzie wieje wiatr.
- Pomożesz nam przeciwko reakcjonistom? - Zobaczymy.
Proszę się pospieszyć.
Panie i panowie, proszę.
Dzień dobry.
Zaczynajmy.
Wszyscy mamy dużo pracy,
więc nie marnujmy czasu.
Po pierwsze, chcę, żebyśmy ustalili
limit budżetu na pokazy mody.
Chciałbym przypomnieć, że zajmujemy się modą, nie pirotechniką
czy modelkami sfruwającymi z nieba.
Dlaczego?
W pokazach mody chodzi o ubrania, które można nosić,
nie o absurdalne inscenizacje.
Chętnie porozmawiamy,
ale panu nikt nie mówił, jak organizować pokazy.
Dlaczego chcecie nam cokolwiek narzucać?
Bo nie jesteście sami,
a wy, jako nowicjusze, tego nie rozumiecie.
Rozumiemy wasz argument.
Jeśli was osłabimy, osłabimy całą francuską modę.
Coraz mniej ludzi będzie przychodzić na wasze pokazy.
Tymczasem...
Na moim ostatnim pokazie
było 3000 gości, w tym 400 dziennikarzy.
W porządku, mogę stracić kilka osób.
Wasz dom mody ma dwa lata.
Budzi emocje. Myślisz, że jesteś nieśmiertelny?
Jeśli wasze pokazy są przestarzałe, zmieńcie je.
Czy jeśli chcemy miejsca przy stole, musimy przestrzegać dawnych zasad?
Nawet jeśli jesteśmy przestarzali, nie możemy ciągnąć innych za sobą.
Dzięki.
Pytanie brzmi: „Kto powinien decydować?”.
Może nie stara gwardia,
a ci, którzy odmieniają francuską modę,
powinni decydować o jej przyszłości.
Nie będę jednym z tych, którzy mówią,
że to stara gwardia powinna decydować o nowej.
Tak jest!
To nie wojna pomiędzy starym a nowym.
To walka między mądrymi a głupimi.
To kwestia pieniędzy.
Lagerfeld, myślałem, że masz głowę na karku.
Możemy o tym porozmawiać, Pierre.
Jestem do dyspozycji.
- Cześć, Geoffrey. - Dobry wieczór.
Pan de Bascher czeka na pana.
- Długo? - Całe popołudnie.
Muszę iść. Geoffrey, marynarka.
Proszę.
MONAKO KOLEJNE ELDORADO BOGATYCH?
Zrobimy sobie takie zdjęcie.
- Kiedy? - Niedługo.
Co cię powstrzymuje?
Przestań we mnie wątpić.
Gość zaczyna się niecierpliwić.
Wybacz, rozmawiałem z amerykańskim Vougiem.
Nie mogłem przerwać.
- Kawy? - Nie.
Kupujesz tkaniny od tego samego dostawcy, co my.
Nie wydasz pieniędzy na pokazy przypominające tamte.
Co kombinujesz?
Usiądź.
Jak się miewa Yves?
Dlaczego pytasz?
Przekonałeś nowojorskie Met,
by zrobili retrospektywę na jego temat.
Będziemy rozmawiać o Yves'ie czy Thierrym Muglerze i jego ekipie?
Nie czuje się dobrze.
Wszyscy o tym wiedzą.
Już nic nie wymyśla, cytuje dawne prace.
Umieścisz go w muzeum, żeby go uświęcić,
zanim odkryjemy smutną prawdę.
Zrobisz z niego boga,
bo jego prestiż pozwala ci błyszczeć długo po tym,
jak sam przestałeś błyszczeć.
Ciekawa teoria.
Mam dla ciebie propozycję.
Chcę dla Chloé statusu domu mody haute couture.
- I żebyś nie wchodził mi w drogę. - Nie.
Miałbym się na to zgodzić?
Potrzebujesz mnie.
Młodzi cię nie słuchają, bo cię nie lubią.
Niczego im nie narzucisz.
A kiedy Yves traci talent,
ty tracisz swoją władzę.
Dlatego krzyczysz na spotkaniach.
Mogę z nimi porozmawiać.
Przekonam ich,
że będą silniejsi z nami niż przeciwko nam.
Tak jak przekonuję cię teraz.
Nie.
Jeśli opuszczą stowarzyszenie,
stracisz nad nimi kontrolę na dobre.
Chcesz statusu haute couture?
Niech wrócą do negocjacji
i zaakceptują zasady głosowania.
Oczywiście zagłosujesz przeciwko nim.
Zostawisz mnie wtedy w spokoju?
- Halo? - To ja.
- Słucham. - Musimy porozmawiać.
- Więc przyjdź. - Spotkajmy się u mnie.
Jeśli chcesz ze mną porozmawiać, przyjdź do mnie.
Policja, otwierać.
Policja!
Niespodzianka!
Z okazji wyjazdu do Monako, hip, hip?
Hurra!
Ostrożnie!
Hej, przystojniaku!
Poproszę drinka!
Pij.
Kocham was!
Od kiedy urządzacie mi imprezy?
A ja? W policzek.
- Pięknie wyglądasz! - Oczywiście, że tak!
- Żebyś nas dobrze pamiętał! - Nie! Żebyś chciał zostać.
- No cóż. - Masz.
- No dobra. - Tutaj.
Ona za tobą szaleje.
Diane na ciebie leci.
Mówiłem wam, że w wieku 12 lat zobaczyłem Diane w Who's Who?
Diane, księżniczka Beauvau, markiza Craon.
Spójrz tylko na tę buźkę.
Powiedziałem młodszemu bratu: „Kiedyś się z nią ożenię”.
- I co? - Masz szczęście, że mi się nie udało.
Moje marzenia się spełniają, więc uważaj.
Więc teraz mamy coś do zrobienia.
Czy to nie słynny Karl Lagerfeld?
Co pan robi na zewnątrz?
- Nic takiego. - Nic?
Już nam pan nie ucieknie.
Jacques się ucieszy. Urządziliśmy mu przyjęcie pożegnalne.
Jacques? Karl przyszedł.
Karlito!
- Przyjęcie pożegnalne? - Zrobili mi niespodziankę.
To była niespodzianka!
Możemy porozmawiać?
Pewnie! Mów.
Znalazłem mieszkanie.
- Mieszkanie? - W Monako.
Całe piętro z dwoma wejściami.
Trzysta metrów kwadratowych z widokiem na morze.
Mieszkali tam Francis Bacon i Helmut Newton.
Prestiżowo!
Wymaga drobnego remontu, ale to nic.
- Są tam pokoje gościnne? - Kilka.
- Co można tam robić? - Tracić forsę Karla w kasynie.
Chodź.
- To ładne mieszkanie. - Tak?
Spodoba ci się.
Możesz jechać już jutro, zacząć remont.
Przyjadę, jak tylko będę mógł.
Ty...
Przyjedziesz do mnie?
Kiedy tylko będę mógł.
Naprawdę, Jacques.
Ta odległość dobrze ci zrobi.
Ale nie bądź zawiedziony.
Muszę pracować.
- Nie mogę wszystkich porzucić. - Oczywiście.
Napijesz się? Wciągniesz kreskę?
A może chcesz speedballa?
Raczej wolisz wrócić do domu.
Zatem wracaj.
- Chcę ci coś zaproponować. - Co?
No dalej. Sprzedaj mi marzenie.
Dawaj, Karl.
- Sprzedaj mi je. - Chcę cię adoptować.
Mówię poważnie.
Bylibyśmy oficjalnie związani.
Żebyś przestał we mnie wątpić.
To...
Idź sobie!
Cudownie. Jest pan tu i...
Pierdol się!
Dzień dobry.
To nie dla mnie.
Haute couture to naprawdę duża szansa.
Tego właśnie potrzebuje Chloé.
To nie moja sprawa. Nie jestem większościowym udziałowcem.
Lenoir decyduje i się z tobą zgadza, więc...
Jeśli nie jesteś zadowolona, to dlatego, że tego nie rozumiesz.
To nowy ty?
Ktoś, kto chce uratować twój dom mody? Tak.
Gdy pierwszy raz tu przyszedłeś, byłeś w rozsypce.
Spędziłeś dziesięć lat w haute couture.
Mówili, że nie jesteś dość dobry.
Twoim projektom dużo brakowało.
Ciągle dodawałeś nowe detale,
bo nie miałeś dobrego pomysłu.
Wzięłam cię pod swoje skrzydła.
Gdzie inni widzieli niemieckie bezguście,
ja widziałam młodego człowieka pełnego pomysłów.
Zaufałam ci.
Wzięłam twój projekt, potem dwa i trzy.
A w końcu...
Dałam ci swój dom mody.
I oto jestem.
Walczę o ciebie.
Wiele dla ciebie poświęcam.
Wcale nie.
Wykorzystujesz mnie,
żeby wrócić do haute couture i udowodnić swoim koleżkom,
że nie powinni byli ci dokuczać.
To wszystko...
Osiemnaście lat wspólnej pracy... Tylko po to.
Oddałem Chloé wszystko.
Gdybyś uczyniła mnie partnerem, na co sobie zasłużyłem,
nie musiałbym robić niczego za twoimi plecami.
Karl.
Najważniejsza jest przyjaźń.
Zaufanie.
Miłość.
W porządku.
Stworzysz linię haute couture.
Ale zrobisz to bez mojej pomocy. Zobaczymy, jak to się skończy.
Jest spalona, Diane.
Nikt nie uczył mnie, jak używać rondelka.
Spalona jajecznica. Nie do wiary.
Tak.
Która godzina?
Nie wiem.
Dzięki.
Xavier sobie poszedł.
Jak skończyła się noc?
- Wymiotowałeś. - Tak?
Brawo, Jacques.
Cały wieczór opowiadałeś, jaką jesteś porażką.
Nie rozmawiajmy o tym.
Czemu mówisz takie rzeczy?
Bo gadam bzdury, Diane. Nic więcej.
Zostaw go, jeśli ci źle.
Nie mogę.
Dlaczego nie?
Bo jestem porażką.
Ale mnie wkurzasz!
- Przystojny, ale irytujący! - Porażka.
Niby dlaczego?
- Bo nie masz pracy? - Mam gdzieś pracę.
Chciałbym
jakoś wykorzystać
moje talenty.
Wykorzystać talenty, zrobić coś z życiem!
Słyszysz sam siebie? Brzmisz jak burżuj.
Jesteś Jacques de Bascher de Beaumarchais, na litość boską.
Tego nie da się zmyślić.
Sukces jest dla ludzi bez pochodzenia.
Dla takich ludzi
jak Karl Lagerfeld czy Yves Saint Laurent,
niewolników bez znaczenia.
Niech kupują sobie ubrania, zamki, XVIII-wieczne meble,
żeby udawać, że mają przeszłość.
Jesteś, kim jesteś.
I jesteś wspaniały.
Nie musisz być nikim.
Co robisz?
Nic.
- Widzę cię. - Widzisz?
Dziękuję, że przyszliście.
Zwycięstwem jest samo to, że wszyscy tu jesteśmy.
Mam nadzieję, że znajdziemy kompromis,
który pozwoli nam na wolność w prowadzeniu interesów
solidarnie i w zgodzie.
Proponuję otwartą dyskusję,
by każdy mógł bez przeszkód powiedzieć,
co go dręczy.
A potem zagłosujemy.
Wróciliśmy tu, bo wydaje mi się,
że jesteśmy częścią świata mody.
Na ostatnim spotkaniu
odniosłem wrażenie, że jest ich kilka.
Może podzielimy się na kilka stołów?
Bo jeśli z jednej strony są prawdziwi projektanci,
a z drugiej my,
projektanci śmieciowych ubrań,
którym zależy tylko na zrobieniu show,
to powiedzmy to wprost.
Nie dogadamy się.
Thierry, nikt nie nazwał twoich ubrań „śmieciowymi”.
Jesteśmy młodzi, ale umiemy czytać między wierszami.
Dla odmiany porozmawiajmy szczerze.
Musiałeś słuchać nieuważnie.
Nie, słuchałem uważnie.
Kieruję tym stowarzyszeniem
z życzliwością i otwartym umysłem, ale regulamin to regulamin.
- Z „życzliwością”? - Nie zmienię go.
Nie zaczynaj. To nie kwestia regulaminu.
Stowarzyszenie istnieje dłużej niż ty. Jesteś jego częścią.
- Należy przestrzegać zasad. - Trzymasz się własnych przywilejów.
Nie chodzi o przywileje.
Chodzi wyłącznie o przywileje.
Mam prawo o tym wspomnieć.
Karl?
Musisz zagłosować.
Tak jest!
Dobrze.
Cudownie.
Gratulacje.
Wbiłeś mi nóż w plecy.
I tak nie dotrzymałbyś obietnicy.
Wolałbyś umrzeć, niż pozwolić mi na haute couture.
MONAKO
Kelner.
Luksusowe hotele mnie zadziwiają.
Cały ten nacisk na styl,
a kelnerzy nawet nie potrafią wykonywać swojej pracy.
Wybacz, jestem głodny i chce mi się pić.
W końcu. Wkurzyli mnie.
- Proszę. - Dziękuję.
Już tego żałuję.
- Chcesz parę frytek? - Nie.
Cóż.
Zaczynamy.
Wygląda pan trochę jak Ludwik II. Wiedział pan o tym?
Karl Lagerfeld,
najemnik świata mody.
Jacques de Bascher.
Po prostu.
Często pan tu bywa?
Jestem tu pierwszy raz.
Jestem na wakacjach z...
Te wszystkie nazwy...
„Definicje nas ograniczają”.
Cytuje pan Oscara Wilde'a?
Czytuje pan Wilde'a?
Kiedy ostatnio czytał pan dla przyjemności?
Kiedy Marilyn Monroe jeszcze żyła.
- Polecę panu kilka książek. - Nie, dzięki.
Nie?
Nie tym razem.
W mojej ojczyźnie stawia się na „Spontan”.
Nie spieszmy się.
Dobrze.
- Proszę! - Nie!
- Kiedy spotkamy się z architektem? - O 15.
- Ktoś dzwonił? - Tak.
Zapisałem numer.
Przepraszam.
- Dom mody Chloé. - Rosemarie, dzwoniłaś?
Przepraszam, nie powinnam przeszkadzać.
Krążą plotki o pańskiej kłótni z panią Aghion.
- I co? - Nie trwało to długo.
Przyszła do pana oferta, prześlę panu faks.
Jeśli pan ją przyjmie, idę z panem.
Krawcowe też za panem pójdą.
W porządku.
Prześlij mi to.
Chanel szuka nowego dyrektora artystycznego.
Właściciele chcą pana poznać.
Do zobaczenia 8 czerwca o 17.00 w Reform Club w Londynie.
Napisy: Jakub Jadowski