Śni.
O treningu.
Omówimy plan jeszcze raz?
Tak.
- Obudzić go? - Nie.
Chyba nie wrócę, zanim się zacznie.
Nie zobaczymy się do wieczora.
Wieczorem na pewno się zobaczymy.
Na plaży. Popatrzymy na Morze Śródziemne.
Albo będziemy wąchać kwiatki od spodu.
Fuj! Przestańcie. To obrzydliwe! Nie jesteście sami!
Mam już wszystko. Chodź, ruszamy.
KANCIARZE
Czy to wszystko?
Już zostało sprawdzone.
Tak.
Pożegnaj się z rodziną.
Chodź.
Chodźcie do mnie.
Będzie dobrze.
- Do wieczora. - Uważaj na siebie.
Serge.
Dobra, wystarczy.
Do widzenia i powodzenia.
Jeśli mi się uda, dotrzyma pani słowa?
Przeżyjemy?
Wówczas będzie pan legendą.
A legendy są nieśmiertelne.
Idziemy.
- Zabierz ich do pokoju. - Tak.
- Nie, madame. Błagam. - Hej!
Proszę, nie!
Puść ją!
- Stop! - Nie dotykaj mojego syna!
- Puść ją! - Nie dotykaj go!
- Puść ją!
Nie dotykaj go!
Dość tego!
Czego chcecie?
Błagam.
Proszę nas dziś nie zamykać.
Nie dzisiaj.
Proszę pozwolić nam wyjść.
Pogram z nim w nogę.
Być może to jego ostatni dzień.
Twoja rodzina
bardzo cię potrzebuje.
Tylko ty jesteś realistką.
Niestety ja
nie mogę sobie pozwolić na realizm.
Muszę być optymistką.
A twój mąż ma spore szanse.
Spędzą dzień w ogrodzie. Pilnuj ich.
Dziękuję.
Słuchaj.
- Musisz coś dla mnie zrobić. - Dobra. O co chodzi?
- Słuchaj uważnie. Czeka cię sporo roboty. - Dobra. Wal prosto z mostu.
Musimy wydostać moją rodzinę z willi.
Ale sami nie damy rady.
Potrzebna nam pomoc.
- Chyba kogoś mam. - Dobrze. Słuchaj uważnie.
Powiem ci, jak to zrobimy.
Spotkamy się w porcie za komisariatem.
Tam jest magazyn dowodów.
Jestem przy ogrodzeniu, ale nic z tego nie będzie.
- Myśl pozytywnie. To nie Austria. - Okej. Powodzenia.
Muszę kończyć.
Lepiej, żebyś tu został i stał na straży.
Idę z tobą.
Chodźmy.
No to wejdźmy do tego gówna.
Wygląda świetnie. Idealnie.
- To nigdy nie wypali. - Wypali.
Jest idealnie. Nic nie widać.
Jest super.
Brawo! Wielka gwiazda piłki nożnej!
Nie przeszkadzaj sobie. Chcę tylko popatrzeć.
- Davide, ty na bramce. - Cholera.
Jesteś weterynarką.
Tak.
To ciężka praca, prawda?
Pani jest cięższa.
Jest taka sama.
Prawie.
Kiedy zajdzie potrzeba, obie zabijamy.
Przykro mi za tę scenę z Ramim.
To było konieczne.
- Napisz, że piłka gotowa. - Dobra.
Nie!
Nie jest pani przykro!
Tego pani chciała!
Podobało się to pani!
Pani to lubi!
Lubi pani strach!
Tylko o to pani chodzi.
Lubię go,
ponieważ działa.
Serge powiedział mi, że mąż dobrze się spisuje.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Dziesięć minut i zamknijcie ich.
Wielka gwiazda piłki nożnej.
No dalej.
- Emocje rosną. - Zaraz strzeli. Szykuj się.
Strzelaj.
Cholera.
- Pójdę po nią. - Ja pójdę.
Kurwa.
Przerzuć piłkę.
- Oszalałeś? - Jebać to, przerzucimy piłkę.
Ja to…
Ja to zrobię.
Oby tamta została na górze.
Kurwa.
Jeszcze dziesięć minut. Ale grasz sam.
- Co on robi na moim dachu? - Nie wiem.
„Nie wiem”. Nikt tu nigdy nic nie wie.
Mam 12 ludzi.
Wieczorem?
Wieczorem, tak.
A co z zapłatą?
Złotem, dinarami,
forsą.
Transfer wysłany?
Najpierw chcę
zobaczyć tych 12 gości.
A jeśli dziś zginiesz? I wtedy okaże się, że wszystko poszło na marne?
Tańczyłem z nimi.
Kilka dni temu.
Kiedy umrę,
znów będziemy razem tańczyć.
- Wszystko gotowe? - Tak, gotowe.
Gdy tam wejdę,
stracimy łączność radiową.
Musicie wtedy być w kanałach.
Gdy spuszczę wodę,
musicie uruchomić pompę.
- Zgoda? - Zostanę tu, póki tam nie wejdziesz.
Muszę to zobaczyć na własne oczy.
Jak już tam wejdziesz, masz godzinę.
Godzinę na co?
Na wysłanie pierwszej paczki.
W godzinę nie dam rady. Muszę wejść, ominąć strażników.
Muszę przenieść sprzęt do piwnicy.
Nie łudź się. Strażnicy robią obchód co godzinę.
Jeśli do tej pory nie będziesz w piwnicy, przyskrzynią cię.
Masz godzinę.
Jean-Luc.
- Do dzieła. - Okej.
Wszystko gra?
Nie wiem, za ile włączy się zasilanie awaryjne.
Załóż maskę.
Serge?
Tak?
Jeśli nie zdążę w godzinę albo mnie złapią…
Oni nie zrobili ci nic złego.
Nie krzywdź mojej rodziny. Są niewinni.
- Serge? - Skup się.
Jean-Luc.
- Jazda. - Tak jest, Serge.
- Pięć, cztery… - Serge!
Trzy, dwa, jeden!
Co się dzieje? Chodźmy!
Już wszedł. Wracam.
- Serge? - Tak?
Wszedłem.
Idźcie do kanałów.
Dam radę w godzinę. Pospieszcie się!
Zrozumiałem.
Szybko. Uda się.
Hej! Stać! Chodźcie!
Stać!
Tutaj! Dasz radę!
- Ruszaj! - Dobra.
Jedźże!
- Jedź! Teraz w prawo! - Dobra.
- Wszystko gra? Samira ma klucz? - Tak. To nie mój pierwszy raz.
Dobra. Musi się, kurwa, udać.
Czyj to samochód?
Mam nową dziewczynę.
Zuch chłopak.
Jest tylko sześciu.
Pozostali są już w drodze.
Już tu są.
Należy mi się zapłata.
Teraz.
Zrób to.
W imię boże pokaż mi drogę.
Mogę?
Zapłacisz za to!
Chciałeś umrzeć.
A ja chcę żyć.
Bóg z tobą.
Madame?
Przyjmuję przeprosiny.
Nie. Proszę posłuchać. Naprawdę mi przykro.
- Gdybym wiedział, że to pani człowiek… - Dobrze wiedziałeś.
- On zaoferował ci górę pieniędzy. - Nie.
- Masz dla mnie zero szacunku. - Madame…
Bardzo mi przykro. To było nieporozumienie.
Królowa bez śniegu.
- Tak mnie nazywasz, prawda? - Madame! Tak mi przykro. Gdybym wiedział…
Nie na długo, chłoptasiu.
Gdybym wiedział, że…
Udało się!
Uczcijmy to!
Szampan!
Weź piłkę.
- Joseph? - Nie. To ja.
Wszystko się udało. Wam też?
To był najlepszy zły strzał, jaki widziałeś.
Tak, schrzaniłem. Poleciała do nieba.
Brawo, Jonas. Świetnie. Jestem z ciebie dumny.
Charly, bateria już prawie padła.
Mamy już iść?
Tak. Niedługo będziemy. Idźcie do bramy.
- Dobra. Wypróbuję klucz. - Okej.
Masz.
Hej, Charly.
Jest opór.
- Wyszlifowałeś krawędzie? - I to jak.
Podaj.
Charly, wchodzi, ale nie da się przekręcić.
To dobry znak. Bardzo dobry.
- Okej, dobra. - Słuchaj. Niedługo będziemy przy bramie.
- I wy też będziecie. - Okej.
- Próbuj dalej. - Okej. Kończę, bo bateria padnie.
- Przestań. Doprowadza mnie to do szału. - Ja spróbuję.
A teraz utknął.
Hej, powtórz jeszcze raz drogę ucieczki.
- W prawo, a potem? 13 kroków? - Nie, 17.
- Tak, 17. Potem? - Przez atrium.
Schodami w dół. Rozejrzeć się. Skręcić za rogiem.
125 kroków przez trawnik.
I będziemy przy bramie. Charly nam otworzy.
Super.
- Ale ohyda! - Cuchnie jak nie wiem co! Ale smród.
Nie poślizgnij się.
- Dokąd teraz? - Tam jest.
Tam?
- Pośrodku tunelu. - Jakaś masakra. Śmierdzi tu gównem.
- Nie poślizgnij się. - Czy to tu?
Tam.
Okej. Bądź w pogotowiu.
- To może być szybka akcja. - Okej.
Okej.
Dziesięć minut!
Niemożliwe. Coś tu nie gra. Pierwsza paczka powinna już tu być.
Charly?
Pokroimy go na małe kawałki. Jego i jego rodzinę.
Sukinsyn!
Cofnij się. Ale cuchnie!
Jebane gówno!
- Kurwa mać! - Kurwa!
Może już tam są.
Zadzwonię do nich.
Odbierz.
Charly.
- Hej. - Hej.
- Gdzie jesteście? - Pieprzony klucz nie działa!
- Nie chce się obrócić. Utknął. - Kurwa.
- Nie mogę nim ruszyć. - Posłuchaj. Wydostanę was stąd.
Idę po was.
Wchodzę tam teraz, okej?
- Halo. - Charly?
Charly?
Kurwa!
Cholera.
Bateria padła.
Halo.
Wchodzę tam.
Charly mówi, że nas wydostanie.
Ja to zrobię.
Dobra.
Hej. Ale uważaj.
Co ty robisz? Delikatnie.
- Charly kazał go wyszlifować. - Ale ostrożnie.
No co ty? Jest monitoring. Stań tam.
Nie wiesz, co cię czeka za bramą.
- A jeśli jest strażnik? - To jedyne wejście.
A Serge będzie tu lada chwila.
125 kroków przez trawnik do bramy. Charly będzie czekał i nam ją otworzy.
Dobra. Przez atrium.
Schodami w dół. Rozejrzeć się. Skręcić za rogiem.
125 kroków przez trawnik.
Dobra. A potem do bramy, gdzie będzie na nas czekał Charly.
- I nam otworzy. - …otworzy.
Dobra.
Dobra, wchodzimy.
Ty zostań tu.
Ja zrobiłem klucz. To moja wina. Wynagrodzę ci to.
To nie twoja wina. Zostań tu.
Nie opuszczę mojego bracha.
Chyba chciałeś powiedzieć „kumpla”.
Jedno jest pewne: na nic mi się tam nie przydasz.
Zostań tutaj.
O rany!
Idziemy.
Czekaj.
Do drzwi. Chodź. Tędy.
- Co teraz? - Czekaj.
Do góry.
Dalej, chodźmy. Szybko.
Nie jest pani zimno?
To będzie niezapomniana noc.
Czuję to.
Cóż, jeszcze wiele może pójść nie tak.
Wspaniała noc.
Dobra.
Paolo?
- Serge? - Tak.
- Mamy problem. Niemiec się ulotnił. - Jak to?
Proszę wzmocnić ochronę pani i rodziny. Zaraz tam będę.
Nie!
Ruchy.
- Nie stój tak! Pistolet! - Idzie do ich pokoju.
Niech to szlag!
- Uciekli! Ogłoś alarm! Znajdźcie ich! - Tak!
Już prawie jesteśmy!
Tam jest wyjście. Chodźcie za mną.
Uciekajcie!
- Szybko! - Biegiem!
Uciekaj!
Szybciej! Uciekaj!
Szybko! Dalej!
Ruchy! Szybciej, no dalej!
Zatrzymaj ich!
Jestem Joseph! W nogi!
- Na co czekacie? - Jazda! Dalej!
Szybko! Dalej!
Tam!
Biegiem!
Szybko! Dalej! Biegiem!
- Wsiadajcie! Szybko! - Wsiadaj! Ruchy!
Wsiadaj. Muszę iść po Charly’ego.
Muszę…
- Co jest? Wsiadajcie! - Cholera! Do środka!
- Jedź! - Wszyscy są?
Nie ruszaj się. Dasz radę?
Bardzo dobrze.
Dasz radę?
Mama.
Ja.
Ten facet.
Hej! Wytrzymaj.
Ta kobieta.
Charly.
Okej, nie ruszaj się. Przytrzymaj go. Twoje życie wisi na włosku!
O kurwa!
Dobra. Potrzebuję jakiegoś zacisku.
Znajdzie się coś? Jakieś narzędzia? Nie ruszaj się!
- Może to się nada? - Świetnie. Mamy zapalniczkę?
Muszę przyżegać ranę. Potrzebuję ognia.
Podgrzej kombinerki. Potem jedzie prosto do szpitala.
Nie ruszaj się!
Dobra. I…
Bardzo dobrze. Świetnie ci idzie.
Marković.
Marković!
Uciekli? Udało im się?
Moja rodzina jest bezpieczna?
Nie, Serge. Zostaw go.
Otwórz oczy.
Chcę ci kogoś przedstawić.
Podnieście go.
Umrzesz.
Ty.
Słyszałam o tobie.
U siebie jesteś królem.
I wszystko poświęcasz.
Przyjeżdżasz tu i zakłócasz spokój w odległym mieście.
W moim mieście!
Tylko dla zemsty!
Szanuję to.
Musimy być surowi.
Musimy budzić strach.
Ale ty taki nie jesteś.
Mam rację?
Chciałeś tu przyjść z bandą podmiejskich szczurów i gnatem.
Naprawdę sądziłeś, że wyjdziesz z tego żywy?
Nie.
Nie chciałeś przeżyć.
Ty chcesz umrzeć.
A ty…
Jak ty się tu znalazłeś?
Jak do tego dopuściłeś?
Miałeś całą tę błyskotliwość, tę miłość.
Zasługujecie na szansę, by się pozabijać.
A ja zasługuję na to, by to zobaczyć.
Ocalały wróci do domu.
Hej! No dalej!
Obudź się!
- Obudź się. - Joseph!
Joseph.
Hej! Dasz radę!
Joseph, no już.
Jest dobrze.
Musi jechać do szpitala. Uciskaj.
Pójdę po Jonasa.
Chyba mi się udało.
Jest stabilny, ale trzeba jechać do szpitala.
Hej, wszystko będzie dobrze.
- No, śmiało. - Przyłóż mu, szefie.
Szefie, jesteśmy z tobą.
Ruszać się!
- Dalej! - Przysól mu.
No dalej, walczcie!
Hassan, przestań! To bez sensu!
Hassan!
Ona nie wypuści żadnego z nas.
Jesteś mordercą i umrzesz jak morderca.
No dalej! Walczcie już!
Kontynuujcie!
Skończ to. Na co czekasz?
Albo obaj zginiemy…
albo obaj przeżyjemy.
Słuchaj. Ta kobieta kłamie.
Nie obchodzi mnie, czy przeżyję, czy umrę!
Ciebie też nie obchodziło życie brata.
Nie chciałem, by umarł! Słuchaj!
Posłuchaj, Hassan.
Posłuchaj mnie!
Nie chciałem tego.
Posłuchaj mnie.
Ona nie puści cię wolno.
Albo obaj umrzemy,
albo obaj przeżyjemy.
Zaufaj mi.
Pozwól nam żyć.
Dość już tej zabawy. Zabić ich.
Dobra.
Jazda!
Nie! Zatrzymajcie ich! Skoczą!
Nie!
Niech to szlag!
Trzy – trzy.
Ja też. Podwójnie.
Świetnie.
KANCIARZE
TBILISI
Orzeł – zrobimy to.
Reszka – wracamy do domu.
- Słucham. - Jestem w mieście.
- Dobrze. Masz monetę? - Tak.
- To dobrze. Tak. - Mam ją.
Powiedz, gdzie jesteś. Wyślę po ciebie kierowcę.
Nie.
Spotkamy się twarzą w twarz.
Prześlę ci informacje na temat godziny i miejsca naszego spotkania.
Zgoda.
Dobrze.
Chodźmy.
Napisy: Anita Danielewska