DOCTOR CHA
KASALUKUYANG MAY INOOPERAHAN
INTENSIVE CARE UNIT
SURGERY WAITING ROOM
Tutal naman naghintay ka na nang ganito katagal,
maghintay pa tayo nang kaunti.
Baka may dumating na oportunidad.
At malapit na 'yon.
In-ho, 'wag mong ituloy!
Huwag mong pirmahan!
Hindi! Hindi puwede!
Hindi kita hahayaang gawin 'to.
Mama.
Kahit paulit-ulit ko itong isipin, hindi ako papayag na magpaopera ka.
Dapat mas alam mo ito kaysa sa 'kin dahil doktor ka.
Walang garantiya na magiging maayos ka pagkatapos ng operasyong 'yan.
Isipin mo ang mga bata.
Isa sa inyong dalawa ang kailangang manatiling malusog para sa kanila.
Hindi puwede. Kailangan mo muna akong patayin.
Huwag mo 'tong gagawin. May iba ka pa bang pinirmahan? Hindi ko kakayanin…
In-ho, pakiusap, huwag mong ituloy ang pagpaopera.
Ito ang una at huling pabor na hihingin ko sa 'yo.
Patayin mo muna ako.
Hindi ako papayag!
Hindi.
Ano?
Pipirmahan na niya sana 'yong consent form,
pero dumating ang nanay niya
at pinunit ang form, sumisigaw na 'di siya puwedeng magpaopera.
Ang gulo.
E 'di hindi niya talaga ito gagawin?
Sabi niya kailangan niya pa ng panahon,
pero ibig sabihin lang no'n, 'di niya kaya.
Hindi ko hahayaang gawin mo 'to.
Isang TA patient sa intensive care unit ang dineklarang brain-dead.
Tingnan ko ba kung magkatugma?
Baka posible 'yon sa MELD score ni Cha Jeong-suk.
-Honey. -Ano 'yon?
Sige sabihin mo sa 'kin. Ano 'yon?
Ano?
Ano'ng sinabi mo?
Ikaw…
na…
lintik ka.
Gising na ang pasyente rito!
"Isang oportunidad ang darating," buwisit.
KABANATA 2
SEOMYEONG UNIVERSITY HOSPITAL
Sinabi ko naman na hindi mo kailangang pumunta.
Kahit na, makakalabas ka na ngayon.
Siguro gusto mo lang may magawa kahit isang mabuting bagay.
Jeong-suk.
Naalala mo ba 'yong sinabi mo sa 'kin pagkatapos mong maoperahan?
Ano'ng sinabi ko?
Hindi, baka halusinasyon lang 'yon.
May mga kakaibang sinasabi ang ilang pasyente pagkatapos maoperahan.
Nakapagtataka naman.
Hindi ako 'yong tipo na nagsasabi ng mga kakaibang bagay.
Uy, nakauwi ka na.
Mama.
Mabuti at nakabalik ka na pagkatapos makabawi ang katawan mo.
May tinawagan si Mama at pinalinis sa kanila ang buong bahay.
Mahina ang resistensiya mo pagkatapos ng transplant
kaya mas madali kang mai-impeksiyon.
Salamat, Mama.
Ang galing mo.
Kape mo.
-Mama, kain na po. -Sige.
Jeong-suk, gusto mo bang sumaglit sa Jay Department Store ngayon?
Sa department store?
Oo. Kararating lang ng bag na binili ko kamakailan.
Anim na buwan akong naghintay, kaya ako sana ang kukuha,
pero may plano na kami ng kaibigan ko
na dumating galing US pagkatapos ng tatlong taon.
'Wag mo 'kong titingnan nang ganiyan. Bilang na ang mga araw ko.
Ito ang unang beses na bumili ako
dahil sa naipon ko sa maliit na halagang nakukuha ko sa pensiyon.
Bumili ka rin ng mink coat no'ng taglamig.
Mga hindi na usong panlamig lang ang mayroon ako
kaya wala akong magawa kundi bumili ng isa.
No'ng nakaraang tatlong buwan, bumili ka ng mamahaling pitaka,
at no'ng isang buwan bumili ka ng tig-800,000 won na scarf…
Hoy.
Bakit ba ang talas ng memorya mo?
Ano, pupunta ka ba para sa 'kin o hindi?
Kukunin ko po para sa 'yo.
Habang nando'n ako, magtitingin-tingin din ako.
Maganda 'yan. Magtingin-tingin ka hangga't gusto mo.
Tungkol nga pala sa bag.
Huwag mong basta lang iuuwi tulad ng ginawa mo dati.
Dapat tingnan mong mabuti kung may mga depekto.
Opo.
Kumain na tayo.
-Sige. -Bilisan n'yo at maupo na.
Jung-min, dahan-dahan lang ang kain, baka hindi ka matunawan.
Ayoko ngang kumakain ng almusal.
-Sabi ko, gusto ko pang matulog. -Kailangan mo pa ring kumain.
Walang oras para sa almusal ang mga intern.
Mama, sabi ko gusto ko ng croissant, hindi toast.
Tinusta ko ang tinapay. Lagyan mo ng keso.
At inumin mo 'yang gatas mo.
Bakit ganito ang kape?
Bumili ako ng bagong beans.
Bilhin mo lang 'yong dati nating iniinom.
Ba't 'di mo maintindihang ayoko ng lasang maasim?
Bakit pinagsasalitaan mo nang ganiyan ang asawa mo?
In-ho.
Jeong-hu, hindi pa ba handa ang juice ko?
Hindi, ihahanda ko na.
Hoy, Jeong-suk, ano ba! Sabi ko huwag kang magtipid
pagdating sa pagbili ng mga ingredients para sa juice ko.
Sa tingin mo ba maganda ang juice na galing sa mga lantang ingredients?
Hindi 'yon detox juice,
kundi toxic juice.
Mama, aalis na ako.
-Nasaan na ang mask ko? -Ang mask mo?
Kumain ka pa, ha?
Nakakatawa 'yon.
Ganito raw…
Bigla ko lang naisip ang kalungkutan ko.
Ang maganda kong pamilya na napakaperpekto at elegante.
Ano ba ako…
sa kanila?
Balutin mo 'yong wine na nasa unang hilera ng bodega ng alak,
hanggang doon sa may kanan.
Regalo 'yon para sa direktor ng ospital.
Sige.
Uy, nag-apply ka na ba para sa disability rating mo?
Disability rating?
Kung nagpa-liver transplant ka, makakakuha ka ng Grade Five.
Talaga?
Pero para ano pa? Wala naman masyadong benepisyo.
Ano ba'ng pinagsasabi mo? Dahil sa hirap na mag-park ngayon,
magandang mag-park sa parking space ng may kapansanan.
Maganda rin ang puwesto.
Puwede kang mag-apply online.
At tungkol sa bagong air purifier.
'Yon ba 'yong pinakamura?
Sa panahon ngayon, ang laki ng puwedeng ipagkaiba ng presyo
kahit pareho ang tatak at produkto.
Ang laki ng mawawala sa 'yo 'pag mali ang nabilhan mo.
Saan ba siya nagpunta?
Tiningnan niya talaga ang mga presyo, grabe.
Pero para sa SUDD, kung gagamitin ang fecal calprotectin bilang biomarker,
tataas ang puwedeng asahan sa diagnostic rate.
Para sa mga di-tiyak na sintomas tulad ng kabag,
sakit at nabagong gawi ng pagdumi…
JAY DEPARTMENT STORE SUNGLASSES 920,000 WON
MAKEUP 500,000 WON, DAMIT 1,280,000 WON
…mahirap makumpirma kung hindi ginawa ang image test tulad ng colonoscopy.
Pero para sa SUDD,
dahil lumalabas na mas mataas ang fecal calprotectin kaysa normal…
JAY DEPARTMENT STORE ALAHAS 2,700,000 WON
Nawala mo ba ang credit card ko?
Ang daming text sa 'kin na ginagamit daw ito sa Jay Department Store.
Habang ginagawa ang colonoscopy, ang lokasyon ng diverticula,
ang dami ng diverticula kada colonic segment…
Ako ang gumagamit.
Nilabas ko na po ang bag na in-order ni Ms. Kwak Ae-sim.
Natingnan na namin kaninang umaga na wala itong problema.
Pero hinanda na rin namin para matingnan n'yo rin mismo.
Ayos lang. Ibigay mo na lang sa 'kin.
Pero dapat n'yo pa ring tingnan kahit isang beses…
Hindi, ayos na. Pakibalot na lang para sa 'kin.
Opo, ma'am.
-Sandali lang. -Opo, ma'am?
May isa pa bang ganiyang bag dito?
Hello.
Kumusta ang pakiramdam mo?
Masakit pa rin.
Masakit?
Umubo ka nang maraming beses.
Kailangang maglakad-lakad ka
para mabilis kang mautot.
-Siguraduhin mong maglalakad ka, ha? -Sige po.
-Kumusta ang pakiramdam mo? -Mas mabuti na.
Talaga ba?
Nababaliw na ba siya?
JAY DEPARTMENT STORE 6,350,000 WON
JAY DEPARTMENT STORE 11,350,000 WON
Grabe na 'to.
Mauna na kayo.
Nasaan ka?
Saan ba sa tingin mo? Sa Cheongdamdong.
Ano'ng problema mo?
-Nagulat ka siguro. -Binili mo ba lahat 'yon?
Tama, hindi ako nakahanap ng murang mabibilhan,
kaya nawalan siguro tayo ng pera.
Bakit bigla na lang kakaiba ang kinikilos mo?
Siguro dahil nakaligtas ako sa kamatayan.
Gusto kong gumawa ng 'di ko pa nagagawa dati.
Kaya ba gumastos ka--
Nababaliw ka na ba? Puwede ka nang makabili ng sasakyan sa perang 'yon.
Sa nakaraang 20 taon, hindi ko ginawa ang ganito.
Lagi kong ginagamit ang mga bag, panlamig at iba pang bagay
pagkatapos pagsawaan ng nanay mo.
Pero 'di ko naisip na bilhan ang sarili ko.
Ni hindi ako makakuha ng credit card dahil wala akong trabaho
at walang ari-arian na nakapangalan sa 'kin.
Kailangan ko pang gumamit ng credit card na nasa pangalan mo
at pakiramdam ko may nakatingin kapag ginagamit ko 'to.
Kaya hindi ako makagastos ng pera para sa sarili ko,
gaya ng pagbili ng mga damit, makeup o pumunta sa salon.
Salamat.
-Walang nagsabing mamuhay ka nang ganiyan. -Mismo.
Malaki ang kinikita mo at may minana ka pang bahay.
Ba't ako namuhay nang gano'n?
Bakit tinatanong mo sa 'kin 'yan?
Dahil sa dangal ko na gustong panatilihing walang interes sa pera mo?
Dahil sa tingin ko hindi makatuwiran na gastusin ang perang 'di ko kinita?
Mukhang 'yon ang mga dahilan.
-Pero? -Pero walang punto lahat 'yon.
Gusto kong mabuhay nang 'di nahihiya na gawin ang mga gusto ko.
Ano?
Mula ngayon, mabubuhay ako sa paraang gusto ko.
Binaba niya.
Ang galing no'n.
Sobrang galing.
Saan mo ba tinago 'yang matalas mong dila?
Magaling ang ginawa mo, ha?
Kailangan mong gumastos ng pera para matuto pa'no ito gastusin.
Akala nila bumibili ako ng mamahaling damit tuwing season
at pumupunta sa ibang bansa 'pag bakasyon dahil mayaman ang pamilya ng asawa ko.
Pero bahay lang ang mayro'n ako na kailangang pang ipangutang,
at ang suweldo lang ng asawa ko ang pinanggagalingan ng pera ko.
Pero ayos lang sa 'kin na hindi ako naiintindihan.
Tutal mapagmataas naman ako.
Mas mayaman ka sana
kung namuhay ka mag-isa at patuloy na nagtrabaho.
May bahay at sasakyan ka sana na nakapangalan sa 'yo.
Pero kahit na, akala ko perpekto ang buhay ko.
Ako man ang may pinakamababang halaga sa sarili kong pamamahay,
pero sa labas, ako naman ang asawa ng prominenteng doktor sa university hospital
at ina ng isang mayamang pamilya na may matatalinong anak.
Kahit maybahay lang ako ngayon, pakiramdam ko nakakaangat ako sa iba
dahil isa ako sa mga piling nakatapos sa med school.
Ipinagmamalaki ko ang sarili ko.
Akala ko, ako 'yong mayaman na walang kulang sa anumang pamantayan.
Pero?
Pero…
pagkatapos kong makaligtas sa bingit ng kamatayan,
wala palang kuwenta lahat ng 'yon.
Paano ka nakakatulog?
Siguradong masaya ka no'ng pinigil ka ng nanay mo,
kahit naghihingalo na ang asawa mo.
Sa tingin mo hindi ko malalaman na gumaan ang loob mo?
Isa kang ipokrito at makasariling tao
na akala mo kung sinong matino at pinakadisenteng tao sa mundo.
Dahil sa nangyari, nakita ko ang totoo mong pagkatao, lintik ka.
Sinampal mo ba ako?
-Oo. -Bakit?
-Dahil naiinis ako. -Ano?
Nagpapa-facial ka ba?
Bakit ang ganda ng kutis mo?
Parang hindi ka nagbago, at ako lang ang tumanda.
Galit ka na maganda ang kutis ko?
Kaya sinampal mo 'ko?
Ito ang unang beses na sinampal ka sa mukha, tama?
Oo.
E, ano ngayon?
Sinampal mo 'ko para iparamdam ang hindi ko pa naramdaman dati?
Pakiramdam ko bigla rin akong sinampal.
Natauhan ako pagkatapos akong masampal.
Bakit ka ba nagkakaganito?
Kung may tao na may pinagdaanang gano'n kabigat,
puwedeng may magbago sa pag-iisip niya.
Puwedeng gusto nilang mag-shopping, hindi na gumawa ng gawaing bahay,
at magpakita ng galit sa mga miyembro ng pamilya nang walang dahilan.
Tama, puwede ngang mangyari 'yan.
Naiintin…
naiintindihan ko lahat 'yon.
Naiitindihan mo ba talaga?
Oo.
Naiintindihan ko.
Ganito na lang, mag-relax ka lang at tutukan ang pagpapagaling mo.
Huwag mo nang alalahanin ang mga gawaing bahay
at mag-shopping ka rin paminsan-minsan.
Kailangan kong pumunta sa banyo.
Hindi ka pumupunta sa banyo sa kalagitnaan ng gabi.
Oo, pumupunta ako.
Mag-ingat ka.
Ipokrito.
Mama, may almusal ba?
Kahit maghanda ako ng almusal, halos 'di ka kumakain, kaya 'di na ako nagluto.
Kung gusto mong kumain, ikaw na mismo ang maghanda.
I-rang, simula ngayon ikaw na ang maghanda ng almusal mo. Pagod ang mama mo.
Pa'no ang kape ko?
May binili akong mga capsule. 'Yon ang inumin mo.
Madali lang gamitin.
-Bakit ako iinom ng instant coffee? -Ano'ng ibig mong sabihin?
Sabi mo 'di ko na dapat alalahanin ang mga gawaing bahay.
-Umalis na ba si Jung-min? -Hindi, 'di siya umuwi kahapon.
Hoy, akin 'yang…
Pa'no ang detox juice ko?
Nasa refrigerator 'yong mga ingredients ng para sa 'yo.
Ikaw na ang gumawa.
Mama, ayos lang ba sa 'yo na gumamit ng juicer?
-Turuan ba kita kung pa'no 'yan gamitin? -Ayos lang. Aalamin ko na lang kung paano.
Pare-pareho lang naman ang paggamit ng ganito.
Sige.
Oo nga pala. Mama, heto.
Pakilinis na rin nito.
-Sandali-- -Gagamitin ko pala ang sasakyan ngayon.
Hoy…
Ano'ng nangyayari sa kaniya?
Mama, maaga pa. Saan ka pupunta?
-Kakain ng brunch. -Brunch?
-Kita na lang tayo-- -Magkita na lang tayo.
Salamat po sa pagkain.
Wala ka bang pagkain sa bahay?
Bakit ang aga mong sumugod sa bahay ko para humingi ng pagkain?
Iba kasi ang pagkain na 'to. Parang gamot ang pagkain mo.
Huwag mong babanggitin ang gamot.
Kung iisipin ko kung gaano ka no'n pinahirapan, nasasaktan ako.
Ayos lang po. Buhay ako ngayon at naging maayos ang operasyon ko.
Nagdadasal…
nagdadasal ako araw-araw.
Ni hindi ako marunong magdasal,
pero buong-puso akong nagdadasal.
Kung iisipin ko ang donor at ang pamilya nila,
nakokonsiyensiya ako dahil ang saya ko na buhay ang anak ko.
Bakit parati mong iniisip na makasalanan ka at nakokonsiyensiya?
Tuwing gabi, balisa ako at hindi mapalagay.
Nag-aalala ako na mahihirapan ka ulit dahil sa transplant rejection.
Kahit nagdadasal ako kung ga'no ang pasasalamat ko,
nadudurog ang puso ko dahil sa pag-aalala sa 'yo.
Ano ba, ayos lang po 'yon. Hindi mo kailangang mag-alala.
Hindi ako pumapalya sa pag-inom ng immunosuppresants ko, ha?
Kaya mula ngayon,
parati kang maging malusog, mag-enjoy at magkaroon ng masayang buhay.
Gusto ko ring gawin 'yan, pero hindi gano'n kadali.
Bakit?
Hindi ko alam kung ano ang makapagpapasaya sa 'kin.
Hindi naman mahirap intindihin ang kaligayahan.
Mag-umpisa ka sa maliit.
Sa bagay na pinakagusto mo.
Ano ba ang gusto ko?
Ano ba ang gusto kong gawin dati?
Ni hindi mo 'yan maalala?
Ang pinakagusto mo ay ang mag-aral nang mag-aral.
Mag-aral?
Ano ba, ang tanda ko na po para mag-aral.
Hindi ko alam kung ano'ng dapat mong pag-aralan.
Pero mula no'ng bata ka pa,
mas gusto mong mag-aral kaysa maglaro.
At gusto mong natututo ng mga bagay-bagay.
LIMANG TAON NG ENSAYONG PAGSUSULIT
ENSAYONG PAGSUSULIT SA PEDIATRICS
Kaya ko pa.
"Ang tapat na tao ay mananagana sa pagpapala,
ngunit siyang nagmamadali sa pagyaman ay walang pagsalang parurusahan."
"Amen."
-Mama, maya-maya pa po ako uuwi. -Jeong-suk.
Ang ganda mo sa damit na 'yan.
Bumili po ako ng bagong damit.
A, gano'n ba.
Napapadalas ang alis mo nitong mga nakaraang araw.
Puwede ko bang tanungin kung ano'ng plano mo ngayong gabi?
Opo, siyempre naman. Iinom kami ng wine ni Mi-hee.
Wine?
-Mamaya pa po ako babalik. -Sige.
Jeong-suk, hindi ba bag ko 'yan?
Ito?
A, bumili rin ako para sa sarili ko.
E 'di imitation lang 'yan?
Parehong-pareho ang pagkakagawa na 'di mo mahahalata ang pagkakaiba.
-Patingin ng loob. -Sige po, tingnan n'yo.
Naku, parehong-pareho.
-Pareho ng sa 'yo, di ba? -Oo.
Kasi totoo 'yan.
No'ng kinuha ko 'yong sa 'yo, sabi nila may isa pang ganiyan.
Nagandahan ako kaya bumili rin ako.
Paano mo nagawa 'yon, e, napakamahal nito?
Oo nga, 'di ba? Napakamahal talaga.
Pero ang ganda niya talaga, 'di ba?
Babalik ako mamaya.
Nababaliw na siguro siya.
Panginoon, maawa ka.
Kakaopera lang niya,
-kaya pagbigyan mo nang kaunti. -Hahawakan ko ang baso.
Ang tagal na mula no'ng pumunta ako sa ganitong lugar.
Paano nangyaring may mga lugar ka pang 'di napupuntahan?
Bakit ba ako nagkaganito?
Bakit ako ang tinatanong mo? 'Yan ang pinili mong buhay.
Tama, ako rin ang nagdala ng ganitong kalungkutan sa sarili ko, wala nang iba.
Kung ang asawa mo ang naging liver donor mo, magkakaganito ka pa rin ba?
Hindi.
Kung ginawa niya 'yon, mas lalo pa akong magpapasalamat
at mas sisikapin ko pa na maging mas mabuting asawa.
Hindi ba halata?
E 'di dapat hinayaan mo na lang na mapunta si In-ho kay Seung-hi.
Seung-hi? Sino si Seung-hi?
Bakit 'di mo siya kilala? Siya ang first love ng asawa mo.
Bihira kang magyaya sa ganitong lugar.
Hindi mo gustong kumain nang ganito karami.
Bihira na akong makakain ng maayos na pagkain ngayon.
Bakit? Sabi mo parang sa hari ang inihahain na pagkain ng asawa mo.
Ewan ko. Simula nang magkasakit siya,
ayaw niya nang gumawa ng mga bagay.
Heto, kainin mo rin 'to.
Sikat na magkasintahan sa campus sina Seo In-ho at Choi Seung-hi.
Akala ng lahat sila ang magkakatuluyan.
Naku.
Hala, bakit ko nakalimutan ang pangalang 'yon?
Matagal na rin kasi 'yon.
Ang talas ng memorya mo.
Seung-hi, Mi-hee. Hi-Hee sisters ang tawag nila sa 'min dati.
Oo nga.
Kahit ang magkasintahan na mahal na mahal ang isa't isa sa umpisa,
nauuwi rin sa pagiging parang estranghero sa paglipas ng panahon.
Pero may problema na kami sa umpisa pa lang.
Magkasintahan nga kayong matindi ang problema.
Isang araw, bigla na lang iniwan ni In-ho si Seung-hi at pinakasalan ka.
Dagdag pa riyan, madaliang pagpapakasal 'yon.
Kailan ba talaga nabuo si Jung-min?
-Kalimutan mo na 'yon. -Panahon na para sabihin mo sa 'kin.
Noong pangalawang taon ng pre-med habang winter break,
nagsama-sama ang ilang magkakaklase at pumunta sa Seoraksan.
Sabi namin sasama lang kami hanggang marating namin ang Heundeulbawi,
pero hindi pa kami nakalalayo nang matapilok ako,
kaya bumalik ako kung saan kami tumutuloy.
Pero sa 'di malamang dahilan, si Seo In-ho ang naghatid sa 'kin pabalik.
Naku po.
'Di ko inaasahang ganito kayo kaaga babalik kaya sinara ko ang heater.
Mabilis iinit 'yan.
Nang makabalik kami sa tinutuluyan namin,
natodo siguro ng may-ari ang init
dahil parang kumukulo roon sa loob.
Kino-compress ni In-ho ang binti ko,
at ang lapit ng mukha niya sa 'kin.
Ang ganda ng mukha niya.
At ang bango niya rin.
Gano'n din kaya para sa kaniya?
Dalawang nag-iinit na kabataan na nagsosolo sa mainit na kuwarto?
At nasa ibang bansa si Seung-hi kaya walang pipigil sa amin.
Siguro nakatadhana talagang mangyari 'yon
dahil napakaperpekto ng pagkakataon.
'Yon ang panahon…
kung kailan nabuo si Jung-min.
-Salamat. -Salamat.
Walang-hiya ka.
Napakasama mong walang-hiya ka.
Noong pumapasok ka na malaki ang tiyan,
lahat kami naawa kay Seung-hi.
Isipin mo kung gaano 'yon kabigat para sa kaniya.
Bata pa tayong lahat noon, kaya lahat tayo nalampasan 'yon.
Pero kung iisipin mo ngayon, hindi ba't napakawalang-hiya talaga ni Seo In-ho?
Walang-hiya talaga siya.
At…
napakapasaway ko rin.
Pero sabi ng asawa mo pananagutan ka niya at ang anak mo
at pinakasalan ka niya.
Parang kahanga-hanga 'yon dati.
Nagalit nang husto ang biyenan mo no'n.
"Kayong dalawa, nababaliw na ba kayo?"
Uy, naging masunurin ako buong buhay ko dahil sa laki ng pasasalamat ko.
Pinupuri ko ang asawa ko, ang biyenan, at kinalaunan pati mga anak.
Pero dahil wala naman sa inyo ang tumakas
at nakapagtapos kayong tatlo ng medisina,
kamangha-mangha kayong lahat.
Alam mo ba kung kumusta na si Seung-hi?
Parang malayo ang iniisip mo nitong mga huling araw.
Talaga? Pasensiya na.
Wala lang ako sa sarili ko.
Sophomore na ba ang anak mong babae? Gusto niya rin bang magmedisina?
-Oo. -Matalino siguro siya.
Oo, matalino siya.
Pero sa nangyayari ngayon, baka sa labas ng Seoul siya magmedisina.
Nahilig siya sa art, kaya medyo bumagsak siya.
Parang wala kang pakialam sa mga anak mo, pero mapagmahal ka naman.
Bakit mo nasasabi 'yan?
Alam mong hindi ako mabuting ama.
Baka dahil nakokonsiyensiya ako, pero parang sinisisi mo ako.
Dahil nagulo ko ang buhay mo.
-Masama ba ang loob mo sa 'kin dahil do'n? -Sa tingin ko kapalaran 'yon.
Na nakita kita ulit sa ospital sa US kung saan ako nagsanay.
Na ang koneksiyon natin ang nagdala sa atin dito.
Ito 'yong mga bagay na hindi kayang kontrolin ng tao.
Hindi ko alam.
Hindi ako gano'n kadalas makipagkita sa mga dating kaklase.
Pagkatapos ng med school,
hindi na nagparamdam si Seung-hi habang nagre-residency sa US.
May mga tsismis na nagkaro'n siya ng mga anak at nagdiborsiyo.
Gano'n pala.
Maayos siguro ang pamumuhay niya. Anak siya ng mayamang pamilya
na nagpapatakbo ng clinic franchise na may higit sampung branches.
Maganda siya dati at maganda ang katawan.
Kung iisipin ang pagpapalaki sa kaniya, madali lang sa kaniya na maging bastos,
pero mabuti ang pagkatao niya.
Kung sasabihin mo nang ganiyan, mas lalo akong nanliliit.
Hindi ko na mapigilan ang kawalan ng pakiramdam sa puso ko.
Bakit? Hindi ka ba mapalagay?
Siguradong may paraan para maalis 'tong nararamdaman ko.
Ano 'yon?
Siguro…
isang lalaki?
May ginagawa ka bang patalastas? Ang ganda ng kinalabasan ng video.
Sigurado kakalat 'yan kung ia-upload mo sa social media.
Lalaki ka riyan.
Sasabihin ko
na idagdag ang pangalan ko sa titulo ng bahay.
Ayos 'yan!
Sa edad natin, sa tingin ko makatwirang sabihin 'yan
sa pagitan ng mag-asawa na kasal na nang mahigit 20 taon!
-Tama? -Gawin mo 'yan, Cha Jeong-suk.
Patient Kim Yeon-suk mula sa ward 151,
pakiusap, bumalik ka na sa ward.
May operasyon ako, kaya walang tsaa para sa 'kin.
Bakit napadalaw ka?
Parang nagulat ka. Hindi naman ako bawal na magpunta rito.
Hindi mo kasi ako binisita rito kahit kailan.
Gusto kong makita si Jung-min, kaya naisip kong dumaan dito.
May sasabihin din ako.
Ano 'yon? May limang minuto na lang ako--
Ang bahay natin.
Gusto kong maging pag-aari 'to ng dalawang tao.
Dalawang tao? Sino?
Hindi ba halata? Ako.
'Yan ba ang dahilan kaya ka pumunta rito?
Dati ko pang iniisip,
"Bakit ang phone ko lang ang nakapangalan sa 'kin?"
"Ganito rin ba ang ibang pamilya?"
Matagal ko nang gustong itanong pero masyado akong nahihiya.
Akala ko tatratuhin ako na parang tanga ng ibang maybahay.
Minana ko ang bahay, kaya 'di ko puwedeng gawin ang kahit anong gusto ko do'n.
Mag-usap tayo mamaya sa bahay.
Wala na 'kong ibang sasabihin.
Ihanda mo ang sagot mo pag-uwi mo.
Ano, lintik ka?
Sino ka para pauwiin ang pasyente, tanga!
Sinabi ko na kailangan silang suriin,
pero mapilit ang pasyente na umuwi na.
Akala mo ba totoong doktor ka na
pagtapos sabihin ng pasyente na bumuti ang pakiramdam niya
dahil lang sa binigay mong gamot?
Itigil mo 'yang pagdodoktor-doktoran sa ER.
Na-appendectomy at nakahiga dapat sa ospital ang pasyenteng 'yon.
Pero dahil sa 'yo,
nakararanas sila ngayon ng matinding sakit sa septic shock mula sa panperitonitis.
Naiintindihan mo ba?
Ano'ng ginagawa mo? Bilisan mo na at tawagan ang pasyenteng 'yon.
Literal na dinudurog niya siya.
Mukha rin siyang salbahe.
Doktor.
Naku. Professor.
-Pero tinawag mo ba akong "doktor"? -Oo.
Sobrang tagal na mula no'ng may tumawag sa 'kin ng ganiyan,
kaya hindi ko naisip na ako ang tinutukoy mo.
Pero masarap na matawag na doktor.
Wala 'yon, pero mukhang nasisiyahan ka nang husto.
Doktor.
Ibigay mo sa 'kin ang number mo.
Parang madalas mong nabibigyan ng maling kahulugan ang mga bagay.
Hindi naman. Bigla mo lang kasing hiningi ang number ko.
Pasensiya na.
Naisip ko lang na dapat ipadala ko sa 'yo 'yong mga litrato mo.
Oo nga.
Tama ka. Hindi mo kailangang itago 'yang mga litrato ko.
Heto na.
Pinadala ko na.
Sige.
Puwede mo nang burahin.
Pero bakit ka ba nandito?
May gustong makipagkita sa 'kin.
Ikaw?
Nagpunta ako para makita ang asawa at anak kong lalaki.
Sabi mo pareho silang doktor, 'di ba?
Dito pala sila nagtatrabaho.
Ayos lang ba ang pakiramdam mo?
Oo, maayos mong nagawa ang operasyon.
Hindi kita napasalamatan nang maayos.
Mukhang nawalan ako ng asal dahil sa pagkakasakit.
Maraming salamat, Dr. Kim.
Para sa isang doktor, malaking pasasalamat
na 'yong pagiging malusog ulit ng pasyente niya.
Matagal ko nang nakalimutan, pero napakagandang propesyon…
ng pagiging isang doktor.
Pinagagaling mo ang may sakit.
May plano ka bang magtrabaho ulit?
Ano?
Nakakahiya 'yon para sa mga pasyente.
Nakita mo naman ang nangyari dati.
Hindi totoo 'yan.
Sa tingin ko magiging magaling ka.
Ako?
ANG IKA-48 NA KLASE NG GUSAN UNIVERSITY
Joint ownership?
Oo, naisip ko po na dapat akong komonsulta sa 'yo.
Dapat ka talaga komonsulta sa 'kin!
Ako ang nakiusap sa tatay mo
-na ilipat nang maaga ang titulo sa 'yo. -Opo.
Naapektuhan ba ng operasyon ang utak niya?
Nagulat din ako--
Huwag kang makikinig sa kaniya.
Maririnig ka niya.
'Yon nga ang punto!
Ang kapal ng mukha niyang hingin ito.
Nabaliw siguro siya pagkatapos niyang magkasakit.
Tingnan mo kung paano magsisiga-sigaan!
-Tumigil ka sa pagsiga-sigaan! -Ano ba.
Bitiwan mo 'ko.
Sumasakit ang likod ko.
Akala ko ayos na 'to.
RESIDENT DR. CHA JEONG-SUK
May plano ka bang magtrabaho ulit?
Halika rito sandali.
CHA JEONG-SUK
Ano 'yon?
Tungkol sa joint ownership, kinonsulta ko ang nanay ko--
Kinonsulta ko siya at…
sa tingin ko magiging mahirap 'yon.
Ayaw niyang gawin?
Nasa pangalan mo 'yon.
Mula siya sa mas lumang henerasyon,
kaya baka hindi niya maintindihan.
Sana maintindihan mo ngayon.
Nagkaroon ba ng pagkakataon na hindi ko naintindihan?
Huwag ka ngang maging negatibo.
Parang nagsasaya ka naman nitong mga huling araw kahit wala 'yon.
Honey.
Ano kaya kung…
mag-apply ako para sa residency?
-Ano? -Dahil sa nangyari kay Jung-min,
kinalimutan ko na ang residency.
Nitong mga huling araw, pinagsisisihan ko ang mga kinalimutan ko dati.
Iniisip kong umpisahan ang practice ko…
ulit.
Mag-apply para sa residency? Bakit ngayon pa?
Kalokohan, tumigil ka na nga sa pagpapatawa.
Kung gusto mong magtrabaho, magtrabaho ka sa isang local clinic.
Kailangan ko ring magkaroon ng karanasan na magtrabaho sa clinic.
Hindi ako nag-practice nang 20 taon, kaya pa'no ako makakagamot agad ng pasyente?
Puwedeng mahirap, pero ang tapusin ang residency ko--
Nasa 50 ka na 'pag natapos ka na.
Mas mahaba na ang buhay ngayon, kaya bata pa 'yon.
Sino ba'ng tatanggap ng isang matanda at may sakit na residente?
'Wag ka nang maging panggulo at kalimutan mo na lang.
Kung patuloy kang magiging ganito,
mag-a-apply ako sa ospital at sa departamento mo.
Ako ang chief ng departamento ko, hindi kita pipiliin.
Noong nag-aaral pa tayo, mas mataas ang mga grado ko kaysa sa 'yo.
Nanguna na ako pagkatapos ng pre-med.
Kasi nagka-baby na ako no'n.
Kung tinulungan mo akong mag-alaga,
hindi sana bababa ang mga grado ko.
Kung 'yan ang gusto mong gawin, e 'di subukan mo.
Malinaw naman ang magiging resulta kung kukuha ka ng pagsusulit ngayon.
Kapag bumagsak ka, magigising ka na sa katotohanan.
Kung pumasa ako, ano na'ng gagawin mo?
Matulog ka na lang.
Magandang umaga.
Totoong French cuisine ang ginagawa nila rito.
Michelin two-star ito.
Mahirap magpareserba rito pero kinusap ko ang kaibigan ko
na gamitin niya ang impluwensiya niya para maisama kita rito.
A, gano'n pala.
Walang biyenan na katulad ko, 'di ba?
Opo.
Bihira lang ang biyenan na katulad n'yo.
Kumain ka na. Hindi lang ako sigurado kung sakto 'yan sa panlasa mo.
Sige.
Sigurado akong narinig mo na ito kay In-ho,
pero naisip ko na mas mabuting marinig mo galing sa 'kin nang direkta.
Gustong idagdag ni In-ho ang pangalan mo sa titulo ng bahay,
pero sabi ko sa kaniya na hindi puwede.
Nagsumikap nang husto ang biyenan mo
sa ospital niya para mabili ang bahay na 'yon.
Kahit pareho na ang trato sa mga anak na lalaki at babae ngayon,
iba pa rin para sa prestihiyosong pamilya tulad ng atin.
Ipinapasa dapat ang mga ari-arian
mula sa anak na lalaki papunta sa anak niyang lalaki.
Sa bandang huli, lahat ng ari-arian ng pamilya ay ipapasa kay Jung-min.
Bilang nanay niya,
hindi na kailangang guluhin pa ang ari-arian ng anak mo, 'di ba?
'Wag sanang sumama ang loob mo dahil sa sinabi ko.
At huwag mo ring pahihirapan ang asawa mo dahil dito, ha?
Sige po.
Dapat gamitin mo 'yang sasakyan.
Naisip kong ikuha ka ng bago
pero isang taon pa lang naman mula nang bilhin ko 'yan,
kaya halos bago pa.
Ayos lang, Mama.
Naiintindihan ko ang sinasabi mo.
Sige.
Matalino ka nga.
Gusto mong uminom ng wine?
Sige po.
EXAM PREP BOOK NG RESIDENTE 2022
Honey--
Ano?
Pambihira.
Naku.
Sandali. Bababa rin ako. Pasensiya na.
Grabe, ang lamig.
ENSAYONG PAGSUSULIT SA SURGERY
ANG MAHALAGANG ARAW
ASSESSMENT EXAMINATION NG RESIDENTE
ASSESSMENT EXAMINATION NG RESIDENTE 2022
Ang iskor ni Ms. Cha Jeong-suk
para sa 2022 assessment examination ng mga residente ay 49.
ASSESSMENT EXAMINATION NG RESIDENTE 2022 49 SA 50
JUNG-MIN, MAY ISKOR NA SA RESIDENCY EXAM, 'DI BA?
KUMUSTA NAMAN?
ANAK KO. 45 ANG ISKOR KO.
MAGANDANG ISKOR 'YAN PARA SA INTERN. BINABATI KITA!
Bumagay sa 'yo ang gupit mo.
Ayos 'yan.
Ayos. Isa pa.
APPLICATION PARA SA RESIDENCY
PANGALAN. CHA JEONG-SUK
DEPARTAMENTO
Babae, 36 taong gulang.
Sa tingin namin may multiple fracture siya
sa tiyan at balakang dahil sa banggaan ng sasakyan.
Nag-cardiac arrest siya kaya nag-CPR kami.
Ga'no na katagal? Ayos lang ba ang iba pa?
Mga sampung minuto na.
Ilipat n'yo siya agad. Hawakan n'yo ang bag valve mask niya
at patuloy siyang i-CPR.
Ano'ng ginagawa mo? Makipagpalit ka sa kaniya!
Hindi ka pa ba nakakapag-CPR?
-Ako na'ng gagawa! -Tara na.
DEPARTAMENTO - SURGERY
Hindi.
Sobra na kung magiging surgeon ako sa edad ko.
Hi, Ye-bin.
Kukuhanan lang kita ng dugo. Ayan.
Doktor.
Ano 'yon?
Gaano katagal pa 'ko puwedeng mabuhay?
Nakakadurog ng puso kahit iniisip ko pa lang.
Sa tingin ko hindi ko kayang manggamot ng may sakit na bata.
Ano'ng gagawin ko?
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
May interview ng mga residente ngayon at habang tinitingnan ko,
may makita akong nakakamanghang kandidato.
Mas matanda pa siya kaysa sa 'kin.
Laging mataas ang nakukuha niyang grado.
Mataas ang marka niya sa medical licensing exam.
At 49 ang score niya sa resident exam.
Bakit kaya matagal na hindi nag-practice ang ganiyan katalinong tao?
Ano pa ang punto? Malapit na siyang mag-50.
Ilan ba ang aplikante natin ngayon?
May tatlong puwesto at apat na aplikante.
Alam na natin. Tanggal na siya.
Dr. Choi, hindi ba kaklase mo siya sa med school?
Parang magka-edad kayo.
Oo. Pero ang tagal na no'n kaya hindi ko na masyadong maalala.
Pero sabi rito nagpa-liver transplant siya.
Ano? Liver transplant.
Naku po.
E 'di 200% na tanggal siya.
-Uy. -Ano ba'ng problema ng asawa mo?
-Ano'ng ibig mong sabihin? -Nag-apply siya--
Nag-apply siya sa ospital natin sa departamento ko.
Alam mo na ba?
Talaga?
Ipinakita sa 'kin ng isang professor na mag-i-interview ang aplikasyon niya.
Nag-apply talaga siya.
Cha Jeong-suk, isang freshman sa Gusan University noong 1995.
Naka-49 siya sa resident exams.
Hello? Magsalita ka.
Naka-49? Nababaliw na talaga ang babaeng 'yon!
Pasensiya na. Ibaba mo muna.
PAPA NI JUNG-MIN
-Ang tawag mo ay di… -Buwisit.
MAMA NI JUNG-MIN
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
2022 RESIDENCY INTERVIEWS
Malapit na 'ko d'yan.
Sige, pakitingnan lang muna.
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
-Kim U-ju. -Oo.
Mama?
Mama.
Hindi puwedeng basta ka lang pupunta rito.
Ayos lang 'yan.
INTERVIEW IDENTIFICATION TAG
Nandito rin ako para sa interview.
-Ano? -Mag-usap tayo mamaya.
Kaya mo 'to!
Kumusta ang kalusugan mo ngayon?
Tulad ng sinulat ko sa aplikasyon ko,
nagpa-liver transplant ako at maayos na po ako ngayon.
Maaaring hindi ka nahihirapan sa pang-araw-araw mong buhay.
Pero kinakailangan sa proseso ng pagsasanay
ng matatag na isip at pangangatawan, hindi ba?
Umiinom ka rin siguro ngayon ng immunosuppressants.
-Opo. -Paano kung maimpeksiyon ka sa ospital?
Wala nang mas importante kaysa sa buhay mo.
Tama na. Alam niyang mas mabuti 'yon.
Hindi ka na rin bata.
Ang totoo niyan, medyo matanda ka na.
Ibig kong sabihin, masyado ka nang matanda.
-Nasa 45 ka na ba? -Nasa 46 na 'ko.
Sa totoo lang, dahil sa edad mo,
hindi na madaling mapanatili ang magandang relasyon sa mga kasamahan mo.
At sa totoo lang, alam mo nang 'di ka magugustuhan ng iba.
Oo, hello?
Oo, si Cha Jeong-suk ito.
Mawalang galang na.
Kung ayos lang sa 'yo,
puwede ko bang malaman kung bakit hindi ako natanggap?
Dahil ba sa edad ko?
Oo, sige.
Ano'ng sinabi nila?
Sabi nila maghanap na ako ng ibang ospital bago mahuli ang lahat.
Na dapat mag-apply ka sa mas maliit na ospital.
Puwede ka namang pumunta sa iba. Bakit malungkot ka?
Lagi namang masakit ang pagkabigo.
-Welcome. -Hello.
Ano'ng nangyari sa mukha mo?
Bakit?
Hindi maayos ang hitsura mo.
Talaga?
Ayos lang ang pakiramdam ko.
Mabuti naman.
Tama, bakit hindi ka magbakasyon?
Siguro pagod na pagod ang utak mo pagkatapos ng operasyon.
Hindi mo ba naisip na makakabuti sa 'yo na pumunta sa magandang lugar?
Hindi siya natanggap.
Buti naman. Binabati kita.
Kahit advance na ang test methods, 'di mo puwedeng ma-miss ang puntong 'yan.
-Opo. -Oo, sige.
Oo, sige.
DOCTOR CHA
Hindi malulutas ang problemang 'to dahil sa pagsisisi. Ano na'ng gagawin mo?
Kailangang mapaalis natin siya.
Honey, puwede mo ba 'kong ihatid?
Hindi puwede.
Paano ka makapagdedesisyon
sa paggamot ng pasyente kung kaunti lang ang alam mo?
Ni hindi ka puwedeng magkunwaring doktor sa lagay na 'yan.
Walang nakakaalam tungkol sa aming dalawa.
-At ayaw naming malaman ng mga tao. -Bakit hindi?
Hindi alam ng mga tao sa ospital na anak at asawa ko sila.
Alam ko, pero kailan ka makikipagdiborsiyo?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Joan G. Cabato